[FIC B.A.P] BLACK Memory [Bang x Zelo]

ตอนที่ 8 : •• BLACK Memory [6]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 86
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    9 ธ.ค. 56

[6]

 

 

                    มือหนาเลื่อนไปดึงประตูตู้เสื้อผ้าให้เปิดออก เขายื่นมือเข้าไปค้นหาเสื้อผ้าพอจะให้จุนฮงใส่ได้สบายๆ แต่ค้นไปได้แค่ครู่เดียวเขาก็ปิดมันไว้ดังเดิม เพราะในนั้นมีแต่เสื้อสูททั้งนั้น หรือนอกจากนั้นก็มีแต่พวกเสื้อสีดำ สีทึบๆ เขาไม่อยากให้จุนฮงใส่เสื้อสีพวกนี้เท่าไหร่



                    ไม่มีเสื้อสีขาวบ้างรึไงนะ



                    เขาคิดไปก็ขมวดคิ้ว ในสมองกำลังนึกอยู่ว่าตัวเองมีเสื้อสีสว่างบ้างรึเปล่า แต่ที่เขาน่าจะมีก็คงเป็นแค่เสื้อเชิ้ตบางๆเท่านั้น เพราะปกติใส่สูทเขาก็จะใส่เสื้อเชิ้ตพวกนี้ไว้ข้างในก่อนชั้นนึง มีแค่สีดำกับสีขาวสองสี



                    เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็เอื้อมมือไปค้นหาเสื้อเชิ้ตในตู้อีกครั้ง เขาคว้าเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดออกมาตัวนึงแล้วลองเอามาทาบตัวดู เทียบดูว่าเด็กผมสีบลอนด์เทานั่นจะใส่ได้รึเปล่า แต่ดูๆไปก็คงจะใส่ได้พอดี เพราะเด็กคนนั้นรูปร่างค่อนข้างสูงโปร่ง นั่นจึงไม่ใช่ปัญหาเท่าไหร่



                    ร่างสูงวางเสื้อตัวนั้นลงบนโซฟาก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเขายังขาดกางเกงที่จะให้จุนฮงใส่ แถมยังไม่มีชั้นในให้อีกด้วย เขาคิดไปก่อนจะมองไปที่ลิ้นชักที่ใส่ชั้นในของตัวเองเอาไว้



                    ใส่ด้วยกันมันจะดีเหรอวะ?



                    รู้สึกได้ว่าถ้าใส่ร่วมกันมันก็คงจะแปลกๆ เขาจึงล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือรุ่นล่าสุดขึ้นมาก่อนจะกดโทรออก รอเพียงแค่เดี๋ยวเดียวปลายสายก็กดรับ




                    [เอโย้วจีจี]



                    "เห้ย ไอ้เหยิน ช่วยไปซื้อเสื้อให้ฉันมาซักชุดสองชุดดิ๊ เอาแบบสีสันสดใสหน่อย ซื้อชั้นในมาด้วยนะ เอาอย่างละ 2-3 ตัว ขอแบบด่วนๆ ไปเดี๋ยวนี้เลย"



                    [เดี๋ยวๆ มาถึงก็แร๊ปใส่เลย ใครจะไปฟังทันวะ แล้วนี่จะเอาไปทำไรเนี่ยะ จะเปลี่ยนลุคละไง?] ปลายสายบ่นใส่คนที่มาถึงก็พูดใส่เขาปาวๆ



                    "ฉันจะเอาให้จุนฮงใส่ ตอนนี้เด็กนั่นไม่มีชุดใส่" ยงกุกตอบในสิ่งที่ปลายสายสงสัย แต่ทว่าปลายสายดันโวยวายใส่หูเขาซะงั้น



                    [เห้ย!! นี่แกทำอะไรเด็กนั่นอ่ะ แกทึ้งชุดเด็กนั่นทิ้งแล้วอ่อ?? งั้นเด็กนั่นก็เปลือยอยู่กับแกอ่ะดิ! ถ้างั้นก็...]



                    "นี่อยากตายใช่มั้ย? เด็กนั่นอาบน้ำอยู่ ต้องเปลี่ยนเสื้อตัวใหม่ หรือปกติแกใส่ตัวเดิม?" ร่างสูงพูดขัดด้วยความหงุดหงิดเล็กน้อย เขาดันไปนึกภาพจุนฮงกำลังเปลือยตามที่ฮิมชานบอกซะงั้น!



                    [อ๋อ!! แกพูดให้ฉันเข้าใจผิดอ่ะ โถ่ ก็ต้องใส่ตัวใหม่ดิ!]



                    "แกก็คิดได้แต่เรื่องแบบเนี้ย แผ่นซีดีเอามาดูก็ไม่มาเอากลับไป ทำให้เด็กนั่นเข้าใจฉันผิด" เมื่อคิดถึงแผ่นซีดีพวกนั้นก็ทำให้เขาหงุดหงิดมากขึ้นไปอีก



                    [อ่าว หนูน้อยดั้งแหมบนั่นมาเจอแผ่นซีดีแล้วคิดว่าเป็นของแกอ่ะดิ ฮ่าๆๆๆๆๆ] ปลายสายหัวเราะอย่างชอบใจ ผิดกับคนที่แทบจะบีบโทรศัพท์มือถือให้แหลกคามือได้อยู่รอมร่อ



                    "พูดให้มันดีๆไอ้เหยิน แล้วนี่จะไปซื้อเสื้อให้ฉันได้ยัง?" ยงกุกพูดดุปลายสาย ดันพาเขานอกเรื่องซะได้



                    [อ้อ ได้สิ ฉันเคลียงานเสร็จพอดี จะเอาอะไรบ้างล่ะ ฉันจะได้จดไว้] ฮิมชานตอบกลับมา



                    "เอาเสื้อกับกางเกง เอาแบบสีสันสดใสนะ กางเกงขอเป็นแบบขาสั้นระดับเข่าก็พอ อย่าลืมซื้อชั้นในมาด้วย เอามาอย่างละหลายๆตัวเลย" ร่างสูงพูดในสิ่งที่เขาต้องการ ตอนแรกเขาก็มีเสื้ออยู่แล้ว แต่ซื้อทั้งทีก็ซื้อไปเลยดีกว่า



                    [โอเคค่ะ จะให้ทวนรายการด้วยมั้ยคะคุณลูกค้า?] ปลายสายดัดเสียงแหลมก่อนจะพูด แต่เสียงที่ออกมาก็ไม่ได้แหลมไปเท่าไหร่เลย



                    "อย่ามากวนตีน เสียงก็อย่างกับเป็ดออกลูก รีบๆไปรีบๆมาเลย เด็กนั่นจวนจะอาบเสร็จแล้วมั้ง"



                    [เออๆๆ นี่แกเป็นอะไรกับเด็กนั่นเนี่ยะ ห่วงเหลือเกิ๊น] ปลายสายถามในสิ่งที่ตัวเองสงสัยมาตลอด แต่ก็ไม่เคยได้คำตอบซักที



                    "ไม่เกี่ยวกับแก ไปซื้อของตามที่ฉันบอกก็พอ เอามาให้ที่ห้องนอนฉันนะ" ร่างสูงบอกปัด



                    [จ้าๆ คุณชายเหงือกยิ้ม] ฮิมชานแขวะออกมาหนึ่งทีก่อนจะวางสายไป



                    ยงกุกเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองกลับไปก่อนจะมองดูนาฬิกาบนข้อมือตัวเอง นับตั้งแต่เขาออกจากห้องมาก็ซักประมาณครึ่งชั่วโมงกว่าๆได้ คาดว่าคนที่อยู่ในห้องน้ำน่าจะได้เวลาออกมาแล้วละมั้ง เขานั่งลงบนเตียงก่อนจะเอนหลังล้มลงไปนอน รอเวลาที่เพื่อนตัวเองกลับมาจากการไปซื้อของตามที่เขาสั่ง เขาหลับตาลง หวนนึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้น...






                    เขาเป็นอะไรกับเด็กคนนั้นน่ะเหรอ...?




                    .


                    .


                    .


                    .




                    ละอองไอน้ำลอยตลบอบอวนไปทั่วห้องน้ำ เด็กหนุ่มเจ้าของผิวสีน้ำนมกำลังนอนแช่ร่างกายของตัวเองอยู่อ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ในห้องน้ำ ผมสีบลอนด์เทาที่เปียกน้ำลู่ลงแนบบนใบหน้าละอ่อน หยดน้ำที่เกาะอยู่บนผิวกายชวนให้ดูเซ็กซี่อย่างบอกไม่ถูก มือบางทั้งสองประกบกันก่อนจะตักน้ำขึ้นมาแล้วเทลงบนใบหน้า เขายกมือขึ้นเสยผมปัดด้านหน้าของตัวเองก่อนจะขยี้อีกสองสามที



                    "สบายจังเลย~" เด็กหนุ่มพูดออกมาขณะแช่ตัวอยู่ในน้ำ เขานั่งอยู่ในอ่างนี่มาแทบจะชั่วโมงแล้วแต่ก็ยังไม่อยากลุกขึ้นไป เพราะการแช่น้ำอยู่อย่างนี้ทำให้เขาผ่อนคลายเป็นอย่างมากจนเขาติดใจ



                    อยากอยู่แบบนี้ไปตลอดเลยแฮะ



                    เขากลั้นหายใจก่อนจะค่อยๆดำน้ำลงไป อ่างอาบน้ำที่นี่ใหญ่มากจนเขาต้องตะลึง มันใหญ่เสียจนเขาแทบจะว่ายน้ำไปมาได้ นั่นทำให้เขารู้ว่าคนที่จับตัวเขามาดูเหมือนจะรวยไม่เบา



                    แต่จู่ๆเขาก็ฉุกนึกเรื่องนึงขึ้นมาได้ เรื่องเมื่อคืนก่อนที่เขาโดนจับตัวมา เขากำลังอยู่กับพวกที่ค้าตลาดมืดนี่นา ถ้าอย่างนั้นตอนนี้เขาก็ต้องอยู่กับพวกที่ทุจริตในการทำมาหากินอยู่น่ะสิ! เมื่อคิดได้ดังนั้นเขาก็แทบจะพุ่งตัวขึ้นจากผิวน้ำแทบไม่ทัน ดันลืมเรื่องสำคัญแบบนี้ไปได้ เขาต้องรีบไปบอกเรื่องนี้ให้ยองแจฮยองรู้



                    เมื่อใบหน้าพ้นน้ำ เขาก็หอบหายใจแรงๆออกมา มือบางเอื้อมไปจับขอบอ่างก่อนจะยันตัวเองให้ลุกขึ้น เสียงซ่าของน้ำดังขึ้นเป็นผลจากน้ำที่อยู่บนร่างกายของเขาตกกระทบลงสู่พื้นเย็นเฉียบของห้องน้ำ เท้าบางสาวเดินไปยังราวที่แขวนผ้าคลุมสีขาวเอาไว้ เขาเอื้อมมือไปหยิบผ้าผืนนั้นมาคลุมร่างกายที่เปลือยเปล่าก่อนจะผูกเชือกที่อยู่ตรงเอวให้เป็นรูปโบว์ที่ง่ายต่อการปลดออก



                    เขาเดินออกจากห้องน้ำมาก่อนจะมองหาเสื้อผ้าที่อีกคนบอกว่าจะไปเอาให้ แต่ก็ว่างเปล่า ไม่เห็นทั้งคนไม่เห็นทั้งเสื้อ นั่นทำให้เด็กหนุ่มขมวดคิ้วขึ้นมา



                    "ไปเอาเสื้อถึงไหนแล้วเนี่ย?" ร่างบางพึมพำออกมาก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่ปลายเตียง เขาทิ้งตัวลงนั่งบนฟูกนิ่มๆนั่นก่อนจะหันหลังคลานขึ้นไปนั่งอยู่กลางเตียง



                    "บรึ๋ย! หนาวอ่ะ" เขาเอามือขึ้นมาลูบต้นแขนเบาๆ ดูเหมือนอุณหภูมิในห้องนี้จะต่ำไปหน่อย สงสัยเป็นเพราะเปิดแอร์มานานเกินแถมเขาเองก็เพิ่งออกมาจากห้องน้ำสดๆร้อนๆอีกด้วย เด็กหนุ่มขดตัวลงบนเตียงก่อนจะดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมร่างกายเอาไว้อีกชั้น



                    "สงสัยต้องนั่งรอแบบนี้ไปก่อนมั้ง" ร่างบางพูดกับตัวเองก่อนจะซุกหน้าลงบนผ้าห่มสีดำ



                    เดี๋ยวพอได้เสื้อมาแล้วค่อยหาวิธีหนีออกไปจากทีนี่ก็แล้วกัน




                    .


                    .


                    .


                    .


                    .





                    "อ้าว ยงกุก วันนี้ก็มาอีกแล้วเหรอจ้ะ?" เสียงหวานๆหญิงสาวที่เอ่ยอย่างเป็นมิตรพร้อมกับรอยยิ้มที่คุ้นเคยฉายขึ้นมาในโสตประสาทของเขา



                    "ครับ คุณน้า" เขายิ้มตอบกลับไป เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้เจอผู้หญิงคนนี้และ...ลูกชายของเธอ



                    "ฮยอง! มาแล้วเหรอฮะ เรามาเล่นกันเถอะ!" เด็กผู้ชายตัวน้อยๆที่อ่อนกว่าเขาราว 6 ปี วิ่งออกมาจากห้องนั่งเล่นตรงมาหาเขาก่อนจะพูดด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม รอยยิ้มที่ทำให้เขาเผลอใจเต้นแรงไปหลายต่อหลายครั้ง เขามองเด็กที่วิ่งมาเกาะแขนเขาแล้วพยักหน้าตกลง



                    "เล่นกันระวังๆนะเด็กๆ เดี๋ยวเจ็บตัวกันกลับมาอีกแม่ไม่มียาทาให้แล้วนะ" ผู้ที่เป็นแม่ของเด็กน้อยพูดก่อนจะหัวเราะ เด็กตัวน้อยพองแก้มด้วยความไม่พอใจก่อนจะบอก



                    "บู่ แม่อ่ะ ผมระวังเป็นน่า!" เด็กน้อยที่เกาะแขนเขาอยู่พูดก่อนจะเชิดหน้าใส่ผู้หญิงตรงหน้า



                    "นี่ อย่าทำแบบนี้กับแม่ตัวเองสิ เป็นเด็กไม่ดีเลยนะ" เขาหันไปดุเด็กข้างๆก่อนจะยิ้มออกมา



                    "ฮยองอ่ะ! ฮยองต้องเข้าข้างผมสิ เชอะ งอลแล้ว!" เด็กน้อยพูดจบก็วิ่งออกจากจุดที่เขายืนอยู่ออกไป เขากับหญิงสาวมองท่าทางที่แสนจะน่ารักของเด็กคนนั้นแล้วก็หัวเราะออกมา เขาหันไปโค้งให้หญิงตรงหน้าหนึ่งทีก่อนจะวิ่งตามเด็กคนนั้นไป






                    "ระวังหกล้มนะ!"








                    วันเวลาที่ถูกบรรเลงไปพร้อมกับเสียงหัวเราะของเด็กผู้ชายตัวน้อย เขามีความสุขทุกครั้งที่ได้ยินมัน แต่...ช่วงเวลาที่มีความสุขนั้นได้ถูกหยุดเอาไว้ ด้วยเหตุการณ์ในวันนั้น...






                    "พาเด็กคนนั้นหนีไป" หญิงสาวพูดออกมาขณะมองออกไปนอกหน้าต่าง มีกลุ่มคนกลุ่มหนึ่งกำลังซุ่มอยู่หลังดงหญ้าด้านนอกบ้าน



                    "แต่ว่า...แล้วคุณน้าล่ะครับ?" เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงร้อนรน คนพวกนั้นกำลังจ้องจะทำร้ายพวกเขา



                    "ไม่ต้องห่วงน้า หนีไปก่อน" หญิงสาวหันกลับมา เธอย่อตัวลงนั่งอยู่ระดับเดียวกับเขาแล้วจับไหล่เขาเอาไว้แน่น "ทำตามสัญญาที่เคยให้กับน้าไว้ ปกป้องเด็กคนนั้น"





                    "หนีไป!"







                    
"คุณน้า!!!!!!!!!!!"







                    "...กุก"




                    "ยงกุก..."





                    "ยงกุก!!!"





                    เฮือก!!!!



                    ร่างสูงเบิกตาโพลง ตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจ เขาสะดุ้งลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะหันไปเห็นเพื่อนของเขาที่ไปซื้อของกลับมาตามที่เขาบอก เขาถอนหายใจโล่งอกก่อนจะปาดเหงื่อที่อยู่บนใบหน้าออก



                    ฝันแบบนี้อีกแล้ว



                    "ฉันเรียกแกตั้งนาน แล้วนี่ฝันร้ายอีกละไง?" ฮิมชานพูดออกมาขณะมองหน้าเพื่อนที่นั่งอยู่ปลายเตียง ตอนที่เขาเดินเข้ามาในห้องก็เจอเพื่อนตัวเองนอนตัวสั่นเหงื่อไหลซกอยู่บนเตียง เรียกเท่าไหร่ก็ไม่ยอมตื่น เขาเจอยงกุกเป็นแบบนี้มาหลายต่อหลายครั้ง แต่พอถามว่าฝันถึงเรื่องอะไรก็ไม่ตอบ เขาจึงไม่รู้ว่าจะช่วยยังไงดี



                    "อ่า...เหรอ แล้วนี่ซื้อของมายัง?" ร่างสูงเอ่ยถามพลางสะบัดหัวไล่ความรู้สึกตื้อในหัวออกไป



                    "นี่ไง ฉันซื้อมาเต็มเลย ไม่รู้ถูกใจแกเปล่า ลองดูดิ" ฮิมชานพูดก่อนจะยื่นถุงช็อปปิ้งมากมายบนมือให้เพื่อน



                    ยงกุกรับถุงพวกนั้นมาก่อนจะหยิบเอาชุดที่ฮิมชานซื้อมาออกมาดู เขาคว้าเอาเสื้อเชิ้ตสีขาวแขนยาวแบบมีเอี้ยมที่คู่กับกางเกงขาสั้นเท่าเข่าสีฟ้าออกมา ร่างสูงยิ้มออกมาด้วยความพอใจ เขาหยิบเสื้อตัวอื่นๆขึ้นมาดู ก็มีเสื้อฮู้ดสีขาวลายกระต่ายใส่มาร์คสีฟ้า เสื้อยืดแขนสั้นสีเหลืองที่มีตัวอักษรสี่ตัวเขียนไว้ว่า 'ZELO' เสื้อไหมพรมสีส้ม และอะไรอีกหลายๆอย่าง



                    "ยิ้มแบบนี้แสดงว่าชอบอ่ะดิ?" ฮิมชานอมยิ้มก่อนจะเอ่ยถามเพื่อนตัวเองที่นั่งมองเสื้อพวกนั้นแล้วยิ้มออกมา



                    "เออ ขอบใจ เดี๋ยวฉันจะคืนเงินให้ทีหลัง" ยงกุกว่าก่อนจะยัดเสื้อพวกนั้นเก็บเข้าไปโดยเหลือเสื้อเอี้ยมแขนยาวสีขาวกับกางเกงขาสั้นสีฟ้าเอาไว้



                    "ดอกเบี้ยวันละห้าแสนวอน" ฮิมชานพูดพลางฉีกยิ้มกว้างใส่เพื่อนตัวเอง



                    "เดี๋ยวคืนให้เย็นนี้" ยงกุกพูดตัดบทก่อนจะเดินจ้ำอ้าวออกจากห้องไปโดยที่ไม่สนใจว่าคนในห้องจะพูดอะไรต่อ



                    "เห้ย ไรวะ คืนวันนี้ฉันก็ไม่ได้ดอกเบี้ยน่ะสิ!"






                    ร่างสูงก้าวเท้าเดินออกจากห้องตัวเองตรงไปยังห้องพักสำหรับแขกVIP ที่อยู่ชั้นบนของตึก เขาเดินไปกดลิฟท์สีเงินขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่ตรงทางเดินระหว่างบันได ยืนรอเพียงแค่เดี๋ยวเดียวประตูลิฟท์ก็ส่งเสียงดังติ๊งออกมาก่อนจะเปิดออก เขาก้าวเท้าเข้าไปยืนในลิฟท์ที่ปราศจากคนอื่นก่อนจะกดปิดแล้วเลื่อนไปกดที่เลข18



                    พื้นลิฟท์สั่นไหวเล็กน้อยก่อนจะเคลื่อนตัวขึ้นไปด้านบนด้วยความเร็วคงที่ เพียงแค่ครู่เดียวสัญญาณไฟที่อยู่เหนือศีรษะก็ส่องแสงออกมาเป็นเลข18 ประตูลิฟท์สีเงินส่งเสียงติ๊งออกมาอีกครั้งก่อนจะเปิดออกช้าๆ ร่างสูงก้าวเท้าออกจากลิฟท์แบบไม่รีบร้อนก่อนจะเดินตรงไปยังห้องที่จุนฮงอยู่




                    [VIP1]


                    ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่หน้าประตูห้องที่มีตัวหนังสือสีทองสลักไว้บนบานประตูว่าเป็นห้องVIP ห้องที่หนึ่ง บุรุษที่สวมชุดสูทสีดำ 2-3 คนที่ยืนเฝ้าอยู่หน้าห้องหันมามองเขาก่อนจะก้มหัวให้หนึ่งที ร่างสูงพยักหน้ารับเบาๆก่อนจะเอ่ย



                    "ไปได้แล้ว" ชายกลุ่มนั้นโค้งให้เขาอีกหนึ่งทีก่อนจะพากันเดินออกจากหน้าห้องไปตามคำสั่ง



                    ร่างสูงมองคนพวกนั้นจนลับสายตาไปก่อนจะล้วงมือข้างที่ว่างอยู่ลงไปในกระเป๋ากางเกงแล้วหยิบลูกกุญแจออกมา เขาก้าวไปก่อนจะเสียบกุญแจเข้าไปแล้วบิดหนึ่งที ประตูส่งเสียงดังแกร๊กออกมาก่อนจะค่อยๆแง้มออกช้าๆ เขาผลักบานประตูนั้นเข้าไปก่อนจะเอ่ยเรียกเด็กที่อยู่ข้างใน



                    "อาบเสร็จรึยัง?" ถึงจะถามอย่างนี้ ความจริงก็ควรจะเสร็จได้แล้วล่ะ



                    เขาก้าวเข้ามาในห้อง ไม่ได้ยินเสียงน้ำออกมาจากห้องน้ำ แสดงว่าเด็กคนนั่นต้องอาบเสร็จแล้ว แต่เขากลับไม่พบตัวเด็กคนนั้น



                    "จุนฮง" ร่างสูงเรียกชื่อเด็กที่น่าจะนั่งรอเขาอยู่ในห้องออกมา แต่ก็ไม่ได้ยินเสียงตอบรับ



                    หนีไปละเหรอ?



                    เขาเดินออกไปดูนอกระเบียง ร่างสูงชะเง้อมองออกไปข้างนอกแต่ก็ว่างเปล่า มองลงไปด้านล่างก็พบแต่รถที่สัญจรไปมา



                    เด็กนั่นคงไม่คิดสั้นถึงกับขนาดโดดลงไปบนตึกสูงขนาดนี้หรอกมั้ง?



                    ร่างสูงขมวดคิ้ว ละสายตาออกมาจะพื้นถนนที่อยู่ไกลริบหรี่ เขาเดินกลับเข้ามาในห้องก่อนจะเดินไปหยุดอยู่ที่ปลายเตียง ผ่านไปครู่หนึ่งก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงอะไรบางอย่างดังออกมาจากใต้กองผ้าห่มสีดำบนเตียง เขาพินิจพิจารณาอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะมองไปเห็นกลุ่มผมสีบลอนด์เทากระจุกนึงที่แพลมออกมาจากผ้าห่ม



                    นอนอยู่นี่เอง



                    ยงกุกเดินไปยืนอยู่ด้านข้างเตียงฝั่งที่เด็กผมบลอนด์เทานอนอยู่ เขาวางชุดที่เอามาไว้บนเตียงก่อนจะค่อยๆดึงผ้าห่มที่ม้วนตัวเด็กบนเตียงเอาไว้ออก



                    "นอนอย่างนี้เดี๋ยวก็เป็นหวัด...หรอก" เมื่อเห็นสภาพเด็กที่นอนอยู่ในกองผ้าห่มก็ทำให้เขาถึงกับค้างไปชั่วขณะ ภาพของเด็กหนุ่มผิวสีน้ำนมที่นอนขดอยู่ในสภาพที่มีชุดคลุมอาบน้ำสวมอยู่แค่ชั้นเดียว แถมตอนนี้ชุดนั้นยังอยู่ในสภาพหลุดรุ่ยอีกต่างหาก เชือกที่ผูกอยู่ตรงเอวหลวมจนแทบจะคลายออกได้ถ้าเด็กคนนี้ขยับ เขากลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากพลางนึกถึงสิ่งที่ฮิมชานบอก



                    จะบ้ารึไง! เด็กนี่ไม่ได้เปลือยซักหน่อย ยังมีชุดคลุมอาบน้ำอีกตั้งชั้นนึง!



                    เขาสะบัดหัวไล่ความคิดแปลกๆนั่นออกไปก่อนจะเขย่าคนที่นอนอยู่เบาๆอย่างระมัดระวัง เกิดเขย่าแรงเกินชุดที่จุนฮงใส่อยู่ตอนนี้ได้หลุดแน่



                    "เฮ้ จุนฮง ตื่นๆ" เขาตบๆไหล่เด็กที่นอนขดอยู่เพื่อจะปลุกให้ตื่น



                    "อื้อ~ อืม..." เด็กหนุ่มผมบลอนด์เทาครางออกมาเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวมานอนตรงๆ เชือกที่ผูกอยู่ตรงเอวหลุดออกทันทีเมื่อเด็กหนุ่มขยับตัว ยงกุกยืนค้างไปทั้งอย่างนั้น ตอนนี้เขาแทบจะทำอะไรไม่ถูก ยังดีที่ผ้าผืนนั้นค่อนข้างใหญ่จึงช่วยปกปิดอะไรต่อมิอะไรที่แทบจะโผล่ออกมาได้



                    "เอ่อ...จุนฮง" ยงกุกพยายามที่จะเรียกเด็กคนนั้นให้ตื่นในขณะที่ตัวเองยืนห่างออกจากเตียงไป 1 เมตรในระยะปลอดภัย แต่ดูท่าจะไม่เป็นผลเพราะเด็กขี้เซายังคงนอนอุตุอยู่บนเตียงไม่ขยับ นั่นทำให้เขาต้องเขยิบเข้าไปใกล้ๆแทน และเพื่อความปลอดภัยเขาจึงผูกเชือกที่คลายอยู่ให้ใหม่แล้วเรียกเด็กที่นอนอยู่อีกครั้ง



                    "จุนฮง ตื่นได้แล้ว นอนอย่างนี้เดี๋ยวเป็นหวัดนะ ถ้าจะนอนก็ลุกขึ้นมาใส่เสื้อก่อนแล้วค่อยนอน" ดูท่าครั้งนี้จะได้ผล เด็กที่นอนอยู่เริ่มมีการบิดตัวแล้วกระพริบตาถี่ๆไปมา



                    "อื้อออ..." จุนฮงบิดตัวก่อนจะค่อยๆหรี่ตาขึ้นช้าๆ



                    "ตื่นได้แล้ว" ร่างสูงกอดอกมองดูเด็กที่ผมยุ่งฟูไม่เป็นทรงกำลังนอนขยี้ตาตัวเองอยู่



                    "งืม...งืมๆ ฮ้าว~" เด็กที่เพิ่งตื่นค่อยๆคลานขึ้นมานั่งก่อนจะบิดขี้เกียจอย่างสะลึมสะลือ เสื้อที่เคยคลุมไหล่อยู่ได้ร่วงลงมาเผยให้เห็นซอกคอสีขาวเนียนที่น่าสัมผัส แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่รู้ตัวจึงไม่ได้ดึงมันขึ้นมา



                    "จุนฮง"



                    "หื้อ...?" ร่างบางหันมาตามเสียงเรียก เป็นเพราะเพิ่งตื่นดวงตาจึงค่อนข้างปรือ เด็กหนุ่มหันไปมองหน้าคนที่เรียกโดยที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าการกระทำแบบนี้มันอันตรายต่อร่างสูงขนาดไหน



                    "เอ่อ..." ร่างสูงค้างไปเป็นรอบที่ 3 ของวัน ตอนนี้เขาตั้งตัวแทบจะไม่ถูก เพราะดูจากสภาพเด็กตรงหน้าแล้วมันอยู่ในสภาวะอันตรายชัดๆ



                    ผมที่ยุ่งกระเซิงอย่างกับลูกสุนัข ดวงตาปรือที่เกิดจากความง่วง ริมฝีปากอมชมพูที่เผยอขึ้น แถมเสื้อคลุมยังอยู่ในสภาพหลุดรุ่ย เสื้อส่วนที่คลุมไหล่ก็หลุดออก ซอกคอที่ขาวเนียนนั่น...



                    แบบนี้มันยั่วกันชัดๆ!!



                    "ตื่นๆๆ จุนฮง ตื่น!!!" เพื่อไม่ให้เขาเกิดคิดจะทำอะไรเด็กคนนี้ เขาจึงต้องรีบทำให้เด็กคนนี้รู้สึกตัวเร็วที่สุดโดยการตะโกน


                    
                    "ห๊ะ?! อะไร??" เด็กหนุ่มสะดุ้งโหยง ตื่นเต็มตาในช่วงเวลาอันสั้นๆ



                    "ใส่เสื้อ!" เขาหันไปหยิบเสื้อที่วางอยู่ข้างเตียงยัดใส่มือเด็กที่นั่งมึนอยู่บนเตียงแล้วเดินหนีเข้าห้องน้ำไป จุนฮงมองการกระทำที่ไม่มีต้นสายปลายเหตุนั่นด้วยความมึนงงก่อนจะก้มลงดูเสื้อในมือแล้วเงยหน้าขึ้นมองไปประตูห้องน้ำที่ถูกปิดลง



                    "อะไรของเค้าอ่ะ?"






...................................................................................................................................................................................................................................

TBC.




จบตอนนี้ไปแล้วทำไมพี่บังดูมุ้งมิ้งแปลกๆ? เงร้ ; ;
นี่ไรท์เพิ่งรู้ว่าก๊อปจากแพดส่งในเมลล์ได้ โง่พิมพ์อยู่นานเลยช้า ออลลลล
แชปนี้มีแต่บังโล่เลอออ ตอนหน้าจะลงคู่แดแจแน่นอนงับ ; w ;


92 ความคิดเห็น

  1. #92 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 05:51
    พี่ฮิมมีความมุ้งมิ้งสูงมาก ในส่วนของปังเจลนะ.....ตลกลุงปังแต่ก็นะ ชอบบบบบบบบบ 5555555
    #92
    0
  2. #78 _likiji2 (@_likiji) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2556 / 20:01
    ฮิมชานโคตรงก ดอกเบี้ยบ้าไรเนี่ย 5555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555555

    จับจุนฮงปล้ำเถอะเหงือกถถถถถถถถ
    #78
    0
  3. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  4. #75 FEirFz (@violinafz) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 21:47
    คือแบบจะบอกว่า สะดุดกับ เอโย่วจีจีเป็นอย่างมาก 55555
    บังโล่นี่ก็ นะ -/-
    #75
    0
  5. #74 bam (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 18:44
    งื้อ บังโล่ มุ้งมิ้งได้อีกอ่ะ บังเข้าไปทำไรในห้องน้ำอ่ะ

    ไรท์บรรยายได้แบบว่าโล่เซ็กซี่อ่ะ 5555
    #74
    0
  6. #73 pim mii (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2556 / 00:38
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดด พี่บังมุ้งมิ้งเช่อออ น้องโล่ก็ชั่ง.............. มาต่อเร็วๆน๊าา
    #73
    0