ตอนที่ 2 : ออกเดินทาง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 174
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

      รถยนต์ซีอาร์วีจอดตรงหน้าบ้านของตาล เธอกดแตรเรียกเพื่อนๆที่รออยู่ในบ้าน สามสาวหิ้วกระเป๋าเดินออกมายืนที่หน้าบ้านหลังจากได้ยินเสียงแตร นิลรณียิ้มทักทายเพื่อนทั้งสามคน
      
     "ตั้งแต่แต่งงานก็เก็บตัวเงียบเชียวนะ" ตาลพูดแซวขึ้นมาเมื่อเจอหน้าเพื่อน
     "สามีเค้าหวง เค้าไม่อยากให้นิลเจอใครหรอก" เกดพูดแขวะประวิทย์
     "ไม่เอาน่าเกด" ขวัญกับพิมพูดเตือน
     "ก็มันจริงนี่" เกดยืนยันในความคิดของตัวเอง
     "เลิกพูดกัดประวิทย์แล้วเปิดท้ายรถเถอะ" ตาลบอกเกด
     "เธอหาว่าฉันเป็นหมาหรือ" เกดแสร้งทำตาเขียวใส่เพื่อนแต่ก็เผลอหลุดหัวเราะออกมาจนได้เมื่อตาลแลบลิ้นใส่ "ฉันแซวเธอเล่นน่า" ตาลหัวเราะออกมาบ้าง

      นิลรณีได้แต่ยืนทำหน้าเจื่อนเพราะว่าเธอไม่ได้เจอกับเพื่อนๆอีกเลยหลังจากที่แต่งงานไปแล้ว  

      ปึ่ง เสียงปิดประตูท้ายรถ เมื่อทุกคนขึ้นรถกันเป็นที่เรียบร้อย รถยนต์ก็เคลื่อนตัวออกจากหน้าบ้านไป เกดขับรถไม่เร็วเกินกว่าที่กฏหมายกำหนด มีการจอดแวะทานข้าวและเข้าห้องน้ำบ้าง แต่เนื่องจากระยะทางหลายร้อยกิโลเมตรก็ทำให้เกดรู้สึกเพลียจนอยากที่จะนอนหลับ เสียงเพลงเศร้าๆดังออกมาจากลำโพงของเครื่องเสียงที่ติดอยู่ภายในรถยนต์ทำให้นิลรณีที่นั่งอยู่ริมประตูรถด้านหลังของคนขับคิดถึงเรื่องราวเมื่อแปดปีก่อน ตอนนั้นเธออายุประมาณยี่สิบปี

        แปดปีก่อนที่เธอจะแต่งงานเพียงไม่กี่วัน "ฉันมีเรื่องจะบอกเธอ" นิลรณีพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่สบายใจนัก
        "ว่ามาสิ" เดชา หนุ่มผมยาวอายุยี่สิบสองที่กำลังจะเรียนจบด้านศิลปะกำลังนั่งวาดรูปอยู่ที่ริมน้ำ
        "ฉันไม่รู้ว่าควรจะพูดออกไปดีไหม" เธอรู้สึกลังเลใจ
        "ไม่พูดแล้วจะรู้หรือว่ามันควรหรือไม่ควร" เขายกพู่กันค้างไว้ในมือแต่ดวงตาคู่นั้นของเขาจ้องมองไปที่ใบหน้าของเธอ

         นิลรณีขยับตัวเข้าไปนั่งใกล้ๆเขาแต่กลับไม่กล้าที่จะพูดออกมา ทำให้หนุ่มนักศิลปะวางพู่กันลงบนจานสี "เราทำอะไรให้เธอไม่ชอบใจหรือเปล่า"

         "ไม่" เธอตอบพร้อมกับส่ายหน้า
         "ถ้าอย่างนั้นเธออยากจะพูดอะไรก็พูดมาเถอะ" เขายิ้มให้เธอ นิลรณีจ้องหน้าหนุ่มน้อยรุ่นพี่ที่อีกไม่กี่ปีก็จะกลายเป็นหนุ่มใหญ่ เธอรู้จักกับเขามาตั้งแต่วัยเด็ก ความสนิทและความผูกพันที่เธอและเขามีต่อกันจึงมีมากมายเกินกว่าที่จะบรรยายให้จบเพียงหนึ่งหน้ากระดาษได้ แล้วน้ำตาของเธอก็ไหลออกมาจากสองตา เดชาหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาจากในกระเป๋าเสื้อแล้วซับน้ำตาให้เธอโดยไม่ต้องขออนุญาต "โตแล้วยังร้องไห้เป็นเด็กๆอีก"

          นิลรณีรู้ดีแก่ใจว่าเขารู้สึกกับเธอเช่นไรเมื่อครั้งที่เขาเคยบอกว่ารักเธอ และ
แม้ว่าความผูกพันแบบเพื่อนหรือแบบพี่กับน้องที่เธอและเขามีให้ต่อกันมายาวนานจะไม่สามารถทำให้เธอรู้สึกกับเขาได้มากเกินกว่าที่เป็นอยู่ก็ตาม แต่เดชาก็เข้าใจและไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกลำบากใจเลยเมื่อยามที่เธอปฏิเสธความรักที่เขามอบให้มา 

           หลังจากวันนั้นเดชาก็ยังเป็นเพื่อนและเป็นพี่ที่แสนดีของเธอตลอดมา แต่ตัวเธอเองกลับรู้สึกลังเลใจตลอดมา เธอไม่แน่ใจว่าความรักที่เธอมีให้กับประวิทย์เป็นความรักที่แท้จริงหรือไม่ ยิ่งใกล้วันที่เธอจะต้องแต่งงานกับประวิทย์ยิ่งทำให้เธอแน่ใจว่าเธอไม่แน่ใจในความรู้สึกที่แท้จริงของหัวใจตัวเอง

           "ถ้าพูดแล้วไม่สบายใจก็ไม่ต้องพูดหรอก" เขาไม่คิดจะคาดคั้นเธอ เดชาเอามือลูบไปที่เส้นผมของเธอเบาๆ

  
            "นิล" เกดส่งเสียงเรียกเมื่อสังเกตเห็นว่าเธอยังไม่หลับ
            "หือ" สติของเธอกลับมาอยู่ที่ตัว เพื่อนๆที่นั่งข้างตัวก็หลับไปหมดแล้ว
            "ขอแวะพักก่อนนะ ฉันขับไม่ไหวแล้ว" 
            "ตามใจเธอเลย"

            แล้วเกดก็เลี้ยวซ้าย เสียงเครื่องยนต์ดับลงทำให้เพื่อนๆในรถลืมตาขึ้นมา "ถึงแล้วหรือ" ตาลถามขึ้นมา
           "ยัง แต่ฉันขับไม่ไหวแล้ว ต้องนอนก่อน"
           "บอกแล้วให้มาเครื่อง เธอก็ไม่เชื่อ"  
           "ฉันอยากให้นิลอยู่กับพวกเรานานๆไง กี่ปีมาแล้วล่ะที่พวกเราไม่ได้เจอกับนิลเลย" เกดรีบแจงเหตุผล

            นิลรณีรู้สึกว่าตัวเองเป็นต้นเหตุให้เพื่อนๆต้องมาลำบากในการเดินทางจึงพูดขึ้นมา "ฉันขอโทษพวกเธอด้วยนะ แต่ทุกครั้งที่ฉันจะนัดเจอกับพวกเธอก็เป็นอันต้องทะเลาะกับประวิทย์ทุกครั้งไป"
          
            "ไม่มีใครโกรธเธอซักหน่อย" เพื่อนๆต่างยิ้มให้เธอ
            "ขอบใจพวกเธอนะ" 

            "ราตรีสวัสดิ์" คำพูดสุดท้ายที่เพื่อนๆบอกกันก่อนที่แต่ละคนจะนอนหลับไปด้วยความอ่อนเพลีย ยกเว้นนิลรณีคนเดียวที่หลับไปแค่เพียงเปลือกตา

             จบตอน

 

 





 

 

7 ความคิดเห็น

  1. #5 Within' my heart (@metodream) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 17:15
    อยากรู้แก่นเรื่อง
    สู้ๆค่ะไรท์เตอร์
    #5
    0
  2. #2 Phantom's rose (@alo5) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2554 / 23:20
    อัพต่อไวๆน้า  อัพแล้วบอกด้วย   อยากอ่านๆ
    #2
    0