[FIC B.A.P] BLACK Memory [Bang x Zelo]

ตอนที่ 7 : •• BLACK Memory [5]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 95
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    24 พ.ย. 56

[5]

 

 

                    “เอ่อ...ขอบคุณนะครับสำหรับเรื่องเมื่อกี้


                    จงออบก้มหัวให้คนตรงหน้าหนึ่งทีเป็นการขอบคุณ ตอนนี้เขานั่งอยู่ในร้านกาแฟกับผู้มีพระคุณที่ช่วยเขาไว้เมื่อกี้ ถ้าหากตอนนั้นไม่ได้คนๆนี้ช่วยไว้เขาคงแย่แน่


                    ไม่เป็นไรหรอก เป็นมนุษย์ก็ต้องรู้จักช่วยเหลือกันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ?” บุรุษที่สวมเสื้อโค้ทสีแดงพูดยิ้มๆ


                    แหะๆ มันก็ใช่...จงออบเกาท้ายทอยด้วยความเขินอาย


                    แล้วนี่ไม่รับกาแฟหรือชาซักแก้วเหรอ เดี๋ยวฉันเลี้ยงเองคนตรงหน้าพูดอย่างเป็นมิตร


                    เอ๋...จะดีเหรอฮะ เมื่อกี้คุณก็ช่วยผมจ่ายค่าอาหารไปแล้ว ผมไม่รับดีกว่าจงออบครุ่นคิดก่อนจะทำมือเป็นเชิงว่าไม่เอา


                    เอาน่า ซักแก้วไม่เป็นไรหรอก


                    อืม...ก็ได้ฮะจะปฏิเสธไปก็คงจะดูเสียมารยาท คนตัวเล็กจึงได้แต่ตอบตกลงด้วยน้ำเสียงค่อยๆ


                    เมื่อได้รับคำตอบที่แน่นอนแล้ว ชายหนุ่มที่สวมเสื้อโค้ทสีแดงจึงหันไปยกมือให้บริกรหน้าเคาท์เตอร์เป็นสัญญาณว่าพวกเขาจะขอสั่งเครื่องดื่ม รอเพียงแค่ไม่กี่นาทีบริกรสาวก็เดินตรงมายังที่ที่พวกเขานั่งอยู่แล้วเอ่ยถามด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม


                    ไม่ทราบว่าจะรับเครื่องดื่มอะไรดีคะ?”


                    เอาอเมริกาโนเย็นแก้วนึงชายหนุ่มบอกในสิ่งที่เขาต้องการจะดื่มก่อนจะหันไปถามเด็กหนุ่มตรงหน้า นายล่ะเอาอะไร?”


                    เอ่อ...ผมเอานมร้อนละกันฮะ


                    หึ...นมร้อน เด็กจริงๆด้วยแฮะ ร่างสูงหัวเราะ พึมพำออกมาเบาๆ


                    หือ? เมื่อกี้ว่าไรเหรอฮะ?” จงออบหันมามองคนตรงหน้าด้วยสีหน้างงๆ เมื่อกี้เขารู้สึกเหมือนได้ยินอะไรแว่วๆ


                    อ้อ! เปล่า ไม่มีอะไรร่างสูงยิ้มแหยๆพลางส่ายหน้า ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น


                    อเมริกาโนเย็นแล้วก็นมร้อนนะคะ รอซักครู่ค่ะบริกรสาวทวนรายการในมือก่อนจะเดินกลับไปยังหน้าเคาท์เตอร์


                    บรรยากาศรอบข้างเงียบลง ไม่มีใครปริปากพูดอะไรออกมาอีก ความรู้สึกอึดอัดโถมเข้าใส่คนตัวเล็กที่ตอนนี้นั่งแทบไม่ติดเก้าอี้


                    ทำอะไรรอดีหว่า...


                    จงออบนั่งลุกลี้ลุกลนไปครู่หนึ่ง ในเมื่อไม่มีอะไรให้ทำแถมไม่มีอะไรให้คุยด้วย เขาเป็นคนที่พูดไม่ค่อยเก่ง ยิ่งคนตรงหน้าไม่ชวนเขาคุย เขาก็จะยิ่งเงียบ


                    มือเล็กเอื้อมไปหยิบช้อนน้ำตาลที่อยู่ในถ้วยตรงหน้าขึ้นมาเล่น น้ำตาลช้อนแล้วช้อนเล่าที่ตักขึ้นมาร่วงพรูลงสู่ในถ้วยดั่งเดิม เขาตักน้ำตาลขึ้นมาแล้วก็เทมันกลับใส่ถ้วย เขาทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆรอจนกว่าของที่สั่งไปจะถูกนำมาเสิร์ฟ


                    ชายหนุ่มมองกิริยาท่าทางที่ราวกับเด็กตัวน้อยๆของคนตรงหน้าก่อนจะลอบยิ้มออกมา เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะชวนเด็กที่เพิ่งเจอหน้ากันครั้งแรกคุยอะไรเล่นดีจึงทำได้แต่นั่งมองเด็กตรงหน้าไปเงียบๆ


                    ร่างเล็กตักน้ำตาลไปมาก่อนจะนึกถึงเรื่องน้องชายตัวเอง ป่านนี้จะเป็นยังไงบ้างแล้วเขาก็ไม่รู้ ตอนนี้ได้กินอิ่มท้องรึเปล่า จะโดนจับไปทรมานรึเปล่าเขาก็ไม่รู้


                    ป่านนี้จุนฮงจะเป็นยังไงบ้างแล้วนะ...จงออบพึมพำออกมาเบาๆแต่คนตรงหน้าดันไปได้ยินเข้าพอดี ชื่อที่เด็กตรงหน้าพูดออกมามันคุ้นหูเขาเป็นพิเศษ


                    จุนฮง?


                    จุนฮงนี่ใครเหรอ?” ร่างสูงถามออกไป เพราะเจ้าของชื่อที่ว่าอาจจะเป็นคนคนเดียวกับที่เขารู้จักก็ได้


                    ฮะ?” คนตัวเล็กเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่ถามเขาด้วยความสงสัย แต่ก็ตอบออกไปโดยดี น้องชายผมเอง


                    น้องชายงั้นเหรอ...แล้วอายุเท่าไหร่?”


                    อืม...ปีนี้ก็จะ 17 แล้วล่ะ


                    “17?” ร่างสูงทวนคำพูด ซึ่งคนตัวเล็กก็พยักหน้าตอบ


                    อายุเท่ากันด้วย คงไม่ใช่...


                    เอ่อ...น้องชายที่ชื่อจุนฮงไม่ได้อยู่กับนายเหรอ?” เขาเอ่ยถามออกไปเพื่อความแน่ใจ


                    อยู่คำตอบของคนตัวเล็กทำให้เขาขมวดคิ้ว แต่พอประโยคต่อไปเขาก็เริ่มแน่ใจ แต่ตอนนี้ไม่...น้องผมโดนลักพาตัวไปน่ะ


                    พอพูดประโยคนี้เสร็จคนตัวเล็กก็แสดงสีหน้าเศร้าๆออกมา เขาเป็นห่วงน้องของเขาจริงๆ ทั้งๆที่เมื่อเช้ายังอยู่ด้วยกันแท้ๆ พอตกเย็นก็มาหายตัวไป มันทำให้เขาใจหายอยู่เหมือนกัน


                    อ่า...แล้วมีรูปมั้ย?” พอเขาถามแบบนี้ออกไป คนตัวเล็กก็เริ่มมองเขาด้วยสายตาแปลกๆ


                    คุณจะเอาไปทำอะไร?”


                    เอ่อ...ก็แบบว่า เผื่อเจอตัวอะไรแบบนี้ไง จะได้เป็นการช่วยตามหาอีกแรงคำถามของคนตัวเล็กทำให้เขาตั้งตัวไม่ถูกไปชั่วขณะ


                    อ่อ เดี๋ยวผมขอเวลาหารูปแป๊บนึงนะจงออบว่าพลางพยักหน้าก่อนจะล้วงเอามือถือของตนเองขึ้นมา ชายหนุ่มนั่งรออย่างใจจดใจจ่อก่อนจะได้เห็นรูปที่คนตัวเล็กยื่นมาให้ดู


                    คนที่ยืนอยู่ข้างๆผม คนที่ผมสีบลอนด์เทาน่ะร่างเล็กยื่นโทรศัพท์มือถือไปตรงหน้าร่างสูงก่อนจะบอกว่าคนไหนคือน้องชายของเขา


                    อ๋อ...ชายหนุ่มพยักหน้าก่อนจะผละตัวออกจากหน้าจอโทรศัพท์


                    น้องชายของผม...ชเว จุนฮงจงออบเก็บโทรศัพท์มือถือกลับไปก่อนจะพูด โดยที่ไม่รู้ตัวเลยว่าคนที่เขากำลังคุยด้วย คือผู้ชายคนเดียวกับที่จับตัวน้องชายเขาไป


                    .

                    .

                    .


                    .




 

                    หลังจากตอนนั้นก็ผ่านมาเป็นเวลา 3 ชั่วโมงกว่าๆ เด็กหนุ่มผมสีบลอนด์เทากำลังนั่งๆนอนๆอยู่บนเตียงขนาดคิงไซส์

 

                    เบื่อชะมัดร่างบางบ่นอุบอิบออกมา เขาพูดคำนี้ออกมาเป็นรอบที่สิบแล้ว


 

                    เด็กหนุ่มลุกขึ้นมานั่งก่อนจะค่อยๆตะกายลงจากเตียง สายตาสอดส่องไปรอบๆห้องว่าจะพอมีอะไรให้เขาเล่นหรือแก้เบื่อได้บ้าง


 

                    เขาเดินไปที่โซฟาก่อนจะหยิบสเก็ตบอร์ดของเขาขึ้นมา แต่สุดท้ายก็วางลงไว้ที่เดิม เขาไถลสเก็ตบอร์ดนี่วนรอบห้องมาแล้วเป็นสิบๆกว่ารอบ ตอนนี้เบื่อแทบจะแย่อยู่แล้ว ร่างบางเดินไปเดินมาก่อนจะหยุดอยู่หน้าทีวี


 

                    มีหนังอะไรให้ดูบ้างมั้ยนะเขาพึมพำออกมาก่อนจะเดินไปนั่งยองๆตรงหน้าลิ้นชักที่ปกติเขาเอาไว้ใส่แผ่นซีดีกัน มือบางเริ่มทำการคุ้ยหาแผ่นซีดีที่พอจะให้เขาดูฆ่าเวลาได้ เขาค้นไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะหยิบเอาซองซีดีหนังเรื่องหนึ่งขึ้นมา

 

                    พิศวาสรักยามค่ำคืน...ร่างบางอ่านชื่อเรื่องที่ติดอยู่บนซองก่อนจะพลิกไปดูด้านหลัง “18+? หนังโป๊นี่หว่า!!”

 

                    เขาทำหน้าเหยเกก่อนจะรีบยัดแผ่นซีดีนั้นเก็บไว้ที่เดิมแล้วหาเรื่องอื่นต่อ

 

                    อุบายนี้ มัดใจเธอ ชะชะช่า -____-” คราวนี้เจอหนังปัญญาอ่อนซะงั้น เขาเก็บวีดีนั้นกลับไปก่อนจะคุ้ยหาแผ่นที่เขาพอจะดูได้จริงๆ แต่ดูท่าจะไม่มีซักแผ่น

 

                    ซี๊ดซ๊าด ซาบซ่าน คืนนี้จ๊ะจ๋า มาเบบี๋...20+!!!”

 

                    หนังโป๊อีกแล้ว!!!!!

 

                    แล้วนี่อะไร? สงครามโลก???” เขาหยิบแผ่นซีดีสุดท้ายขึ้นมาก่อนจะเขวี้ยงมันเก็บใส่ลิ้นชักด้วยความโมโห

 

                    ไม่มีการ์ตูนบ้างเลยรึไง?! ซีรีย์ก็ได้ นี่มีแต่หนังโป๊ หนังปัญญาอ่อน สงครามโลก โว๊ะ! กูอยากดูสารคดีสัตว์โลกกกกกกกกกกกกก!!! -____-^

 

                    เขาบ่นยาวออกมาในใจ เวลานี้เขาแทบจะเก็บคำหยาบเอาไว้ไม่อยู่ อยากจะหาที่ระบายดีๆซักที่ พ่อจะสวดให้ยับเลย!!

 

                    ในขณะที่ร่างบางกำลังนั่งโมโหอยู่หน้าทีวี ก็ได้มีใครคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องเงียบๆโดยที่ไม่ทันได้สังเกตเห็น ร่างสูงเดินมาก่อนจะหยุดอยู่ข้างๆคนที่กำลังนั่งกระฟัดกระเฟียดอยู่หน้าทีวี

 

                    มานั่งทำอะไรตรงนี้?”

 

                    อะไรมึง?!! อุ่ย...เด็กหนุ่มหันมาตวาดใส่ผู้ที่มาใหม่ แต่เมื่อเห็นใบหน้าคนตรงหน้าชัดๆก็ทำให้เขาถึงกับสะดุ้ง

 

                    ระบายใส่คนนี้ท่าจะไม่ดีมั้ง...?

 

                    ...เมื่อกี้ว่าไงนะ?” ยงกุกพูดเสียงต่ำก่อนจะทำหน้าโหดใส่เด็กตรงหน้า ดันพูดอะไรแสลงหูใส่เขาได้

 

                    ปะ...เปล่า! ไม่ได้พูดอะไรเลย แฮ่...จุนฮงส่ายหน้ารัวก่อนจะยิ้มแห้งๆแล้วเบือนหน้าหนีจากสายตาโหดๆของคนตรงหน้า

 

                    ฉิบหายแล้วไงไอ้จุนฮง!!!

 

                    หึ งั้นก็แล้วไป อย่าให้ฉันรู้นะว่านายแอบด่าฉัน พ่อจะเอาปืนมายิงปากให้เป็นรูร่างสูงเดินไปนั่งอยู่ตรงหน้าเด็กที่หันหน้าหนีเขาก่อนจะพูดแล้วแสยะยิ้มอย่างน่ากลัว

 

                    กึ๋ย!!” จุนฮงเอามือขึ้นมาทำท่ารูดซิปปากก่อนจะหันหลังโกยแน่บวิ่งขึ้นเตียงไป ยงกุกมองการกระทำของเด็กที่วิ่งหนีเขาไปแล้วหัวเราะออกมาในลำคอเบาๆ เขาเดินไปยืนอยู่ตรงปลายเตียงก่อนจะกอดอกยืนมอง

 

                    อาหารอร่อยมั้ย?”

 

                    อาหาร?” จุนฮงผลุดลุกขึ้นมานั่งบนเตียงก่อนจะจ้องหน้าคนตรงหน้าแล้วเลิกคิ้ว

 

                    เล่นตัวดีมั้ย?

 

                    เหอะ ไม่เห็นจะอร่อยเลย รสชาติก็งั้นๆ ยองแจฮยองทำยังอร่อยกว่านี้เลยร่างบางพูดน้ำเสียงหยั่งเชิงก่อนจะเอามือกอดอกแล้วหันหน้าไปอีกทาง

 

                    ...เหรอ? งั้นทีหลังนายก็ใช้ชีวิตอยู่ในห้องนี้ไปโดยที่ไม่ต้องกินข้าวละกันนะร่างสูงพูดออกมาก่อนจะกระตุกยิ้มแล้วทำท่าจะเดินออกจากห้องไป คนที่นั่งอยู่บนเตียงเบ้ปากเล็กน้อยแต่ก็ยังทำเป็นไม่สนใจ

 

                    ประชดอ่ะดิ!

 

                    แต่ดูท่าทางคนที่พูดจะเอาจริง ร่างสูงเดินออกจากปลายเตียงตรงไปยังประตูห้อง ไม่สนใจเด็กบนเตียงแม้แต่น้อย นั่นทำให้คนที่นั่งอยู่บนเตียงต้องรีบเปลี่ยนคำพูดก่อนที่จะอดตายในไม่ช้า

 

                    เฮ้! อะไรเล่า พูดเล่นแค่นี้ไม่ได้รึไงกันจุนฮงหน้าเจื่อนเล็กน้อย เขาตะโกนไล่หลังอีกคนไป

 

                    หึ...ก็นึกว่าจะเอาจริงร่างสูงหันกลับมาก่อนจะยกยิ้มอย่างผู้ชนะ นั่นทำให้เด็กตรงหน้าจิ๊ปากด้วยความไม่พอใจเล็กน้อย

 

                    คุณคงไม่ปล่อยให้ผมหิวตายอยู่ในห้องแน่ๆ ผมรู้น่าเด็กหนุ่มพูดออกมาราวกับรู้ใจชายตรงหน้า ไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่เขาคิดว่าคนคนนี้จะไม่ปล่อยให้เขาต้องตายแน่ๆ

 

                    ร่างสูงไม่พูดอะไร เขาเดินมาหยุดอยู่ที่ปลายเตียงดังเดิมก่อนจะมองหน้าเด็กหนุ่มผมสีบลอนด์เทา เด็กตรงหน้าเองก็มองเขาตอบ เหมือนกับกำลังเล่นเกมส์แข่งจ้องตากันยังไงยังงั้น

 

                    อะไร? หน้าผมมีอะไรติดอยู่รึไง?” เด็กหนุ่มเป็นฝ่ายเอ่ยปากถามขึ้นมาก่อนหลังจากที่เขาจ้องตากับคนตรงหน้ามานาน

 

                    ก็เปล่า...แล้วนี่ยังไม่อาบน้ำอีกรึไง?” ร่างสูงพูดพลางยืนมองเด็กที่ดูท่าตั้งแต่ตื่นมาน่าจะยังไม่ได้อาบน้ำ

 

                    หือ? ก็ยังน่ะสิเขาตอบออกไปด้วยสีหน้างงๆ ก็เขาไม่มีชุดให้เปลี่ยน แล้วจะอาบน้ำยังไง ถ้าใส่ตัวเดิมมีหวังราขึ้นพอดีสิ -_-

 

                    ไปอาบซะ เดี๋ยวฉันไปเอาเสื้อมาให้ร่างสูงพูดก่อนจะเดินออกไปแต่ก็โดนเด็กบนเตียงเรียกตัวเอาไว้

 

                    อย่าลืมเอาพวกวีดิโอเกมส์หรืออะไรก็ได้ที่ผมเล่นแล้วไม่เบื่อมาให้ด้วยนะ อยู่ในห้องเฉยๆมันเบื่อร่างบางพูดพร้อมกับจ้องเขม็ง แล้วก็ไม่อยากดูหนังโป๊ของคุณด้วย

 

                    หนังโป๊? ฉันไม่ดูของพรรคนั้นหรอกร่างสูงปฏิเสธแล้วเลิกคิ้ว เขาไม่ดูอะไรแบบนี้ซักหน่อย

 

                    โกหก! ผมเจอแผ่นซีดีพวกนั้นในห้อง อย่าคิดว่าผมไม่รู้นะเด็กหนุ่มชี้นิ้วใส่คนตรงหน้าก่อนจะลุกออกจากเตียงแล้ววิ่งหายเข้าไปในห้องน้ำ

 

                    ......ร่างสูงเงียบไปชั่วขณะก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าใครน่าจะเป็นเจ้าของแผ่นซีดีพวกนี้

 

                    ไอ้ฮิมชาน...ของมันแน่ๆ!!

 

 

                    .

 

                    .

 

                    .


                    .
 

 

                    ฮัดชิ้วววว!!!!!!!!!” ร่างสูงจามออกมาขณะตรวจดูเอกสารในห้องทำงาน เขายกมือขึ้นมาถูจมูกไปมาก่อนจะขมวดคิ้ว

 

                    ใครนินทาวะ?

 

                    จมูกที่เป็นสันได้รูปของเขาเริ่มเปลี่ยนเป็นสีแดงเล็กน้อย สงสัยเขาจะออกแรงถูมากไปหน่อย จมูกเลยช้ำนิดๆ เขาสะบัดหัวไล่ความง่วงที่เข้ามาก่อกวนการทำงานไปหลายที นั่นทำให้เขาตาสว่างขึ้นมาไม่น้อย

 

                    ร่างสูงนั่งเอามือเท้าคางไปครู่หนึ่งก่อนจะหันไปมองเสื้อโค้ทสีแดงที่พาดไว้กับโซฟาสีดำสนิท เขายันเก้าอี้ลุกขึ้นยืนก่อนจะเดินไปที่โซฟา มือหนาเอื้อมไปหยิบเสื้อโค้ทขึ้นมาก่อนจะล้วงมือเข้าไปยังกระเป๋าที่ติดอยู่บนเสื้อ เขากำลังควานหาของบางอย่าง

 

                    ผ่านไปครู่หนึ่งเขาก็สัมผัสโดนวัตถุอะไรบางอย่างที่มีลักษณะเป็นเหลี่ยมๆ ร่างสูงหยิบมันขึ้นมาแล้วชูขึ้น มันเป็นการดาษโพสอิทสีเขียวแผ่นเล็กๆแผ่นหนึ่ง

 

                    มุน จงออบ...ริมฝีปากที่หยักได้รูปพึมพำออกมาเบาๆ





 

                    ผมชื่อมุน จงออบ ส่วนนี่เบอร์โทรศัพท์และอีเมล์ของผมเด็กผู้ชายผมสีคาราเมลพูดก่อนจะจดอะไรบางอย่างลงบนกระดาษโพสอิทสีเขียวแล้วยื่นให้เขา

 

                    ถ้าคุณบังเอิญไปเจอน้องชายผมเข้า ให้ช่วยติดต่อผมด้วยนะครับเขานั่งมองเด็กตรงหน้าก่อนจะยื่นมือออกไปรับกระดาษโพสอิทแผ่นนั้นมา

 

                    010-0599-XXXX
                    M.jup@gmail.com

                            - มุน จงออบ -

 

                    โอเค ไว้ฉันจะติดต่อไป...ถ้าเจอข่าวคราวอะไรนะเขาพูดเน้นประโยคสุดท้ายก่อนจะเก็บโพสอิทเข้ากระเป๋าเสื้อไป

 

                    อื้อ ไว้ว่างๆผมจะชวนคุณมาทานข้าวนะ ทดแทนเรื่องที่คุณช่วยผมไว้ในวันนี้เด็กหนุ่มยิ้มตาหยีจนเปลือกตานั้นโค้งขึ้นเป็นรูปพระจันทร์เสี้ยว วินาทีนั้นร่างสูงรู้สึกว่าก้อนเนื้อข้างซ้ายกระตุกขึ้นเล็กน้อย เขาเผลอยกมือขึ้นมาทาบอกตัวเองอย่างไม่รู้ตัว แต่เพียงแค่ครู่เดียวมันก็กลับมาเป็นเหมือนเดิม

 

                    อ่า...ก็ได้เขายิ้มตอบ แต่คนตัวเล็กข้างหน้ารู้สึกเหมือนจะเอาแต่จ้องหน้าเขาไม่ยอมวางตา เขาจึงถามขึ้น มีอะไรเหรอ?”

 

                    อือ...คุณยังไม่เห็นบอกชื่อตัวเองมาบ้างเลยอ่ะจงออบพูดพลางเอียงคอมองคนตรงหน้าพร้อมกับกระพริบตาปริบๆ ราวกับจะรอให้เขาตอบในสิ่งที่ตัวเองสงสัย เมื่อคนตัวเล็กพูดออกมาเช่นนี้ นั่นก็ทำให้เขารู้สึกตัวว่าเหมือนตัวเองจะลืมอะไรบางอย่างไป เขาจึงตอบออกไปด้วยน้ำเสียงกระดากนิดๆ


 

                    เอ่อ...คิม ฮิมชาน






 

                    เขาเก็บกระดาษโพสอิทนั้นไว้ในมือก่อนจะพ่นลมหายใจออกมาเบาๆ เด็กคนนั้นขอให้เขาช่วยตามหาน้องตัวเองที่ชื่อจุนฮง ถึงเขาจะตอบตกลงไป ยังไงเขาก็ช่วยไม่ได้อยู่ดี เพราะเขานั่นแหละที่เป็นคนจับตัวน้องชายของเด็กคนนั้นไปให้เพื่อนตัวเอง ในตอนนั้นเขาก็แค่พูดส่งๆไปเฉยๆ ไม่คิดว่าเด็กตรงหน้าจะดันเชื่อเขาซะงั้น

 

                    ไร้เดียงสาเกินไปแล้ว...มุน จงออบ

 

                    ร่างสูงยิ้มบางๆออกมาก่อนจะได้ยินเสียงใครมาเคาะประตู เขาหันกลับไปก่อนจะส่งสัญญาณเป็นเชิงว่าให้คนที่อยู่ด้านนอกเข้ามาได้

 

                    เข้ามาได้

 

                    เท้าที่สวมใส่รองเท้าหนังสีดำสนิทก้าวเข้ามาให้ห้องช้าๆก่อนจะตามด้วยเสียงปิดประตู ผู้ที่มาใหม่ไม่เอ่ยอะไร เพียงแต่เดินมาหยุดที่หน้าโต๊ะทำงานของเจ้าของห้อง

 

                    อ้าว? กลับมาแล้วเหรอ เป็นไง งานที่นู่นโอเคมั้ย?” ฮิมชานเอ่ยถามผู้ที่มาใหม่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้มราวกับพูดคุยกับคนที่สนิทชิดเชื้อ

 

                    ...ก็ไม่เท่าไหร่ผู้ที่เข้ามาใหม่พูดด้วยน้ำเสียงไม่ยี่หระพลางยักไหล่ทีสองที

 

                    หืม น่าเบื่อล่ะสิ ฮะๆร่างสูงหัวเราะออกมาเบาๆ

 

                    แล้วจะให้ผมทำยังไงต่อ?” คนตรงหน้าเอ่ยออกมาก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปสบตากับผู้ที่มีอายุมากกว่าตนเอง ให้ผมคอยดูลาดเลาต่อไปเหรอ?”

 

                    อืม! ทำแบบนั้นต่อไปแหละดีแล้ว ถ้าได้ข่าวอะไรก็รีบติดต่อฮยองมาล่ะฮิมชานว่าพลางกอดอกมองยิ้มๆ คนตรงหน้านิ่งไปก่อนจะพยักหน้ารับพร้อมกับขยับริมฝีปากเบาๆ






 

                    ครับ...ฮยอง













100%

............................................................................................................................................................................


TBC.




รอนานม้ายยยย มาต่อให้แล้วนะ พิมพ์ผิดตรงไหนเม้นบอกไรท์ด้วยนะ รีบพิมพ์เกิน ฮรือออ ; 3 ;
อ่านแล้วเม้นให้กำลังใจไรท์นิดนึงน้าา ขอบใจมากจ้าา
ใครอยากคุยกับไรท์ทักมาได้เน่ออ @ii_CHEETOs

 

92 ความคิดเห็น

  1. #91 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 05:40
    สายของพี่ฮิมต้องเป็นแด้แน่ๆ ส่วนลุงปังแกล้งน้องอ่ะ นิสัย
    #91
    0
  2. #72 _likiji2 (@_likiji) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2556 / 00:03
    ใครมาใหม่วะเห้ยยยย
    #72
    0
  3. #71 bam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2556 / 18:43
    ใครมาใหม่อ่ะ แด้รึป่าว

    โล่ 555555 บังโหดใส่น้องอ่ะ

    #71
    0
  4. #70 FEirFz (@violinafz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2556 / 19:46
    ไม่รู้ทำไมแต่ฮาตอนที่พี่ฮิมจามอ่ะ 55555

    ออบนี่ก็ใสแจ๋วจริง -.,-
    #70
    0
  5. #67 NoonaNgoPree (@bliveinjaebom) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2556 / 15:36
    แหม่ เจอกันแบบเป๊ะมากอ่ะ บังเอิญกันเป็นคู่ๆเลย อิอิอิอิ

    ดีใจจังที่คนเขียนยังไม่ทิ้งเรื่องนี้
    #67
    0
  6. #66 bam (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 18:34
    อ่าว แล้วถ้าฉบรู้ว่ามาดามเปนคนเอาน้องตัวเองไปคงโกรธสินะ

    ไรท์คร้า มาต่อเร็วๆนะจ๊ะ จุ๊บๆ
    #66
    0
  7. #65 _likiji2 (@_likiji) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 14 พฤศจิกายน 2556 / 00:43
    แกกกกก ผิงง ออบน่าฟัดมาก -///-
    มะขวมสิบ่ทนเด้ ..
    #65
    0
  8. #64 FEirFz (@violinafz) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 21:41
    พี่ฮิมมาเลี้ยงเด็กน้อยที่ดูท่าจะไม่รู้อะไรเลย -..-
    #64
    0
  9. #63 ChillELFopor (@chillelfopor) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 12 พฤศจิกายน 2556 / 19:23
    ออบซื่อมาก โอยยยย.. T^T
    #63
    0