หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 26 : บทที่ 10 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 248
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    25 ก.ย. 63

อรดาจัดการส่งมาลัยให้ลูกค้าเรียบร้อย เธอเดินไปสั่งกาแฟแล้วตั้งใจจะกลับบ้านไปพักผ่อนเพราะวันนี้รู้สึกเหนื่อยจากการนอนดึกมาหลายวัน แต่จังหวะที่ได้กาแฟ สายตาก็ดันไปเจอกับชายสองคน หนึ่งในนั้นเธอรู้จัก รอยยิ้มเผยขึ้นอย่างไม่ตั้งใจ แต่แล้วก็ดึงสติได้ รีบคุมตัวเอง

            “คุณโยชิโอะ”

            “คุณอรดา”

            อรดาพยายามห้ามตัวเองไม่ให้ยิ้มกว้างเมื่อได้ยินหนุ่มญี่ปุ่นเรียกชื่อเธอชัดเจน แต่คงไม่ได้ผล เพราะมันเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ รวมทั้งเป็นเครื่องหมายมิตรภาพประจำของคนไทย ชายหนุ่มกะพริบตา สีหน้าประหลาดใจแต่ไม่ตกใจ ดวงตาเป็นประกายที่คล้ายสามีทำให้หัวใจพองโต

            “สวัสดีค่ะ บังเอิญจังเลยที่เจอกันที่นี่”

            “ครับ คุณอรดาก็เหมือนกัน”

            “ฉันนัดลูกค้าที่สั่งมาลัยไว้ที่ร้านนี้น่ะค่ะ”

            “อ้อ ครับ” โยชิโอะพยักหน้า แล้วก็หันมาทางเพื่อนร่วมโต๊ะ “คุณอรดา นี่ซาโตชิครับ เป็นน้องชายผม”

            “สวัสดีค่ะ”

            อรดาตกใจนิดหน่อยที่เห็นชายหนุ่มหน้าตาดีลุกยืนทักทาย เธอเงอะงะทำอะไรไม่ถูกจึงยกมือไหว้อัตโนมัติ พอนึกได้ว่าอีกฝ่ายคือชาวญี่ปุ่นเหมือนกันก็ยิ้มเขินๆ เพราะเขารับไหว้เธอเก้กัง

            “สวัสดีครับ ซาโตชิ ทานากะ ยินดีที่ได้รู้จักครับคุณอรดา”

            ท้ายที่สุดก็ใช้การแนะนำตัวสากลนั่นก็คือการจับมือ และหญิงสาวก็ได้รับการเชื้อเชิญให้นั่งร่วมโต๊ะ เธอขอบคุณอย่างเกรงใจ แต่ก็ไม่ปฏิเสธ และไม่ลืมกล่าวคำขอบคุณ ภาษาอังกฤษของเขาไม่คล่องเท่าโยชิโอะ แต่ก็สื่อสารได้เข้าใจ

            “ดีใจที่ได้เจอคุณอรดาตัวจริง คุณอาจจะเพิ่งรู้จักผมวันนี้ แต่ผมเคยเห็นคุณมาก่อนนะครับ คุณเป็นพรีเซนเตอร์ แอลทูแคร์” เขากล่าวยิ้มๆ 

            อรดาถึงบ้างอ้อ ยิ้มเขินอีกครั้ง และเพิ่งได้มองหน้าซาโตชิ ทานากะ ชัดๆ ผิวขาวจนอมชมพู คิ้วหนาเข้ม ตาชั้นเดียวเรียวเล็ก ดูหล่อเหลา แต่ยังไม่คมคายเท่าโยชิโอะ

            “จำฉันได้ด้วย” ไม่รู้จะตอบยังไง เสยผมทัดหูไว้ก่อนแล้วกัน 

            “ผมทำงานที่เอซทูแคร์ด้วยน่ะครับ แต่เป็นสาขาที่ญี่ปุ่น” เขาอธิบายเพิ่ม หญิงสาวจึงได้รู้ว่าอีกฝ่ายอยู่ในส่วนผลิตภัณฑ์เสริมอาหารสำหรับนักกีฬา ที่มาเมืองไทยคือลาพักร้อนเท่านั้น แต่ก็แวะมาชมออฟฟิซและโรงงานด้วย

อยู่ดีๆ อรดาก็คิดถึงอั๋นขึ้นมา ถ้าจะว่าจ้างเขาอีก ก็น่าใช้หัวข้อนี้ได้

“คุณอรดากินข้าวกลางวันแล้วหรือยังครับ กินร่วมกับเราก็ได้นะครับ” ซาโตชิถามและเชิญชวน

“ไม่เป็นไรค่ะ ฉันได้กาแฟแล้ว ขอบคุณค่ะที่ชวน พอดีมาทำธุระนิดเดียว นัดกับลูกค้ามาส่งมาลัยน่ะค่ะ”

            “มาลัย”

            “พวงมาลัยแบบไทยๆ น่ะค่ะ ซาโตชิซังเคยเห็นไหมคะ”

            ซาโตชิหันไปทางโยชิโอะ อีกฝ่ายทำมือเป็นวงพร้อมใช้คำศัพท์ภาษาญี่ปุ่นที่ใกล้เคียง เขาจึงพยักหน้า “อ้อ นึกออกแล้วครับ ที่ใช้ดอกไม้ร้อยรวมกัน เหมือนจะมีส่วนที่ห้อยลงมาด้วย”

            “ค่ะ เขาเรียกว่าอุบะ ใช้ดอกรักกับดอกกุหลาบ บางทีก็เป็นดอกจำปีค่ะ”

            “เมื่อกี้คุณอรดาบอกว่านัดมาส่งให้ลูกค้า แสดงว่าทำพวงมาลัยที่ว่านี่ขายด้วยเหรอครับ”

            “ค่ะ แบบนี้...” เธอเปิดภาพในโทรศัพท์ยื่นให้ซาโตชิดู ขายหนุ่มรับไปดูแล้วร้องว้าว 

“นี่คุณอรดาทำเองหมดเลยเหรอครับ สวยมาก สุดยอดเลย”

ท่าทางมิตรใหม่ตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด อรดาปลื้มจนหัวใจพองโต “ต้องขอบคุณคุณโยชิโอะนะคะที่แนะนำให้ฉันลองทำขาย มีคนสนใจพอสมควรเลยค่ะ แล้วก็มีคนต่างชาติอย่างที่คุณโยชิโอะบอกจริงๆ ด้วย”

หญิงสาวตั้งใจดึงเขาเข้ามาในบทสนทนา เพราะร่วมนาทีที่ผ่านมาชายหนุ่มให้น้องชายเป็นฝ่ายพูด 

“ครับ ผมเห็นว่างานแบบนี้ควรได้รับการบอกต่อ โดยเฉพาะงานฝีมือ ไม่ควรจะเป็นแค่ของประดับ”

“ความจริงฉันก็เคยทำงานแบบนี้ในโรงแรมนะคะ แต่เป็นงานส่วนตกแต่งห้องรับรอง มีงานดอกไม้นิดหน่อย ไม่ใช่งานหลัก”

“นายแนะนำให้คุณอรดาเหรอ” ซาโตชิถามโยชิโอะขณะยื่นโทรศัพท์คืนให้เธอ สายตาเป็นประกาย คนเป็นพี่พยักหน้า “แล้วเมื่อกี้คุณอรดาบอกว่า เคยทำงานในโรงแรม...”

“อ๋อ ตอนนี้ลาออกแล้วค่ะ มาร้อยมาลัยขาย” เธอพูดติดตลก

“เก่งจังครับ เป็นพรีเซนเตอร์ เป็นพิธีกร แถมยังทำงานฝีมือเก่งขนาดนี้อีก งานศิลปะแบบนี้ ถ้าไม่ฝึกฝนอย่างหนักละก็ คงทำไม่ดีขนาดนี้แน่ๆ”

“ฉันหัดร้อยมาตั้งแต่สมัยเรียนมอปลาย คุณย่าสอนน่ะค่ะ”

“ผมนึกอยู่แล้ว” พูดแล้วมองไปทางญาติ “โยชิโอะ นายเคยสั่งมาลัยของคุณอรดาแล้วใช่ไหม”

อรดาเห็นแสงวิ่งผ่านไปดวงตาโยชิโอะ ส่วนเธอเองก็หน้าร้อนอย่างไม่มีสาเหตุ 

“เปล่า ยังไม่เคย”

“อ้าว”

“พอดีฉันเคยเอามาเป็นของฝากให้คุณโยชิโอะน่ะค่ะ คุณโยชิโอะเลยแนะนำว่าควรทำขาย”

คนถามพยักหน้ากับตัวเอง “อย่างนี้นี่เอง” 

อรดาหยิบกาแฟมาดื่ม ความรู้สึกแปลกๆ วูบวาบเหมือนกระแสไฟวิ่งผ่าน ทั้งที่ไม่ได้คุยกับโยชิโอะมากมายเพราะส่วนใหญ่ซาโตชิจะเป็นฝ่ายตั้งคำถามมากกว่า

“จริงสิครับ ถ้าผมจะสั่งมาลัยแบบนี้บ้าง ต้องทำยังไงครับ สั่งล่วงหน้ากี่วัน”

            คำถามนี้ทำให้อีกสองคนมองเขา อรดาตอบ “แล้วแต่แบบค่ะ ถ้ายากก็ประมาณสามสี่วัน ถ้าขนาดไม่ใหญ่มากแบบมาลัยกรก็สักสองวัน”

            “แบบที่มีดอกกุหลาบพาดตรงกลาง สวยดีนะครับ”

            “แบบไหนคะ” อรดาเปิดหน้าจอดีกครั้ง แล้วซาโตชิก็ชี้มาลัยช่อเอื้องที่มีกุหลาบสีชมพูอ่อนจัดเป็นช่อ รวมทั้งมีมาลัยคาดอยู่ด้านบน กับอุบะเก้าสาย

            “แบบนี้ประมาณสามถึงสี่วันค่ะ แต่ถ้าไม่มีคิวเลย สองวันก็น่าจะเสร็จ”

            ซาโตชิพยักหน้าอีกครั้ง หยิบโทรศัพท์ของตัวเองขึ้นมาบ้าง “ถ้างั้นผมขอกดติดตามไอจีคุณอรดาไว้ก่อนนะครับ”

            “ได้ค่ะ ยินดี”

            “คุณอรดาเก่งมากเลย”เขายังชมเมื่อเลื่อนภาพดูแบบเร็วๆ

            “ขอบคุณค่ะ”

            บทสนทนาเว้นวรรคชั่วขณะ ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหัวข้อเรื่องการมาเป็นพรีเซนเตอร์ของเอซทูแคร์ การมาเมืองไทยของซาโตชิ ซึ่งเขาก็ถามดึงการไปเที่ยวญี่ปุ่นของเธอบ้าง เป็นบทสนทนาทำความรู้จักทั่วไป อรดาคิดว่าต่อให้คุยต่อไปก็โยชิโอะก็คงไม่มีส่วนร่วมมากกว่านี้ ถึงจะเสียดายโอกาสนิดหน่อย แต่เอาไว้โอกาสอื่นดีกว่า

            “ฉันคงต้องขอตัวก่อนนะคะ รบกวนคุณสองคนนานแล้ว”

            เธอพูดแล้วลุก ซาโตชิกับโยชิโอะก็ลุกขึ้นพร้อมกันเตรียมตัวส่ง 

            “ถ้าอย่างนั้น เรากลับออฟฟิซกันเลยแล้วกันนะโยชิโอะ” ซาโตชิบอก โยชิโอะเห็นด้วยหยิบใบเสร็จไปคิดเงินเรียบร้อย ตอนนี้ทั้งสามก็มายืนอยู่หน้าร้าน

            “ยินดีที่ได้รู้จักกันอีกครั้งนะครับ คุณอรดา”

            “เช่นกันค่ะ คุณซาโตชิ”

            “ถ้างั้น ฉันไปก่อนนะคะ” อรดาเลือกที่จะไม่เอ่ยชื่อใคร เธอประนมมือไหว้เหมือนเดิม หนุ่มญี่ปุ่นทั้งสองคนรับไหว้ และมองเธอเดินออกไป

 

 

จบ

25.9.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น