มีนากับมานี(จบแล้ว)

  • 96% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 5,396 Views

  • 72 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    5,396

ตอนที่ 6 : ชายหนุ่มที่ร้องเพลงรักรักรัก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 541
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 เม.ย. 62


               มานีตื่นสายเพราะฤทธิ์ของยาลดน้ำมูกที่เธอทานไปตั้งแต่เมื่อคืน เธอรู้สึกตัวจากแรงผลักและเสียงเรียกของแม่เธอ แม่ของมานีเคาะประตูห้องอยู่นาน แต่มานีหลับลึกจนไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย แม่ของมานีรู้สึกตกใจเป็นอย่างมาก จึงรีบวิ่งไปหยิบกุญแจสำรองมาไขประตูห้องทันที

    มานีเหลือบมองเวลาจากนาฬิการูปหัวใจที่แขวนอยู่ตรงฝาผนังห้อง มีเวลาให้เธออีกเพียงหนึ่งชั่วโมง ก่อนจะถึงเวลาเข้าห้องสอบ มานีรีบกระโดดลงจากที่นอน แล้ววิ่งเข้าห้องน้ำไปทันที

"แม่ช่วยหยิบชุดให้หนูด้วยนะคะ" มานีตะโกนเสียงดังออกมาจากในห้องน้ำ นานๆครั้งที่เธอจะใช้แม่สักครั้ง

 ...

มานีอาบน้ำเสร็จด้วยความรวดเร็ว  

"ขอบคุณค่ะแม่" เธอรีบแต่งตัว โดยเริ่มจากชุดชั้นในก่อน

"แล้วเสื้อสูทในตู้เสื้อผ้าของใครหรือ" แม่ของเธอถามด้วยความสงสัย

"อ๋อ... เพื่อนฝากไว้ค่ะแม่" เธอตอบขณะที่กำลังสวมกระโปรงอยู่

มานีไม่ได้เล่าเรื่องที่เธอเป็นลมในรถไฟฟ้าให้แม่ของเธอฟัง เพราะกลัวว่าแม่จะไม่สบายใจ

"ไปก่อนนะคะแม่" มานีหอมแก้มแม่ฟอดใหญ่หนึ่งครั้ง แล้วรีบวิ่งลงบันไดไปด้วยความรวดเร็ว

 ...

มานีเร่งเดินเข้าไปในรถไฟฟ้าเพื่อให้ทันเวลา ก่อนที่ประตูรถไฟฟ้าจะปิด วันนี้เป็นวันสอบวันสุดท้ายก่อนปิดภาคเรียน ฤทธิ์ยาได้ผลเกินคาด น้ำมูกของเธอหยุดไหลแล้วแต่ฤทธิ์ของยาก็เกือบจะทำให้เธอตื่นไม่ทันไปเข้าห้องสอบ

มานีเห็นมีนากำลังนั่งอ่านหนังสือเล่มหนึ่งอยู่ตรงหน้าเธอ

เธอแอบมองเขาอีกแล้วนะ เสียงของความคิดที่กำลังพูดคุยกับตัวเอง

           ก็... เขาหล่อออกนี่ เธอตอบตัวเองในความคิด

คิดเรื่องสอบก่อนเถอะ หล่อๆน่ะ ไม่แมนหรอก เชื่อสิ...  

ความขัดแย้งทางความคิดเริ่มก่อตัว

จริงหรือ ไม่เสมอไปหรอก เธอไม่อยากจะเชื่อครึ่งหนึ่งของความคิดตัวเองเท่าไรนัก 

ยังไม่ทันที่เธอจะได้ขอสรุปทางความคิด เสียงของหญิงสาวคนหนึ่งก็ดังขึ้นมา

"ยืนเหม่ออะไรอยู่ยะ" เสียงของสมศรีนั่นเอง

           "อ้าว..." มานีพยายามเรียบเรียงสติ

"อ้าว เอิ้ว อะไรอีก" สมศรีเอานิ้วมืออันอวบอ้วนของเธอไปหยิกที่แขนของมานีเบาๆ

           "ดูนั่น" เพื่อนสาวกระซิบข้างหูของมานี แล้วชี้นิ้วไปที่ผู้ชายคนหนึ่ง

           "อะไร" มานีพยายามมองตาม

           "ชิดชัยไง อย่ามาทำเป็นไม่รู้จักชื่อเขา"

           "อืม..." มานีทำเออออตามน้ำไป เธอขี้เกียจโต้คารมกับเพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วน

            ชิดชัย ชายหนุ่มที่ร้องเพลง รัก รัก รัก เธอได้ยินไหม ที่กำลังเป็นเพลงฮิตในอินเตอร์เน็ต มีคนดาว์นโหลดเพลงนี้ไปเก็บไว้ฟังแล้วมากมาย เขากำลังแอบมองมานีอยู่ แต่ครั้งนี้เขาอำพรางใบหน้าของตัวเองด้วยแว่นตากันแดดสีเดียวกันกับสีของหมวกแก็บที่เขาสวมใส่อยู่บนหัว เขารีบเบนหน้าหลบเมื่อมานีจ้องมองมาที่ตัวเขา มือข้างหนึ่งของเขายกขึ้นมาดึงที่ปลายของหมวกแก็บสีดำให้ตกลงมาด้านหน้าเล็กน้อย

           "มานีเดินไปบอกเขาเลยสิ ว่าฉันรักเขามากเพียงใด" สมศรีรีบทวงสัญญาที่มานีเคยให้ไว้

           "ตอนนี้นี่นะ คนออกจะเยอะแยะ ไม่เหมาะหรอก" มานีไม่เห็นด้วย

           "แต่เธอสัญญากันแล้วนี่" เพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วนเอาตัวดันหลังของมานีเพื่อให้เธอเดินไปข้างหน้า

           "รู้... แต่ไม่ใช่ตอนนี้" มานีจิกปลายเท้าทั้งสองข้างของตัวเองลงไปที่พื้นอย่างเต็มที่ แต่ก็สู้แรงดันจากสมศรีไม่ได้

           มีนาเก็บหนังสือที่กำลังอ่านอยู่ลงในกระเป๋าหนังสีดำ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นมา เขาเห็นมานีกำลังยืนพูดคุยอยู่กับเพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วน

มานีหันหน้ามาสบสายตากับเขาพอดี ยังไม่ทันจะถึงสถานีศาลาแดง แต่มีนาก็ลุกขึ้นจากที่นั่งแล้วทำท่าบอกให้เธอรู้ว่า นี่คือที่นั่งสำหรับเธอ

          "ขอบคุณมากค่ะ" มานีรีบทิ้งตัวลงไปนั่ง แล้วทำหน้าทะเล้นใส่สมศรี

          เพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วนสะบัดหน้าหนี เพื่อให้มานีรู้ตัวว่าเธองอนแล้ว มานีรู้สึกขำเพื่อนสาวจนหลุดหัวเราะออกมา แต่เธอก็ไม่กล้าหัวเราะเสียงดังมากนัก

มีนามองสองสาวที่กำลังทำท่าทางหยอกล้อกัน แล้วยิ้มออกมา เขาคิดถึงเมื่อตอนที่เขายังวัยเดียวกันกับพวกเธอ วัยที่สดใสเช่นนี้เมื่อผ่านไปแล้วก็ไม่มีวันย้อนคืนกลับมา

"สถานีต่อไป ศาลาแดง..."

รถไฟฟ้าจอดนิ่งที่สถานี มีนาและผู้โดยสารคนอื่นๆก้าวเดินออกจากรถไฟฟ้าไป มานีแอบมองมีนาโดยไม่ให้เขารู้ตัว

 ...

          "สวัสดีครับ" ชายหนุ่มผู้ที่ร้องเพลงรัก รัก รัก เดินเข้ามาทักทายมานี

          "สวัสดีค่ะ" มานีกล่าวทักทายตอบ

          สมศรีเอาเท้าข้างหนึ่งสะกิดไปที่หน้าแข้งของเพื่อนสาวทันที

          "มีอะไร" มานีเงยหน้าไปถามทันทีเช่นกัน

สมศรีหันหน้าไปยิ้มหวานให้ชิดชัย แต่เขากลับยิ้มแหยๆให้เธอ

"มีอะไร..." มานีถามเพื่อนสาวอีกครั้ง เมื่อสมศรียังไม่เลิกเอาเท้าที่อวบอ้วนมาเขี่ยที่หน้าแข้งของเธอ

สมศรีอยากจะบีบคอมานีให้เธอพูดในสิ่งที่ได้สัญญากันไว้ออกมา แต่เธอต้องทำตัวเป็นกุลสตรีที่ดูเรียบร้อยไว้ก่อน

          "นี่สมศรี เพื่อนของฉันเอง" มานีบอกกับชายหนุ่ม สมศรีเริ่มรู้สึกพอใจกับคำพูดที่มานีเอ่ยออกมา

"เรา สมศรี นะ" สมศรียิ้มหวานให้เขาอีกครั้ง แต่เธอก็ได้รับยิ้มแหยๆกลับมาอีกเช่นเคย

"ผม ชิดชัย ครับ" เขาบอกชื่อของตัวเอง แล้วยิ้มหวานให้มานีอีก

"ฉัน มานี ค่ะ" มานีพูดด้วยน้ำเสียงปกติ เธอยิ้มตอบเล็กน้อย

“มานี...”  ชิดชัยเรียกชื่อของเธอ ทำให้มานีต้องเงยหน้าขึ้นไปมองเขาอีกครั้ง

“คือว่า...” ชิดชัยดูอ้ำอึ้งที่จะพูดอะไรออกมา

คือว่า... คือว่า...” มานีพูดจาล้อเลียน เมื่อเห็นว่าถ้อยคำต่อมาของเขาหายไป

“มานี อย่าไปล้อเลียนเขาสิ” สมศรีรู้สึกเป็นเดือดเป็นร้อนแทนเขา

“ไม่เป็นไรครับ” ชิดชัยหันหน้าไปบอกสมศรี

           แล้วจู่ๆชิดชัยก็คุกเข่าลงไปนั่งกับพื้นตรงหน้ามานี สายตาของคนในรถไฟฟ้ารวมทั้งสมศรีต่างจ้องมองมาที่เขาและเธอ

"มานี เป็นแฟนกับผมนะ" ชิดชัยพูดโต้งๆออกมาอีกเช่นเคย

มานียังไม่ทันจะได้พูดอะไร เสียงดังสนั่นก็ดังขึ้น เมื่อเพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วนล้มทั้งยืนไปนอนกองอยู่ที่พื้นของรถไฟฟ้า

          "สมศรี..." มานีเข้าใจความรู้สึกของเพื่อนสาวในตอนนี้เป็นอย่างดี 

มานีรีบลุกขึ้นจากที่นั่งเพื่อมาประคองร่างของเพื่อนสาวขึ้นมาจากพื้น ชิดชัยเองก็รีบเข้าไปช่วยมานีประคองร่างของสมศรีเช่นกัน

“มานี เดี๋ยวผมอุ้มเอง” ชิดชัยยืดอกพูด

“จะไหวเหรอ” มานีไม่มั่นใจในพละกำลังของเขา

เขาพยักหน้าให้เธอ มานียอมปล่อยมือจากร่างของเพื่อนสาวทั้งๆที่ยังไม่มั่นใจ

ชิดชัยที่มีรูปร่างสูงโปร่ง แต่ผอมบางออกแรงฮึดจนขาสั่นกว่าจะอุ้มสมศรีขึ้นมาจากพื้นได้ เขาปล่อยเธอลงตรงเก้าอี้ที่มานีนั่งเมื่อครู่ ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมาด้วยความเหนื่อย

          "ยาดม มียาดมไหม" เขาถามมานี

          มานีเห็นสีหน้าของเขาดูซีดเซียว เธอกลัวว่าชิดชัยจะเป็นลมไปด้วยอีกคน มานีรีบหยิบยาดมสองอันออกมาจากในกระเป๋าสะพาย แล้วส่งให้ชิดชัยทันที

          “อันนี้สำหรับนาย ส่วนอันนี้สำหรับสมศรี” มานียิ้มให้ชิดชัยตอนที่เขาเอื้อมมือมารับยาดมไป

          “ขอบคุณนะ” เขายิ้มตอบกลับมา 

          ชิดชัยใช้มือข้างหนึ่งถือยาดมอันหนึ่งขึ้นมาจ่อที่ปลายจมูกของตัวเอง ส่วนมืออีกข้างหนึ่งถือยาดมอีกอันไปจ่อที่ปลายจมูกของสมศรี

ห้าวินาที เวลาที่เพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วนใช้ไปในการรู้สึกตัว หลังจากที่ดมยาดมไป สมศรีลืมตาขึ้นมา ภาพแรกที่เธอเห็นคือใบหน้าของชิดชัย 

โอกาสเช่นนี้มีไม่มากเท่าไรนัก คอยดูนะถ้าเขาเข้ามาใกล้ๆจะกอดให้แน่นเลยทีเดียวเชียว สมศรีคิดในใจแล้วรีบหลับตาลง

"สมศรี... สมศรี..." มานีรู้สึกตกใจ เธอพยายามเขย่าตัวและเรียกชื่อของเพื่อนสาวเพื่อให้เธอรู้สึกตัว แต่ในความคิดของสมศรีกำลังบอกว่า อยากให้ชิดชัยเป็นคนทำหน้าที่ตรงนี้เสียมากกว่า

"แย่แล้ว... สงสัยจะต้องผายปอด" มานีคิดขึ้นมาได้ 

เพื่อนสาวรูปร่างอวบอ้วนได้ยินว่าจะต้องผายปอด หัวใจของเธอเต้นแรงเสียงดังตุบตับ ตุบตับ สมศรีดีใจจนเผลอเผยอริมฝีปากขึ้นมาเล็กน้อย แต่ไม่มีใครสังเกตเห็น

          มานีได้แต่เสนอความคิด แต่เธอก็ไม่ยอมทำเอง เธอหันหน้าไปมองชิดชัยด้วยสายตาที่เหมือนจะบีบบังคับให้เขาต้องเป็นคนรับหน้าที่นี้ ชิดชัยเหงื่อแตกพลั่กออกมาทันที ไม่ใช่ว่าเขายังรู้สึกเหนื่อยอยู่ แต่เขารู้สึกตกใจเสียมากกว่า

          “ผมหรือ...” เขาถามมานี เผื่อว่าเธอจะเปลี่ยนใจ

          “ใช่... นายนั่นแหละ ฉันทำไม่ได้หรอก เพราะว่าฉันยังเป็นหวัดอยู่” มานีพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจัง มือเรียวเล็กทั้งสองข้างของเธอผลักไปที่แผ่นหลังของชิดชัย

          ชิดชัยถอนหายใจยาวออกมาหนึ่งครั้ง ก่อนที่จะเริ่มปฏิบัติงานที่ได้รับมอบหมายมา เขาโน้มตัวเข้าไปหาสมศรีแบบกลัวๆ มากกว่ากล้าๆ

ตอนนี้ใบหน้าของชิดชัยและสมศรีอยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อย ผู้โดยสารคนอื่นๆที่ทำหน้าที่เป็นกองเชียร์ต่างยืนมองอย่างใจจดใจจ่อ ชายหนุ่มรูปหล่อสูดยาดมเสียงดังฟืดสองครั้ง ก่อนที่จะถอนหายใจเฮือกใหญ่ออกมา เขาอยากจะบอกมานีว่าเขาทำไม่ได้หรอก จูบแรกของเขา เขาอยากจะมอบให้กับมานีคนเดียวเท่านั้น

"เร็วสิ" มานีเร่งเร้าเขาด้วยความเป็นห่วงเพื่อน

ชิดชัยสูดลมหายใจเข้าอีกครั้ง แต่เขาก็ไม่กล้าอยู่ดี

"ถอยไป"

ผู้ชายสูงอายุ ผมสีแดงเข้ม วัยหกสิบที่ใส่เสื้อยืดลายมังกรกับกางเกงยีนส์ขาเดฟสีแดงคนที่มานีเคยเจอเมื่อหลายวันก่อนผลักไหล่ข้างหนึ่งของชิดชัย เขาทนดูอยู่นานจนต้องตัดสินใจที่จะขอลงสนามนี้เอง

"เดี๋ยวพี่จัดการให้" 

ผู้ชายสูงอายุบอกกับชิดชัย ชิดชัยรู้สึกโล่งใจ เขารีบถอยหนีอย่างว่านอนสอนง่าย

ผู้ชายสูงอายุสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่ แล้วก้มหน้าลงไปหาสมศรีในทันที

สมศรีได้ยินทุกคำพูด แต่ไม่รู้ว่าใครกำลังพูดอยู่ เธอรีบลืมตาขึ้นมาให้เหมือนกับว่า เธอเพิ่งจะรู้สึกตัวพอดี 

ภาพแรกที่สมศรีเห็นในครั้งนี้คือริมฝีปากเหี่ยวๆของผู้ชายสูงอายุที่กำลังพุ่งตรงเข้ามา ส่วนภาพสุดท้ายที่ผู้ชายสูงอายุเห็นก่อนที่จะหลับกลางอากาศไปก็คือ หมัดขวาตรงของสมศรีที่พุ่งออกไปด้วยความรวดเร็ว ก่อนที่จะอัดเข้าไปบนใบหน้าของผู้ชายสูงอายุคนนั้นอย่างแรง

จบตอนที่หก

 

 

 

 



  

   

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #45 ทีมสตาร์ไลท์ (@doxther) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2554 / 12:48
     เฮือก ชะ ชะ ชายชราเรอะ 
    สมศรีเอ๋ยยย
    ว่าแต่ มานีคงสวยมากนะคะ

    ปล.ชอบชื่อบท
    เอ่อ ไมไ่รู้ไรเตอร์จงใจรึป่าว แต่อยากบอกว่าถ้าใช้อักษรสีดำจะอ่านง่ายขึ้นค่ะ
    #45
    0
  2. #20 omelet-omelet (@omelet-omelet) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2554 / 22:43
    อะนะ สมศรี 555...โล่งใจแทนชิดชัย

    ชื่อโบราณทั้งเรื่องเลย 555
    #20
    0
  3. #14 DEVil LAst (@TMNO) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2554 / 12:47
    555 สมศรีเกือบไป
    #14
    0