หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 102 : บทที่ 36 (จบ)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 322
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 18 ครั้ง
    14 ก.พ. 64

“ตอนนั้น คุณออกมาคนเดียวเหรอครับ แล้วลูกจ้างคนที่เอะอะตอนแรกล่ะ”

“ออกมาคนเดียวค่ะ พี่น้อยไม่ได้ตามมา เพราะเขาเป็นคนกลัวผีมากๆ คือเขาคิดว่าคุณโยชิโอะที่เห็นคือพี่ปุณ สามีของออที่เสียชีวิตไปแล้วน่ะค่ะ”

“อะไรทำให้เขาคิดแบบนั้น คุณพอจะรู้ไหม”

อรดาหน้าร้อนวูบ กำมือที่วางบนตักแน่น แต่ก็ระงับอารมณ์ได้ในวินาทีเดียว “เพราะ...คุณโยชิโอะกับพี่ปุณหน้าเหมือนกันมากค่ะ”

คำตอบนี้เหมือนจะทำให้บรรยากาศหยุดนิ่งไปชั่วขณะ ก่อนที่นายตำรวจจะสูดลมหายใจ แล้วเข้าประเด็นต่อ

“พอคุณออกมาที่หน้าบ้านแล้ว เกิดเหตุการณ์อะไรอีก ช่วยเล่าให้ละเอียดเลยครับ” 

อรดาเล่าต่อมา พอเห็นว่าหนึ่งในนั้นเป็นโยชิโอะ ทานากะ เธอก็ตกใจส่งเสียงออกมา กำลังจะวิ่งกลับมาหาให้คนช่วย แต่โดนคนร้ายโปะยาสลบเสียก่อน

“แล้วก็มาฟื้นอีกทีตรงจุดนั้นเลยใช่ไหม”

“ใช่ค่ะ”

ธีรดลประสานมือไว้ข้างหน้า ถามรายละเอียดอื่นๆ อรดาก็ตอบตามความเป็นจริง เธอเพิ่งรู้จากโยชิโอะว่าเขาตั้งใจมาหาเธอกะทันหัน และคิดว่ามีคนตั้งใจลักพาตัวเขา เพราชายหนุ่มเคยถูกปองร้ายมาก่อน และตอนที่ออกมาเจอเขาก็กำลังถูกทำร้าย ส่วนเธอโชคไม่ดีเพราะกำลังจะมาเจอเขาจึงถูกพาไปด้วย

“คุณรู้เรื่องปองร้ายอยู่แล้ว เล่าให้ฟังหน่อยได้ไหมหลังช่วงที่ถูกไล่ตาม”

“คนร้ายมีสองกลุ่มค่ะ กลุ่มที่จับตัวฉันกับคุณโยชิโอะไปพยายามจะให้คุณโยชิโอะสารภาพว่าเป็นตัวปลอม แต่อีกกลุ่มหนึ่งมาพร้อมกับคุณซาโตชิ คนที่ตายไปหนึ่งในสองคนคือคนที่ลอบทำร้ายคุณโยชิโอะที่ลานจอดรถ”

ธีรดลหยิบแฟ้มเอกสาร กวาดสายตาอ่านรวดเร็ว “เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นหลังจากที่โยชิโอะ ทานากะ มาเมืองไทยได้แค่หนึ่งสัปดาห์ คุณเป็นพยานในเหตุการณ์นั้นด้วย”

“ค่ะ”

“แล้วเหตุการณ์ที่โยชิโอะ ทานากะ ถูกลอบยิงขณะเดินทางล่ะ”

“เรื่องนั้นฉันรู้จากข่าวค่ะ”

สายตาคนฟังเปลี่ยนจากที่เอกสารมาเป็นอรดา “แล้วโยชิโอะ ทานากะ ตอบคนที่ต้องการให้เขาสารภาพว่าเป็นตัวปลอมว่ายังไง”

“เขา...ปฏิเสธค่ะ” อรดารู้สึกใจหายตอนที่ตอบคำถามนี้

ธีรดลหยิบปากกามาจดข้อมูลที่ได้ฟังลงไป ถามรายละเอียดตอนถูกลักพาตัวเพิ่มเติม จนการให้ปากคำจบลงในเวลาหนึ่งชั่วโมงอีกสิบนาที 

เขาลุกขึ้นยืนแสดงการจะเดินออกมาส่ง อรดาจึงลุกและเดินออกมาจากห้อง 

“ขอบคุณมากครับ คุณได้ให้ข้อมูลที่เป็นประโยชน์กับคดี เราจะดำเนินการให้เรียบร้อยโดยเร็วที่สุด”

“ค่ะ”

            ทั้งคู่เดินออกมาตรงบริเวณด้านหน้าของสถานี ซึ่งกลุ่มเพื่อนของอรดานั่งรอกันอยู่

 

“พี่ขอโทษด้วยนะครับน้องออ ที่ต้องถามแบบนั้น มันเป็นหน้าที่”

อรดายิ้มขำกับน้ำเสียงที่กลับมาพูดอย่างคนคุ้นเคย “ไม่เป็นไรค่ะ ขอบคุณพี่เธียรที่มาทันเวลา”

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” รุจีถาม อรดาพยักหน้า “แล้วเอายังไงต่อ”

ก่อนที่อรดาจะตอบก็มีข้อความส่งเข้ามาในโทรศัพท์ เธอเปิดอ่านแล้วก็เบิกตา “คุณเดกิตะส่งข้อความมาบอกว่าคุณอาสะฟื้นแล้ว เรากลับไปที่โรงพยาบาลกันไหม”

วลีรักษ์หันไปคุยกับธนุสรวมทั้งรุจีก็สรุปได้ว่าจะกลับไปเยี่ยมอาสะก่อนค่อยกลับกรุงเทพ

“คุณอาสะฟื้นแล้ว งั้นพี่ไปสอบปากคำเขาเลยดีกว่า” 

ธีรดลเดินกลับเข้าไปด้านในสถานี ไม่ถึงครึ่งนาทีก็ออกมาพร้อมหมวก แฟ้มเอกสาร ส่วนผู้หมวดก็คือคนที่ขับรถไล่ล่าซาโตชิให้นั่นเอง ทั้งหมดออกจากสถานีตำรวจแล้วมุ่งหน้าไปโรงพยาบาลพร้อมกัน โดยมีรำนายตำรวจขับนำ

 

ที่โรงพยาบาล อาสะกึ่งนั่งกึ่งนอนบนเตียง เขาตื่นเต็มตา เป็นฝ่ายผงกศีรษะทักทายตำรวจทั้งสองนายก่อน เมื่ออีกฝ่ายถอดหมวกรับเขาจึงไหว้แบบไทยอีกครั้ง ในห้องมีเดกิตะอยู่ด้วย

“เป็นยังไงบ้างครับ” ธีรดลทักทาย

“ผมโอเค หมอบอกว่าน้ำเกลือหมดขวดนี้ก็คงออกจากโรงพยาบาลได้”

“ถ้างั้นเดี๋ยวเราไปรอข้างนอกเนอะ ให้พี่เธียรได้คุยกับคุณอาสะ”

อรดาบอก สามหนุ่มหนึ่งสาวจึงออกจากห้องไป เหลือตำวจสองนายกับเดกิตะที่อยู่กับคนป่วย ธีรดลยกเก้าอี้มานั่งข้างเตียง เริ่มจากแจ้งข่าวว่าผู้ช่วยอีกคนที่ชื่อคูริฮาระเสียชีวิตแล้ว

“พบร่างของเขาอยู่ริมทางหลวง มีแผลถูกยิงกลางหน้าอกสองนัด”

“คูริฮาระแยกกับผม เขาไปกับซาโตชิ”

ธีรดลมองหน้าผู้ช่วย แล้วหันมาสบตาอาสะ “คุณคิดว่าเป็นฝีมือคุณซาโตชิหรือเปล่า”

อาสะผ่อนลมหายใจ “ผมคงไม่คิดถ้าเขาไม่สั่งให้ยินคุณโยชิโอะ อีกอย่างคุณซาโตชิเป็นคนเสนอให้เราแยกกันไป ผมไปสถานีตำรวจ เขาจะไปตามคุณโยชิโอะที่ตลาดเอง”

คนฟังพยักหน้า “อีกเรื่องที่ต้องแจ้งให้คุณทราบ มีคนร้ายรอดชีวิตหนึ่งคน ตอนแรกคิดว่าเขาน่าจะไม่รอดเพราะตอนมาถึงโรงพยาบาลชีพจรก็อ่อนมากแล้ว เราคงกันเขาเป็นพยานได้”

            “เขาเป็นใครครับ”

            “ตอนนี้เขายังไม่ฟื้น แต่เจอเอกสารประจำตัวแล้ว” นายตำรวจบอกชื่อ “คุณรู้จักไหมครับ”

            “ไม่ครับ” คนเจ็บส่ายหน้า แล้วก็นิ่งอยู่ครู่หนึ่งก่อนถาม

            “แล้วคุณซาโตชิล่ะครับ อยู่ที่ไหน”

 

 

จบตอน 37 

14.2.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 18 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #109 fsn (จากตอนที่ 102)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 19:18

    HPVL day ค่ะ ขอให้เป็นวันที่ดีและมีแต่พลังบวกเข้ามานะคะ

    #109
    0