หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 21 : บทที่ 9 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 261
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 15 ครั้ง
    6 ก.ย. 63

9

 

“กลับมาแล้วเหรอคะ”

            ริกะส่งเสียงทักทายเมื่อโยชิโอะเปิดประตูเข้ามาในห้อง เขามีสีหน้าประหลาดใจ ไม่ใช่เพราะเห็นเธอในห้อง แต่เพราะผ้ากันเปื้อนที่สวมอยู่

            “ฉันกำลังเตรียมมื้อเย็นค่ะ ใกล้เสร็จแล้วละ โยชิคุงรอสักครู่นะคะ ไม่เกินสิบนาที” 

            โยชิโอะถอดรองเท้าเก็บในตู้ การที่ริกะจะมาทำอาหารให้ก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเหมือนกัน  เพียงแต่เปลี่ยนสถานที่ เขาจึงยังไม่คุ้น เธอเสียอีกดูคล่องแคล่ว คงเป็นเพราะอุปกรณ์ในครัวที่มีอยู่พร้อม แค่ซื้อวัตถุดิบมาเท่านั้น

            “มีอะไรมาด้วยคะนั่น”

            เธอถามเมื่อเห็นของในมือเขาที่ถือมาวางไว้ที่โต๊ะอาหาร “แขกที่มาวันนี้เอามาฝากน่ะ” 

            ริกะเดินตามมามอง ตระกร้าสีครีมข้างในบุผ้าสีบานเย็น มีกล่องขนมขนาดพอดี ตรงหูตระกร้ามีพวงดอกไม้รูปร่างแปลก

            “นี่อะไรเหรอคะ”

            โยชิโอะเช็ดมือแล้วเดินมาเปิดตู้เย็น หยิบน้ำดื่มมาเท “เขาเรียกว่ามาลัยกระแต”

            “กระแต แบบเดียวกับกระรอกใช่ไหมคะ”

            ชายหนุ่มพยักหน้า “สวยดีนะคะ หอมด้วย คนทำนี่เก่งจังเลย ใช้ดอกไม้สลับสีเป็นหาง ตรงตัวนี่ดอกอะไรนะ”

            “ดอกมะลิ ส่วนตรงหางเป็นดอกบานไม่รู้โรย ชื่อเต็มๆ คือกระแตเกาะกิ่งแก้ว”

            ริกะหันมามองเชิงประหลาดใจ เขาจึงบอกเพิ่มว่า “คุณอรดา...เอามาฝากน่ะ พิธีกรในงานเปิดตัวสินค้าของเราน่ะ จำได้ไหม เธอทำเอง เธอเล่าให้ฟังว่าทำมาจากอะไร”

            ริกะเพิ่งนึกออกว่าเธอเคยเห็นตระกร้ากับดอกไม้นี้ที่ไหน ผู้หญิงที่เดินสวนกันวันนี้นั่นเอง พอได้ยินชื่อนี้ไม่รู้ทำไมรู้สึกขุ่นใจขึ้นมา เธอคนนั้นเอามาให้โยชิโอะ...

            “สวยดีนะ ฉันเคยเห็นแต่แบบที่เป็นวง อันนี้แปลกดี” เธอตอบเพื่อไม่ให้บรรยากาศอึดอัด “ขนมนี่เธอก็ทำเองเหรอ”

            “เปล่า คุณย่าเธอทำ ริกะกินสิ อร่อยนะ ไม่หวานมากหรอก ทำมาจากถั่ว”

            หญิงสาวฟังเขาพูดเรื่อยๆ สีหน้าไม่บอกอารมณ์ แต่แววตาเป็นประกาย 

            “โยชิคุงเคยกินแล้วเหรอคะ ขนมนี้”

            คู่หมั้นของเธอกะพริบตาก่อนจะตอบ “ครับ เขาเคยเอามาให้ผมแล้วครั้งหนึ่ง ริกะกินสิ หรือจะรอกินหลังมื้อเย็น”

            ผู้หญิงคนนั้นมาหาโยชิโอะมากกว่าหนึ่งครั้ง ดูเหมือนเธอจะต้องทำความรู้จักด้วยแล้วสินะ ริกะยิ้ม

            “ฉันขอชิมสักชิ้นก่อนได้ไหม”

            “เอาสิ แกะเลย”

            ริกะทำท่าจะหยิบกล่องขนมนั้น แต่ติดตรงมาลัยรูปสัตว์ตัวน้อย โยชิโอะก็รู้ พูดว่าเดี๋ยวแกะให้เอง และเธอก็ได้เห็นว่าเขาแกะมาลัยนั้นออกไป กิริยาท่าประคับประคอง ด้วยเป็นดอกไม้บอบบางก็ใช่ แต่เธอรู้สึกแปลกใจ โยชิโอะเป็นคนไม่สนใจของสวยงามหรืองานศิลปะ ชีวิตเขามีแต่งาน วางแผน สินค้า ที่ผ่านมาแค่ชมว่าสวยก็จบ ไม่เคยมาทำท่าบรรจงเสียบมันไว้กับแจกันดอกไม้แห้งบนโต๊ะรับแขกแบบนี้ แทนที่ริกะจะแกะขนม เธอกลับมองตามเขาตลอด

            “มีอะไรเหรอ”

            “เปล่าค่ะ เดี๋ยวฉันเอาขนมไปใส่จานให้นะ” เธอรู้สึกตัวหยิบตระกร้านั้นไป มีหนึ่งคนที่พอจะให้คำตอบเรื่องผู้หญิงคนนั้นได้

            “แล้วคุณทำอะไรเป็นอาหารเย็น” 

            “ข้าวหน้าปลาดิบไข่หวานค่ะ ตอนแรกฉันจะทำแฮมเบิร์กแต่ครัวที่นี่ไม่มีเครื่องดูดอากาศ  เลยไม่สะดวก โอเคไหมคะ”

            “ก็ได้นะ”

            “งั้นรอเดี๋ยวนะ ไม่เกินสิบนาทีค่ะ”

 

ริกะนั่งดื่มกาแฟในร้านประจำของคอนโดมิเนียม ข้างหน้ามีคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊ค เธอกำลังเปิดดูโฆษณาของเอชทูแคร์ที่มีพรีเซนเตอร์ชื่ออรดา เจ้าของมาลัยกระแตอันสวยงามตัวนั้น

หลังจากวันนั้น เธอโทร.หาอาสะ

‘อาสะซัง พอจะรู้จักผู้หญิงที่ชื่ออรดาไหมคะ ที่ว่าเป็นพรีเซนเตอร์ของแอลทูแคร์’

‘อ๋อ คุณอรดา ก็เป็นพรีเซนเตอร์ของสินค้าบริษัทเรา ทำไมเหรอครับ’

‘แค่อยากรู้เฉยๆ น่ะค่ะ พอดีเมื่อวันก่อนฉันเจอเธอที่ออฟฟิซ คุณโยชิเลือกมาเหรอคะ’

‘ถ้าเป็นงานพรีเซนเตอร์คุณโคอิจิโร่เลือกครับ แต่ว่างานเปิดตัวสินค้าคุณโยชิโอะเลือก แต่ก็เป็นเพราะว่าคุณโคอิจิโร่เคยเกริ่นไว้ก่อนแล้วน่ะครับว่าจะให้คุณอรดาเป็นพิธีกร เพื่อความต่อเนื่องและเป็นภาพจำที่เกี่ยวข้องกับบริษัท’

‘เธอเป็นพรีเซนเตอร์ประจำของบริษัทหรือเปล่าคะ’

‘เรื่องนี้ผมไม่ทราบครับ’

ในน้ำเสียงอาสะไม่มีความสงสัย แต่ริกะก็ไม่ถามอะไรมากกว่านั้น ได้แต่ดูภาพโฆษณาและลองก็อปปี้ตัวอักษรที่น่าจะเป็นชื่อของผู้หญิงคนนั้นไปค้นหาต่อ แต่ไม่ได้อะไรมากกว่านั้น จะถามอาสะอีกก็ไม่น่าจะดีเท่าไหร่

เป็นคนสวยมีเสน่ห์ งานพิธีกรวันนั้นถึงแม้ริกะจะอยู่ไม่จบงานก็เห็นว่าผู้หญิงคนนั้นทำหน้าที่ได้คล่องแคล่ว เธอคงเป็นมืออาชีพ และทำดอกไม้สวยๆ อย่างนี้ได้ด้วย

            ริกะหยิบโทรศัพท์มือถือ เปิดดูภาพที่ถ่ายไว้จากแจกันในห้องของโยชิโอะ 

            เธอเคยเห็นงานร้อยมาลัยของไทยมาบ้าง แต่แบบนี้ไม่เคยเห็นมาก่อน นอกจากงานพิธีกร งานฝีมือก็เก่ง ริกะลองเทียบกับการจัดดอกไม้ของญี่ปุ่น น่าจะเป็นงานฝีมือระดับสูงไม่ต่างกัน

            ลุงเลือกเธอมาทำงานก่อน แม้ตัวจะไม่อยู่แล้วหลานชายก็ยังสานต่องานนั้น แต่ว่าต่อจากนี้จะเลือกอีกหรือไม่ ก็เป็นเรื่องที่ต้องดูต่อไปสินะ 

 

(ต่อ)

6/9/20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 15 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #30 ศิรดา (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 17:20

    รอนะคะ สู้ๆจ้าหนูออ มีสาวหมวยมือหนึ่งช่วยแล้ว

    #30
    0
  2. #29 fsn (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 กันยายน 2563 / 14:18

    วิถีผู้หญิง ก็เริ่มแล้ว

    #29
    0