ตอนที่ 1 : ข่าวร้าย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 209
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มิ.ย. 62

       เสียงของโทรศัพท์บ้านดังขึ้นสามครั้ง นิลรณีที่กำลังใช้ไม้ยาวๆถูพื้นบ้านอยู่ก็รีบวิ่งมารับสาย "สวัสดีค่ะ" เธอชำเลืองมองดูเวลาจากนาฬิกาที่แขวนไว้กับฝาผนัง ตอนนี้เวลาสิบแปดจุดสามศูนย์นอ
       "ใช่นิลรณีหรือเปล่าค่ะ" เสียงจากปลายสายถามเพื่อความแน่ใจแม้ว่าจะพอจำเสียงของเพื่อนสาวที่ไม่ได้ติดต่อกันมานานหลายปีได้
       "ใช่ค่ะ กำลังพูดสายอยู่ค่ะ" เธอกำลังนึกว่าเสียงนี้คือเสียงของใครกันนะ เพราะว่ามันช่างคุ้นหูเสียจริง
       "นิล นี่เกดเองนะ ยังจำกันได้ใช่ไหม" เสียงจากปลายสายดูร้อนใจ
       "อืม จำได้สิ ว่าแต่เกดเป็นยังไงบ้าง สบายดีใช่ไหม" เธอพูดด้วยรอยยิ้ม นานเลยทีเดียวหลังจากแต่งงานที่เธอไม่ได้ออกไปไหนกับเพื่อนๆอีก  
       "ฉันน่ะสบายดี แต่เรื่องที่ฉันโทรมาวันนี้ไม่ใช่ข่าวดีหรอกนะ" น้ำเสียงของเพื่อนสาวฟังแล้วชวนให้ใจหดหู่ นิลรณีนิ่งเงียบเพื่อรอฟังเรื่องที่เพื่อนกำลังจะบอก
       "เดชาตายแล้วนะ"
       "หา..." หัวใจของเธอเต้นรัวเร็วดั่งกลองตี นิลรณีเอามือข้างที่ว่างอยู่มากุมไว้ตรงหน้าอกข้างซ้าย น้ำตาเอ่อล้นออกมาจากสองตาคู่สวย  
       "นิล" เกดเรียกเมื่ออีกฝั่งเงียบไป  
       "อืม" เธอเม้มริมฝีปากของตัวเองไว้เพื่อไม่ให้ร้องไห้โฮออกมา
       "เธอร้องไห้อยู่หรือ" เกดได้ยินเสียงสะอื้นของเพื่อนสาว
       "นิดหน่อย" เธอพูดเสียงสั่น  
       "พรุ่งนี้ฉันจะเดินทางไปที่งาน เธอจะไปด้วยกันไหม" 

       นิลรณีรู้สึกลังเลใจว่าจะได้ไปไหม "ไปสิ" เธอรับปากทั้งๆที่ยังไม่รู้ว่าจะไปได้ไหม

       "พรุ่งนี้หกโมงเช้าฉันจะขับรถไปรับเธอที่บ้านนะ" 
       "ขอบใจเธอมากนะ" 
       "ไม่เป็นไร แต่เธอก็ต้องทำใจให้เข้มแข็งไว้นะ แล้วก็อย่าคิดทำอะไรบ้าๆด้วยล่ะ" 
       "เธอไม่ต้องกังวลไปนะ ฉันจะไม่ทำอะไรบ้าๆแน่นอน" นิลเม้มริมฝีปากไว้แน่น
       "แค่นี้ก่อนนะ พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน"
      
       นิลรณีทรุดตัวลงไปนั่งกับพื้นบ้านแล้วร้องไห้ออกมา...

 
       เวลา 23.45 น. ประวิทย์สามีของเธอเพิ่งจะกลับถึงบ้าน วันนี้เขาดูเมาน้อยกว่าทุกวัน "ยังไม่นอนอีกหรือ" เขาเห็นเธอนั่งอยู่บนโซฟาที่เปิดโคมไฟสลัว
       "ฉันมีเรื่องจะคุยกับคุณค่ะ" ที่ขอบตาทั้งสองของเธอมีรอยบวมช้ำจากการที่ร้องไห้เป็นเวลานาน
       "ว่ามาสิ" เขานั่งลงข้างตัวเธอ
       "เดชาตายแล้ว เกดโทรมาบอกเมื่อตอนเย็น" เธอพยายามที่จะไม่ร้องไห้อีก แต่สองตาของเธอก็เต็มเอ่อไปด้วยน้ำตา
       "แล้วคุณมาบอกผมทำไม" ประวิทย์แสดงความไม่พอใจขึ้นมาทันที
       "พรุ่งนี้เกดจะมารับฉันไปที่งาน คุณจะไปด้วยกันไหมคะ" 
       "ผมไม่ไป ถ้าคุณอยากจะไปงานของมันก็รีบไปเลย" เขาพูดด้วยอารมณ์โกรธแล้วลุกขึ้นจากโซฟา
       "เดี๋ยวก่อนค่ะ" นิลรณีเรียกสามีแต่เขาไม่ได้หยุดฟัง ประวิทย์เดินตรงไปที่ห้องนอนของตัวเองทันที
 
 
        วันรุ่งขึ้น เวลา 6.00 น. เกดขับรถเก๋งสีแดงมาจอดที่หน้าบ้านเดี่ยวสองชั้นขนาดร้อยห้าสิบตารางวาที่มีดอกไม้หลากสีสันปลูกเต็มสนามหญ้าที่หน้าบ้าน เกดก้าวลงมาจากรถยนต์ฮอนด้าซีอาร์วี
        "เข้ามานั่งข้างในก่อนสิ" เธอพูดกับเพื่อนสาว
        "เธอไม่มีคนรับใช้หรือ" เกดถามเมื่อเดินเข้าไปในบ้านแล้วไม่พบเจอใครอื่นนอกจากเพื่อนของเธอ
        "ประวิทย์เขาไม่ชอบ" 
        "แล้วเขาจะไปงานเดชาไหม" เกดถามเพื่อน
        "คิดว่าคงจะไม่ไป" เธอทำหน้าเศร้าขณะที่ตอบคำถามนี้
        "ว่าแต่ประวิทย์เขาโกรธอะไรเดชามันนักหนานะ" เกดบ่นออกมาแบบไม่ได้ต้องการคำตอบ นิลรณีได้แต่ยืนนิ่งไม่ได้พูดอะไรออกมา "ถ้าอย่างนั้นเธอรีบไปจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าแล้วออกเดินทางกันเถอะ" 
        "จะไปค้างคืนหรือถึงต้องจัดกระเป๋า"  
        "ใช่ งานพิธีจัดที่แม่ฮ่องสอน" เกดดันหลังเพื่อนให้รีบไปจัดกระเป๋า นิลรณีเดินไปข้างหน้าด้วยใจที่ลังเลและมีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความกังวล
         
        เธอหยิบเสื้อผ้าสี่ห้าชุดออกมาจากภายในตู้เสื้อผ้าและพับเก็บลงไปในกระเป๋าเดินทาง ในใจก็คิดว่า ถ้าหากเธอไป ประวิทย์จะต้องโกรธเธออย่างมาก แต่ถ้าเธอไม่ไป เธอก็จะไม่มีโอกาสได้เห็นหน้าเดชาอีกตลอดไป 

        "นิล จริงๆแล้วชั้นก็อยากจะพูดกับเธอมานานแล้วนะ" เกดกำลังชั่งใจว่าจะพูดต่อดีไหม
        "เธออยากจะบอกอะไรฉันหรือ" หญิงสาววัยยี่สิบแปดมองหน้าเพื่อนสาว ขณะที่กำลังยกกระเป๋าเดินทางขึ้นมา
        "เธอน่าจะแต่งงานกับเดชามากกว่าประวิทย์นะสิ" เกดพูดจบก็หันหน้าหนีและถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจเมื่อได้พูดในสิ่งที่ตัวเองอัดอั้นมานานหลายปี 
         
        ตึ่ง เสียงของกระเป๋าเดินทางหล่นกระแทกกับพื้นจนฝากระเป๋าเปิดออกจากกัน นิลรณียืนตัวสั่นแล้วร้องไห้ออกมา "เกด ฉันคิดถึงเดชาเหลือเกิน" 

         เกดเข้าไปประคองเพื่อนให้นั่งลงบนที่นอน มือของเธอโอบไหล่ของนิลรณีไว้แน่น "ฉันขอโทษ"
         "ไม่เป็นไร บางทีเธออาจจะพูดถูก" นิลรณีพูดขณะที่กำลังร้องไห้
          
         เกดช่วยเก็บเสื้อผ้าที่หล่นอยู่กลับเข้าไปในกระเป๋าเดินทางและช่วยเพื่อนสาวถือกระเป๋าเพื่อนำมาเก็บไว้ที่ท้ายรถของเธอ เมื่อทั้งสองคนขึ้นรถกันเป็นที่เรียบร้อย ประตูรถปิดลง 

         กุญแจรถถูกเสียบเข้าที่ก่อนเสียงเครื่องยนต์จะดังขึ้น เกดเข้าเกียร์รถ ตามมาด้วยการเหยียบคันเร่งเบาๆ แล้วรถยนต์ก็เคลื่อนตัวออกไป 

   จบตอน

                                                  



 

 

 

 

 

 




7 ความคิดเห็น

  1. #4 Within' my heart (@metodream) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 ตุลาคม 2554 / 17:08
    ติดตามค่ะ ประวิทย์ทำไมไม่ยอมไปงานศพเพื่อนกันนะ โกรธขนาดนั้นต้องมีปมแน่ๆ
    #4
    0