มีนากับมานี(จบแล้ว)

  • 96% Rating

  • 5 Vote(s)

  • 5,396 Views

  • 72 Comments

  • 46 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

  • Month Views
    6

    Overall
    5,396

ตอนที่ 3 : เจอกันครั้งที่สอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 650
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    3 เม.ย. 62


รถยนต์ราคาแพงของมีนายังซ่อมไม่เสร็จ เขาเลือกใช้บริการรถไฟฟ้าไปที่ทำงานอีกเช่นเคย มีนาหยิบเอกสารสัญญาที่เกี่ยวกับการงานออกมาจากในกระเป๋าหนังสีดำ เขากำลังนั่งอ่านและต้องใช้ความคิด จึงไม่ได้สนใจมองไปที่คนรอบข้าง

รถไฟฟ้าจอดที่สถานีตากสิน มานีในชุดนักศึกษากับผู้โดยสารคนอื่นๆต่างทยอยกันเดินเข้าไปในรถไฟฟ้าจนรถไฟฟ้าแน่นไปด้วยผู้คนเช่นทุกๆวัน แล้วรถไฟฟ้าก็แล่นออกจากสถานีไปตามปกติ

มานีใช้มือข้างหนึ่งหยิบหนังสือเรียนเล่มที่จะใช้สอบจากในกระเป๋าสะพายสีดำออกมาอ่าน วันนี้เป็นวันสอบวันแรก แต่เธอยังไม่ได้อ่านอะไรมาเลย มานียืนอ่านหนังสือด้วยความตั้งใจ

          รัก รัก รัก เธอได้ยินไหม... เสียงเรียกเข้าที่กำลังเป็นที่นิยมของโทรศัพท์มือถือของผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างตัวของมานีดังขึ้น

          มานีหันหน้าไปมอง แล้วรีบหันหน้ากลับมาที่เดิม

          ผู้ชายสูงอายุ รูปร่างผอมสูง อายุประมาณหกสิบปี สีผมของเขาถูกย้อมเป็นสีแดงเข้มทั่วศีรษะ ในชุดเสื้อยืดคอกลมแขนสั้นสีดำที่มีรูปมังกรสีขาวตัวใหญ่สกรีนติดอยู่ที่ตรงกลางอกเสื้อกับกางเกงยีนส์ขายาวทรงเดฟสีแดงแจ๊ด หยิบโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังรุ่นหน้าจอขาวดำออกมาจากในกระเป๋ากางเกง ก่อนที่จะกดรับสาย 

“สวัสดีจ้ะ” น้ำเสียงหวานๆของผู้ชายสูงอายุ

“จะถึงหรือยัง...” เสียงจากในสายของคู่สนทนา ดังออกมาจากลำโพงของโทรศัพท์มือถือเครื่องที่ผู้ชายสูงอายุถืออยู่

“หา... อะไรนะ พูดใหม่ซิ” 

“จะถึงหรือยัง...” เสียงจากในสายพูดซ้ำ

“หา จะถึง...แล้วหรือ รอกันก่อนสิ” 

“ก็รีบมาสิ” น้ำเสียงของคนในสายไม่สบอารมณ์นัก

"จ้ะๆ รอป๋าเดี๋ยวนะ" ผู้ชายสูงอายุพูดกับคนในสายด้วยน้ำเสียงที่ออดอ้อน

"หนูรอป๋าจน...แห้งแล้วนะ รีบๆมาล่ะ" เสียงออดอ้อนของหญิงสาวในสาย

"จ้า... รับรองว่าถ้าไปถึงเมื่อไหร่ ป๋าจะจัดหนักให้เลย" ผู้ชายสูงอายุทำสายตากรุ้มกริ่ม

ผู้โดยสารหญิงสองคนที่กำลังโหนรถไฟฟ้าอยู่ใกล้ตัวของผู้ชายสูงอายุคนนั้น อดที่จะอยากรู้เรื่องของเขาไม่ได้ ใบหูของพวกเธอทำงานเป็นจานรับสัญญาณเสียง

"เมื่อกี้แกได้ยินไหม ว่าอะไรแห้ง"

ผู้หญิงวัยทำงาน อายุประมาณสามสิบกว่าๆที่มีรูปร่างท้วมในชุดพนักงานออฟฟิศคนหนึ่งกระซิบข้างหูเพื่อน เธอรู้สึกอึดอัดใจเป็นอย่างมากกับถ้อยคำที่เธอได้ยินไม่ชัด ค่ำคืนนี้เธออาจจะต้องพึ่งยานอนหลับเลยทีเดียวเพื่อช่วยในการนอนหลับ ถ้าวันนี้เธอไม่รู้ว่าถ้อยคำที่หายไปคืออะไร

          "ไม่รู้... ฉันก็กำลังจะถามแกอยู่เหมือนกัน"

เพื่อนหญิงของเธอก็อยากรู้ไม่น้อยไปกว่ากัน บางทีค่ำคืนนี้เพื่อนของเธอก็อาจจะต้องกลับไปกินยานอนหลับเพื่อช่วยในการนอนหลับเช่นเดียวกัน

การสนทนาโทรศัพท์ของผู้ชายสูงอายุทำให้ผู้หญิงวัยทำงานสองคนมีเรื่องพูดคุยกันยาวระหว่างเดินทางไปที่ทำงาน

มีนาเก็บเอกสารลงในกระเป๋าเพื่อเตรียมตัวออกจากรถไฟฟ้าที่สถานีศาลาแดง แล้วเขาก็สังเกตเห็นมานีที่กำลังยืนอ่านหนังสืออยู่ด้วยความตั้งใจ

"สถานีต่อไป ศาลาแดง..."

มีนาลุกขึ้นจากเก้าอี้และเดินออกจากรถไฟฟ้าไปเมื่อรถไฟฟ้าจอดที่สถานี

...

มีนายืนรอลิฟท์เช่นเดียวกันกับคนอื่นๆที่กำลังยืนรอลิฟท์อยู่เช่นกัน วันนี้เขามาถึงอาคารที่ทำงานเร็วกว่าเมื่อวานเกือบสิบนาที

ติ๊ง

เสียงกระดิ่งลิฟท์ดังเป็นเสียงเดิมเช่นทุกวัน แล้วประตูลิฟท์ก็เปิดออก ผู้คนทยอยกันเดินเข้าไปในลิฟท์ แต่ภายในลิฟท์ของวันนี้กลับไม่แน่นไปด้วยผู้คน อาจเป็นเพราะว่ายังไม่ใกล้เวลาเข้างานก็เป็นได้ ประตูลิฟท์กำลังจะปิด มีนาก็ได้ยินเสียงคนร้องเรียกขึ้น

"เดี๋ยวค่ะ" เสียงของสมศักดิ์คนเดิมที่กำลังวิ่งมาด้วยความเร็วสูง

           "ขอบคุณค่ะ" สมศักดิ์รีบเดินเข้าไปในลิฟท์

"อ้าว... คุณนั่นเอง" สมศักดิ์พูดทักทายมีนา

"ครับ..." มีนายิ้ม

"ดวงสมพงษ์กันจังเลย" สมศักดิ์ทำตาหวานใส่เขา

มีนายืนนิ่งไม่ตอบอะไร เขาไม่กล้ายิ้มออกมาด้วยซ้ำ เพราะเกรงว่าสมศักดิ์จะเข้าใจผิด 

ประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้นสิบหก มีนาเดินนำหน้าออกมาจากลิฟท์ ตามมาด้วยคนอื่นๆที่ทำงานที่ชั้นนี้ วันนี้เขาไม่รีบ จึงยืนรอลิฟท์ตัวต่อไปด้วยความใจเย็น

...

ประตูลิฟท์เปิดออกที่ชั้นยี่สิบหก มีนาเดินออกมาจากลิฟท์ แล้วเดินตรงเข้าไปในออฟฟิศที่อยู่ตรงหน้าด้วยความสบายใจ

"มาแต่เช้าเลยนะคะ" เลขาสาวพูดทักทาย เธอยิ้มหวานให้เขาด้วย

มีนายิ้มตอบ ก่อนที่จะพูดชมเธอ

"แต่ก็มาช้ากว่าคุณทุกวัน"

รัตนา เลขาสาวสวย ไม่ใช่มีดีแค่ความสวย แต่เธอยังฉลาดและขยันมากอีกด้วย เธอมาถึงที่ทำงานก่อนใครทุกคน

"ขอบคุณค่ะ" เลขาสาวอมยิ้มแก้มตุ่ยเมื่อได้รับคำชม

          "ผมเข้าห้องทำงานก่อนนะ”

พอมีนาพูดจบ เลขาสาวก็รีบพูดขึ้น

"เจ้านายคะ เช้านี้มีคนรอพบเจ้านายด้วยค่ะ"

"ได้ๆ เดี๋ยวให้เขาเข้ามาในห้องเลย" เขาไม่ได้ถามเธอว่าใครต้องการพบ

สมศักดิ์ขึ้นมาถึงชั้นยี่สิบหกได้ครู่หนึ่งแล้ว แต่เขาเพิ่งจะเดินเข้ามาในออฟฟิศของมีนา เพราะมัวเสียเวลาอยู่ภายในห้องน้ำเพื่อแต่งหน้าทาปาก

"เชิญค่ะ เจ้านายว่างอยู่พอดี" รัตนาบอกกับสมศักดิ์ที่เพิ่งจะเดินเข้ามา

"ขอบคุณค่ะ"

แล้วสมศักดิ์ก็เดินตามรัตนาเข้าไปในห้องทำงานของมีนา

"เชิญนั่งครับ" มีนาพูดขณะที่ยังก้มหน้าดูเอกสารอยู่

สมศักดิ์นั่งลงตามคำเชิญ

"ขอบคุณค่ะ"

เสียงที่มีนาเคยได้ยิน ทำให้เขารีบเงยหน้าขึ้นไปมอง ก่อนที่จะหัวเราะเสียงดังออกมา

"ดวงสมพงษ์กันจริงๆ" มีนาพูดหลังจากที่หัวเราะเสร็จ

สมศักดิ์เองก็กลั้นอารมณ์ขันไว้ไม่อยู่ เขาหัวเราะเสียงดังออกมาเช่นกัน แล้วทั้งสองคนก็เริ่มพูดคุยเรื่องงานกัน 

 ...

มานีที่เดินออกจากรถไฟฟ้าที่สถานีสยาม เธออยากจะบอกกับผู้หญิงวัยทำงานทั้งสองคนที่ลงสถานีเดียวกันกับเธอว่า เสียงในโทรศัพท์มือถือพูดว่า หนูรอป๋าจนกระเป๋าแห้งแล้วนะ รีบๆมาล่ะ

แต่เธอก็เปลี่ยนใจ

                                               
           จบตอนที่สาม

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

3 ความคิดเห็น

  1. #42 ทีมสตาร์ไลท์ (@doxther) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2554 / 15:24
     แต่เธอก็เปลี่ยนใจ
    ประโยคจบฮาได้อีก
    เรื่องนี้แนวสบาย ๆ ดีค่า อ่านเพลินดีจัง
    ตามต่อไป
    #42
    0
  2. #27 cut3w1n9* (@cut3w1n9) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 4 พฤศจิกายน 2554 / 07:38
    ขอถามเรื่องวัยกลางคนหน่อยค่ะ ไรเตอร์เข้าใจว่าอายุประมาณเท่าไหร่คะ
    วัยกลางคนทั่วๆ ไปหมายถึงประมาณ 40-50 ช่วงมีอายุหน่อยก่อนเกษียณค่ะ
    แต่เห็นใช้คำว่ากลางคนบ่อย แถมมีคำว่าหญิงสาวอีกเลยเริ่มไม่แน่ใจค่ะ
    ถ้าสามสิบน่าจะยังเรียกว่า วัยทำงานอยู่นะคะ
    #27
    0
  3. #8 เมเปิ้ล (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2554 / 05:38
    อ่านแล้วยังงงๆอยู่อ่ะ
    #8
    0