หมุนเวลากลับมารัก (สำนักพิมพ์เป็นหนึ่ง)

ตอนที่ 100 : บทที่ 36 (1)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 330
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 20 ครั้ง
    5 ก.พ. 64

36

 

            อาสะปราดไปยังประตูฝั่งคนขับ แต่เดกิตะห้ามไว้

            “ผมขับดีกว่าครับอาสะซัง”

            “ไม่เป็นไร ผมไหว” คนเจ็บตอบหนักแน่น สูดลมหายใจลึกแล้วเปิดประตูเข้าไปนั่งหลังพวงมาลัยทันที เดกิตะจึงต้องรีบวิ่งไปยังที่นั่งโดยสาร 

รถแล่นตามรถของนายตำรวจในระยะทางที่ไม่ห่างกันมาก

 

ซาโตชิเหยียบคันเร่ง ใบหน้าแดงจัดเพราะความเครียด ส่วนโยชิโอะที่ถูกลากขึ้นรถมาด้วยหายใจถี่เพราะเลือดไหลออกจากแผล ยิ่งตื่นเต้นหัวใจก็ยิ่งสูบฉีด 

“ซาโตชิ”

“หุบปาก นายไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้น!”

อีกฝ่ายคำรามเสียงกร้าว ตวัดสายตามองกระจกมองหลัง โยชิโอะมองตาม รถตำรวจกำลังแล่นไล่กวดมา อรดาจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ แต่เขาเองตกอยู่ในสถานการณ์เป็นตัวประกันแล้วแน่นอน

“มันฆ่าฮิโระ มันฆ่าฮิโระ ไอ้ตำรวจคนนั้น”

โยชิโอะฟังการคำรามของอีกฝ่ายแล้วรับรู้อาการผิดปกติเต็มที่ พยายามตั้งสติท่ามกลางอาการเจ็บหัวไหล่ตุบๆ ตอนแรกคือเคนโตะที่พยายามบังคับให้เขาสารภาพเรื่องปลอมตัว แต่ตอนนี้เหตุการณ์พลิกไปกลายเป็นซาโตชิยิงคนของเคนโตะแล้วตั้งใจจะฆ่าอรดา

“ฮิโระ คนที่ยิงฉันที่ลานจอดรถ แล้วก็ฆ่าหมอพรชัยใช่ไหม”

“ฉลาดไม่เบา แต่ถ้าเป็นโยชิโอะตัวจริงมันจะคิดได้เร็วกว่านี้” น้ำเสียงที่ตอบเย้ยหยัน

“ตัวจริง นายคิดเหมือนคนพวกนั้น”

“ก็ความจริงมันเป็นอย่างนั้น หยุดพูดได้แล้ว!” เขาเหลือบมองกระจกมองหลัง เท้าก็เหยียบคันเร่ง ความเร็วไม่ลดลง โยชิโอะยังไม่เข้าใจว่าอะไรทำให้ญาติผู้น้องที่ดูเป็นมิตรมาตลอดเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้

“บอกได้ไหม ทำไมทำอย่างนี้”

โยชิโอะพยายามใช้น้ำเสียงเป็นมิตรแต่ก็ไม่ได้ประดิษฐ์เกินไป

“อยากรู้สินะ ก็เพราะแกมันคนอวดดี ไม่สิ ไอ้โยชิโอะมันอวดดี มันเยาะเย้ยฉัน มันแย่งริกะไปจากฉัน”

“ในเมื่อนายคิดว่าฉันไม่ใช่โยชิโอะ แล้วทำไมถึงยังต้องทำกับฉันแบบนี้” 

“มันช่วยไม่ได้ เรื่องนี้นายต้องไปโทษยายป้าคุมิโกะกับพี่ชายของหล่อน ฉันทำให้โยชิโอะมันตายไปแล้ว แต่สองคนนั้นยังไปปลุกให้มันมีตัวตนขึ้นมาอีก ฉะนั้น ฉันก็ควรทำให้มันตายไปอีกรอบเพื่อความสมบูรณ์แบบ จริงไหม”

โยชิโอะพยายามปะติดปะต่อเรื่องราว แต่เลือดที่เสียไปทำให้ความดันลดต่ำ สมองกับตาเริ่มพร่าเบลอ 

”เพราะเป็นตระกูลทานากะ ทายาทธุรกิจยักษ์ใหญ่ในญี่ปุ่น เรื่องอะไรจะปล่อยไปง่ายๆ ริกะก็เหมือนกัน...”

ซาโตชิยังพูดอะไรอีกหลายอย่าง ขณะโยชิโอะมึนงงและสับสน

“ทุกอย่างมันควรจะสมบูรณ์แบบอย่างที่ฉันวางแผนไว้ เสียดายนังผู้หญิงของแกมันดันมาทำพังหมด”  ประโยคท้ายๆ แสดงความเกรี้ยวกราด

“แต่ไม่เป็นไร เอาไว้ฉันค่อยกลับไปจัดการกับมันทีหลัง”

โยชิโอะเหลือบมองกระจกข้าง มีรถยนต์แล่นตามมา ตอนนี้เวลามีไม่มากแล้ว พยายามคิดเท่าที่สติจะอำนวย ต่อให้บาดแผลไม่ถึงกับทำให้เสียชีวิต แต่ถ้ายังนั่งรถไปกับซาโตชิที่มีปืนแบบนี้ยังไงก็คงไม่ปล่อยให้เขารอดแน่ 

“นายไม่มีทางกลับไปทำร้ายอรดาได้หรอก ตำรวจไม่ปล่อยนายไปง่ายๆ แน่”

“ฉันมีตัวประกันทั้งคน เดี๋ยวก็รู้ว่าฉันจะรอดไหม” ซาโตชิมองโยชิโอะเป็นระยะ “ฉันเตือนไว้ก่อนนะ ความเร็วขนาดนี้ ถ้าคิดกระโดดลงไปละก็นายไม่รอดแน่” เขาพูดดักทาง

ตัวประกันสูดลมหายใจ ความเร็วรถเท่านี้ ถนนสายนี้ซึ่งสองข้างทางมีต้นไม้ และมีไหล่ทางลาดลง 

“ไม่รอดก็ไม่เป็นไร แต่ตำรวจจะตัดสินใจได้ง่ายขึ้น” 

วินาทีนั้นโยชิโอะเปิดประตูแล้วกระโดดออกไปทันที!

 

ธีรดลเห็นร่างหนึ่งกระเด็นออกมาจากรถของซาโตชิ เขารู้ทันทีว่าเป็นโยชิโอะเพราะเป็นประตูฝั่งผู้โดยสาร รถตำรวจแล่นผ่านไปพร้อมเห็นร่างนั้นกลิ้งหลุนๆ จึงยืนยันได้ว่าเป็นโยชิโอะ

“เฮ้ย นั่น!” ผู้หมวดซึ่งรับหน้าที่ขับตะโกนขึ้น เขาลดความเร็วลงอัตโนมัติ แต่ธีรดลมองกระจกข้างเห็นรถตามมาก็รีบสั่ง

“ไม่ต้องจอด!”

ชายหนุ่มรีบเปิดกระจก ทำสัญญาณมือให้รถที่ตามมาได้เห็นว่าโยชิโอะกระโดดลงจากรถไปแล้ว เขาเห็นรถของอาสะลดความเร็วลง

“ตัวประกันไม่มีแล้ว เร่งความเร็วเลย” เขาขยับปืนในมือแล้วยื่นออกไปนอกกระจกรถ ตาจ้องเขม็งไปข้างหน้าเล็ง เป้าหมายที่ล้อหลังรถรอให้ได้ระยะทางที่ต้องการ รอเวลาเหนี่ยวไก

 

ซาโตชิตาเหลือก ตกใจที่จู่ๆ ตัวประกันก็ตัดสินใจกระโจนออกไป เขาไม่ทันเห็นว่าร่างของโยชิโอะกระเด็นไปทางไหนแต่ทำให้รถเสียจังหวะเล็กน้อย แต่ก็ตั้งลำแล้วเร่งความเร็วต่อไป เพราะเห็นจากกระจกมองหลังว่ามีรถตามมาในระยะใกล้

“ไอ้บ้าเอ้ย!”

 

ธีรดลกำลังจะเหนี่ยวไกอยู่แล้ว แต่สายตามองเห็นไหล่ทางที่ลาดลงไปสูงเกินสองเมตร เพราะเส้นทางบริเวณนั้นเป็นเนินเขา เขาลดปืนลง

“ทำไมเหรอครับ”

“ประกบไว้!” เขาตะโกนผ่านสายลมที่ปะทะใบหน้า 

รถยนต์สองคันวิ่งไล่กันไป คันแรกนอกจากจะทำความเร็วแล้วยังปาดซ้ายขวาเพื่อหลบเลี่ยงการเป็นเป้า ทำให้คันที่ขับตามต้องอดทน

สายตาคมกริบของธีรดลเห็นป่ากล้วยอยู่เบื้องหน้า

“เร็วอีกหมวด!”

“ครับ!”

สิ้นคำของคนขับ รถก็พุ่งทะยานด้วยความเร็วที่มากกว่าเก่าตามคำขอ ธีรดลเล็งเป้าหมาย ดวงตาของนายตำรวจจดจ้องอยู่กับรถคันหน้าอย่างมีสมาชิก กระทั่งได้ระยะที่เหมาะสมอย่างที่ต้องการ

“ปัง!”

 

กระสุนเจาะเข้าที่ล้อหลังฝั่งซ้าย รถเสียการควบคุมหลุดจากถนนลงไปข้างทาง ปะทะเข้ากับป่ากล้วย ความแรงกระแทกต้นกล้วยล้มไปหลายต้นแต่ก็ช่วยลอความเร็วได้ ตัวของซาโตชิอัดกับพวงมาลัย ความจุกทำให้ตาพร่ามัว หูได้ยินเสียงสัญญาณกันขโมยดังลั่น

 

อรดาได้สติขึ้นมาก็ได้ข่าวเรื่องโยชิโอะ ชายหนุ่มถูกนำส่งโรงพยาบาลอย่างเร่งด่วน จากความเป็นไปได้การกระโดดจากรถที่วิ่งด้วยความเร็วขนาดนั้นไม่น่ารอด แต่เบื้องต้นที่รู้คือชายหนุ่มถูกยิงที่ไหล่ ศีรษะถูกกระแทกทำให้สลบไป แขนหัก ซี่โครงหัก ร่างกายฟกช้ำหลายแห่งจากการตกลงไหล่ทาง 

ส่วนอาสะ บาดแผลจากการถูกยิงที่ท้องทำให้เขาเสียเลือดมากจนต้องถูกสั่งตัวเข้าห้องฉุกเฉินเช่นกัน หนุ่มลูกครึ่งเป็นคนเรียกหน่วยกู้ภัยมาช่วยเพราะไม่กล้าขยับร่างโยชิโอะ ส่วนซาโตชิตัวถูกส่งตัวมารักษาทีหลัง ร่างของเขากระแทกกับพวงมาลัยสลบไป ด้านคนร้ายรอดชีวิตหนึ่งคนถูกส่งตัวมารักษาโรงพยาบาลเดียวกัน

ส่วนเธอได้ถุงเย็นมาประคบแก้มที่ถูกปืนฟาด ตอนนี้ยังแค่ชา แต่คิดว่าคืนนี้คงระบมเจ็บไม่น้อย ทางโรงพยาบาลจัดยามาให้เรียบร้อย

หญิงสาวใช้โทรศัพท์ของธีรดลติดต่อกลับอุษณีย์ พี่สาวดีใจมาก เธอก็ดีใจ แจ้งว่าปลอดภัยดี แค่เจ็บเนื้อเจ็บตัวนิดหน่อยเท่านั้น

“งั้นก็ดีแล้ว เดี๋ยวพี่จะขับรถไปรับนะ” อุษณีย์บอก

“พี่อุ้ยคะ ออว่าจะอยู่ที่โรงพยาบาลก่อน”

“อ้าว ไหนบอกว่า...”

“ไม่ใช่ออค่ะ คุณโยชิโอะบาดเจ็บ กำลังผ่าตัดอยู่ คุณโยชิโอะช่วยออไว้ ออเป็นห่วงเขา” เธอตอบรวดเร็ว อีกฝ่ายรับรู้ แล้วอรดาก็ขอคุยกับคุณย่าสมรต่อ

“คุณพระคุณเจ้าคุ้มครอง ดีแล้วลูก ย่าไหว้พระสวดมนต์ให้เธอปลอดภัยทุกวัน แล้วนี่จะกลับถึงบ้านเมื่อไร”

อรดาตอบเหมือนกับที่บอกอุษณีย์ “เอาๆ ปลอดภัยก็ดีแล้ว แล้วนี่จะกินอยู่ยังไง...”

สมรถามหลายอย่าง แต่อรดาไม่รู้สึกรำคาญเลยสักนิด ขอบคุณที่เธอยังมีชีวิตได้กลับมาพูดคุยและได้ยินเสียงคนที่รักและห่วงใจเธอ

“มีอะไรให้ช่วยไหมแก” รุจีถาม สาวหมวยเป็นลำดับสุดท้ายที่ได้โทร.หา อีกฝ่ายรู้ข่าวจากไพรวรินทร์ซึ่งธีรดลคอยรายงานเป็นระยะ 

“ตอนนี้ฉันคิดถึงพวกแกจัง”

“พูดแบบนี้จะให้ไปหาใช่ไหมเนี่ย โอเคได้เลย จะเอาอะไรเพิ่มไหม เดี๋ยวฉันจะได้บอกพี่อุ้ยให้” รุจีตอบอย่างรู้ใจเพื่อนซี้ว่าคงมีเรื่องอยากคุยมากมาย โทรศัพท์แค่นี้ไม่เพียงพอ 

อรดายิ้มทั้งน้ำตา ซึ้งในน้ำใจของเพื่อนที่ไม่เคยปล่อยให้เธอต้องโดดเดี่ยว แม้ว่าตอนนี้เธออยู่ห่างจากรุจีกว่าสองร้อยกิโลเมตร

“โอเค ตกลงตามนี้ เดี๋ยวเจอกันที่โรงพยาบาล”

“ขอบใจมากนะ”

“เปลี่ยนคำขอบคุณมาเป็นเรื่องเล่าดีกว่า ไปถึงเมื่อไรต้องเล่ามาให้หมดเลยนะ”

อรดาหัวเราะออกมา “ได้ โอเค แล้วเจอกัน”

เธอยื่นโทรศัพท์คืนธีรดล “มีใครที่อยากจะติดต่ออีกก็โทร.ได้เลยนะครับ ไม่ต้องเกรงใจ”

“ไม่มีแล้วค่ะ ขอบคุณค่ะพี่เธียร หมอว่ายังไงบ้างคะ” เพราะเห็นหมอออกจากห้องผ่าตัดมาคุยกับนายตำรวจแล้ว

“อาการคุณอาสะไม่สาหัส ผ่าตัดเรียบร้อยดีไม่มีปัญหา หมดฤทธิ์ยาแล้วคงฟื้น ไม่ต้องห่วง”

“โล่งอกไปที” อรดาเป่าปาก “แล้วคุณซาโตชิกับคนเจ็บที่ว่ารอดมาอีกคนล่ะคะ”

“ผ่าตัดเสร็จแล้วตอนนี้อยู่ห้องไอซียู ส่วนคุณซาโตชิไม่เป็นอะไรมาก แค่ฟกช้ำนิดหน่อย รอผลตรวจร่างกายอย่างละเอียดอีกที” เขาอธิบาย

 “อีกนานกว่าเพื่อนจะมาถึง ให้พี่อยู่เป็นเพื่อนก่อนดีไหม”

 

(ต่อ)

5.2.21

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 20 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

114 ความคิดเห็น

  1. #105 fsn (จากตอนที่ 100)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2564 / 12:24

    ใจเด็ดมากเลยค่ะคุณปุณจะเป็นแมว 9 ชีวิตแล้ว เคราะห์แรงจริงๆ อาสะก็อึดเชียว ห่วงหน้าที่มากกว่าตัวเอง คุณเธียรก็เท่มาก ส่วนแก็งค์เพื่อนดีจังค่ะ ไม่ทิ้งกันเลย

    #105
    0