หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 15 : บทที่ 7 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 274
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    16 ส.ค. 63

7

 

“โยชิคุงเป็นยังไงบ้าง”

ริกะถามระหว่างที่ทั้งคู่กินมื้อเย็นกันในร้านอาหารซึ่งอาสะยังรับหน้าที่ขับรถมาให้ แต่เขาไปกินที่ร้านอื่น

“ก็โอเค”

“ไม่ปวดหัวแล้วนะคะ”

ชายหนุ่มสบตากลมโตของเธอ ส่ายหน้า “ไม่มีหรอก”

ร้านอาหารญี่ปุ่นที่ทั้งสองมาตั้งอยู่ในห้างสรรพสินค้า โยชิโอะเลือกมื้อแรกในประเทศไทยให้เป็นร้านที่เน้นข้าวซึ่งเป็นร้านสาขาจากญี่ปุ่น หญิงสาวไม่ขัดข้อง

“ข้าวแกงกระหรี่เทมปุระกุ้งไหม คุณชอบนี่”

คำถามนั้นเรียกรอยยิ้มกว้างดวงหน้าหวาน แม้ว่าสายตาเขาจะยังอยู่กับสมุดเมนูก็ตาม หัวใจริกะพองโต เพราะเขายังจำได้ว่าเธอชอบกินแกงกะหรี่เทมปุระกุ้ง มื้อแรกที่ไปเดตกันเขาให้เธอเลือก เธอก็เลือกเมนูนี้

“ได้ค่ะ”

โยชิโอะเล่าว่าที่ประเทศไทยมีอาหารญี่ปุ่นให้เลือกมากมาย ตั้งแต่ร้านง่ายๆ ไปจนถึงระดับภัตตาคาร วันนี้เลือกแบบง่ายๆ ไปก่อน

“อยากไปลองกินจัง โยชิคุงพาฉันไปด้วยนะคะ” 

“ถ้าวันหยุดละก็ได้”

ริกะยิ้มสดใสแล้วคีบกุ้งเทมปุระเข้าปาก นี่เป็นการมาประเทศไทยครั้งแรกของเธอ ทุกอย่างจึงดูตื่นเต้นแปลกใหม่ แต่ก็ไม่เท่ากับผู้ชายที่นั่งตรงหน้า ไม่ได้เห็นกันแค่สองเดือนแต่กลับคิดถึงมากมาย เมื่อได้มาเจอความรู้สึกกังวลต่างๆ ก็พลันหายไป

“อาหารไทยด้วยนะคะ”

โยชิโอะดื่มชา “ถ้าอาหารไทยต้องถามอาสะ เขารู้จักร้านอร่อยๆ ที่คนญี่ปุ่นไปกินเยอะ”

หญิงสาวถือตะเกียบไว้ เอียงคอน่ารัก “นึกว่าโยชิคุงจะรู้จักแล้วเสียอีก มาตั้งสอนเดือนแล้ว”

“ผมไม่ค่อยได้ไปไหน วันหยุดก็อยู่ที่ห้องเป็นส่วนใหญ่”

“ฉันรู้ค่ะ หรือไม่ก็ไปว่ายน้ำที่คอนโดฯ ถูกไหมคะ”

มีรอยยิ้มบางผุดขึ้นบนสีหน้าแต่ชายหนุ่มไม่ตอบอะไร ริกะกำลังรื่มรมย์เพราะดีใจที่ได้เจอเขา หลังเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงที่โยชิโอะรอดชีวิตมาได้ แต่ก็ต้องเข้าผ่าตัดสมองอยู่หลายครั้งทำให้เขามีความคิดอ่านเปลี่ยนไป ริกะต้องรออยู่นานจนแม่ของเขายอมบอกว่าลูกชายไม่เหมือนเดิม

สมองที่กระทบกระเทือนทำให้ความจำของเขาไม่เหมือนเดิม โยชิโอะเรียกชื่อเธอได้ จำวันเวลาที่เคยใช้ร่วมกันได้ จำเดตแรกได้ แต่สายตาที่มองมีความแคลงใจเคลือบอยู่ รวมทั้งเรื่องความสัมพันธ์

            เพราะเธอกับเขาเป็นคู่หมั้นกัน วันเวลาที่คบหาก็หลายปี ผ่านค่ำคืนร่วมกันไม่ใช่น้อย แต่มากลัวเธอเสียชื่อเอาตอนนี้ดูไม่สมกับเป็นโยชิโอะเลย

            “คุณจะมาอยู่กี่วัน”

            โยชิโอะถามเมื่อมาเดินเล่นดูร้านรวงต่างๆ ริกะเอียงคอมองอันเป็นกิริยาประจำตัวของเธอ 

            “คิดว่าสักสิบวันค่ะ โยชิคุงมีอะไรไม่สะดวกหรือเปล่า”

            “ก็ไม่เชิง ผมกลัวว่าคุณจะเบื่อ เพราะผมต้องทำงาน”

            หญิงสาวหยิบกระเป๋าสานที่วางโชว์ขึ้นมาดู ข้างในบุผ้านวมนุ่มให้ความรู้สึกถึงฤดูร้อนแสนสดใส

            “ฉันคิดว่าจะไปเที่ยวอยุธยา ได้ยินว่าใกล้กรุงเทพแล้วก็มีวัดสวยมาก”

            ชายหนุ่มพยักหน้า “ฉันอยากไปกับโยชิคุง วันหยุดเสาร์อาทิตย์นี้”

            รู้ตัวอยู่แล้วว่าต้องทำหน้าที่ในฐานะเจ้าบ้าน และคู่หมั้น เขาตอบทันที “ได้ เดี๋ยวบอกอาสะให้”

            “อาสะไปด้วยเหรอ”

            “ก็ขับรถให้ไง”

            “ฉันอ่านเจอมาว่ามีรถไฟไปถึงนี่นา มีรถคันเล็กๆ ให้เช่ารายชั่วโมงนำเที่ยวด้วย”

            “ให้อาสะไปดีแล้วจะได้ช่วยดู...” เขาพูดแล้วหยุดดื้อๆ นึกได้ว่ากำลังจะเข้าถึงเรื่องที่ถูกยิง ทำให้ริกะหันมาจ้องเขาเต็มตา

            “ดูอะไรคะ มีอะไรเหรอ”

            “เปล่าหรอก ให้อาสะขับรถให้ดีแล้ว สะดวกกว่า คุณจะได้มีเวลาเที่ยวได้เต็มวัน”

            ตอบแล้วหันไปสนใจกับกระเป๋าใบเดียวกับเธออย่างไม่จำเป็น ริกะยังมองเขาไม่วางตา อยากจะถามต่อแต่เขาไม่ชอบให้ซักไซ้ ในที่สุดก็ยิ้ม 

            “ก็ได้ค่ะ แล้วแต่โยชิคุง” เธอเข้ามากอดแขนเขา “ที่ถามก็เพราะฉันเป็นห่วงโยชิคุงนะคะ”

            ชายหนุ่มจับมือเธอมาจูงแสดงการรับรู้ความหวังดีแล้วตอบสั้นๆ

“ขอบคุณครับ”

 

            อรดารับสายจากรุจี

            “จะไปไหนว่ามา” 

            “เฮ้ย แกรู้ได้ไงว่าฉันจะชวนออกไปข้างนอก” คนโทร.หาร้องเสียงหลง

            “อย่ามาเว่อร์ไอ้รุ ฉันรู้จักแกมากี่ปีแล้ว โทร.มาหาขนาดนี้ความจริงจังระดับสามร้อยเปอร์เซนต์ แถมโทร.มาวันธรรมดา คนว่างงานอย่างฉันยังไงก็มีเวลาอยู่แล้ว ว่ามา จะไปไหน” 

            คนโทร.หาหัวเราะชอบใจ “ฉันจะไปซื้อของให้ลูก อยากเจอแกด้วย เดี๋ยวไปรับที่บ้านนะ”

            “ได้ สักสิบโมงนะ”

            “โอเค”

            นัดเรียบร้อยอรดาก็จัดการเคลียร์ธุระส่วนตัว ช่วยขวัญตาเตรียมอาหารให้คุณย่า เก็บกวาดห้องเล็กน้อยแล้วก็ไปอาบน้ำรอเพื่อนรักมารับ

            สองสาวเดินเลือกซื้อของกันด้วยความเพลิดเพลิน ทั้งของลูกและของแม่ รุจีบอกว่าวันนี้มีเวลาได้ถึงบ่ายแก่ๆ เลยเพราะว่าพี่ภัทรอยู่บ้านพร้อมเลี้ยงหลานให้ อรดาจึงชวนไปดูเครื่องสำอาง รุจีตกลง

            ระหว่างที่เลือกกันเพลินๆ เสียงโทรศัพท์ของอรดาก็ดังขึ้น

            “ค่ะพี่อั๋น” ตอบเสร็จก็รอฟัง แล้วก็ทำตาโต “จริงเหรอคะ ใกล้ๆ กันเลย อออยู่...” เธอบอกชื่อห้าง “ได้ค่ะ เดี๋ยวพี่มาถึงแล้วโทร.หาออนะคะ”

            “ใครเหรอ” รุจีถามขณะที่เพื่อนกดวางสาย อรดายิ้ม

            คนที่โทร.หาอรดาคืออั๋น นักข่าวรุ่นพี่คนนั้น เขาบอกว่าได้ภาพของโยชิโอะ ทานากะ สมัยอยู่ญี่ปุ่นมาแล้ว ประกอบกับพอคุยกันเขาอยู่ไม่ไกลจากเธอนักก็อยากให้เธอเห็นเลย จึงนัดเจอกันที่ร้านกาแฟในห้างที่อรดากับรุจีเลือกซื้อของอยู่

            “แค่รูป ทำไมเขาต้องมาเจอแกด้วย ส่งไลน์มาก็พอหรือเปล่า”

            “มันเป็นวิธีการทำงานของเขา”

            รุจีกะพริบตา “หมายความว่านอกจากแกจะตามติดนายโยชิโอะอะไรนี่แล้ว ยังจ้างคนสืบข่าวด้วยเหรอ” 

            อรดาดูดสตอเบอรี่โยเกิร์ตตรงหน้า “ฉันดูบ้ามากใช่ไหม”

            เพื่อนรักเอียงคอ เครื่องดื่มตรงหน้าเธอคือชาเขียว “สำหรับฉันไม่นะ แค่สงสัย เพราะฉันทำอะไรบ้ากว่าแกเยอะ”

            คำตอบของรุจีทำให้อรดาหัวเราะเบาๆ เธอรู้ว่าเพื่อนหมวยปลอบใจอยู่ นั่นเป็นวิธีของรุจี

            “แทงกิ้ว”

            “ตอบมาด้วยย่ะ ว่าทำไมถึงต้องทำขนาดนี้ ยังไม่หายสงสัยเขาอีกเหรอ”

            อรดาทำท่าจะตอบ แต่สายตาเหลือบไปเห็นคนที่นัดหมายเดินเข้าประตูมาพอดี เธอยกมือเรียก รุจีจึงไม่ได้คำตอบในตอนนั้น แต่ก็ไม่นาน เมื่ออั๋นเปิดรูปจากไอแพดตัวเองให้ดู

            ตัวอักษรป้ายโฆษณาในภาพบอกให้รู้ว่าเป็นประเทศญี่ปุ่น โยชิโอะ ทานากะในสถานที่ต่างๆ ทั้งหน้าตรงสวมสูทคล้ายภาพติดบัตรพนักงาน ภาพสวมกิโมโนในงานพิธีการอะไรสักอย่าง ชุดลำลองหันข้าง และภาพสวมสูทนั่งโต๊ะคล้ายงานแถลงข่าว อั๋นไม่บอกว่าเขาได้มาอย่างไร ซึ่งอรดาก็ไม่ถามอยู่แล้ว

            “ส่วนอันนี้...” เขาเอ่ย อื่นมือมากดเปิดแฟ้มภาพใหม่ “ภาพเมื่อวันเสาร์นี่เอง แถม” คนถ่ายบอก

            อรดาเลื่อนหน้าจอ ผู้โยชิโอะสวมเสื้อยืดสีดำ กางเกงยีน ยืนอยู่ท่ามกลางนักท่องเที่ยว บางภาพก็มีแต่เขา โดยมีฉากหลังเป็นโบราณสถานแห่งหนึ่ง รุจีชะโงกหน้ามาดูด้วย

            “อยุธยาเหรอคะ”

            “ใช่ ฟลุคมากเลย พี่ไปทำงานแถวนั้นพอดี ลูกน้องมันเรียกให้ดูว่าใช่คนที่เป็นผู้บริหารเอชทูแคร์หรือเปล่า”

            คนจ้างพูดไม่ออก มันเป็นความบังเอิญที่เหลือเชื่อจริงๆ เพราะช่วงที่ผ่านมาอั๋นส่งข่าวมาบอกว่า เขาอยากถ่ายภาพปัจจุบันของนักธุรกิจหนุ่ม แต่ก็จังหวะไม่ได้เพราะเจ้าตัวไม่ออกไปเดินตามถนนเลย สายรายงานมาว่ายังไปทำงานปกติ แต่วันหยุดไม่ออกจากที่พัก เลยไม่เห็นตัว

            อรดาให้คำตอบตรงนี้ได้ ก็เพราะเหตุการณ์ถูกยิงที่ลานจอดรถนั่นไง 

            “นี่เหรอ โยชิโอะ ทานากะ ที่แกเล่า” รุจีถามขึ้น อรดาเลื่อนไอแพดให้ดู สาวหมวยขยายรูป แล้วก็ตาโต “เฮ้ย เหมือนจริงด้วย โคตรเหมือนเลย”

            “ใช่ไหมล่ะ เข้าใจแล้วยัง” อรดาถามอย่างคนมีชัย มองเพื่อนรักเพ่งดูรูปจนใกล้จอเหมือนคนสายตาสั้นก็ไม่ปาน ก่อนจะถามขึ้น “ผู้หญิงในรูปนี่ใครคะ แฟนเขาเหรอ”

 

 

 

(ต่อ)

16.8.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #22 fsn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 สิงหาคม 2563 / 14:02

    บางที เราก็อยากมีเพื่อนคอยซัพพอร์ต แม้ว่าเราจะทำอะไรที่ดูแปลกๆ ไปบ้าง พลังใจค่ะ

    #22
    0