หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 24 : บทที่ 10 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    19 ก.ย. 63

10

 

            “เป็นไปได้ไหม ที่จะจัดการเรื่องนี้ให้เงียบที่สุด ฉันไม่ต้องการให้เรื่องถึงตำรวจ”

            ทาคุโร่คุยโทรศัพท์อยู่ในห้องลำพัง เขาฟังปลายสายพูดครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดจบการสนทนา “แล้วรายงานมาด้วยล่ะ”

            เขาวางสาย นั่งนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะลุกไปเปิดประตูบานเลื่อน แล้วเดินไปออกไปตามทาง เพื่อไปยังห้องรับแขกอีกห้องหนึ่งด้านหน้า ซึ่งมีหญิงสาวคนหนึ่งนั่งรออยู่

            “คุณพ่อ”        

            คุมิโกะลุกขึ้นยืน โค้งทักทายพ่อสามีที่เดินมานั่งที่โซฟา 

            “ขอโทษที่ทำให้รอนะ มีธุระอะไรงั้นเหรอ”

            “ดิฉันจะมาขออนุญาตคุณพ่อไปหาโยชิโอะที่ประเทศไทยค่ะ”

            ทาคุโร่ขมวดคิ้ว “เจ้านั่นเป็นอะไรรึเธอถึงต้องไปหา”

            “โยชิโอะต้องไปหาหมอในงานวันเปิดตัวสินค้าใหม่ค่ะ เพราะว่าปวดหัวกะทันหัน”

            “ทำไมเรื่องนี้ฉันไม่รู้มาก่อน อาสะไม่เห็นเล่าอะไรเลย”

            น้ำเสียงนั้นขุ่นเคืองจนรู้สึกได้ คุมิโกะรีบตอบ “ฉันต้องขอโทษแทนอาสะด้วยค่ะ ฉันเป็นคนบอกเองว่าไม่ให้แจ้งคุณพ่อ เพราะโยชิโอะเองก็บอกว่างานเรียบร้อยและเขาก็ไม่ได้เป็นอะไรมาก”

            “ฉันควรจะได้รู้ทุกเรื่อง ถ้าหากว่าเจ้านั่นเป็นอะไรขึ้นมาจะได้จัดการได้ทัน”

            ลูกสะใภ้ก้มศีรษะ “ต้องขอโทษคุณพ่อจริงๆ ค่ะ ดิฉันผิดเอง”

            “เอาละ” ทาคุโร่ยกมือ “ถ้าไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แต่ว่าเธอไม่ต้องไปแล้วก็ได้มั้ง ริกะก็ไปดูแลอยู่นี่นา”

            อีกฝ่ายนิ่งไป ถึงไม่มีใครบอกแต่เรื่องแค่นี้ประมุขของทานากะรู้ได้ไม่ยาก ริกะเองก็เป็นคู่หมั้นโยชิโอะ ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะตามไปหาไปดูแลคนรักที่ต้องไปทำงานต่างประเทศ เป็นครั้งแรกที่ทั้งคู่ห่างกัน ถ้าไม่นับตอนลูกชายเธอป่วย

            “ดิฉันตั้งใจว่าจะไปแค่ไม่กี่วันค่ะ แค่อยากไปคุยกับโยชิโอะให้เห็นกับตา คุณพ่อกรุณาอนุญาตด้วยเถอะค่ะ”

            ทาคุโร่มองเธอ ลูกสะใภ้คนนี้เสียสามีไปหลายปีแล้ว มีลูกชายคนเดียวนั่นคือโยชิโอะ แต่สามารถฝึกฝนพัฒนาตัวเองให้รู้เรื่องธุรกิจ ตัวเธอเองนอกจากช่วยดูแลความเรียบร้อยของบ้านทานากะแล้วยังมีธุรกิจรับจัดหาสินค้าของฝากให้นักท่องเที่ยวโดยเฉพาะนักท่องเที่ยวจีน ซึ่งก็รวมถึงสินค้าสุขภาพอาหารเสริมของเอชทูแคร์ด้วย ซึ่งเธอทำร่วมกับฮิโรตะ พี่ชาย สลัดความเสียใจจากการสูญเสีย ก้าวผ่านเรื่องร้ายแรงที่เกิดกับลูกชายมาได้อย่างเข้มแข็ง จนทุกวันนี้ดูเหมือนว่าซายากะลูกสะใภ้คนโตจะเกรงใจเสียด้วยซ้ำ เมื่อโคอิจิโร่ต้องไปทำงานที่ประเทศไทยก็ยินดีไปอยู่กับสามีอย่างไม่อิดออด เหมือนเธอจะเลี่ยงการพบปะกับคุมิโกะตลอดเวลา ซึ่งทาคุโร่ก็ไม่ได้อยากไปค้นหาหรือแก้ไขอะไรเพราะเป็นแค่เรื่องเล็กน้อย และตราบใดที่ยังไม่เกิดปัญหาอะไร

            “ถ้าอย่างนั้น ให้ริกะกลับมาก่อนไม่ดีกว่าหรือ”

            คุมิโกะยังโล่งใจที่ไม่ใช่คำสั่งเด็ดขาด แต่เธอก็ไม่ควรจะต่อรองพ่อสามีไปมากกว่านี้ 

            “ถ้าอย่างนั้นก็ได้ค่ะ ขอบคุณค่ะคุณพ่อ” เธอก้มศีรษะ ขยับตัวทำท่าจะขอตัวกลับ

            “เรื่องที่จะพูดมีแค่นี้หรือ”

            ลูกสะใภ้ยิ้มบาง “ค่ะ แค่อยากมาขออนุญาตคุณพ่อ”

            “ดูเหมือนตอนนี้ใครๆ ก็อยากไปที่ไทยกันจังเลยนะ”

            “เอ๊ะ”

            “ก็เจ้าซาโตชิน่ะสิ อยู่ดีๆ ก็มาลาพักร้อน บอกว่าจะไปที่ไทย ไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

            คุมิโกะงง เรื่องนี้เธอไม่รู้มาก่อน แม้จะเพิ่งคุยกับอาสะไป แต่นั่นเป็นสองวันที่แล้ว อาสะเองคงได้เจอกับซาโตชิเมื่อวานเหมือนกัน

            นั่นสิ ทำไมใครๆ ถึงอยากจะไปแต่เมืองไทย ตั้งแต่โคอิจิโร่กับซายากะกลับมาและโยชิโอะไปทำงานแทน หลายคนที่นี่ก็มีการเคลื่อนไหว รวมทั้งเธอด้วย

            “ถ้าอย่างนั้น ฉันรอให้ริกะกลับมาก่อนก์ได้ค่ะ”

            ทาคุโร่พยักหน้า แล้วการสนทนาก็จบลงแค่นั้น

 

            วันนี้โยชิโอะพาซาโตชิมาดูการผลิตที่โรงงาน โดยมีริกะมาด้วย มีการต้อนรับแบบง่ายๆ เพราะผู้มาเยือนบอกล่วงหน้าไว้แล้วว่าเป็นช่วงพักร้อน ไม่ต้องการพิธีที่เป็นทางการนัก 

            “ได้ยินว่านายเรียกคืนสินค้าลอตที่มีปัญหาเหรอ”

            ซาโตชิถามขึ้นขณะเดินดูสายการผลิต ทั้งสองสนทนาด้วยภาษาญี่ปุ่น โยชิโอะจึงพอตอบกลับได้ ทั้งที่ใจจริงอยากจะคุยในห้องเป็นส่วนตัวมากกว่า 

            “ใช่”

            “ตอนแรกที่ได้ยินข่าวก็ตกใจ นึกไม่ออกเลยว่าจะทำยังไงให้เสียหายน้อยที่สุด ไม่คิดว่านายจะเลือกเก็บคืนแล้วใช้งานวิจัยอ้างอิง” คนอายุน้อยกว่ามองดูเครื่องจักรที่ทำงานเปิดปากซองแล้วบรรจุตัวสินค้า “จริงๆ แล้ว งานวิจัยนั่นมีใช่ไหม”

            โยชิโอะหลุบตามองพื้น ล้วงกระเป๋ากางเกง “ต้องมีสิ ฉันไม่อ้างลอยๆ หรอก”

            ซาโตชิจุดยิ้ม คำแถลงของเอซทูแคร์ก็คือ ผลิตภัณฑ์ที่ว่ามีสารชื่อว่า อัลฟาฟา สารจากพื้นตระกูลถั่ว ซึ่งมีสารต้านอนุมูลอิสระสูงก็จริงเหมาะสำหรับการชะลอวัย แต่ก็มีโปรแทสเซียมสูง เป็นอันตรายอย่างยิ่งสำหรับผู้ป่วยไตเสื่อมระยะที่สองขึ้นไป แม้ว่าคนปกติจะกินได้ แต่เพื่อความปลอดภัยสูงสุดของผู้บริโภคทางเอซทูแคร์จะเรียกเก็บคืนทั้งหมดเพื่อนำมาปรับปรุงใหม่ทั้งหมด

            “แต่ว่าในผลิตภัณฑ์ต่างหาก ที่ไม่มี...”

            ซาโตชิพูดต่อเอง โยชิโอะหันมามอง แต่ไม่ตอบ คนพูดจึงยิ้ม แล้วก็เดินนำดูการผลิตส่วนอื่นๆ ต่อจนครบแล้วเดินกลับมาที่ห้องรับรองแขกซึ่งริกะนั่งเล่นไอแพดอยู่ เธอขอเป็นฝ่ายนั่งรอเพราะไม่ได้เกี่ยวข้องโดยตรงกับบริษัท ไปเดินดูการทำงานของพนักงานก็ดูไม่ดีเท่าไร

            “เสร็จแล้วเหรอคะ”

            โยชิโอะพยักหน้า “เดี๋ยวไปกินข้าวกันแล้วจะกลับออฟฟิซ”

            ริกะเก็บไอแพดเตรียมตัว วุฒิชัยผู้จัดงานโรงงานขอเป็นเจ้ามือพาคนทั้งสามไปกินมื้อเที่ยงยังร้านในละแวกนั้น ซึ่งเป็นร้านในสวนร่มรื่นย์ หญิงสาวถูกใจสถานที่มาก ถ่ายรูปดอกไม้กับศาลาริมน้ำอย่างเพลิดเพลิน

            บรรยากาศเป็นไปอย่างราบลื่นจนกระทั่งกลับมาถึงสำนักงานที่กรุงเทพตอนเกือบบ่ายสอง โยชิโอะขอให้ซาโตชิไปส่งริกะ ส่วนเขาจะเข้าไปเคลียร์งานต่อ ริกะตัวเกร็ง

            “เดี๋ยวฉันกลับเองก็ได้ค่ะ โยชิคุง ไม่ต้องลำบากซาโตชิซัง”

            ซาโตชิยิ้ม “นายให้อาสะไปส่งดีกว่า ฉันไม่อยากให้ผู้ร่วมทางอึดอัด”

            ริกะสบตาคนพูดแวบหนึ่ง แล้วมองหน้าคู่หมั้นเป็นการบอกนัยๆ คิดว่าเขาจะเข้าใจสิ่งที่เธอจะสื่อ

            “ริกะให้ซาโตชิไปส่งเถอะ พอดีผมมีเรื่องต้องคุยกับอาสะหน่อย”

            หัวใจหญิงสาวหล่นวูบ เธอพยายามเลี่ยงการพบเจอซาโตชิ แต่ดูเหมือนว่าโยชิโอะจะไม่รู้ เมื่อเป็นคำสั่งสรุปจากคนรักเธอก็ไม่กล้าปฏิเสธ การถูกมองไม่ดีจากชายหนุ่มเป็นเรื่องแย่กว่า

            ในที่สุดริกะก็ต้องนั่งอยู่รถที่ซาโตชิเป็นคนขับ เธอมองไปนอกหน้าต่าง ในห้องโดยสารเงียบกริบความอึดอัดมีไม่เท่าความขุ่นมัว ในใจยังคิดถึงคำพูดของโยชิโอะ เขายังคงตอบเหมือนไม่รับรู้ความเป็นไปของเธอกับซาโตชิมาก่อน ซึ่งเป็นมาตั้งแต่หลังเกิดอุบัติเหตุ 

            ทุกคนรู้ว่าการบาดเจ็บที่ต้องผ่าตัดสมองหลายครั้งของโยชิโอะทำให้ความรวดเร็วเฉียบขาดในการทำงานลดลง แต่เขายังเป็นนักธุรกิจหนุ่มที่ยังฉลาดรอบคอบ โดยเฉพาะการแก้ไขสถานการณ์และการผ่อนคลายในเรื่องงาน

            เขายิ้มและมีอารมณ์ขันมากขึ้น แต่ก็ไว้ตัวมากขึ้นเช่นกัน 

            ตั้งแต่หายดี มีโอกาสอยู่ด้วยกันสองต่อสองบ่อยครั้ง แต่ยังไม่มีอะไรอย่างที่เคยเป็น

            “อึดอัดมากเหรอที่ต้องมากับผม”

 

 

(ต่อ)

 

19.9.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #34 fsn (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 14:34

    คู่นี้มีอะไรกันนะ แต่แบบ ระบบต้องรอรับคำสั่งเนี้ย น่าอึดอัดมาก แม่จะมาเยี่ยมลูกยังต้องขอ ต้องรอการอนุญาต

    #34
    1
    • #34-1 Baby Red - อุธิยา(จากตอนที่ 24)
      22 กันยายน 2563 / 19:19
      วัฒนธรรมคนญี่ปุ่นเป็นอะไรที่รุงรังนิดหนึ่งค่ะ แต่ก็มีเสน่ห์ชวนให้ค้นหา
      #34-1
  2. #33 ศิรดา (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 20 กันยายน 2563 / 11:11

    ต้องมีอะไรสักอย่างแน่ๆเลยๆ

    #33
    1
    • #33-1 Baby Red - อุธิยา(จากตอนที่ 24)
      22 กันยายน 2563 / 19:19
      มาลุ้นไปด้วยกันนะคะ
      #33-1