[FIC B.A.P] BLACK Memory [Bang x Zelo]

ตอนที่ 6 : •• BLACK Memory [4]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 84
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    13 ก.ย. 56

[4]

 

 

                    ร่างบางเดินวนไปวนมารอบห้องมาเป็นเวลา 10 กว่านาที ตอนนี้เขากำลังคิดหาวิธีที่จะหนีออกไปจากสถานที่แห่งนี้


                    รอให้คนเสิร์ฟอาหารมาถึงแล้วฉวยโอกาสตอนนั้นหนีไปดีมั้ยนะ?


                    เขากัดปากล่างพลางขบคิดหาหนทางไปเรื่อย เท้าบางก้าวเดินไปมาก่อนจะหยุดอยู่หน้าประตูห้อง เขาก้มลงมองกลอนประตูที่เปิดยังไงก็เปิดไม่ออกแล้วถอนหายใจออกมา


                    แต่จู่ๆเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของใครคนหนึ่งดังเข้ามาเป็นระยะๆ ก่อนจะมาหยุดลงตรงหน้าประตูที่เขายืนอยู่ ผ่านไปครู่หนึ่ง กลอนประตูก็ส่งเสียงดังแกร๊กออกมา บ่งบอกว่าได้มีใครมาไขมันออก


                    ใครมา? หรือว่าจะเป็นหมอนั่น!


                    ร่างบางวิ่งกลับเข้าไปในห้องก่อนจะหยิบเอาสเก็ตบอร์ดของเขาขึ้นมากระชับไว้แน่น เตรียมพร้อมที่จะใช้ฟาดได้ทุกเมื่อ เขาเดินไปที่ประตูช้าๆเพื่อไม่ให้คนที่มาใหม่รู้ตัวพร้อมกับจ้องมองไปที่บานประตู รอเวลาที่มันเปิด


                    บานประตูแง้มออกช้าๆ ก่อนที่จะเห็นเงาใครคนหนึ่งก้าวเข้ามาในห้อง เขาง้างสเก็ตบอร์ดขึ้นเต็มที่ ก่อนจะ...


                    เอาอาหารมาเสิร์ฟให้แล้วค่ะ...ว้าย!!!!” หญิงวัยกลางอุทานออกมาขณะที่เห็นว่ามีใครคนหนึ่งกำลังจะใช้สเก็ตบอร์ดฟาดเธอ


                    อ้าว?” จุนฮงตกใจเล็กน้อย เขานึกว่าคนที่เข้ามาจะเป็นยงกุกอะไรนั่นเสียอีก กลับกลายเป็นป้าคนหนึ่งซะงั้น


                    เกือบฟาดไปแล้วไง...


                    เขาเก็บสเก็ตบอร์ดลงมาก่อนจะเหลือบมองถาดอาหารที่อยู่ในมือหญิงวัยกลาง


                    เอ่อ...คุณป้าเอาอาหารมาเสิร์ฟให้ผมเหรอฮะ?”


                    ใช่จ้ะ แหม ทำเอาซะป้าตกใจ ป้านึกว่าเมื่อกี้จะหัวใจวายไปแล้วซะอีกหญิงวัยกลางพูดพลางยิ้มน้อยๆ ดูท่าทางเป็นคนใจดี


                    แฮะ ขอโทษฮะจุนฮงก้มหัวเป็นเชิงขอโทษให้ทีนึงก่อนจะเดินหลบให้หญิงตรงหน้าถือถาดอาหารไปวางให้บนโต๊ะ


                    เด็กหนุ่มมองอาหารที่ถูกเสิร์ฟก่อนจะทำหน้าอึ้งเล็กน้อย เพราะอาหารแต่ละจานมีแต่ของที่น่ารับประทานแล้วค่อนข้างจะแพงทั้งนั้น


                    จับตัวมาแต่ให้กินของดีขนาดนี้เนี่ยนะ?


                    คุณป้าทำเองหมดเลยเหรอฮะ?” เด็กหนุ่มเอ่ยถามหญิงวัยกลางที่ง่วนอยู่กับการจัดแจงอาหาร


                    อ๋อ เปล่าหรอกจ้ะ เรามีเชฟที่คอยทำอาหารให้อยู่แล้ว ป้าแค่เอามาเสิร์ฟเฉยๆ ถ้าหนูอยากทานอะไรเพิ่มก็บอกป้าได้นะจ้ะหญิงวัยกลางที่ถูกเรียกว่าป้าอธิบายยิ้มๆ


                    โห...เขารู้สึกทั้งอึ้งทั้งทึ่ง พูดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ


                    ป้าคนนี้ดูท่าจะใจดี ถ้างั้น...


                    ป้าฮะ ป้าช่วยพาผมออกไปจากที่นี่ได้รึเปล่า?” เขาก้มหน้าลงอยู่ในระดับเดียวกันก่อนจะกระซิบ


                    อุ้ย ไม่ได้หรอกจ้ะ คุณยงกุกกระชับไว้ว่าอย่าให้หนูหนีไปได้ แต่ก็บอกด้วยว่าดูแลให้ดีคุณป้าส่ายหน้า หนูไม่ต้องกลัวหรอกนะจ้ะ


                    คุณป้าอ่า...ช่วยผมหน่อยนะฮะ ผมอยากกลับบ้าน นะนะจุนฮงจับแขนป้าก่อนจะทำหน้าอ้อนวอน แต่ผลก็ยังเหมือนเดิม


                    ไม่ได้จ้ะ เชื่อฟังคุณยงกุกเค้าเถอะนะ ไม่งั้นเดี๋ยวป้าจะแย่เอาคำตอบของหญิงวัยกลางทำให้เด็กหนุ่มถึงกับหน้ามุ่ย


                    ถ้าอย่างนั้นป้าไปก่อนนะจ้ะ อยากได้อะไรเพิ่มก็บอกป้าได้นะหญิงวัยกลางพูดก่อนจะชี้ไปยังหัวเตียง ตรงนั้นมีปุ่มกดเรียกอยู่ ถ้าหนูอยากได้อะไรก็กดปุ่มนั้น เดี๋ยวป้าจะขึ้นมาหา


                    ร่างบางมองตามนิ้วไปก็เห็นปุ่มสีขาวอยู่ตรงหัวเตียงตามที่หญิงวัยกลางบอก


                    ไฮเทคเกินไปละ...


                    โชคดีนะจ้ะคุณป้ายิ้มให้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับล็อคประตูไว้ด้วย เด็กหนุ่มถอนหายใจออกมาอย่างช่วยไม่ได้ก่อนจะเดินไปนั่งลงบนเก้าอี้ที่วางคู่ไว้กับโต๊ะอาหาร


                    เขายื่นมือไปหยิบช้อนซ้อมในถาดออกมาแล้วเคาะกันเบาๆ


                    ช่วยไม่ได้...งั้นก็คงได้แต่กินละมั้งพูดเสร็จเขาก็ลงมือรับประทานอาหารตรงหน้าทันที


                    .

                    .

                    .


                    .




                    เจอกันอีกทีตอนบ่ายนะจงออบเด็กหนุ่มหน้าสวยในผมสีบลอนด์สว่างเกือบขาวหันมาพูดกับเพื่อนที่ยืนอยู่ข้างๆ


                    อื้อ เดี๋ยวเจอกัน เร็นเด็กหนุ่มที่ชื่อจงออบพยักหน้าให้เพื่อนตัวเอง


                    งั้นฉันไปล่ะ เร็นโบกมือให้เพื่อนตัวเองหนึ่งทีก่อนจะอุ้มแฟ้มเอกสารในมือเดินจากไป


                    จงออบยืนมองเพื่อนตัวเองที่เป็นเด็กฝึกงานเหมือนกันเดินหายลับไป เขาหันกลับมาก่อนจะเอามือมาลูบที่หน้าท้องน้อยๆของตัวเอง ตั้งแต่ทำงานมาวันนี้ยังไม่มีอะไรตกถึงกระเพาะของเขาเลยนอกจากน้ำเปล่า


                    หิวข้าว...


                    ร่างเล็กเดินโซเซไปมาขณะเดินบนฟุตบาท เขากำลังคิดว่าตอนนี้จะไปกินอาหารร้านไหนดี เพราะตอนนี้อยู่ในช่วงเวลาพักของเด็กฝึกงาน จึงทำให้เขาสามารถมาเดินหาร้านอาหารเองได้ตามย่านร้านค้าใกล้ๆกับสำนักงาน


                    เด็กหนุ่มผมสีคาราเมลในชุดลำลองสีดำหันซ้ายหันขวามองหาร้านอาหาร ตอนนี้ท้องของเขากำลังร้องโครกครากเสียงดัง เป็นเพราะเมื่อเช้าเขาทานอาหารมาไม่มาก ตอนนี้จึงหิวสุดๆ


                    ร้านไหนดีหว่า...ดวงตาเรียวเล็กสอดส่ายไปทั่วก่อนจะมองไปเห็นร้านราเมนที่อยู่ตรงข้ามกับฟุตบาทที่เขายืนอยู่


                    ชักอยากกินบะหมี่แฮะ


                    ร่างเล็กตัดสินใจเดินข้ามถนนก่อนจะเดินไปยังร้านราเมนที่อยู่ข้างหน้า มือเล็กผลักประตูร้านเปิดออกพร้อมกับได้ยินเสียงกรุ๊งกริ๊งของกระดิ่งที่ติดอยู่กับประตูร้านเบาๆ เขาเดินไปจับจองโต๊ะที่ยังว่างอยู่ก่อนจะหยิบเอาสมุดเมนูที่บริกรยกมาให้ขึ้นมาดู


                    เอ...กินอะไรดีร่างเล็กพึมพำออกมาพลางพลิกดูเมนูไปเรื่อยๆ


                    กริ๊ง...กริ๊ง...


                    เสียงกรุ๊งกริ๊งดังขึ้นมาอีกครั้ง บ่งบอกว่ามีลูกค้าคนใหม่เดินเข้ามาในร้าน แต่คนตัวเล็กก็ไม่ได้ใส่ใจ เอาแต่สนใจเมนูอาหารมากมายที่อยู่ในมือ


                    ลูกค้าคนใหม่ที่สวมเสื้อโค้ทสีแดงเดินเข้ามาในร้านก่อนจะนั่งลงบนโต๊ะที่อยู่ใกล้ๆกับจงออบ เขารับสมุดเมนูที่บริกรสาวยกให้มาก่อนจะเปิดดูเมนูที่อยู่ข้างใน


                    เอา เอา เอา เอาอะไรดีเนี่ย น่ากินไปหมดเลยอ่ะ อือ...เสียงครวญคราญของคนตัวเล็กเรียกความสนใจจากคนที่ผู้เข้ามาใหม่เมื่อครู่ เขาละสายตาออกจากสมุดเมนูก่อนจะมองไปยังเด็กที่นั่งอยู่โต๊ะข้างๆ


                    ถ้ามันจะเลือกยากขนาดนั้นนะ


                    ร่างสูงส่ายหัวอย่างเหนื่อยหน่ายก่อนจะหันไปสั่งอาหารกับบริกรที่ยืนรอออเดอร์อยู่ข้างๆ


                    เอาชาชูราเมนพิเศษที่นึงครับบริกรสาวพยักหน้าหนึ่งทีก่อนจะจดเมนูที่สั่งไว้บนกระดาษแล้วเก็บสมุดเมนูที่อยู่บนโต๊ะเดินออกไป เขาหันกลับมาสนใจลูกค้าโต๊ะด้านข้างที่ป่านนี้ยังเลือกอาหารที่จะทานไม่ได้ ร่างสูงยกมือขึ้นมาเท้าคางมองเด็กข้างๆที่ตอนนี้ทำหน้านิ่วคิ้วขมวดก่อนจะลอบยิ้มออกมา


                    เอ่อ...เอาเกี๊ยวซ่า 2 ที่ ทาโกยากิ 1 ที่ ไก่เทอริยากิ 3 ไม้ แล้วก็ชาชูราเมนพิเศษอีก 2 ที่ฮะร่างเล็กสั่งอาหารยาวเหยียดจนบริกรจดแทบไม่ทัน คนที่นั่งมองอยู่ข้างๆถึงกับอึ้งกับเมนูอาหารที่คนตัวเล็กสั่ง


                    สั่งซะเยอะขนาดนั้นจะกินหมดรึไง?? เดี๋ยวก็จุกตายพอดีหรอก!


                    เขาพูดในใจก่อนจะละสายตาจากเด็กที่นั่งอยู่ด้านข้างเมื่อบริกรยกอาหารมาเสิร์ฟให้เขา ร่างสูงถอดเสื้อโค้ทออกมาพาดไว้กับเก้าอี้ก่อนจะถกแขนเสื้อขึ้นมาเหนือข้อมือแล้วหยิบตะเกียบที่ถูกเตรียมไว้ให้ขึ้นมาลงมือรับประทานอาหาร


                    จงออบนั่งรออาหารที่สั่งไปก่อนจะได้กลิ่นราเมนลอยมาจากโต๊ะด้านข้าง ร่างเล็กทำจมูกฝุดฝิดก่อนจะหันไปดูแล้วพบว่าเป็นราเมนแบบเดียวกับที่เขาสั่งไว้


                    กินเหมือนกันเลยแฮะ...ร่างเล็กพึมพำ สายตาจ้องมองไปยังอาหารที่คนด้านข้างรับประทาน ท้องน้อยๆของเขาส่งเสียงร้องจ้อกๆออกมา เขาเผลอเลียริมฝีปากเล็กน้อยด้วยความหิว


                    คนตัวเล็กจ้องมองอย่างนั้นอยู่นานก่อนจะรู้สึกว่ามีคนเอาอาหารมาเสิร์ฟจึงหันกลับไป ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมา


                    รู้สึกไปเองเหรอ?


                    เขายักไหล่ก่อนจะดึงทิชชูที่วางอยู่ข้างถาดออกมาเช็ดปาก ดวงตาคมมองไปยังเด็กที่ก้มหน้าก้มตารับประทานอาหารมากมายที่กองอยู่บนโต๊ะ ปริมาณอาหารนั้นมากเกินกว่าที่คนตัวเล็กๆคนเดียวจะกินหมด อย่างน้อยก็ต้องมีซักสองคนถึงจะพอไหว


                    แต่รู้สึกเหมือนเขาจะคิดผิด เพราะคนตัวเล็กนั่นกลับกินหมดในเวลาอันรวดเร็วจนเขาแทบจะช็อค


                    ท้องทำด้วยอะไร?!


                    เขานั่งค้างทั้งๆที่ยังเท้าคางอยู่ เด็กตรงหน้ากำลังเรียกบริกรให้มาเช็คบิล แต่พอเด็กคนนั้นทำท่าจะควักตังค์ก็เกิดลุกลี้ลุกลนขึ้นมา


                    แย่ละ ผมลืมเอากระเป๋าตังค์มา...จงออบเกาหัวเก้อให้บริกรสาว หัวซ้ายหัวขวาเผื่อว่าจะเจอคนรู้จักในร้าน แต่ก็ว่างเปล่า...


                    ผมควรจะทำยังไงดีอ่ะ เดี๋ยวผมวิ่งกลับไปเอามาให้ได้มั้ย?” ร่างเล็กเอ่ยถามบริกรสาวตรงหน้า


                    เอ่อ...อันนี้ก็...บริกรสาวยิ้มแหยๆ ในใจคงคิดว่าเขาเป็นพวกที่กินแล้วชิ่งหนีแหงๆ


                    โอ้ยยยยย ทำยังไงดี?!” จงออบยกมือขึ้นมาทึ้งผมตัวเอง ดันลืมเอาของที่สำคัญที่สุดในชีวิตมาซะได้


                    ในขณะที่ร่างเล็กทำท่าหมดอาลัยตายอยาก เขาก็ได้ยินเสียงทุ้มหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านข้าง



                    เดี๋ยวผมจ่ายให้ครับ


                    .


                    .


                    .


                    .


                    วันนี้เขามาทำงานในสำนักงานตามปกติ เพียงแต่มีบางอย่างที่ผิดปกติไปจากเดิม นั่นก็คือ...


                    เครียดเว้ยยยยยยยย!!!!”


                    ยองแจตะโกนออกมากลางศูนย์อาหารของสำนักงาน วันนี้เขาไม่มีกระจิตกระใจในการทำงานเลย แม้แต่จะกินข้าวยังไม่มีอารมณ์เลยด้วยซ้ำ


                    เขากำช้อนซ้อมในมือที่แทบจะบิดงอกลายเป็นรูปอื่นทุบลงบนโต๊ะอีกสองสามทีเพื่อระบายอารมณ์ ก่อนจะรู้สึกถึงสายตาแปลกๆที่มองมาทางเขา


                    เอ่อ...ขอโทษครับ เชิญทานต่อได้เลยยองแจกระแอมออกมาด้วยความเขินอายก่อนจะหันไปพูดกับคนที่นั่งอยู่ในศูนย์อาหาร


                    สงบสติอารมณ์หน่อยเซ่! ยู ยองแจ!!!


                    เขาละสายตาออกมาก่อนจะสนใจอาหารในจาน ตอนนี้เขายังไม่รู้สึกหิว แจะเป็นเพราะมีเรื่องให้เครียดอยู่ตลอดเวลาก็เป็นได้ น้องชายของเขาถูกจับตัวไป ตอนนี้เป็นยังไงบ้างก็ยังไม่รู้ นั่นทำให้เขารู้สึกกินไม่เข้าคายไม่ออก


                    เฮ้อ... ยองแจถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะค่อยๆละเมียดอาหารในจานทีละเล็กละน้อย


                    ร่างเล็กนั่งใจลอยขณะกินอาหารไปเรื่อย จนไม่รู้สึกตัวเลยว่ามีใครยกจานอาหารมานั่งลงตรงข้ามกับที่ที่เขานั่งอยู่ คนตรงหน้านั่งมองคนที่มัวแต่เหม่อจนตักข้าวหกด้วยสายตาเรียบนิ่ง เขานั่งมองอยู่อย่างนั้นไปครูหนึ่งก่อนจะเอ่ยขึ้น


                    ข้าวหกหมดแล้วแต่ยองแจก็ยังคงนั่งเหม่อ จนเขาต้องขยับเข้าไปใกล้มากขึ้นแล้วพูดอีกครั้ง


                    นี่คุณ...ข้าวหกหมดแล้วเสียงของเขาฟังดูอู้อี้เล็กน้อย อาจะเป็นเพราะเขาใส่ที่ปิดปากอยู่ เขาจึงดึงมันออกแล้วขยับเข้าไปใกล้มากกว่าเดิม เรียกว่าพูดข้างๆหูเลยก็ได้


                    ข้าว-หก-หมด-แล้ว เขาพูดทีละคำชัดๆเพื่อที่จะให้คนตรงหน้าได้ยิน ซึ่งมันก็ได้ผล


                    หืม...???” ยองแจหันหน้ามาช้าๆก่อนจะสะดุดเข้ากับใบหน้าตรงหน้า ใบหน้าที่เคยถูกบดบังด้วยแว่นกรอบสีดำ บัดนี้ไม่มีแว่นอยู่แล้ว มันทำให้เขาค้างไปครู่หนึ่ง


                    วินาทีที่สายตาของเขาประสานเข้ากับดวงตาสีดำสนิทตรงหน้า มันทำให้เขาหลงใหลอย่างบอกไม่ถูก หัวใจของเขากำลังสูบฉีดแรงขึ้นอย่างที่ยากจะห้ามได้ ริมฝีปากหนาที่น่าดึงดูด เชิญชวนให้ลองสัมผัส นั่นทำให้เขาลืมเรื่องจุนฮงไปชั่วขณะ


                    คุณครับเสียงนี้ทำให้คนตัวเล็กตื่นจากภวังค์ ยองแจได้สติคืนมาก่อนจะกระเด้งตัวไปข้างหลัง


                    ห๊ะ! อะไร?!” ร่างเล็กเอ่ยออกมาด้วยความตกใจเล็กน้อย เขาไม่รู้สึกตัวเลยว่าคนคนนี้เข้ามาใกล้เขาขนาดนี้เมื่อไหร่

                   

                    อันตรายชะมัด
!!


                    ข้าวหกคนตรงหน้าพูดก่อนจะเหลือบมองข้าวบนจานเขา ร่างเล็กทำหน้างงเล็กน้อยก่อนจะมองตาม พบว่าข้าวในจานตัวเองหกเลอะเทอะไปหมด


                    เอ่อ...อืมใช่ ข้าวหก แหะๆยองแจเกาหัวเก้อ


                    ร่างสูงเงียบไปก่อนจะขยับตัวไปนั่งที่เดิมของเขาแล้วลงมือรับประทานอาหารของตัวเองเงียบๆ ยองแจมองการกระทำนั้นก่อนจะนึกขึ้นได้


                    คนนั้นนี่นา ตอนนั้นกะจะถามชื่อแต่ก็ไม่ได้ถาม ถามตอนนี้เลยละกัน


                    นี่คุณ ชื่ออะไรเหรอ?” ยองแจวางช้อนในมือลงบนจานก่อนจะเอ่ยถามคนตรงหน้า


                    ......ชายหนุ่มไม่ได้ตอบอะไรเพียงแค่เงยหน้าขึ้นมามองแวบหนึ่งก่อนจะก้มลงไปกินต่อ


                    เมินกันรึไง?!


                    ยองแจทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอด้วยความไม่พอใจก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง


                    ผมถามว่าคุณชื่ออะไร? ไม่ได้ยินเหรอ? ชื่อน่ะชื่อ


                    ......คนตรงหน้ายังคงไม่ตอบอะไรเอาแต่กินข้าวที่อยู่ในจานจนทำให้คนตัวเล็กโมโหขึ้นมา


                    ย่าห์!! นี่นาย เมินกันรึไง หา?!” ยองแจกระชากจานของคนตรงหน้าออกมาแล้วขึ้นเสียงเล็กน้อย ตอนนี้เขายิ่งอารมณ์ไม่ค่อยจะดีอยู่ด้วย


                    คนที่ถูกขัดจังหวะการรับประทานอาหารเงยหน้าขึ้นแล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย ใบหน้านั้นแสดงความไม่พอใจอยู่หน่อยๆ


                    ชิ! กว่าจะสนใจกันได้นะยองแจพูดด้วยน้ำเสียงขุ่นเคือง ผมถามว่าคุณชื่ออะไร?”


                    ......


                    นี่...เมื่อเห็นว่าคนที่เขาถามอยู่ยังไม่ยอมตอบจึงจะว่าต่อ แต่ก็โดนขัดเสียงดื้อๆ


                    ปกติแล้วเวลาจะถามชื่อคนอื่นเขาจะต้องบอกชื่อตัวเองก่อนไม่ใช่เหรอ?”


                    ห๊ะ?” ยองแจเอ๋อไปชั่วขณะ


                    ......


                    อ๋อ! ใช่ ลืมไป ฉันชื่อยู ยองแจคนตัวเล็กนึกถึงมารยาทข้อนี้ขึ้นมาได้ทันควันจึงรีบบอก


                    ...จอง แดฮยอน คนตรงหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ


                    จอง แดฮยอน? แล้วอายุล่ะ?” ยองแจพยักหน้าเป็นเชิงว่ารับรู้ก่อนจะเอามือขึ้นมาเท้าคาง


                    ...ถามไปทำไม?”


                    ก็จะได้เรียกถูกไง


                    ......แดฮยอนเงียบไปก่อนจะบอก 20


                    เห๋ย อายุเท่ากันนี่นา งั้นเราก็เป็นเพื่อนกันน่ะสิยองแจยิ้มออกมาด้วยความดีใจ ปกติในที่ทำงานจะไม่ค่อยมีคนที่อายุเท่าเขาเท่าไหร่ มีแต่รุ่นพี่ไม่ก็รุ่นน้อง การเจอเพื่อนรุ่นเดียวกันถือว่าเป็นสิ่งที่ดีสำหรับเขามากเลยทีเดียว


                    เพื่อน...?”


                    ใช่ เพื่อนคนตัวเล็กฉีกยิ้มกว้างก่อนจะยื่นมือไปให้คนตรงหน้า ยินดีที่ได้รู้จักนะ แดฮยอน


                    ......แดฮยอนไม่ได้พูดอะไรแล้วก็ไม่จับมือทักทายกลับด้วย นั่นทำให้ยองแจขมวดคิ้วเล็กน้อย


                    นายนี่มนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดีเลยนะ


                    ร่างสูงไม่ตอบอะไรเพียงแต่จู่ๆก็รู้สึกว่ามีอะไรมาสัมผัสกับมือของตัวเอง เขาเงยหน้าขึ้นมองก็พบว่าคนตัวเล็กนี่ดึงมือเขาไปจับเอาไว้ แถมยังทำหน้าระรื่นอีกด้วย


                    ต้องทำแบบนี้สิ! เอ...มือนายใหญ่กว่าฉันอีกแฮะยองแจว่าพลางจับมือข้างนั้นขึ้นมาพิจารณา โดยไม่รู้สึกถึงสายตาแปลกๆที่คนตรงหน้าจ้องมองมา


                    ......แดฮยอนนิ่งไปก่อนจะชักมือที่ถูกดึงไปดูโดยที่ไม่ได้รับอนุญาตกลับคืนมา


                    เห่ย งกชะมัดยองแจเบ้ปากเล็กน้อยก่อนจะมองเพื่อนของตัวเองที่กลับไปสนใจอาหารต่อ ชิ


                    ร่างเล็กนั่งมองอยู่อย่างนั้นไปครู่หนึ่งก่อนจะกินข้าวที่เหลืออยู่ในจานต่อ ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกหิวขึ้นมาหน่อยๆ แถมยังรู้สึกว่าอารมณ์ผ่อนคลายกว่าตอนแรกด้วย เขานั่งกินข้าวโดยที่ไม่ได้สนใจคนที่นั่งตรงข้ามกับเขาอีก และไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้าได้ละจากจานขึ้นมามองเขา



                    เพื่อนงั้นเหรอ...


                    แดฮยอนก้มหน้าลงไปมองมือข้างที่ถูกดึงไปสำรวจ ผ่านไปครู่หนึ่ง ริมฝีปากที่เคยเป็นเส้นตรงมาตลอดได้โค้งขึ้นเล็กน้อย โดยที่คนตัวเล็กไม่ทันได้สังเกตเห็น






....................................................................................................................................................................................................................................

TBC.






' ฮว๊ากกกกกกกกก!! กลับมาแล้วว! #จุดพลุ
อัพแล้ว กับตอนที่ [4]
ไรท์ขอโทษมากๆเลยที่กลับมาอัพช้า เพราะติดอะไรหลายๆอย่าง ทั้งสอบ ทั้งงาน ไหนจะคอมพังอีก ฮรือออ ; ;
แต่ไรท์บอกไปแล้ว ว่าจะไม่ทิ้งเรื่องนี้เด็ดขาด! นี่อยากทำขายเลยอ่ะจริง ถถถ
เห็นมีคอมเม้นมาบอกว่าดองฟิคละมันค้าง กินไม่ได้นอนไม่หลับ ไรท์เลยรีบมาปั่นเง่อะ
ยังไงก็ขอโทษจริงๆ ถึงจะอัพช้ามาก ช้าน้อย แต่ไรท์ขอบอกอีกทีเลย ว่า-จะ-ไม่-ทิ้ง-ฟิค-เรื่อง-นี้-เด็ด-ขาด-!!!!!!
เพราะฉะนั้นยังไงก็อย่าเพิ่งทิ้งฟิคเรื่องนี้ และช่วยติดตามกันต่อไปเรื่อยๆด้วยน้า

เห็นมั้ยว่าตอนนี้มีฮิมออบกับแดแจละ กรุกริๆ -/-

92 ความคิดเห็น

  1. #90 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 05:30
    ฮิมออบกับแด้แจทำไมมันน่ารักกันขนาดเน้!!
    #90
    0
  2. #62 mpp_king (@m2pk) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2556 / 19:24
    เหมือนมีแต่แจที่ห่วงน้อง ออบนี่ยังไงกัน ไม่ห่วงน้องเลยหรือไง
    ตอนนี้เจอกันครบทุกคู่แล้วเย้ๆ จะว่าไปฝั่งเมะนี่ยังไงกัน เหมือนพวกมีความหลัง เก็บกด แล้วก็ซาดิส(?) 55+
    ส่วนฝั่งเคะนี่ มุ้งมิ้ง โลกสวย กันทุกคน อิอิ
    ปล. ไรท์อย่าหายไปนานนะ T^T

    #62
    0
  3. #61 grape_hghj (@grapemajung) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 00:18
    หายไปนานมากก
    อยากอ่านต่อแล้วค่ะะะ
    #61
    0
  4. #58 _likiji (@hhnaruto) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 19:38
    อิแดฮยอน .. -_- หมั่นไส้ว่ะพูดน้อยเหรอ เดี๋ยวพ่อจับไปขัดผิวขาวเลย
    #58
    0
  5. #57 ไข่เจียว (@jen6-deb1) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 11:27
    รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #57
    0
  6. #52 FEirFz (@violinafz) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 18 กันยายน 2556 / 21:30
    เจอกันครบแล้วสินะ

    คือออบนางกินเก่งไปนะจริง 55555
    #52
    0
  7. #51 bam (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2556 / 21:38
    รอจ้า ^ ^
    #51
    0
  8. #50 quinmo (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 14 กันยายน 2556 / 18:17
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด



    แด้แจชอบอ้ะจริง แด้หยิ่งๆนี่ใช่เลย

    แด้แจน่ารักอ้ะ ปลื้มมมมมมมมมมมมมม



    อยากจะรู้ต่อแล้วอ้ะ

    ว่าพี่บังจะทำอะไรกับโล่บ้าง

    อย่าขังน้องไว้นาน เราห่วงๆ เดี๋ยวผอม

    #50
    0