หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 3 : บทที่ 1 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 29 ครั้ง
    30 มิ.ย. 63

หัวใจยังเต้น มือไม้เย็นเฉียบขณะที่ถามตัวเองว่าทำอะไร ทำไมมาเดินตามคนหน้าเหมือนสามีที่ตายไปแล้วแบบนี้ เขาต่อคิวซื้อบัตรขึ้นรถไฟฟ้า อรดาคิดว่าจะทำยังไงจะรู้ว่าเขาไปที่ไหน จึงรีบเข้าไปต่อคิวต่อจากเขาทันที แล้วก็เงี่ยหูฟังตอนเขาเอ่ยชื่อสถานี ก่อนจะร้องเยสในใจ แล้วก็ซื้อบัตรสถานีนั้นด้วย

“อ้อ เอาเป็นลงที่ xx ดีกว่าค่ะ” เธอรีบบอกพนักงานเพราะเผื่อไว้กรณีฟังพลาด

พอได้ตั๋วโดยสารก็รีบเดินตามเขาไป เห็นแผ่นหลังใส่สูทสีน้ำเงินไวๆ กำลังจะขึ้นบันไดเลื่อนไปชานชาลา อรดารีบแทรกกลุ่มคนแซงคิว มีสายตาเคืองๆ มองมาเธอกล่าวขอโทษแล้วรีบสอดบัตรพุ่งตัวผ่านแล้ววิ่งขึ้นชานชาลาไปอย่างรวดเร็ว 

เขายืนอยู่บนชานชาลา กับผู้ชายคนนั้น กำลังคุยอะไรกันสักอย่าง อรดาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเหมือนคุย ค่อยๆ เดินผ่านเขาทั้งคู่

“ฉันว่าเดี๋ยวไปเอาโทรศัพท์แล้วจะเลยไปที่โรงงานเลย”

คนแอบฟังหันมา ดีว่ายั้งตัวเองไว้ทันไม่ได้มองเต็มตา เพราะเขาพูดภาษาไทย 

“อ้าว ถ้าแบบนั้น คุณโยชิน่าจะบอก ผมจะได้เรียกคนขับรถ”

“ฉันเพิ่งคิดได้ ว่าไหนๆ วันนี้ก็ไม่ได้งานแล้ว ไปโรงงานเลยดีกว่า จะได้ไปดูปัญหาเรื่องส่วนผสมที่ว่านั่นด้วย”

“แต่ว่า ไปโดยไม่ได้บอกก่อนแบบนี้...เข้าใจแล้วครับ” ชายคนนั้นยังพูดไม่จบประโยคก็ตอบตัวเองเสร็จสรรพ

โรงงาน ส่วนผสม เรื่องอะไรกันหว่า รถไฟฟ้ามาพอดี ผู้ชายสองคนนั้นก้าวเข้าไป อรดาก้าวตาม ระหว่างที่ยืนในขบวนหญิงสาวก็แอบมองเขาเป็นระยะ พยายามไม่ให้ถูกสังเกตได้พอๆ กับพยายามห้ามไม่ให้ใจเต้น แต่สำเร็จแค่ข้อเดียว 

ในขบวนคนไม่เยอะ อรดาเลือกมองชายเสื้อสูทสีน้ำเงินของเขาแทน มือไถโทรศัพท์ไปด้วย เธอเปิดอินเตอร์เนต พิมพ์ชื่อโยชิโอะ แน่นอนว่ามันกว้างไป เลือกพิมพ์ชื่ออาคารที่มารับเช็คต่อท้าย กลายเป็นว่าคำที่หาไม่เจอเป็นชื่อโยชิโอะ 

อรดานิ่งคิด เหลือบมองสูทสีน้ำเงินเข้ม ใจก็เต้นทุกครั้ง และทุกครั้งก็คิดว่าทำไมเขาถึงหน้าเหมือนสามีของเธอขนาดนี้ จนเหมือนปุณณัติมายืนคุยภาษาญี่ปุ่นอยู่จริงๆ

ที่สำคัญ ก่อนไปญี่ปุ่น พี่ปุณของเธอก็พูดภาษาญี่ปุ่นได้ อาจจะไม่ถึงกับเก่ง แต่ก็สื่อสารได้ 

ผู้ชายหน้าเหมือนคนนี้พูดคล่องแคล่ว ก็แน่ละสิ ผ่านไปสามปีแล้วนี่นา

เดี๋ยว ยัยออ! นี่กำลังคิดอะไรอยู่

พอตกใจกับความคิดตัวเองก็เงยหน้าขึ้นอัตโนมัติ และจังหวะนั้นสายตาก็ดันไปสบกับผู้ชายคนนั้นที่มองมาพอดี อรดาสะดุ้ง รีบก้มหน้าหนี ใจเต้นโครมคราม

เขาเห็นแล้ว รู้แน่ว่าเธอแอบมองอยู่ 

แต่หลังจากแอบมองอยู่อีกสองสามครั้งพบว่าเขาไม่เหมือนปุณณัติซะทีเดียว ผู้ชายคนนี้หน้าเรียวกว่าปุณณัติ และผมที่ยาวปิดหน้าผากมากกว่าทำให้ดูหน้าคมและมีอารมณ์ลึกลับกว่า

อรดาก้มหน้าไถโทรศัพท์อย่างเอาเป็นเอาตาย ทั้งๆ ที่หน้าจอไม่มีอะไร อยู่ดีๆ ก็ได้ยินเสียงโฆษณาบนรถไฟฟ้า 

‘รักสุขภาพ รักแอลทูยูนะคะ’

เธอเงยหน้าขึ้นไปมอง นั่นมันเธอเอง โฆษณากับบริษัทอาหารเสริมเอชทูแคร์ ภาพเธออยู่ในชุดกึ่งลำลองกึ่งออกกำกำลังกาย กำลังปลูกต้นไม้ในระเบียงเล็กๆ คอนโนมิเนี่ยม กับภาพที่หอบดอกไม้มาแต่งบ้าน แสดงความหมายถึงเป็นหญิงสาวคนเมืองที่สร้างความสุขให้ตัวเองง่ายๆ แม้จะอยู่ในห้องเล็กๆ 

“โฆษณาของบริษัทเรานี่ครับ” 

ผู้ชายที่เป็นเหมือนผู้ช่วยพูดขึ้น อรดาตกใจอีกครั้ง บริษัท ‘เรา’ เหรอ

‘ผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสำหรับผู้หญิง จาก เอชทูแคร์ มีจำหน่ายแล้วตามห้างสรรพสินค้าและ 7-11 ทั่วประเทศ

อรดาไม่กล้ามองไปทางผู้ชายสองคนนั้น ตาจับจ้องที่จอ แต่หูนั้นฟังการสนทนา

“นางแบบคนนี้พรีเซ็นต์ดีนะ” ประโยคนี้เป็นของคนที่หน้าเหมือนคนนั้น ไม่รู้ทำไม อรดารู้สึกหน้าร้อนผ่าว 

“เห็นฝ่ายการตลาดบอกว่าเธอไม่ได้เป็นนางแบบอาชีพนะครับ”

“แบบนั้นดีกว่า ไม่มีภาพจำ” เขาตอบ 

ในห้องโดยสารประกาศชื่อสถานีต่อไป บทสนทนาหยุดลง ชายทั้งสองขยับตัวไปยืนที่ประตู อรดาได้สติ เตรียมตัวลง ในสมองก็คิด คำว่าเรา เธอได้ยินไม่ผิดแน่ แปลว่า ผู้ชายสองคนนี้มาจากบริษัท เอชทูแคร์ ที่เธอไปถ่ายแบบให้อย่างนั้นเหรอ ไม่อยากจะเชื่อ

ประตูรถเปิด ทั้งคู่ก้าวออกไป อรดาก้าวตาม ใจอยากจะเช็คข้อมูลในโทรศัพท์ แต่อีกใจก็กลัวเขาจะคลาดสายตา จึงได้แต่ถือไว้ 

ผู้ชายคนนั้นเดินเข้าห้าง ตรงไปยังศูนย์บริการโทรศัพท์มือถือ อรดาจะเดินข้าไปแต่นึกได้ว่าเขาเห็นเธอแล้ว และกลัวเขาจะจำได้เพราะเธอเป็นนางแบบให้สินค้าของเขา จึงมองซ้ายขวา เลือกยืนเหมือนรอใครสักคน แล้วไถโทรศัพท์รอ ซึ่งก็คือการหาข้อมูลที่สงสัยค้างอยู่

เอช ทู แคร์ โยชิโอะ

มีผลการค้นหาขึ้นมาให้เลือกมากมายส่วนใหญ่เป็นชื่อผลิตภัณฑ์ แต่ไม่มีชื่อโยชิโอะ อรดาขมวดคิ้ว เลือกพิมพ์คำว่าผู้บริหาร กับ กรรมการผู้จัดการ คราวนี้มีข่าวการเปิดตัวสินค้า อรดารีบเปิดเข้าไปอ่าน

สินค้าใหม่ แอลทูยู ที่เธอเป็นพรีเซนเตอร์เอง ภาพข่าวมีตัวแทนฝ่ายการตลาด ผู้บริหารคนไทย เธอก็จำได้ว่าไปงานนี้ด้วย แต่ไม่เห็นผู้ชายคนนี้สักหน่อย เขาเป็นใครกัน

เงยหน้าขึ้นมาอีกที ไม่เห็นสูทสีน้ำเงินในสายตาแล้ว

          เธอยืดตัวมองแล้วก็ก้าวยาวๆ เข้าไปในร้าน มองซ้ายขวา พนักงานต้อนรับทักทายแล้วกึ่งตกใจ 

          “อ้าว ไปไหนแล้ว”

          “สวัสดีครับคุณลูกค้า มีอะไรให้รับใช้ครับ”

          เสียงนุ่มดึงสติกลับมา อรดาหันไปมอง พนักงานหนุ่มหน้าตาดีถึงขั้นหล่อส่งยิ้มหวานมา เธอเหมือนตาพร่าไปชั่วขณะ

          “เอ่อ...” เอายังไงดีนะ อยากรู้เรื่องผู้ชายคนนั้น แต่ร้านนี้ก็ไม่ใด้กว้างนัก ถ้าลองได้ว่าไม่เห็นเขาอยู่ในนี้ก็แสดงว่าเขาเดินออกไปได้สักพักแล้ว แล้วทำไมเธอไม่เห็นนะ บ้าจัง

          “จะมาดูเคสรุ่นนี้น่ะค่ะ มีไหมคะ”

          ไหวพริบที่ระยะหลังไม่ได้ใช้มานานถูกงัดออกมา พร้อมๆ กับโทรศัพท์ที่ถืออยู่ และไม่ลืมส่งยิ้มหวานคืน เห็นแววตากับรอยแดงระเรื่อปรากฏบนแก้มทันที

          “อ้อ รุ่นนี้ มีครับ เดี๋ยวเชิญตรงนี้เลยครับ”

          “ขอบคุณค่ะ”

          อย่างน้อยก็รู้ว่าเขาทำงานอยู่ในบริษัทเอชทูแคร์ละนะ

          ที่เหลือไม่น่าเหนือบ่ากว่าแรง อรดาคิด ขณะที่กำลังเลือกเคสโทรศัพท์เพราะคิดว่าไหนๆ มาแล้ว ช้อปเอาซะหน่อย โทรศัพท์มือถือก็ดังขึ้น ชื่ออุ้ย

          อรดานึกขึ้นได้ ตายแล้ว เธอกำลังจะไปทำงานนี่นา คิดชั่ววินาทีก่อนจะกดรับ

          “จ้าพี่อุ้ย”

          “ทำไมยังไม่มาทำงาน จะลาเหรอ ป่วยหรือเปล่า”

          “อ้อ พอดีคนที่มาจ่ายเช็คเขามาช้าค่ะ ออรอนานเลย แต่ตอนนี้ได้แล้ว กำลังจะขึ้นรถไฟฟ้าไปค่ะ ขอโทษค่ะพี่อุ้ย”

          ตอบอย่างลื่นไหล พี่สาวก็รับรู้ ส่วนตัวเองก็รีบเลือกรีบจ่ายเงิน ไม่ลืมส่งยิ้มหวานขอบคุณให้พนักงานหนุ่มคนนั้นแล้วก็รีบก้าวยาวๆ ออกจากห้างตรงไปยังสถานีรถไฟฟ้าทันที

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 29 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #4 fsn (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2563 / 15:41

    เอาไงต่อดี?

    #4
    0