หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 31 : บทที่ 12 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 269
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    10 ต.ค. 63

ล็อกเกตของเธอหายไป!

หายง่วงเป็นปลิดทิ้ง รีบค้นหาดูในเสื้อผ้าที่ถอดไว้ กระเป๋า ค้นจนทั่วห้องก็ไม่เจอ

“หายไปไหน”

ใจแทบจะหายตามเมื่อรู้ว่าของรักหายไปแน่นอน นั่งคิดให้ถี่ถ้วนก็เดาได้ว่าน่าจะหลุดร่วงระหว่างการยื้อยุดในร้าน เธอก็ไม่รู้ตัว

“ทำไงดีๆ” เธอเดินวนไปมา ตาเหลือบไปมองนาฬิกา เที่ยงคืนครึ่ง ใช่แล้ว เพิ่งจะเที่ยงคืน ร้านยังเพิ่งปิด กลับไปเอาอรดา

คิดได้ก็หยุดความตั้งใจเช็ดหน้า เปลี่ยนเสื้อผ้าคว้าโทรศัพท์กับกุญแจรถวิ่งลงไปหน้าบ้าน 

“ยายออ!”

อรดาเบรกตัวโก่ง “จะไปไหน นี่มันกี่โมงแล้ว”

ลืมไปว่าเวลานี้เป็นเวลาตื่นคุณย่า ตอนกลับเข้ามาก็เจอท่านกำลังเดินมาดูของที่ตากแห้งไว้ เพราะฉะนั้นตอนนี้จึงเห็นเธอเต็มสองตา

“เอ่อ ออลืมของค่ะ จะกลับไปเอา”

คุณย่ามองลอดแว่น “ก็ให้เขาเก็บไว้สิ”

“คือ ออต้องไปดูเอง เดี๋ยวออมาค่ะคุณย่า”

พูดแล้วก็รีบวิ่งออกไปเพื่อจบบทสนทนา หูได้ยินเสียงพี่อุ้ยเดิมาถามอีกที แต่อรดาสตาร์ทรถแล้ว 

 

ที่ร้านพนักงานกำลังเก็บทำความสะอาดต่างตกใจที่เห็นอรดาวิ่งพรวดพราดเข้ามา เธอบอกวัตถุประสงค์ พอผู้จัดการร้านอนุญาต เธอก็รีบเข้าไปดูทันที

ร้านสว่างกว่าตอนเปิด แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ ใช้ทั้งไฟมือถือส่อง และให้เด็กเสิร์ฟช่วยหาก็ไม่เจอ ตั้งแต่ตอนกวาดพื้น ไม่มีอะไรร่วงอยู่เลยนอกจากเศษกระดาษเล็กๆ น้อยๆ 

“ของทุกชิ้นที่ลูกค้าลืมไว้ร้านก็เก็บไว้ให้ทุกคนครับ ต่อให้มันเล็กน้อยแค่ไหน ผมยืนยันได้”

ผู้จัดการร้านบอก อรดาอยากจะร้องไห้ เธอไม่อยากหมดหวัง แต่หาจนครบชั่วโมงก็ไม่เจอ จนพนักงานเริ่มมองอย่างกดดันเพราะงานทำสะอาดเสร็จแล้ว ในที่สุดอรดาก็ตัดใจ กลับออกมาโดยไม่ลืมขอบคุณทุกคนที่ช่วยเธอ

 

โธ่เอ้ย!”

กลับมาถึงบ้านก็ยังโวยวายน้ำตาปริ่ม สลับกับแข่งชักผู้ชายคนนั้น ถ้าไม่มากระชากแขนเธอล็อกเกตก็คงไม่เกี่ยวจนขาด ถ้าเป็นสร้อยทองสร้อยเพชรถึงจะเสียดายแต่ก็ซื้อใหม่ได้ แต่ของสิ่งนี้มีแค่ชิ้นเดียวในโลก ซึ่งคนที่ให้มาไม่ได้อยู่บนโลกนี้แล้ว

“บ้าที่สุดเลย!”

อรดาไม่รู้จะทำยังไง นอกจากพิมพ์บ่นให้เพื่อนฟัง เวลาตอนนั้นตีสอง ซึ่งยังมีคนที่ไม่นอนคือไพรวรินทร์ สาวเหนือปลอบใจไปตามระเบียบก่อนจะขอตัวไปนอนก่อน พรุ่งนี้ต้องทำงาน และจะมาคุยด้วยใหม่

อารมณ์ของอรดาค้างเติ่ง เสียใจ น้ำท่าไม่อาบ นอนกอดตัวเองน้ำตาไหล นอกจากจะเสียของรัก ยังเหมือนเสียสามีไปอีกครั้ง ภาพความหลังวันที่เขาให้มาแจ่มชัดมาตอกย้ำให้เศร้า

‘ต้องให้รู้ใช่ไหมว่าเป็นของขวัญวันเกิด’ เธอพูดเมื่อเห็นคำว่า Birthday

‘ใช่สิ เดี๋ยวนานไปจะลืม’

‘พูดเหมือนออความจำสั้นขนาดนั้น มันดูเชยๆ ยังไงไม่รู้’

“เชยสิดี ไม่เหมือนใครดี ออจะได้จำได้ว่าได้มาจากพี่”

อรดาเบะปากหน้าย่น แต่แล้วก็บอกให้เขาสวมให้

‘เอารูปคู่ของเราใส่ไว้นะ จะได้เป็นล็อกเกตแทนใจ’ เขาพุด

‘แหวะ ไม่’ เธอสวนทันควัน แต่ก็หันไปเผชิญหน้ากับเขา แล้วก็จูบแก้มเบาๆ “ขอบคุณย่ะ พ่อฉลาม’

ทุกความทรงจำแจ่มใสเหมือนเพิ่งเกิดเมื่อวาน อรดาไม่เคยใส่รูปไว้ในล็อกเกตเลยกระทั่งปุณณัติจากไป เธอจึงได้รู้ว่าความสำคัญของสิ่งของไม่ได้อยู่ที่มูลค่า แต่เมื่อมันสูญหายไปการเรียกคืนกลับมาต่างหากมีมีคุณค่ามหาศาล

“ขอโทษนะคะพี่ปุณ”

 

ซาโตชิอาบน้ำเรียบร้อยเดินมานั่งที่โต๊ะเครื่องแป้ง ล็อกเกตอันนั้นยังวางอยู่ เขาหยิบขึ้นมาแล้วถอยไปนั่งบนเตียง สูดลมหายใจลึกก่อนจะเปิดเพื่อดูรูปข้างในอีกครั้ง

ล็อกเกตมีลักษณะเหมือนหนังสือที่เปิดออกทำให้ใส่สองรูป เป็นหญิงชายอย่างละภาพ ซึ่งทำให้เขาตกใจจนสร่างเมา ผู้หญิงนั้นเขาจำได้ อรดา เจ้าของสร้อย แต่ผู้ชายในภาพอีกคนนี่สิ

นั่นมัน โยชิโอะ ทานากะ!

            เขาเพ่งมองเพราะนึกว่าตนเองตาฝาดเนื่องจากแอลกอฮอล์ รวมทั้งแสงไฟสลัวในร้าน แต่มองให้ชัดในที่สว่าง และอีกครั้งในห้องพักนี้ก็เห็นชัดว่าผู้ชายนั้นคือโยชิโอะ

ไม่สิ คนหน้าเหมือนโยชิโอะ ทานากะ ต่างหาก

พอมองดีๆ ก็เห็นความแตกต่างอยู่บ้าง เขาไม่รู้ว่าภาพนี้ถ่ายเมื่อไร แต่หญิงสาวดูมีน้ำมีนวลกว่าปัจจุบัน ส่วนชายในภาพก็ดูมีวัยอ่อนกว่าโยชิโอะ

หลังจากตั้งสติได้แล้วซาโตชิก็อดทึ่งไม่ได้ ผู้ชายคนนี้คงไม่ใช่โยชิโอะ ทานากะ แต่การที่เขามีใบหน้าที่เหมือนญาติผู้พี่ของเขาราวกับเป็นคนๆ เดียวกันทำให้เขาทั้งประหลาดใจและตื่นเต้น

 

อรดาตื่นเช้ามาอย่างไม่สดใส เธอนั่งร้อยมาลัยหน้าเศร้าจนขวัญตาทักก็เล่าเสียงเครือว่าทำล็อกเกตที่ได้จากปุณณัติหายไป อีกฝ่ายช่วยออกความเห็นในการค้นหารวมทั้งปลอบใจ ในที่สุดเจ้าตัวก็ถอนใจ

“ออทำใจแล้วค่ะว่าไม่เจอ ที่จริงก็เสียใจมาก แต่ไม่รู้จะทำยังไงนอกจากทำใจ”

เธอสูดลมหายใจลึก หยิบกลีบกุหลาบมามัดเป็นดอกข่าอย่างปลงๆ แต่ขวัญตาเห็นดวงตาอีกฝ่ายแดงก่ำ คงผ่านการร้องไห้เสียใจมาทั้งคืน

“ไม่เป็นไรนะน้องออ ถึงมันจะเป็นของสำคัญ แต่เราต้องไม่ทำให้ชีวิตและหัวใจเราหายใจ ปุณยังอยู่กับออตลอดเวลา ถูกไหม”

อรดากะพริบตาปริบแล้วก็ฝืนยิ้ม พยักหน้าช้าๆ ทั้งขอบคุณและสร้างความเชื่อมั่นให้ตัวเอง แล้วก็มัดดอกข่าไปจนได้จำนวนที่ต้องการก็พักเบรกสายตาครู่หนึ่ง

ถึงจะบอกตัวเองว่าพักสายตา แต่ก็หยิบโทรศัพท์มาเปิดด้วยความเคยชิน เปิดอินสตาแกรม เห็นการขึ้นเตือนว่ามีผู้ติดตามใหม่ พอกดเข้าไปดูชื่อก็เลิกคิ้ว 

Satos_t

เธอกดเข้าไปดูโปรไฟล์ ก่อนจะห่อปากถึงปากอ้อ ซาโตชิ ทานากะ ญาติผู้น้องของโยชิโอะ ทานากะ นี่เอง นอกจากจะติดตามแล้วเขายังแสดงความเห็นใต้ภาพพวงมาลัยล่าสุดของเธอด้วย

‘สวัสดีครับ ผมซาโตชิที่คุยกันวันก่อน จำได้ไหมครับ ผมสนใจจะสั่งพวงมาลัยครับ’

 

(ต่อ)

10.10.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #42 ศิรดา (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2563 / 10:24

    ติดตามทั้งแกงค์ สี่สาวเลย รอนะคะ

    #42
    0
  2. #41 wichudw (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2563 / 23:39

    รอค่า ...

    #41
    0