หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 20 : บทที่ 8 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 292
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 19 ครั้ง
    3 ก.ย. 63

หัวใจอรดาหล่นวูบ รู้สึกเสียใจครึ่งหนึ่งที่เลือกตอบแบบนี้ ไม่ได้กลัวคำตอบ แต่กลัวการถูกมองไม่ดีมากกว่า

            เธอฉีกยิ้ม ปรับน้ำเสียงให้ติดตลก “ฉันจะบอกว่า ถ้ามีงานหน้าอีกเรียกใช้ได้ค่ะ ฉันจะเคลียร์คิวร้อยมาลัยให้”

            คราวนี้เขาหัวเราะออกมาเบาๆ “ได้ครับ”

            รู้สึกดีขึ้นเล็กน้อย “ถ้าอย่างนั้น เดี๋ยวฉันขอตัวกลับก่อนค่ะ รบกวนคุณโยชิโอะนานแล้ว” พูดแล้วก็ขยับตัวเตรียมจะกลับ โยชิโอะขยับลุกเพื่อเดินไปส่ง อรดาชอบกางเกงสีครีม มันลงตัวกับเสื้อสีกรมท่านั้นมาก เขาเป็นคนมีรสนิยมดี

            ปุณณัติ ถ้าเป็นเขา...

            ‘กางเกงยีนนี่แหละเหมาะที่สุดแล้วกับวิศวกร’

            เธอเคยชวนเขาดูกางเกงสแลคแบบเนี้ยบๆ เอาไว้ใส่ออกงาน แต่สามีของเธอก็ไม่เลือก และเขาก็ไม่มีงานที่เป็นทางการถึงขนาดต้องใส่สูทผูกไทด์เสียที แต่ถ้าเป็นทางกางหน่อยก็จะเลือกกางเกงยีนสีดำแบบสุภาพที่สุด

            “ขอบคุณอีกครั้งนะครับ คุณอรดา”

            โยชิโอะก้มศีรษะขอบคุณเมื่อเดินมาส่งเธอหน้าห้องทำงาน ดวงอนงค์ก็ลุกขึ้นยืนส่งด้วย อรดาประนมมือไหว้ขอบคุณคนทั้งสองแล้วก็เดินออกมาด้วยหัวใจที่เบาหวิว

 

หลังจากที่แน่ใจว่าปุณณัติรู้ความลับของเธอ และเริ่มญาติดีกับเขามากขึ้น อรดาก็ตัดสินใจถามว่าเขารู้ได้ยังไงว่าเธอมีสองร่าง

            ‘มีหลักฐานหรือเห็นอะไรงั้นเหรอ’ เขาส่ายหน้า ‘อย่าบอกนะว่าแค่บลั๊ฟออแล้วบังเอิญถูก’

            ‘ไม่เคยบลั๊ฟ’ 

            ตรงนี้เธอแอบเบะปาก เขาน่ะจอมอำ เป็นจิ้งจอกตัวร้าย

            ชายหนุ่มซึ่งหลังจากนั้นอีกสี่ปีต่อเราก็เป็นสามีของเธอสบตา ‘สำหรับพี่ ถ้าเป็นคนที่เราชอบ ไม่ว่าเขาจะเปลี่ยนไปยังไงเราก็จะจำเขาได้เสมอ ความรู้สึกของเราที่มีต่อเขาจะไม่เปลี่ยน หัวใจเราจะจำเขาได้’

เขาเล่าเพิ่มว่า ครั้งเดียวที่ยืนมองเธอทำหน้าที่พิธีกรในห้างก็รู้ว่าเป็นคนเดียวกับหลานคุณย่า และน้องสาวอุษณีย์ 

            อรดาอึ้ง คำนั้นเธอจำได้จนวันนี้ และทำให้วันนี้กลับมาทบทวนหลังจากไปเจอกับโยชิโอะ พร้อมมาลัยกระแตอันเป็นบันทึกบทหนึ่งในความรักของเขากับเธอ

            ปุณณัติชอบมาคุยกับคุณย่า วันนั้นเธอกำลังฝึกทำมาลัยกระแตเขาก็ขอฝึกด้วย เรื่องไม่น่าจะมีอะไรกระทั่งเขาถามขึ้น

            ‘ระหว่างของผมกับของน้องออคุณย่าคิดว่าอันไหนสวยกว่ากันครับ’

            อรดาจ้องเขาจนตาพอง หนุ่มหน้าขาวหรี่ตา คุณย่าหยิบงานทั้งสองชิ้นไปดู ปากก็พูดว่ามาลัยของปุณณัติยังเรียงตัวไม่สวย แต่พอมองออกว่าเป็นตัวกระแตที่มีหาง แต่ของเธอ...

            ‘ของยายออนี่ไม่เป็นตัวเลย แถมมะลิยังช้ำไปหมด แล้วกัน ทำมาตั้งพักใหญ่แล้วยังเบามือไม่ได้อีกเหรอ’

            หญิงสาวหน้าร้อนผ่าว ถึงไม่พูดว่า ‘อีกคน’ ที่เพิ่งมาทำไม่งานแต่ทำได้สวยกว่า และไม่ตัดสินออกมาชัดเจนเธอก็รู้ว่านั่นคือความพ่ายแพ้ 

            ยิ่งเห็นรอยยิ้มสดใสที่กล่าวขอบคุณคุณย่าของเธอจากใบหน้านั้นทำให้ยิ่งหมั่นไส้ ไม่มีทาง เธอจะร้อยมาลัยแพ้ผู้ชายไม่ได้ ไม่เด็ดขาด เธอจะต้องทำให้สวยให้เขาพูดออกมาให้ได้ว่าต้องการมาลัยของเธอ

            อรดาทำได้ในที่สุด ปุณณัติเอ่ยปากในวันหนึ่งที่เธอทำมาลัยช่อเอื้องมีอุบะหกสายโดยใช้กุหลาบสีเหลือง พวงไม่ใหญ่นัก แต่เขาขอกับคุณย่า

            ‘มาขออะไรย่าล่ะ ของยายออ พ่อก็ต้องขอยายออสิ’

            วันนั้นอรดารู้สึกร้อนวูบวาบทั้งที่อากาศเย็น ไม่ใช่ความโกรธเคืองหรือหงุดหงิด แต่สายตาของเขาที่มองนั้นหวานเรือง

            ‘น้องออ พี่ขอมาลัยพวงนี้ได้ไหมครับ’

            นอกจากมาลัย หัวใจของเธอก็ติดไปด้วย

            มีข้อความเข้าที่โทรศัพท์ อรดาหยิบมาเปิดดู จากอั๋น 

            ‘เรื่องที่ถาม ได้ข้อมูลแล้วนะ ที่โยชิโอะ ทานากะเมื่อก่อนกับตอนนี้หน้าเปลี่ยนไปเพราะเขาเคยเกิดอุบัติเหตุเมื่อสามปีก่อนน่ะ’

            สามปีก่อน อรดาตาโต

 

หลังจากจบงานเปิดตัวสินค้าเรียบร้อย อรดาคุยกับรุจีตามประสา แล้วอยู่ๆ สาวหมวยก็พูดขึ้นมาว่า ทำไมภาพสมัยญี่ปุ่นของโยชิโอะกับภาพปัจจุบันดูแตกต่างกัน

อรดาสังเกตอยู่แล้ว เธอจึงตื่นเต้นมากที่เพื่อนรักพูดได้ตรงจุด และบทสนทนาก็ไปต่ออีกยาวรวมทั้งความสงสัยที่เพิ่มสูงขึ้นจนเธอโทร.หาอั๋น ลองเกริ่นเรื่องนี้

‘ดูเหมือนว่าเขาเคยเกิดอุบัติเหตุต้องทำศัลยกรรม’

อรดาหูผึ่ง ‘ศัลยกรรมเหรอคะ อุบัติเหตุอะไรคะ’

‘ให้ช่วยสืบใช่ไหม’ นักข่าวหนุ่มถามอย่างรู้ใจ เธอตอบตกลงทันที

เป็นที่มาของข้อมูลในวันนี้

“เมื่อสามปีก่อนเขาเกิดอุบัติเหตุ รถคว่ำตกลงข้างทาง ตรงนั้นมันเป็นเขา อาการสาหัสอยู่ เห็นว่าต้องศัลยกรรมหน้า แล้วก็ผ่าตัดสมองตั้งหลายครั้ง”

“สมองเหรอคะ” เมื่อฟังถึงตอนนี้ หัวใจอรดาเต้นโครมคราม

“ใช่ แต่ไม่มีรายละเอียดนะว่ากี่ครั้ง รักษาอาการอะไรบ้าง แต่รู้ว่าสมองเขาได้รับกระทบกระเทือนต้องพักรักษาตัวเกือบสองปีเลยกว่าจะกลับมาทำงานได้”

มือที่ถือโทรศัพท์กำแน่น สมองของเขามีปัญหา ส่วนสมองอรดาวิ่งไปไวก่อนที่จะเรียกกลับมาทัน

 

“แกคิดว่าโยชิโอะคือพี่ปุณที่ความจำเสื่อมเหรอ หมายความว่าโยชิโอะตอนนี้คือพี่ปุณตัวจริงเหรอ ฉันเข้าใจแก แต่แกจะโมเมแบบนี้ไม่ได้ นี่ไม่ใช่หนังหรือละครนะ ใจเย็นๆ ก่อน” 

เพราะทนความข้องใจและอัดอั้นไว้ไม่ไหวอรดารีบโทร.หารุจีทันที พอว่าเพื่อนสะดวกคุยก็รีบเล่าทุกอย่าง โดยสันนิษฐานนำไปว่าอาจจะเกิดอะไรขึ้นกับโยชิโอะทานากะ และปุณณัติสักอย่างทำให้เป็นแบบนี้

“ฉันไม่รู้ว่าเพราะอะไรนะ แต่ทายาทบริษัทใหญ่ กับวิศวกรธรรมดา แกคิดว่าเขาจะเอาพี่ปุณไปแทนคนของเขาทำไมวะ”

แต่เมื่อสาวหมวยถามกลับมา เธอตอบไม่ได้

“อีกอย่าง ถ้าแกคิดแบบนี้ มันไม่ดีต่อความรู้สึกตัวเอง แกเข้าใจใช่ไหม”

อรดายอมรับในใจ มันไม่ต่างอะไรความเพ้อเจ้อว่าประเทศไทยจะมีหิมะตก ความฝันที่ไม่เป็นจริงว่าโหดร้าย แต่ความจริงที่เป็นอยู่โหดร้ายกว่า

“แล้วแกคิดยังไง” เธอถามกลับบ้าง สาวหมวยเงียบไปครู่หนึ่ง

“อย่าสรุป อย่าเพิ่งตัดสินใจ ไม่ใช่การแข่งกับเวลา ไม่ต้องรีบ” รุจีตอบฉะฉานเหมือนเรียกสติอรดากลับมา จริงสินะ เธอไม่จำเป็นต้องเร่งหาคำตอบ

“เข้าใจแล้ว”

“แล้วผู้หญิงคนนั้น มีข้อมูลเขาไหม”

“เปล่า ไม่ได้ให้พี่อั๋นหาเรื่องนี้”

รุจีทำเสียงรับรู้ หลังจากคุยกันอีกสักพักก็วางสาย อรดาเข้าใจคำเตือนของเพื่อน ประวัติของโยชิโอะ ทานากะ อาจจะไม่มีอะไรในก่อไผ่ ทว่าเธอกลับยังครุ่นคิดอยู่ โดยเฉพาะเรื่องของผู้หญิงคนนั้น

 

จบตอน 8

3.9.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 19 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #28 fsn (จากตอนที่ 20)
    วันที่ 3 กันยายน 2563 / 17:58

    ยิ่งรู้ยิ่งตัดใจไม่ได้ ซินะคะ

    #28
    0