หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 14 : บทที่ 6 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    9 ส.ค. 63

วันนี้อรดาออกมาซื้อของ เสร็จเรียบร้อยก็ไปเยี่ยมครอบครัวปุณณัติพร้อมขนมเหมือนเคย 

“พายมะพร้าวอ่อนค่ะ พอดีมีคนมาขอซื้อมะพร้าวน้ำหอม เลยแบ่งเอามาทำพาย”

“ขอบใจจ้ะ” ปภาดาเป็นคนรับ “ออทำเหรอ”

ผู้มาเยือนหัวเราะ “ฝีมือพี่อุ้ยค่ะ” เพราะทั้งคุณย่าและพี่สาวฝีมือดีทำอาหารกว่าเธอทั้งคู่ ยกเว้นงานร้อยมาลัย ไม่น่าเชื่อว่าพี่สาวจะไม่ค่อยคล่อง นับเป็นความภาคภูมิใจเล็กๆ ของเธอ

อรดาทักทายบิดามารดาของสามีที่ล่วงลับ ถึงแม้จะเป็นแค่อดีต แต่ความผูกพันยังคงอยู่ 

“ออรีบไหม เดี๋ยวกินข้าวด้วยกันนะ” แม่ปุณณัติชวน เธอจะแจ่มใสเป็นพิเศษถ้าลูกสะใภ้มาเยี่ยม 

“ออก็ตั้งใจจะมากินข้าวกับแม่นี่แหละค่ะ”

“ดีใจจัง” คนถามหน้าบาน “งั้นเดี๋ยวรอแป๊บหนึ่งนะ แม่ไปเตรียมให้ ไม่ต้องช่วยหรอกจ้ะ แม่ทำเอง”

อีกฝ่ายพูดแล้วก็เดินเข้าครัวไป ปภาดาหันมายิ้มให้อย่างรู้กัน “ออเล่นกับขนฟูไปก่อนนะ เดี๋ยวพี่มาเรียก”

“ค่ะ”

อรดาหันมาทางเจ้าของชื่อที่นอนอยู่บนเบาะ พอเธอเรียกมันทำท่าแค่เหลือบมอง แล้วก็หลับตาต่อ แต่สะบัดพวงหางไปมา หญิงสาวไปจับหางมัน มันทำเสียงในคอ

“เป็นอะไรขนฟู อารมณ์ไม่ดีเหรอ”

เธอลูบหัว มันเงยหน้าขึ้นมอง ทำเสียงในคอเหมือนเดิม ไม่ถึงกับขู่ แต่ก็ไม่เป็นมิตร ถ้าเธอเริ่มลูบตัวหรือไปจกพุงมันเมื่อไหร่กรงเล็บจะกางทันที

แม้ว่าจะเป็นภรรยาของปุณณัติ แต่ขนฟูยังไม่ค่อยเป็นมิตรกับเธอ ยกเว้นถ้ามีไส้กรอก แต่เจ้าแมวอ้วนหน้าหักเคยเป็นโรคลำไส้เพราะกินไส้กรอก คนทำไม่ใช่ใครที่ไหน ปุณณัตินั่นเอง พี่สาวของเขาโวยวายเวลาน้องชายแอบให้กิน เวลาอยู่กับเธอก็บ่นยืดยาว อรดาอดขำไม่ได้

ขนฟูเป็นชื่อที่ตั้งโดยปุณณัติ เขาเก็บแมวจรใกล้ตายผอมโซมาจากริมทาง เหตุผลหนึ่งเพราะสงสาร อีกหนึ่งเหตุผลก็เพราะพี่สาวเคยเลี้ยงแมวแล้วตายจนเสียใจมาก จึงตัดสินใจเก็บเจ้านี่มา รักษามันจนหาย ชื่อนั้นเรียกเชิงประชดเพราะในตอนแรกแมวน้อยเป็นเชื้อราตัวผอมแห้งกรัง แต่พอหายดีก็อ้วนปุกขนฟูหางเป็นพวง เวลาเดินเหมือนหนอนสีเทาส่ายไปมา

คิดทีไรความทรงจำก็ยังชัดเจน ปุณณัติไม่ใช่คนรักแมว แต่เขารักขนฟู เหมือนมันก็รู้ เวลาเขากลับบ้านทีไรก็มานอนเบียดทุกครั้ง แถมทำท่าหวงอรดาเสียอีก

‘ไอ้แมวเกย์’

ลับหลังเขากับพี่สาวเธอชอบแอบเรียกมัน มันแยกเขี้ยวเหมือนตอบว่า ‘แล้วไง ยายตาโต’

แรกเจอกันก็เคยโดนมันข่วนจนต้องไปหาหมอให้วุ่น และถึงแม้จะโดนดุ แต่มันก็ขู่เธอเสมอ และมันถูกคิดถึงก่อนเธอด้วยในบางครั้ง ยามป่วยเธอโทร.มาหาปุณณัติ ออดอ้อนตามประสาคนรัก แต่เขาบอกให้กินยาเหมือนขอไปที เค้นถามก็บอกว่าเล่นเกมอยู่ แต่อีกหลายวันต่อมาเธออยากเจอเขา แต่เขากลับพาแมวอ้วนไปหาหมอ

‘ทีตอนออไม่สบายพี่ไล่ให้ออไปหายากิน ทำไมกับขนฟูถึงกับขับรถพาไปหาหมอ’ เธอบ่น

‘ก็ขนฟูมันหายากินเองไม่ได้นี่นา พี่ปุ้นก็ไม่อยู่’

อรดาบึนปาก หงุดหงิดแต่เหตุผลของเขาถูกต้องแล้ว เธอจะมางอแงกระทั่งกับแมวไม่ได้

เวลาที่เขาได้กลับมาบ้านในวันหยุด ภาพที่คุ้นตาคือขนฟูเดินไปเอาตัวถูขาปุณณัติ แม้แต่ตอนที่เป็นสามีภรรยากันในช่วงสั้นๆ วันที่กลับมาจากทำธุระนอกบ้านมันก็จะเดินมาหาสามีเธอคนเดียว พอถึงเธอมันก็เงยหน้ามองแล้วก็เดินออกไป ปุณณัติขำกับกิริยานี้มาก เสียงหัวเราะของเขายังก้องในหู

“ขนฟู ฉันคิดถึงพี่ปุณจัง”

ตอนนี้มันน่าจะอายุเกือบสิบขวบแล้ว ที่เธอมาบ้านนี้ก็เพื่อมาเจอมัน ซึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตเขา

แต่ระยะหลัง เมื่อคิดถึงปุณณัติ กลับมาภาพของชายชาวญี่ปุ่นคนนั้นผุดขึ้นมา

รุ่นพี่นักข่าวบอกกับเธอว่า โยชิโอะมาแทนเพราะโคอิจิโร่ ผู้จัดการคนเก่าโดนย้ายกลับไปทำงานญี่ปุ่นเนื่องจากเป็นคนลงชื่อสั่งสารต้องห้ามลงในผลิตภัณฑ์ ข้อมูลนี้ทำได้เธอตกใจ เพราะได้ยินข่าวการจับกุมนี้มาเหมือนกัน พลางคิดไปว่า เรื่องที่เขาถูกปองร้ายเกิดจากสาเหตุนี้หรือเปล่า

อีกอย่างเธอก็เคยเจอกับโคอิจิโร่ แต่คนให้ข่าวบอกว่าไม่มีการสืบสวนในไทย เรียกตัวกลับเลย คงไปคุยกันต่อที่บริษัทแม่มากกว่า ซึ่งปัจจุบันสินค้านั้นก็ไม่มีวางจำหน่ายแล้ว รวมทั้งมีข่าวการยกเลิกจะเปิดตัวสินค้าใหม่ด้วย อรดาถึงบางอ้อ เพราะจำได้ว่าก่อนที่โคอิจิโร่จะกลับยังบอกว่ามีงานพิธีกรอีกชิ้นให้เธอ เป็นงานใหญ่ น่าจะหมายถึงงานนี้

ใครยกเลิก ก็น่าจะเป็นโยชิโอะคนนั้นล่ะมั้ง เพราะเขาคงมีอำนาจแทนโคอิจิโร่

อยู่ดีๆ อรดาก็มานั่งคิดเรื่องปัญหาภายในของบริษัทเอชทูแคร์เสียอย่างนั้น ทั้งๆ ที่เธอก็เป็นแค่พรีเซนเตอร์ ไม่เกี่ยวกับการบริหารเสียหน่อย 

คิดถึงเขามากไปแล้วหรือเปล่านะ ก็เป็นแค่คนหน้าเหมือนสามีที่ล่วงลับ แต่อดรู้สึกผิดไม่ได้ เพราะเธอสนใจถึงขั้นตามติดชีวิตเขาอย่างกับสตอลเกอร์* เธอรู้ว่าคิดแบบนี้ไม่ดีสักเท่าไหร่ แต่กลับทำความสดชื่นแจ่มใสในทุกๆ วัน เป็นความสุขที่แปลกประหลาด 

หรือเธอทำใจเรื่องพี่ปุณได้แล้วจริงๆ

 

โยชิโอะลงมาที่ล้อบบี้ของคอนโดมีเนียม ซึ่งอาสะรออยู่เป็นประจำทุกเช้า เขามีหน้าที่ขับรถ เป็นที่ปรึกษา รวมทั้งดูแลเรื่องความปลอดภัย

“อาสะ วันนี้จะออกจากออฟฟิซเร็วหน่อยนะ” เขาพูดตอนก้าวขึ้นรถ 

“กี่โมงครับ”

“ประมาณสี่โมง”

“ครับ” อาสะสะดุดหู สมัยก่อนเจ้านายของเขาไม่เคยใช้คำนี้ ทุกอย่างต้องตรงเป๊ะ ไม่มีคำว่าช้านิดหน่อย 

“จากออฟฟิซเราถึงสุวรรณภูมิกี่นาที”

ผู้ช่วยหนุ่มบอกเวลา “คุณโยชิโอะจะไปสนามบินทำไมครับ”

“จะไปรับริกะน่ะ” เจ้านายตอบขณะเลื่อนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ ลมหายใจอาสะสะดุด แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร ขับรถตรงไปที่บริษัท บันทึกกำหนดการต่างๆ เข้าสมองเพื่อหยุดความคิดไร้สาระ

 

สนามบินสุวรรณภูมิ

ริกะ นากามูระ ลากกระเป๋าเดินทางมองหาจุดนัดพบ เธอยิ้มเมื่อเห็นเขา พาร่างสมส่วนบนรองเท้าคัทชูส้นเตี้ยและเดรสลายเชอรี่สีแดงบนพื้นสีเหลืองอ่อนดูน่ารักอ่อนหวาน

“โยชิคุง”

ริกะเดินเข้ามาทำท่าจะโผกอด แต่พอเห็นว่ามีชายอีกคนอยู่ใกล้กันก็เปลี่ยนเป็นกอดแขน ซบหน้าที่หัวไหล่แสดงความรักและใกล้ชิด

“ดีใจจังที่เจอ”

“ริกะ” โยชิโอเรียกชื่อ หญิงสาวถอยออกเล็กน้อย หันไปทางอาสะ

“สวัสดีค่ะอาสะซัง”

หนุ่มหน้าขาวผงกศีรษะ “สวัสดีครับคุณริกะ”

“ริกะหิวไหม หรือว่าจะเข้าที่พักก่อน” เมื่อเห็นว่าทักทายกันเรียบร้อยแล้วโยชิโอะก็ถาม 

เธอสบตาเขา สายตาไม่ปิดบังความยินดี “ฉันไม่ได้จองโรงแรมไว้นะคะ”

โยชิโอะมองตอบเธอ ครั้นแล้วก็หันไปพยักหน้ากับอาสะ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินไปที่ลานจอดรถ 

 

“กว้างจัง”

ริกะตาโตเมื่อมาที่ห้องของโยชิโอะ ครัวกับห้องนั่งเล่นแยกจากกันเป็นสัดส่วน ห้องน้ำมีอ่างที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าลงได้มากกว่าหนึ่งคน มีระเบียงกับโต๊ะเก้าอี้ชุดเล็กๆ ที่สามารถนั่งดื่มกาแฟยามเช้าได้ ทั้งหมดนี้กว้างกว่าห้องของเธอที่ญี่ปุ่นเกือบสองเท่า โยชิโอะวางกระเป๋าลากของเธอไว้ที่หน้าประตูบานหนึ่ง

เมื่อไม่เห็นว่าเขาตอบริกะจึงเดินเข้ามาหา แล้วก็สวมกอด

“ฉันคิดถึงโยชิคุง”

“ริกะ”

โยชิโอะเรียกชื่อเธอไม่จบเพราะริมฝีปากนุ่มประกบเข้ามา ชายหนุ่มรับรสสัมผัสหวานรัญจวนใจนั้น กลิ่นกายเธอหอมละมุน กระทั่งลำแขนกลมกลึงโอบรอบคอ เขาแตะข้อศอกเธอเชิงหยุด

“ริกะ”

สีหน้านั้นแสดงอาการสงสัยปนถูกขัดใจ “ไหนคุณบอกว่าหิวไง”

ริกะระบายลมหายใจ ยิ้มออกมาเล็กน้อย อยากจะตอบว่าตอนนี้เธอยังไม่กินอาหารก็ได้ แต่ก็ไม่อยากพูดเล่นพร่ำเพรื่อ ไม่อยากให้เขาไม่พอใจ ถ้าเป็นคู่หมั้นของเธอก่อนที่จะเกิดอุบัติเหตุร้ายแรงต้องโกรธแน่ที่ทำอะไรโดยไม่บอกก่อนอย่างนี้ เขาเป็นคนไม่ชอบการเซอร์ไพรส์

“งั้นเดี๋ยวขอเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”

เมื่อออกมาเห็นชายหนุ่มยืนพิงพนักโซฟา ริกะยิ้ม เธอชอบขายาวๆ ของเขา โยชิโอะเงยหน้าขึ้นมาพอดี 

“เดี๋ยวผมติดต่อห้องว่างให้นะ จำได้ว่าที่นี่มีอยู่ ใกล้ๆ กันนี่แหละ” 

ริกะกำลังจะหยิบกระเป๋าสะพายชะงัก เอียงคอแปลคำว่าห้องว่าง “ความหมายว่าฉันกับโยชิจะไม่ได้พักห้องนี้ด้วยกันเหรอ

โยชิโอะหยิบโทรศัพท์มือถือ “ใช่”

“ทำไมล่ะคะ” เธอก้าวยาวๆ เข้าไปหา “ทำไมเราอยู่ห้องเดียวกันไม่ได้ นอนเตียงเดียวกันก็เคยมาแล้ว หรือว่าโยชิคุงจำไม่ได้เหรอ”

ชายหนุ่มนิ่งไปเล็กน้อย ก่อนจะหันมามองเธอ 

“เรายังไม่ได้แต่งงานกัน ผมไม่อยากให้คุณเสียชื่อเสียง”

เขายัดโทรศัพท์มือถือใส่กระเป๋ากางเกง เดินไปที่ประตูหยิบรองเท้า คราวนี้เป็นริกะที่อึ้ง แต่ยังไม่ยอมแพ้

“แล้วห้องนั้นล่ะคะ ประตูห้องนั้นน่าจะเป็นห้องคอนเนคหรือเปล่า” เธอบุ้ยหน้าไปประตูบานนั้น 

“นั่นห้องอาสะ”

เธอแตะแขนเขา “ฉันพักห้องนั้นได้ไหม นะคะ”

โยชิโอะนิ่งคิดครู่หนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจ “ถ้างั้นเดี๋ยวบอกอาสะก่อน”

“ขอบคุณค่ะ

 

อาสะซึ่งตอนแรกรออยู่ที่รถขึ้นมาเก็บของหลังได้รับคำบอกจากโยชิโอะ เขาตอบตกลงง่ายๆ และของที่ว่าก็มีแค่เสื้อผ้าไม่กี่ชุดกับคอมพิวเตอร์โน้ตบุ๊คเท่า ถึงแม้ว่าอย่างไรเสียริกะจะอยู่ไม่กี่วันแต่เขาก็ให้พื้นที่กับเธอได้ใช้สอยสะดวก

“ขอโทษนะคะอาสะซังที่ทำให้เดือดร้อน”

ริกะเอากระเป๋าตัวเองเข้ามาไว้แล้วยืนมองเขาปิดกระเป๋า เจ้าตัวจะไปพักห้องว่างซึ่งอยู่ชั้นเดียวกันแต่ถัดออกไปสองห้อง

อาสะมองหญิงสาวนิ่งๆ ทำท่าเหมือนอยากจะตอบ แต่ในที่สุดก็ทำแค่พยักหน้าแล้วเดินออกไป 

ริกะนิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วก็เดินกลับมาที่ห้องซึ่งโยชิโอะรออยู่ 

 

Stalker – คนที่ชอบสะกดรอยตามผู้อื่น 

 

9.8.20

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #21 ศิรา (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2563 / 06:52

    เอ้อ.หนูวาวกับหมวยรุ ไม่เห็นยากเท่านี้เลย มองแทบไม่เห็นทาง น่าจะไม่ใช่พี่ปุณ..

    #21
    1
    • #21-1 Baby Red - อุธิยา(จากตอนที่ 14)
      16 สิงหาคม 2563 / 13:03
      มาเอาใจช่วยออกันเยอะๆ นะคะ
      #21-1
  2. #20 fsn (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2563 / 19:48

    ยากมากเลยนะ ออ มองไม่เห็นทางเลย

    #20
    1
    • #20-1 Baby Red - อุธิยา(จากตอนที่ 14)
      16 สิงหาคม 2563 / 13:02
      เอามาใจช่วยออกันนะคะ
      #20-1