หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 25 : บทที่ 10 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 242
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    22 ก.ย. 63

“อึดอัดมากเหรอที่ต้องมากับผม”

            ประโยคคำถามของซาโตชิทำลายความเงียบ ริกะหลุดจากภวังค์ แต่กิริยาที่ทำก็เพียงแค่ผ่อนลมหายใจ

            “ถึงแม้ว่าผมจะชอบคุณขนาดนั้น”

            ริกะคอแข็ง น้ำเสียงของเขาตัดพ้อ แต่ท่าทางยังดูรื่นรมย์ เขาเอ่ยโดยไม่ได้มองหน้า แต่เธอก็ไม่พูดอะไร ได้แต่นั่งเงียบไปจนถึงปลายทาง

            “ขอบคุณที่กลับมาเป็นเพื่อนค่ะ”

            เธอพูด ก้มศีรษะแสดงกิริยาเป็นทางการ แล้วเดินจากไป ซาโตชิมองตาม หยิบโทรศัพท์มือถือ ภาพบนหน้าจอตอนนี้คือพรีเซนเตอร์ผลิตภัณฑ์ของเอชทูแคร์

            ‘แอลทูแคร์ รักและดูแลคุณค่ะ’

เขานึกถึงวันที่ไปกินข้าวเย็นกับโยชิโอะ ก่อนที่จะแยกกัน เขาถามโยชิโอะตรงๆว่าถ้าพอจะมีทางติดต่ออรดาคนนี้ได้ไหม ญาติผู้พี่ซึ่งอายุมากกว่าเขาสามปีตอบว่าอาสะมีเบอร์โทรศัพท์

            ‘ทำไมเป็นอาสะ ฉันนึกว่านายได้คุยกับเธอเสียอีก’

            อีกฝ่ายนิ่งไปเล็กน้อย แล้วส่ายหน้า 

            ‘แสดงว่า ถ้าอยากคุยกับเธอ ต้องถามจากอาสะสินะ’ เขาพูด รำพึงกับตัวเอง ‘ไม่รู้ว่ามีแฟนหรือยัง แต่เดี๋ยวก็คงรู้ นั่นไง อาสะมาแล้ว’

            ตอนนั้นเขาตัดบทไป แต่ตอนนี้เขามีเบอร์โทรศัพท์ของเธอแล้ว 

 

            วันนี้ซาโตชิมาที่สำนักงานของเอซทูแคร์ ตอนแรกเขาตั้งใจจะไปพัทยา แต่ไหนๆ โยชิโอะก็สะดวกที่จะให้ข้อมูลเรื่องงานเพื่อที่จะให้เขาไปรายงานปู่ทาคุโร่ก็เลยเลื่อนโปรแกรมออกไป ตั้งแต่หายเจ็บ ญาติผู้พี่ไม่เคร่งครัดเรื่องแผนงานเหมือนเก่า บางเรื่องก็คิดช้าลง แต่การแก้ไขเรื่องราวต่างๆ ยืดหยุ่นมากขึ้น

            ที่สำนักงานของเอซทูแคร์ ซาโตชิยืนดูภาพโปสเตอร์แอลทูแคร์ที่มีพรีเซนเตอร์คืออรดา การมาเยือนของเขาทำให้สาวๆ ในออฟฟิซมีชีวิตชีวาขึ้น

            “นายทำให้สาวๆ ที่นี่ถามกันใหญ่ว่าจะมีโอกาสได้มาทำงานที่ไทยบ้างไหม”

            เขาเลือกถ่ายทอดคำบอกเล่าจากเลขามาพูดให้ญาติผู้น้องฟังอีกครั้งในห้องทำงาน อีกฝ่ายหัวเราะชอบใจ 

            “ผู้หญิงไทยนี่ตรงไปตรงมาดีนะ แถมยังร่าเริงแจ่มใส ต่างกับผู้หญิงญี่ปุ่น”

            โยชิโอะไม่ต่อประโยคนั้น เขาดูนาฬิกา “จะเที่ยงแล้ว ไปกินข้าวกัน หรือว่านายจะกลับเลย”

            “ก็ได้ อ้อ ชวนริกะด้วยสิ”

            อีกฝ่ายตวัดสายตาแวบ “ฉันต้องชวนเธออยู่แล้ว” พูดพลางหยิบโทรศัพท์ 

ซาโตชิเอนตัวพิงพนัก ดูไปแล้วโยชิโอะก็ยังใส่ใจคู่หมั้นของตัวเองไม่ต่างจากเดิม แต่ทำไมท่าทีของริกะยังเหมือนคนไม่มีความสุขนัก

            ริกะรับสายโยชิโอะด้วยน้ำเสียงสดใส เขาบอกเรื่องกินข้าว

            “เดี๋ยวจะให้อาสะไปรับนะ คุณเตรียมตัวไว้เลย ผมกับซาโตชิจะไปรอที่ร้านก่อน”

            “เอ๊ะ ซาโตชิซังไปด้วยเหรอ” 

            เธอเกือบจะตอบตกลงแล้วรีบวางสายเพื่อไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว แต่ประโยคหลังทำให้ชะงัก

            “ใช่ วันนี้เขามาชมออฟฟิซน่ะ ถ้างั้นแค่นี้นะ เดี๋ยวเจอกัน”

            “เอ้อ โยชิคุง” ริกะรีบเรียกไว้ “ฉันว่า...ฉันไม่ไปดีกว่าค่ะ”

            “ทำไมล่ะ”

            “อืม ฉันอยากพักผ่อนค อาจจะหาอะไรกินแถวซุปเปอร์มาร์เกตใกล้ๆ นี้”

            ชายหนุ่มนิ่งไปชั่วขณะก่อนจะตอบ “ถ้างั้นก็ได้”

            ตอบง่ายๆ แล้วก็วางสายไปแบบไม่ตื้อ เป็นอีกครั้งที่ริกะผิดหวัง อารมณ์ดีใจที่ถูกคิดถึงหายสิ้น

 

            โยชิโอะพาซาโตชิมากินมื้อเที่ยงในเวลาหลังเที่ยงครึ่งเล็กน้อย เขาพบว่าถ้ามาเวลานี้จะได้อาหารเร็วกว่าตอนมาตอนเที่ยงตรงเพราะคนอื่นจะเริ่มทยอยกลับกันหมดแล้ว

            “ร้านนี้สวยนะ อาหารอร่อย ฉันชอบ”

            “กาแฟก็อร่อยนะ นายลองซื้อไปกินสิ”

            สองหนุ่มคุยกันระหว่างกินมื้อกลางวัน “นายเคยพาริกะมาไหม”

            คำถามนั้นทำให้คนอายุมากกว่าชะงักไปเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันตอบเขาเหลือบไปเห็นร่างหนึ่งที่เดินเข้ามา ตาเบิกกว้างท่าทางประหลาดใจทำให้ซาโตชิหันตาม 

 

            ขณะที่กินมื้อเที่ยงโดยซื้อมาจากซุปเปอร์มาร์เกตใกล้ที่พัก ริกะอ่านข้อความจากคุมิโกะ

            ‘ถ้าริกะพอมีเวลา โทร.กลับหน่อยนะ’

            เธอจึงพิมพ์ข้อความตอบว่าขออีกสิบห้านาที และรีบจัดการอาหารจนเสร็จเรียบร้อย

            “ค่ะ คุณแม่”

            “ขอโทษที่รบกวนนะจ๊ะ ริกะเป็นยังไงบ้าง” ถึงจะเป็นว่าที่แม่สามีที่ค่อนข้างดุ แต่ก็ไม่เคยละเลยไถ่ถามความเป็นไปสารทุกข์สุขดิบเสมอ 

            “สบายดีค่ะ คุณแม่ล่ะคะ”

“ดีจ้ะ” คุมิโกะเว้นวรรคประโยค “คืองี้ แม่จะถามว่า ริกะจะกลับญี่ปุ่นวันไหน”

            พอได้ยินคำว่ากลับ หัวใจหล่นวูบ เวลาที่จะได้อยู่กับโยชิโอะใกล้จะหมด ถึงจะสุขไม่มาก แต่ก็ดีใจที่ได้อยู่ใกล้ชิดและดูแลเขา เธอบอกวันที่ไป

            “คุณแม่มีอะไรเหรอคะ”

            “แม่คิดว่า ถ้าริกะกลับวันไหน แม่จะไปเมืองไทยช่วงเวลานั้นน่ะ”

            “เอ๊ะ คุณแม่จะมาเหรอคะ” 

“ใช่ แม่เป็นห่วงโยชิน่ะ เห็นอาสะเล่าว่าวันก่อนก็ปวดหัวจนต้องกลับจากงานเปิดตัวสินค้ากลางคัน ถ้าริกะกลับมาแล้วกลัวว่าจะไม่มีใครคอยดูแล”

ริกะรู้มาตลอดว่าแม่ของคู่หมั้นรักและห่วงลูกชายตนเองขนาดไหน ไม่ว่าจะเป็นช่วงเวลาใด ตั้งแต่เริ่มคบกัน ก่อนเกิดอุบัติเหตุหรือหลังอุบัติเหตุ เธอเคยคิดว่าถ้าชายหนุ่มไม่ใช่คนหนักแน่น เธออาจจะไม่มีวันนี้ก็ได้

“โยชิคุงสบายดีแล้วค่ะ หมอบอกว่าไม่เป็นอะไรมาก คุณแม่ไม่ต้องเป็นห่วง”

“แต่แม่ก็เป็นห่วงอยู่ดี เอาเป็นว่าอีกสามวัน แค่นี้แหละจ้ะ วันก่อนก็ไม่เป็นอะไรมาก ตอนนี้ปกติดีแล้ว” หญิงสาวพยายามอธิบายด้วยน้ำเสียงที่เชื่อมั่น

“ขอบใจริกะด้วยนะ ที่ดูแลโยชิอย่างดี ยังไงก็อย่าลืมเรื่องที่เขาแพ้ขนแมวด้วยนะ” มารดาของคู่หมั้นบอกว่าถึงลูกชายจะไม่ได้เป็นนานแล้วแต่ก็ยังต้องระวัง ซึ่งริกะได้รับคำเตือนเช่นนี้เสมอ

“ไม่เป็นไรค่ะ เป็นหน้าที่คู่หมั้นอยู่แล้ว”

            คุมิโกะนิ่งไปขั่วอึดใจ “จ้ะ ถ้าอย่างนั้นแม่ไม่รบกวนแล้วนะ จะโทร.มาถามเท่านี้ ขอบใจมากนะจ๊ะ”

            “ค่ะ”

            ริกะเองก็นึกประโยคสนทนาต่อไปไม่ทัน จึงวางสาย และนิ่งคิด

            ทำไมใครๆ ก็อยากมาเมืองไทยกันตอนนี้ ทั้งซาโตชิ คุมิโกะ หรือแม้แต่เธอเอง

 

ต่อ

22.9.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #36 ริดา (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2563 / 04:09

    จะใช่ไหมนะ

    #36
    0
  2. #35 fsn (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 22 กันยายน 2563 / 20:11

    ตระกูลนี้ นึกถึงแต่ตัวเอง แย่งชิงชีวิตคนอื่นมา

    #35
    0