หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 105 : บทที่ 37 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 426
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 มี.ค. 64

“ก็ได้ค่ะ” เธอตอบในที่สุด สิ่งที่ต้องคิดในตอนนี้ก็คืออาการบาดเจ็บของคู่หมั้น รวมไปถึงผู้หญิงคนนั้น

            “เอ้อ คุณริกะหิวไหมครับ กินอะไรมาหรือยัง”

            คำถามของชายหนุ่มทำให้ริกะได้สติ น้ำเสียงอ่อนโยนแสดงความห่วงใยอย่างจริงใจทำให้อารมณ์กรุ่นโกรธร้อนปนสงสัยคลายลง 

            “ยังเลยค่ะ แต่ฉันไม่หิว เดี๋ยวค่อยเข้าร้านสะดวกซื้อตรงนั้นก็ได้”

            “ถ้างั้นเดี๋ยวผมไปเป็นเพื่อน”

            “ไม่เป็นไรค่ะอาสะซัง ฉันไปเอง คุณเดินไม่สะดวก”

            อาสะนิ่งไปเล็กน้อย ริกะก็ชะงัก ดูเหมือนคำปฏิเสธของเธอจะตัดรอนเขาเกินไป รีบแก้ตัวใหม่ “งั้นเดี๋ยวฉันมาค่ะ อาสะซังจะเอาอะไรไหมคะ”

            “ไม่เป็นไรครับ ผมยังไม่หิว”

            “ไม่หิว แต่สายแล้วควรต้องกินอะไรหน่อยนะคะ เดี๋ยวฉันจะซื้อแซนวิชกับเครื่องดื่มมาให้นะคะ”

            เธอพูดแล้วก็เดินออกไป ชายหนุ่มมองตาม ความรู้สึกอบอุ่นเจือจางอยู่ในประโยคคำถามนั้น แต่ชั่ววินาทีเดียวความเจ็บปวดก็มาแทนที่ เพียงแต่ไม่ใช่ที่ท้อง

            อาสะระบายลมหายใจ มีเรื่องต้องจัดการก่อนความต้องการในหัวใจมากมายหลายข้อ

 

            วันต่อมา

            อรดาเคาะประตูห้องพักฟื้นที่ป้ายหน้าห้องเขียนว่าโยชิโอะ ทานากะ แล้วเปิดเข้าไป ก่อนจะชะงักกึกเพราะในห้องนั้นไม่ได้มีแค่คนป่วย ไม่ได้มีแค่อาสะ ริกะ หรือ เดกิตะ แต่มีผู้หญิงกลางคนอีกคน

            คุมิโกะ ทานากะ มารดาของโยชิโอะ 

            “คุณอรดา”

            อาสะกล่าวขึ้นก่อนใคร ดูเหมือนร่างกายเขาจะฟื้นได้เร็วเพราะท่วงท่าคล่องแคล่วที่เดินเข้ามานั้นเกือบจะเป็นปกติเลยทีเดียว

            “สวัสดีค่ะ”

            หญิงสาวผู้มาเยือนทักทายทั้งไหว้และโค้งอย่างสุภาพ ค่อยๆ เดินเข้าไปสายตามองหาที่ทางเพื่อจะได้วางของเยี่ยม พวงมาลัยในมือดูจะหมองลงไปเลยถ้าเทียบกับดอกไม้และกระเช้าเยี่ยมไข้ที่วางเต็มโต๊ะหัวเตียงจนล้นมาที่โซฟาข้างเตียง

            “เดี๋ยวผมเก็บให้ครับ”

            หนุ่มลูกครึ่งเสนอตัว อรดากล่าวคำขอบคุณแล้วส่งพวงมาลัยให้ โยชิโอะยังนอนหลับตาสนิททำให้เธอไม่รู้จะกล่าวคำใดก่อน

            คุมิโกะมองมาที่แล้วก็เลยผ่านไป หัวใจอรดากระตุก เธอจำได้แม่นว่านั่นคือแม่ของโยชิโอะ คนที่ชื่นชมพวงมาลัยที่เธอร้อยถึงขนาดนัดกินข้าวเพราะอยากขอบคุณอย่างเป็นทางการ บุคลิกสุภาพแบบฉบับสุภาพสตรีญี่ปุ่น เป็นมิตรแต่มีความไว้ตัวเจือจาง 

            แต่ไม่ได้ห่างเหินเย็นชาและน้ำเสียงราบเรียบเสมือนไม่รู้จักกันแบบนี้ เสมือนภาพที่เคยกินข้าวด้วยกันไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อน 

            “โยชิโอะยังไม่ฟื้นเลย คงได้แค่ฝากของเยี่ยมเท่านั้นนะ” คุมิโกะพูดเรียบๆ เพียงรับรู้ว่าเห็นการมาเยี่ยมเยืนอนี้

            ของเยี่ยมที่อาสะรับไปแล้ว นั่นก็แปลว่าหมดธุระของเธอแล้ว อรดาร้อนวูบวาบที่ขอบตา ไม่เข้าใจว่าทำไมอยู่ดีๆ อีกฝ่ายถึงมีกิริยาเปลี่ยนไป หรือเป็นเพราะความห่วงใยต่อลูกชายผสมความโกรธเคืองที่เรื่องวุ่นวายเหล่านี้เกิดขึ้นเพราะเธอมีส่วนร่วม

            แต่นั่น ลูกชายคนนั้นก็ไม่น่าจะใช่โยชิโอะ ทานากะ เสียหน่อย

            คำถามมากมายลั่นอยู่ในสมอง ทำให้ตัวยังยืนนิ่งอยู่ กระทั่งมองเห็นการเคลื่อนไหว นั่นคือริกะ

            “คุณอรดา”

            ใบหน้าริกะอยู่ตรงหน้า หญิงสาวผงกศีรษะเล็กน้อย อรดาทำตามเคอะเขิน เมื่อเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นรอยยิ้มบาง

            “ขอบคุณนะคะคุณอรดาที่อุตส่าห์มาเยี่ยมโยชิคุงทุกวัน”

            ริกะพูดยิ้มหวาน แต่อรดาก้มศีรษะรับพร้อมอาการร้อนวูบวาบ เพราะแววตานั้นเหมือนคมเล็บของสัตว์ที่จิกเข้ากลางอก

            คุมิโกะสบตาริกะ

            “โยชิคุงยังไม่รู้สักตัวเลย เราออกไปคุยกันข้างนอกไหมคะ ฉันมีเรื่องอยากจะคุยกับคุณนิดหน่อย”

            คนถูกชวนกะพริบตาปริบ มองร่างชายหนุ่มที่ยังหลับสนิทที่มารดาของเขานั่งอยู่ข้างเตียงกับเจตนาของริกะ รูปการณ์ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะไม่อาจเข้าไปใกล้เขาได้เลย แม้จะรู้ว่าเขาเป็นใคร

            “ได้ค่ะ”

            เธอตอบ หันไปพนมมือไหว้คุมิโกะเป็นการลา อีกฝ่ายผงกศีรษะรับเพียงนิดเดียว

 

            ที่ม้าหินหน้าโรงพยาบาล หญิงสาวสองคนคุยกัน 

            “ขอบคุณที่คุณมาเยี่ยมโยชิคุง แต่ตอนนี้เขาปลอดภัยแล้ว คุณคงไม่ต้องลำบากมาเยี่ยมเขาแล้วก็ได้นะคะ” 

            ริกะพูดภาษาญี่ปุ่นช้าๆ เหมือนจงใจเพราะรู้ว่าอีกฝ่ายเข้าใจภาษาญี่ปุ่นอย่างไม่แตกฉาน และอยากให้การสื่อสารไม่ผิดพลาด

            “ทำไมล่ะคะ”

            สาวญี่ปุ่นจ้องตอบ แววตาราวกับจะบอกวา ทำไมยังจะต้องถามอีก

            “ในฐานะที่ฉันเคยร่วมงานกับเขา เอ่อ กับเอซทูแคร์ ฉันก็เป็นห่วงเขาเหมือนกัน อยากแน่ใจว่าเขาปลอดภัยจริงๆ ค่ะ”

            ริกะสบตาเธอนิ่ง “คุณต้องการแค่นั้นจริงๆ เหรอคะ”

            อรดารู้สึกอึดอัด รู้อยู่ว่าอีกฝ่ายตั้งใจจะพูดอะไร ในฐานะอะไร แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว เธอไม่ยอมถอยง่ายๆ ยังมีความหวังแม้เพียงน้อยนิด

            “ใช่ค่ะ”

            ริกะนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง คงเข้าใจแล้วว่าเธอจะไม่ยอมหยุดมาเยี่ยมโยชิโอะแน่ๆ 

            เกือบสองนาทีผ่านไป ในที่สุดสาวญี่ปุ่นก็เอ่ยขึ้น

“แต่ฉันว่าคุณดูจะสนใจคู่หมั้นของฉันมากเกินไปหน่อยนะคะ”

คำพูดนั้นมาพร้อมรอยยิ้มบางเบา แต่อรดารู้สึกเหมือนถูกทุบด้วยค้อนปอนด์หนักอึ้ง “มาถึงตอนนี้ขอพูดตรงๆ นะคะ เลิกยุ่งกับคู่หมั้นของฉันเถอะค่ะ อย่าให้ฉันต้องเกลียดและขยะแขยงพฤติกรรมของคุณเลย”

อรดากำหมัดแน่น ความโกรธกรุ่นอยู่ในอกเหมือนลาวารอวันปะทุ แต่กดเสียงตอบไป “ถ้าอย่างนั้น ฉันก็ขอถามตรงๆ บ้าง เขาเป็นคู่หมั้นของคุณจริงเหรอคะ”

ริมฝีปากเม้มแน่นแวบหนึ่ง “พูดอะไร โยชิคุงกับฉันกำลังจะแต่งงานกัน เราหมั้นกันมาหลายปีแล้ว คุณก็น่าจะรู้อยู่แล้ว”

“ฉันรู้ แต่ถ้าเขาเป็นคู่หมั้นคุณจริงๆ ทำไมถึงได้เหมือนสามีของฉันอย่างกับพิมพ์เดียวกัน เหมือนแม้กระทั่งตำแหน่งไฝกลางหลัง ขนาดคู่แฝดยังไม่มีอะไรที่เหมือนกันขนาดนี้ คุณจะให้ฉันคิดยังไง”

“แล้วสามีคุณอยู่ที่ไหนล่ะคะ ถึงมาถามตรงนี้” เธอเว้นวรรคเล็กน้อย “ตายแล้วใช่ไหมคะ ฉันพอจะรู้มาบ้าง”

น้ำตาปริ่มที่ขอบตาของอรดา สาวไทยข่มริมฝีปากแน่น

“เขายังมีชีวิตอยู่”

ริกะส่ายหน้า ถอนใจเบาๆ “คุณนี่ไม่ปกติแล้วจริงๆ เสียสติเพราะสามีตายสินะคะถึงได้มาทึกทักจะมาเอาคู่หมั้นคนอื่นไปแทน ฉันไม่รู้หรอกเรื่องไฝอะไรของสามีคุณ แต่สำหรับโยชิโอะ ไฝนั่นมีมานานแล้ว จริงสิ คุณคงแอบเห็นหลังโยชิคุงแล้วเหมาเอาเลยสินะ ฉันบอกไว้ก่อน หยุดคิดที่จะแย่งคู่หมั้นของฉัน และอย่าเข้ามาใกล้เขาอีก ไม่อย่างนั้นอย่าหาว่าฉันไม่เตือน”

จบคำนั้น ริกะเผยอยิ้มบาง แววตาเปล่งประกายสมใจที่เห็นใบหน้าซีดเผือดของอรดาเป็นการยืนยันว่าอีกฝ่ายเข้าใจคำพูดของเธอแน่

“หวังว่าต่อไป ฉันคงไม่เห็นคุณอยู่ข้างๆ โยชิคุงอีก”

หญิงสาวลุกขึ้นยืน ประสานมือไว้ข้างหน้า โค้งให้อย่างนุ่มนวลก่อนจะเดินออกไป

ทิ้งอรดาไว้กับน้ำตาที่หยดรินและหัวใจที่สับสนและปวดร้าว

 

 

จบตอน 37

3.3.21

 

ขออนุญาตลงให้อ่านเพียงเท่านี้นะคะ

ฝากติดตามต่อในฉบับรวมเล่มด้วยค่ะ

จะออกในงานสัปดาห์หนังสือที่จะถึงนี้

ถ้ามีข่าวอัพเดทอะไรหรือได้ปกมาแล้วจะเอามาอวดนะคะ

ขอบคุณสำหรับทุกๆ ความเห็นและทุกๆ กำลังใจค่ะ

 

ฝากติดตามเรื่องใหม่ด้วยนะคะ

แผนรัก(ลับ) ฉบับพิมพ์ใหม่

เมื่อนักเขียนสาวอยากได้หนุ่มหล่อมาเป็นพระเอกในนิยาย แต่ที่ได้มาคือ…??

นิยายรักประชดประชันโหดมันฮา อ่านแล้วอาจจะเกลียดขี้หน้าคนเขียน 555

https://writer.dek-d.com/babyred/writer/view.php?id=2188826

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #112 fsn (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 21 มีนาคม 2564 / 21:08

    กีดกันอย่างเต็มที่

    #112
    0