หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 19 : บทที่ 8 (2)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 257
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    1 ก.ย. 63

ป่วยเป็นอะไรนะ

            หยุดคิดไม่ได้ซะที อรดาหงุดหงิดตัวเอง เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น อย่างน้อยก็ช่วยหยุดจังหวะอารมณ์ได้ เละเมื่อปลายสายขึ้นชื่อที่ทำให้เธอตื่นเต้นวูบหนึ่ง

            “ค่ะ คุณเอ”

            “คุณออ เช็คออกแล้วนะคะ คุณออเข้ามาเอาได้เลยค่ะ บ่ายๆ เหมือนเดิมค่ะ”

            “อ๋อ ขอบคุณค่ะ” 

            “ยังไงก่อนเข้ามาโทร.หาพี่เอก่อนเหมือนเดิมนะคะ ถ้าพี่ยุ่งจะได้ให้ลูกน้องเตรียมไว้ให้”

            อรดาวางสาย ครุ่นคิดเร็วจี๋ เข้าไปพรุ่งนี้เลยก็ได้ แต่ควรต้องมีของติดไม้ติดมือไปด้วย เพราะงานนี้ได้มาเพราะความไว้ใจจากผู้บริหารคนเก่า และตอนเจอคุณเอที่งานอีกฝ่ายก็บอกว่าโยชิโอะเสนอชื่อเธอในที่ประชุมเองหรือจะเรียกว่าสรุปเลยก็ได้ ข้อนี้ทำให้อรดาตื่นเต้น

            สมองคำนวณรวดเร็ว ผู้บริหารหนึ่ง ฝ่ายการตลาดอีกหนึ่ง ทั้งหัวหน้าและเลขานุการก็ควรมี คิดไปคิดมา เบ็ดเสร็จสี่ที่ เอาอะไรไปฝากดี ถ้าเป็นขนมพรุ่งนี้คงไม่ทัน ต้องซื้อสถานเดียว แต่ถ้าเข้าไปวันศุกร์ก็พอไหว พี่อุ้ยดันไม่อยู่ คงต้องกวนพี่ขวัญตาแล้วมั้ง

            คิดแล้วก็รีบทำ อรดา สลัดอาการเซื่องซึมแล้วเดินไปที่ครัวทันที

            “พี่ตาขา”

 

            อรดาคิดว่าวันนี้เป็นวันที่ดี ตั้งแต่เริ่มต้นส่งข้อความไปหาอาสะ ชายหนุ่มหน้าตี๋ตอบกลับมาว่าสามารถเข้าพบเจ้านายเขาได้เลยหลังจากเข้ามารับเช็ค อรดาแจ้งเวลาขออนุญาตบวกลบไม่เกินห้านาที และคงเข้าพบไม่นาน อีกฝ่ายก็ตอบว่าได้ ต่อมาก็โทร.หาคุณเอเรื่องรับเช็ค เพื่อมารยาทที่ต้องแจ้งล่วงหน้าตามที่ตกลงกัน และเพื่อชื่อเสียงที่ดีงามด้วย

            อรดาติดต่อที่แผนกต้อนรับซึ่งคุ้นเคยกันดี ไปรับเช็คที่คุณเอฝ่ายการตลาดพร้อมให้ของฝากเรียบร้อยก็เดินต่อไปยังห้องทำงานของโยชิโอะ ส่งยิ้มเมื่อสบตากับพนักงาน เงยหน้าขึ้นอีกทีเห็นร่างหนึ่งเดินมา

            เธอคนนั้นสวมเดรสสีเทาแบบเรียบๆ มีสร้อยเงินห้อยประดับ และนาฬิกาเรือนเล็กสีชมพู เรือนผมสีน้ำตาลมอคค่าดัดลอนประบ่า ผิวขาวจัดทำให้ริมฝีปากสีชมพูระเรื่อนั้นโดดเด่น

            ผู้หญิง...ที่เป็นแฟนของโยชิโอะ อรดาจำได้

            อรดาเป็นฝ่ายยิ้มและผงกศีรษะทักทายก่อน อีกฝ่ายก้มศีรษะทักทายกลับ ยิ้มบางเจือจาง ตอนที่สวนกันผู้มาเยือนได้กลิ่นหอมคล้ายดอกปีบ เธอร้อยมาลัยมาหลายปี จึงแยกกลิ่นหอมของดอกไม้แต่ละประเภทได้ 

            ดอกปีบ สัญลักษณ์ของความอดทน สัญลักษณ์ของการพยาบาล

            “คุณออคะ”

            ดวงอนงค์ทักขึ้น อรดาจึงรู้สึกตัวว่าเธอมายืนอยู่หน้าห้องของโยชิโอะแล้ว มัวแต่คิดเรื่องอื่นเพลิน รีบยกมือไหว้ พร้อมส่งตระกร้าขนมที่เอามาเป็นของฝากให้ อีกฝ่ายขอบคุณยิ้มแย้ม ตื่นเต้นกับมาลัยคาดที่พันรอบปากตระกร้า รวมทั้งขนมที่สีสันน่ารับประทาน ซึ่งอรดาได้เห็นสีหน้านี้มาก่อนแล้วจากอมรรัตน์ และผู้ช่วยคือคุณเอ 

            “เชิญเลยค่ะ” 

            เลขานุการคนเก่งเดินนำ เคาะประตูห้องเจ้านายแล้วผายมือเชิญ ก่อนจะปิดประตูก็ถามเครื่องดื่ม ผู้มาเยือนขอแค่น้ำเปล่า

 

            “อันนี้ ของฝากค่ะ”

            อรดายื่นตระกร้าขนมให้โยชิโอะ วันนี้โยชิโอะสวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำกรมท่าเนื้อผ้ามีลายจุดสีขาวเล็กๆ ทำให้ไม่ดูมืดเกินไป ขณะเดียวกันเขาก็พับแขนเสื้อด้วยแสดงให้เห็นว่าเป็นวันทำงานที่รีแลกซ์ตามธรรมเนียมวันศุกร์ ตอนที่เขาลุกต้อนรับเธอเห็นเขาสวมกางเกงสีน้ำตาลอ่อนยิ่งทำให้บุคลิกเอนไปทางนายแบบมากกว่านักธุรกิจ

            “ขอบคุณมากครับ ความจริงไม่ต้องก็ได้ รบกวนคุณอรดาเปล่าๆ”

            คุณอรดา...

            ชายหนุ่มรับตระกร้านั้นไป เหลือบมองด้านใน

            “ไม่เป็นไรค่ะ คราวนี้เป็นขนมลูกชุปค่ะ แต่เนื้อข้างในมีทั้งจากถั่วและมันม่วงค่ะ” เธอเล่า นึกในใจกับตัวเองว่าจะอธิบายทำไม แต่ก็พูดไปแล้ว 

            “ครับ” กระนั้นโยชิโอะก็ตอบรับ พร้อมพยักหน้าแสดงให้เห็นว่าตั้งใจฟังเธอพูดตลอด และเมื่อสายตาเขาเลื่อนมาเห็นมาลัยที่เธอทำไว้ตรงโคนหูหิ้วตระกร้า            

            “อันนี้...สวยดีนะครับ” เขามองอย่างสนใจ แววตาชื่นชมจากใจจริง

            “ดีใจที่ชอบค่ะ ไม่ได้จะอวดนะคะ ฉันทำเอง”

            “เหรอครับ” แวบหนึ่งที่สายตาสบกัน อรดาเห็นใบหน้าของปุณณัติ เธอต้องบีบมือตัวเองไว้ “มันดูเหมือน...เอ่อ กระรอกใช่ไหมครับ กระรอกเกาะกิ่งไม้”

            “เรียกว่ามาลัยกระแตค่ะ กระแตเกาะกิ่งแก้ว ตัวกระแตใช้ดอกมะลิ ส่วนตรงหางเป็นดอกบานไม้รู้โรยสลับสี”

            อธิบายไปอีกครั้งอย่างเคยชิน แต่ไม่รู้สึกว่าพลาดหรือไร้ประโยชน์เสียทีเดียว เพราะดูเหมือนเขาสนใจจริงจัง

            “คุณอรดาเก่งมากครับ สวยมาก ขอโทษนะครับ ทำขายด้วยหรือเปล่าครับ”

            หัวใจคนฟังเต้นตุบๆ กับดวงตาที่เหลือบแลมา เหมือนแววตาของปุณณัติ แต่มันไม่ใช่

            “เปล่าค่ะ ยังทำเป็นงานอดิเรกอยู่”

            เขาพยักหน้า เอียงคอมองอีกครั้งแล้วสบตาเธอจริงจัง “น่าลองทำดูนะครับ ผมว่าต้องมีลูกค้าเยอะแน่ๆ โดยเฉพาะลูกค้าชาวต่างชาติมักจะชอบงานศิลปะเฉพาะตัว”

            อรดากำมือที่วางบนหน้าตักแน่น แนวคิดของเขาเป็นแบบนักธุรกิจที่แท้จริง ถ้าเป็นปุณณัติ เขาชอบทำท่าไม่เชื่อด้วยว่าเธอทำมาลัยแบบยากๆ ด้วยตัวเอง ซ้ำยังแซวว่าของเธออาจจะขายไม่ออก ซึ่งความจริงอรดายังไม่เคยพิสูจน์คำพูดนี้เพราะไม่คิดจะทำเป็นอาชีพอยู่แล้วในตอนนั้น

            แล้วนี่เธอหวังจะเห็นอะไร คิดว่าเขาจะพูดล้อเล่นกลับมาเหมือนปุณณัติอย่างนั้นเหรอ เธอพยายามจะทำให้เขาเป็นสามีที่ล่วงลับไปแล้วอย่างนั้นเหรอ บ้าจริงอรดา 

            “คุณโยชิโอะพูดถูกค่ะ ตอนที่ฉันลงภาพในไอจีมีชาวต่างชาติมาถามเยอะเลยว่าทำขายไหม ราคาเท่าไหร่”

            “คุณอรดาทำขายเลยครับ ผมสนับสนุนอีกหนึ่งเสียง”

            คำพูดยิ่งไม่เหมือนพี่ปุณ ความคิดนี้เตือนอรดาอยู่ในหัว สายตาที่มองเธอก็ธรรมดา ติดจะมีม่านบางๆ ฉาบไว้ด้วยซ้ำ

            “ขอบคุณค่ะ ฉันจะลองดู ได้ผลหรือไม่ยังไงแล้วจะบอกคุณโยชิโอะนะคะ”

            รอยยิ้มเขาลดลงเล็กน้อย มีแสงผ่านแวบในดวงตา ก่อนจะพยักหน้า 

            “ฉันได้ยินว่าคุณโยชิโอะป่วย หายดีแล้วใช่ไหมคะ”

            สีหน้าเขากลับมาเป็นปกติ นั่งตัวตรง หยุดความสนใจกับตระกร้าขนมที่มีกระแตที่เธอบรรจงทำสุดฝีมือมาจนได้

            “หายดีแล้วครับ ขอโทษด้วยนะครับที่วันนั้นต้องกลับก่อน ไม่ได้อยู่ร่วมงานตามที่ตกลงไว้ ขออภัยจริงๆ ครับ”

            จังหวะนี้เขาก้มศีรษะ อรดาต้องรีบห้าม “ไม่เป็นค่ะคุณโยชิโอะ ยังไงเรื่องสุขภาพต้องมาก่อน ไม่ต้องกังวลค่ะ มันเป็นเหตุสุดวิสัย” 

            “ขอบคุณครับ” เขาตอบ “แล้วเรื่องเอกสารกับฝ่ายบัญชีเรียบร้อยแล้วใช่ไหมครับ”

            “เรียบร้อยดีค่ะ”

            จบประโยคถามตอบนี้ บรรยากาศก็เงียบไปชั่วอึดใจ อรดาลังเลใจ แต่ก็เอ่ยในที่สุด น่าจะพอถามได้แล้วมั้ง

            “เอ่อ เรื่องครั้งก่อนมีความคืบหน้าไหมคะ เรื่องที่ลานจอดน่ะค่ะ”

            เขามองเธอจริงจัง แต่ก็แค่แวบเดียวก่อนจะหลบมองมุมอื่นอย่างที่เคยเป็น “ขอโทษด้วยนะคะถ้าฉันถามอะไรละลาบละล้วงไป พอดีฉันอยู่ในเหตุการณ์ก็เลยอดอยากติดตามความคืบหน้าไม่ได้น่ะค่ะ”

            โยชิโอะยิ้มออกมา พอเดาได้ว่าเธออยากจะถามมาตั้งแต่เจอกันครั้งก่อนแล้ว

            “ไม่มีอะไรคืบหน้าครับ” เขาเหลือบมองเธอ “หรือว่า คุณอรดามีข้อมูลอะไรเพิ่มเติมไหมครับ”

            “เปล่าค่ะ” พูดไปแล้วก็อยากตีปากตัวเองนัก รีบปฏิเสธไปทำไม ก็นี่เป็นข้ออ้างเดียวที่จะเก็บไว้ใช้เพื่อเจอเขานี่นา แล้วพอเห็นเขาอมยิ้มเหมือนจะกลั้นขำหัวหูเธอก็ร้อนผ่าว คุยอะไรได้อีก คิดสิ อรดา

            “แล้วเรื่องสินค้า น่าจะไปได้ดีใช่ไหมคะ”

            “ครับ ได้รับการตอบรับที่ดี”

            “ฉันเองก็ต้องขอบคุณคุณโยชิโอะมากๆ ค่ะ ที่ให้ฉันได้เป็นส่วนหนึ่งในงานของเอซทูแคร์”

            “ต้องขอบคุณคุณลุงครับ ท่านเลือกคุณไว้ ผมเองก็ทำตามความตั้งใจเดิมของท่านแค่นั้น”

            “แต่คุณโยชิโอะจะเลือกคนอื่นก็ได้นี่คะ”

            เพราะคำพูดกึ่งหยอกหรือเพราะไปโดนตรงส่วนไหนของความในใจเข้าหรือเปล่าก็ไม่รู้ สีหน้าของโยชิโอะเปลี่ยนไป แล้วก็เหมือนเดิมเขาหลบไปมองตระกร้าขนมก่อนจะยกมุมปากคล้ายยิ้ม หัวใจอรดาหล่นวูบ

 

 

(ต่อ)

1.9.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #27 fsn (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 1 กันยายน 2563 / 21:27

    เอ็นดูนาง ยังไงก็ต้องสู้ ต้องให้รู้เรื่อง ไม่ค้างคา

    #27
    0