[FIC B.A.P] BLACK Memory [Bang x Zelo]

ตอนที่ 5 : •• BLACK Memory [3]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 145
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    7 มิ.ย. 56

[3]

 



 

                    เขาจ้องมองนาฬิกาบนฝาผนังสีครีมที่เข็มสั้นชี้ไปยังเลข 1 ปกติน้องชายเขาจะไม่กลับบ้านดึกขนาดนี้ หรือถึงจะดึก อย่างน้อยก็จะโทรมาบอกเขาล่วงหน้า แต่วันนี้กลับไม่โทรมา พอจะโทรไปหาก็ดันปิดเครื่อง นั่นทำให้เขารู้สึกเป็นห่วงน้องคนนี้ขึ้นมา



                    มันไปเถลไถลอยู่ที่ไหนกันนะ! นี่มันตีหนึ่งแล้วทำไมยังไม่กลับมาอีก?


                   ยองแจกุมมือทั้งสองที่วางอยู่บนโต๊ะไว้แน่น ภาวนาให้ไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นกับเด็กคนนี้



                   จงออบ จุนฮงได้โทรหานายบ้างรึเปล่า?” ในเมื่อรอไปก็ไม่ได้อะไร เขาจึงเลือกที่จะหันไปถามน้องชายอีกคนที่นั่งอยู่หน้าทีวีแทน


                   ไม่หนิ เกิดอะไรขึ้นเหรอฮยอง?” จงออบละสายตาออกจากทีวีก่อนจะหันมาตอบพี่ชายของเขา และคำตอบของจงออบก็ทำให้ยองแจยิ่งร้อนรนมากขึ้นไปอีก


                   ตอนนี้จุนฮงยังไม่กลับถึงบ้านเลย นี่มันก็ดึกมากแล้วด้วย โทรศัพท์ก็ปิดเครื่องยองแจตอบด้วยน้ำเสียงร้อนรน เขาเป็นห่วงเด็กคนนั้นมากจริงๆ


                   จริงเหรอ??” จงออบตกใจเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้มีปฏิกิริยาอะไรมากมาย มันอาจไปค้างบ้านเพื่อนก็ได้นะฮยอง ส่วนโทรศัพท์มันอาจจะแบตหมดแล้วไม่มีที่ชาร์ตก็ได้


                   เฮ้อ...ถ้าเป็นแบบนั้นก็ดีสิ แต่ฮยองรู้สึกใจไม่ดีเลย...ยองแจถอนหายใจออกมาก่อนจะมองหน้าเด็กที่มองโลกในแง่ดีไปหมด


                   อย่าคิดมากน่าฮยอง คิดมากแก่เร็วนาจงออบพูดติดตลกเล็กน้อยก่อนจะหันไปสนใจทีวีตรงหน้าต่อ


                   ......ยองแจเงียบไปก่อนจะหันไปมองนาฬิกาบนฝาผนังอีกครั้ง เขารู้สึกใจไม่ดีเลยจริงๆ ทั้งที่ปกติเขาจะไม่รู้สึกถึงขนาดนี้ แต่ครั้งนี้เขากับมีลางสังหรณ์แปลกๆ...


                   นายหายไปไหนน่ะ...จุนฮง?


                   .

                   .

                   .

                   .


 

                   ติ๊ก...ติ๊ก...ติ๊ก...




                   เสียงเข็มนาฬิกาดังสม่ำเสมอ บนหน้าปัดนั้นแสดงเวลา 09:47น.


                   เขาตื่นขึ้นมาอีกครั้งในห้องที่มืดสลัว



                   เปลือกตาบางเปิดขึ้นช้าๆก่อนจะมองเห็นผนังห้องที่ไม่คุ้นเคย ร่างบางมองไปรอบๆตัวก่อนจะพบว่าที่นี่ไม่ใช่ห้องของเขา เพราะเฟอร์นิเจอร์ในห้องเขาจะมีโทนสีสันสดใส แต่ที่ที่เขาอยู่ในตอนนี้กลับเป็นสีดำสนิททั้งหมด



                   ที่นี่ที่ไหน?


                   เขายกมือขึ้นมากุมขมับก่อนจะนึกถึงเหตุการณ์ที่เพิ่งผ่านมา





                   เราต้องพาเด็กคนนี้กลับไปด้วยบุรุษที่เข้ามาใหม่มองหน้าเขาก่อนจะพูดออกมา


                   ทำไมครับ?” ชายวัยกลางถามด้วยความสงสัย


                   นายไม่จำเป็นต้องรู้หรอก เอาเป็นว่าเด็กคนนี้เป็นคนของยงกุกมันละกันชายมาใหม่พูดก่อนจะยิ้มให้เด็กตรงหน้า


                   ใครคือยงกุก?


                   เด็กหนุ่มขมวดคิ้ว เขาไม่รู้จักคนที่ชื่อยงกุก แล้วเขาจะไปเป็นคนของหมอนั่นได้ยังไง?


                   เด็กของคุณยงกุก?”


                   นั่นแหละ ทำตามที่ฉันสั่ง พาตัวเด็กคนนี้กลับไป


                   รับทราบครับชายวัยกลางพยักหน้ารับแล้วเก็บปืนลงก่อนจะเดินมาจับแขนเด็กหนุ่มให้ลุกขึ้นแต่ก็ถูกสะบัดทิ้ง


                   ผมไม่ไป!! ทำไมผมต้องไปกับพวกคุณด้วย?! อีกอย่างผมก็ไม่ใช่เด็กของคุณยงกุกอะไรนั่น!” เขาตอกกลับไป ยังไงเขาก็ไม่ยอมให้ถูกจับตัวกลับไปหรอก!


                   ชายผู้มาใหม่มองเด็กตรงหน้าก่อนจะฉีกยิ้มที่เป็นมิตรออกมา แล้วเดินมานั่งยองๆตรงหน้าเด็กผมสีบลอนด์เทา


                   นี่หนูน้อย พวกฮยองไม่ได้อยากทำร้ายนายหรอกนะ แค่ช่วยกลับไปกับพวกเราดีๆเท่านั้นเองชายหนุ่มเอ่ยออกมาอย่างเป็นมิตร เขาหวังว่าเด็กคนนี้จะยอมไปดีๆ แต่คำตอบที่ได้ก็ทำให้เขาเซงเล็กน้อย


                   ผมไม่ไปเด็กหนุ่มตอบออกมาด้วยน้ำเสียงหยาบกระด้าง


                   เฮ้อ ถ้านายไม่ยอมไปด้วย ฮยองจะโดนยงกุกมันดุนะ ฮยองเองก็ไม่อยากจะใช้ความรุนแรงกับเด็กน้อยน่ารักอย่างนายด้วย


                   ไม่! ผมไม่ไป! มีเหตุผลอะไรที่จะต้องให้ผมไปด้วย?!” ไปแล้วจะถูกพาไปทำอะไรเขาก็ไม่รู้ ที่แน่ๆคงจะไม่ปลอดภัยเอามากๆ


                   งั้นก็ช่วยไม่ได้...ชายหนุ่มส่ายหัวเบาๆ


                   ก็บอกแล้วไงว่า...!” ในขณะที่เขากำลังจะตอกกลับ เขาก็รู้สึกว่ามีอะไรมาฟาดลงที่กลางต้นคอของเขา หลังจากนั้นทุกอย่างก็กลายเป็นสีดำไปหมด


                   ในเมื่อเป็นแบบนี้ก็ช่วยไม่ได้ โทษทีนะหนูน้อยชายหนุ่มเอ่ยออกมาก่อนจะหันไปสั่งชายวัยกลางที่ยืนอยู่ข้างๆ







                   พาตัวไป




                   อึก...หมอนั่น!” เมื่อรู้ว่าตัวเองเสียท่าให้กลุ่มคนพวกนั้นแล้วเขาก็รู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที มือบางขยำผ้าห่มเอาไว้แน่น ตอนนี้เขายังรู้สึกเจ็บแปล๊บตรงจุดที่โดนตีไม่หาย


                   แล้วนี่เราโดนพามาทำอะไร?


                   ร่างบางเบิกตาโพลงออกมาก่อนจะถกผ้าห่มที่คลุมกายอยู่ขึ้นมาแล้วสำรวจสภาพตัวเองในเวลานี้


                   เสื้อครบ! กางเกงครบ!


                   เขาถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก อย่างน้อยก็ยังดีที่เขาไม่ได้ถูกพามาทำมิดีมิร้าย ถึงเสื้อตัวนอกจะหายไปแต่เสื้อเชิ้ตข้างในก็ยังอยู่ดี


                   ร่างบางมองสำรวจห้องดีๆก็พบว่าห้องที่เขาอยู่มีขนาดใหญ่พอสมควร ใหญ่มากเลยก็ว่าได้ มีทั้งโซฟา ทีวี ตู้เย็น มีมันทุกอย่าง



                   แน่ใจว่านี่ห้องนอน?


                   เมื่อเขามองไปบนโซฟาที่ทำจากผ้ากำมะหยี่สีดำอย่างดีก็พบว่าเสื้อตัวนอก กระเป๋า และสเก็ตบอร์ดของเขาถูกวางไว้บนนั้น



                   อยู่นั่นนะเองเขาค่อยๆลุกออกจากเตียงเดินไปยังโซฟาก่อนจะใส่เสื้อตัวนอกแล้วสะพายกระเป๋าเป้ เขาต้องรีบออกไปจากที่นี่


                   เมื่อทุกอย่างพร้อม เขาก็มองซ้ายมองขวาก่อนจะเดินไปยังหน้าระเบียงของห้อง ทางนี้น่าจะเป็นทางที่ดีที่สุดในการหลบหนี ร่างบางเดินออกไปตรงหน้าระเบียงก่อนจะชะเง้อหน้าออกไปดู แต่เมื่อเห็นระดับความสูงก็ทำให้เขาถึงกับหน้าซีด ตอนนี้เขาน่าจะอยู่บนชั้นเกือบจะ 20 ของตึก



                   โดดลงไปเดสซะมอเร่ชัวร์...



                   ร่างบางกลืนน้ำลายดังเอื๊อก เขารีบละออกมาจากหน้าระเบียงแล้ววิ่งกลับเข้าในห้องตรงไปยังประตู ในสถานการณ์แบบนี้เขาเหลือแค่ช่องทางการหนีอีกเพียงแค่ทางเดียวเท่านั้น แต่ไม่ทันที่เขาจะได้เอื้อมมือไปบิดลูกกลอน ประตูก็ถูกเปิดออกมาเสียก่อน


                   เด็กหนุ่มผละออกจากหน้าประตูแล้วจ้องมองผู้ที่เข้ามาใหม่ ชายผู้เป็นเจ้าของร่างสูงโปร่งเดินเข้ามาในห้องก่อนจะเผยให้เห็นใบหน้าดุดันที่ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวเล็กน้อย ผมสีแดงเพลิง บนกายแต่งสูทสีดำสนิท



                   ใครน่ะ?


                   ตื่นแล้วเหรอ?” เสียงที่ทั้งทุ้มทั้งแหบเอ่ยออกมาจากริมฝีปากหนาของบุรุษที่เพิ่งก้าวเข้ามาในห้อง


                   ฮะ? อะ...อืมเด็กหนุ่มที่ยืนค้างไปเมื่อครู่ได้สติกลับคืนมาก่อนจะตอบออกไปด้วยความกล้าๆกลัวๆ


                   แล้วนี่จะไปไหน?” ชายตรงหน้าเอ่ยถามเมื่อมองไปเห็นเด็กที่ทำท่าเหมือนกำลังจะหลบหนี


                   เอ่อ...ร่างบางอึกอัก เขารู้สึกว่าสายตาของคนตรงหน้ามันดูกดดันแปลกๆ


                   จะหนี?” คำพูดที่ออกมาจากปากคนตรงหน้าทำให้เขาถึงกับสะอึก อย่าดีกว่า มันไม่ง่ายหรอก กลับเข้าไปนั่งดีๆเถอะ


                   ไม่เอา ผมจะกลับบ้าน ช่วยถอยไปด้วยครับร่างบางส่ายหน้า ยังไงเขาก็ต้องกลับบ้าน ป่านนี้พี่ชายเขาคงเป็นห่วงแย่แล้ว


                   เชื่อฟังฉัน เข้าไปร่างสูงกดเสียงให้ต่ำลง ยิ่งเพิ่มความกดดันให้เขามากขึ้นไปอีก


                   ไม่! หลบไปนะเด็กหนุ่มพยายามที่จะดันคนตรงหน้าออก


                   จุนฮง!”


                   จู่ๆเสียงของคนตรงหน้าก็กลายจากการพูดเป็นตะคอก จุนฮงสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะหยุดการกระทำแล้วมองคนตรงหน้าแล้วขมวดคิ้วด้วยความงุนงง


                   คุณ...รู้ชื่อผมได้ยังไง?”


                   ความเงียบเข้ามาปกคลุมการสนทนาของทั้งคู่ ร่างสูงเงียบไปก่อนจะมองหน้าเด็กที่จ้องมองเขาด้วยความสงสัยแล้วพูดขึ้น


                   นายจำฉันไม่ได้งั้นเหรอ?” เมื่อโดนถามกลับ แล้วยิ่งเป็นคำถามแบบนี้ มันก็ยิ่งทำให้เขาสงสัยมากขึ้นไปอีก


                   จำไม่ได้...เราเคยรู้จักกันเหรอฮะ?” คำพูดของเด็กหนุ่มทำเอาร่างสูงจุกเล็กน้อย



                   ไม่แปลกที่เด็กคนนี้จะจำไม่ได้ นี่มันก็ผ่านมาตั้ง 10 ปีแล้ว


                   มันนานมากเกินไปจริงๆด้วยสินะ...



                   ฉันจะไม่รู้ชื่อนายได้ยังไง ในเมื่อฉันเป็นคนสั่งให้คนพวกนั้นพาตัวนายมา...จุนฮงร่างสูงไม่ได้ตอบคำถามเมื่อครู่ของเด็กหนุ่ม แต่ไปตอบคำถามแรกแทน


                   งั้นคุณก็คือ...?!”


                   ฉันชื่อบัง ยงกุก




                   นี่ๆๆ ฮยองชื่ออะไรเหรอฮะ?”


                   ไม่ต้องรู้หรอกน่า เรียกฉันแค่ฮยองก็พอ


                   โหย ขี้โกงอ่ะ ผมบอกชื่อตัวเองไปแล้ว ฮยองก็ต้องบอกชื่อตัวเองมาบ้างสิ!”


                   อ่ะๆ บัง ยงกุก โอเคแล้วใช่มั้ย?”




                   บัง...ยงกุก?” ร่างบางเอ่ยออกมาเบาๆก่อนจะรู้สึกว่าเมื่อกี้เหมือนมีอะไรบางอย่างดังขึ้นมาในหัว


                   เมื่อกี้มัน...อะไร?


                   ใช่ บัง ยงกุกร่างสูงพูดย้ำอีกครั้ง


                   ถ้าอย่างนั้น ผมเป็นอะไรกับคุณล่ะ คุณจับตัวผมมาทำไม?” ร่างบางเอ่ยถามด้วยความสงสัยอีกครั้ง ในเมื่อเขาไม่ได้เป็นอะไรกับคนตรงหน้า แล้วจะจับตัวเขามาเพื่ออะไรกันล่ะ?


                   ...นายไม่จำเป็นต้องรู้ กลับไปนั่งในห้องดีๆก็พอร่างสูงไม่ตอบคำถามของเด็กตรงหน้า แต่กลับออกคำสั่งมาแทน


                   ไม่ได้ ผมต้องกลับบ้าน พี่ชายผมกำลังเป็นห่วงเด็กหนุ่มยังคงยืนอยู่ที่เดิม เอาแต่ยืนกรานว่าจะกลับบ้าน


                   ถ้างั้นเดี๋ยวฉันติดต่อพี่ชายนายให้เอง เอามั้ย?” ร่างสูงว่าก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือที่เขาคุ้นตาออกมา


                   นั่นมันมือถือของผม! เอาคืนมานะ!!” เขาพยายามเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์มือถือตัวเองคืนมา แต่ก็ถูกคนตรงหน้าดึงข้อมือเอาไว้แล้วโดนลากตัวไปนั่งบนโซฟา แรงกระแทกกับโซฟาทำให้เขาจุกไม่น้อย เพราะว่าร่างสูงไม่ได้ปล่อยให้เขานั่งดีๆแต่เป็นการเหวี่ยงลงแทน


                   อึก...นี่คุณ!!” คนที่โดนเหวี่ยงโพล่งออกมาด้วยความไม่พอใจ แต่ไม่ทันที่จะได้ทำอะไร คนที่ลากตัวเขามาก็ใช้โทรศัพท์มือถือของเขากดโทรออกไปเสียแล้ว


                   [จุนฮง!! นี่มัวทำอะไรอยู่น่ะ แล้วเมื่อคืนหายไปไหนทำไมไม่โทรบอกฮยอง?! แล้วนี่ปิดมือถือทำไม? ฮยองติดต่อไม่ได้เลย ฮยองเป็นห่วงจริงๆนะรู้มั้ย?!] ทันทีที่ปลายสายกดรับเสียงพูดก็ดังออกมาไม่หยุด บ่งบอกถึงความเป็นห่วงของคนเป็นพี่ที่มีต่อน้อง


                   [แล้วนี่เมื่อไหร่จะกลับบ้าน?? ตอนนี้อยู่ไหน? เดี๋ยวฮยองไปรับ แล้ว...]


                   หยุดพูดก่อนได้มั้ย?” ยงกุกพูดขัดปลายสาย ขืนปล่อยให้พูดไปมากกว่านี้เขาก็คงจะไม่ได้พูดกันพอดี


                   [จุนฮง? นี่ไปทำอะไรมาเสียงถึงแหบขนาดนี้น่ะ??]


                   ฉันไม่ใช่น้องชายแก


                   [เห้ย! แก...แกเป็นใคร?! แล้วน้องชายฉันอยู่ไหน?!!] ปลายสายพูดออกมาด้วยความตกใจ


                   ฉันเป็นใครแกไม่จำเป็นต้องรู้ เอาเป็นว่าน้องแกอยู่กับฉันแล้วปลอดภัยดี อ้อ! แล้วไม่ต้องมารับด้วยนะ เพราะต่อจากนี้ไปน้องแกจะอยู่กับฉัน


                   [ว่าไงนะ?!!]


                   ยองแจฮยอง!!” จุนฮงตะโกนออกมา หวังว่าพี่ชายของเขาจะได้ยิน ซึ่งนั่นก็เป็นผล


                   [จุนฮง! นั่นเสียงจุนฮงหนิ?! ปล่อยน้องชายฉันเดี๋ยวนี้นะ!!]


                   ยองแจฮยอง! ช่วยผมด้วย...อื้อ!” ไม่ทันที่เขาจะได้เอ่ยอะไรออกมาอีก เขาก็ถูกมือหนาของผู้ชายที่จับตัวเขามาปิดปากเอาไว้


                   [จุนฮง!!!]


                   บทสนทนาจบลงเพียงแค่นี้ เอาเป็นว่าฉันจะดูแลน้องชายนายให้เอง หึ!”


                   [นี่แก!! ฉันบอกว่า...]



                   ติ๊ด!


                   มือหนากดวางสายโดยที่ไม่ฟังว่าปลายจะพูดอะไรต่อ เขาหันมาก่อนจะปล่อยมืออีกข้างที่ปิดปากเด็กหนุ่มเอาไว้ ทันทีที่ถูกปล่อยร่างบางก็ไอค่อกแค่กออกมาสองสามทีก่อนจะโวยวาย


                   อุบ! แฮ่กๆ ทำอะไรน่ะ?! แล้วยองแจฮยอง...!!” ร่างบางหยุดพูดไปก่อนจะนิ่วหน้าด้วยความเจ็บปวด ชายร่างสูงเอื้อมมือมาบีบคางเขาเอาไว้ ทำให้เขาขยับปากพูดอะไรไม่ได้


                   เลิกโวยวายซักที เวลานี้นายน่าจะห่วงตัวเองมากกว่านะยงกุกพูดเสียงต่ำก่อนจะเหลือบมองเสื้อตัวนอกของเด็กหนุ่ม ใส่แบบนี้ไม่ร้อนรึไง? ถอดออกเถอะ


                   จุนฮงหน้าแดงเล็กน้อย เขามองคนตรงหน้าก่อนจะสะบัดหน้าอย่างแรงเพื่อให้มือที่เกาะกุมใบหน้าของเขาอยู่คลายออก


                   ไม่ต้องมายุ่งกับผม ทีคุณก็ยังใส่สูทอยู่เลยไม่ใช่รึไง!” เด็กหนุ่มมองชุดฟอร์มที่คนตรงหน้าใส่อยู่แล้วสวนกลับด้วยความไม่พอใจ


                   หึ...มันก็ใช่ร่างสูงกระตุกยิ้มออกมาก่อนจะละจากเด็กตรงหน้า เดี๋ยวซักพักฉันจะให้คนมาเสิร์ฟอาหารเช้าให้นาย นั่งรอไปก่อนละกัน แล้วก็อย่าคิดหนีด้วยล่ะ ฉันให้คนมาเฝ้าหน้าห้องไว้เรียบร้อยแล้ว


                   ผมจะหนีแน่นอน ฮึ!” ร่างบางเค้นเสียงขึ้นจมูกก่อนจะหันหน้าหนีไปทางอื่น


                   ก็ลองดูสิร่างสูงพูดทิ้งท้ายก่อนจะเดินออกจากห้องไป โดยไม่ลืมที่จะล็อคกุญแจเอาไว้ด้วย เด็กหนุ่มเหลือบมองแผ่นหลังที่ลับตาไปก่อนจะพูดกับตัวเอง




                   เอาไงดีวะจุนฮง คราวนี้ท่าจะยากแล้วแฮะ...


                   .

                   .

                   .

                   .



                   ไอ้บ้าเอ๊ย!!!!!!” ยองแจทุบโต๊ะก่อนจะตะโกนออกมาด้วยความโมโห ทำเอาจงออบที่กำลังนั่งกินข้าวเช้าอยู่สะดุ้งขึ้นมาจนทำช้อนที่อยู่ในมือตก


                   ปะ...เป็นอะไรไปยองแจฮยอง...ตะโกนซะดังจงออบพูดเสียงค่อยๆพลางเคี้ยวข้าวที่คาอยู่ในปากอย่างยากลำบากก่อนจะมองข้าวที่หกออกมานอกจาน ดูสิข้าวผมหกเลย...


                   จุนฮงโดนจับตัวไป


                   พรวดดดดด!! แค่กๆ ฮยองว่าไงนะ?! จุนฮงโดนจับตัวไป?!!” จงออบถึงกับสำลักข้าวที่อยู่ในปาก เขาเช็ดปากตัวเองก่อนจะถามเสียงดัง


                   อืม เมื่อกี้คนร้ายมันใช้เบอร์จุนฮงโทรมายองแจพูดอธิบายคร่าวๆ


                   แล้วมันเป็นใครอ่ะ??”


                   ไม่รู้ผู้เป็นพี่ตอบพร้อมกับส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย


                   แล้วมันจับตัวจุนฮงไปทำไมอ่ะ? เรียกค่าไถ่? หรือว่า...ข่มขืน?!!” จงออบพูดเสียงดังก่อนจะเอามือมาปิดปากอย่างโอเวอร์


                   ไอ้บ้า!! ข่มขืนบ้านแกสิ เลิกทำตัวเป็นกระต่ายตื่นตูมได้แล้ว! มันบอกว่าจุนฮงปลอดภัยดีมือบางเอื้อมไปตบเข้าที่กลางกระบาลของน้องชายสุดที่รักอย่างเต็มแรง ดันพูดอะไรชุ่ยๆออกมาได้ ถึงจะเชื่อไม่ค่อยได้ก็เถอะ แต่เขาก็ยังพอมีสติ ไม่คิดอะไรเหลวไหลแบบที่จงออบบอก


                   เอ๊ะ หรือจะเป็นอย่าที่จงออบบอก? ไอ้คนที่จับตัวไปก็พูดแบบมีเลศนัยยังไงไม่รู้ด้วยสิ...เอาเป็นว่ายังไงก็ไม่ปลอดภัยอยู่ดีนั่นแหละ!


                   ฮยอง!! ผมเจ็บนะ! อูยยย...จงออบเอามือมาลูบหัวป่อยๆ เขาเจ็บจนน้ำตาแทบจะเล็ด


                   ใครใช้ให้แกไปแช่งน้องมันล่ะ ปากดีจริงๆ -___-” ยองแจเอ็ดน้องคนรองหนึ่งทีก่อนจะทำหน้าเครียดอีกครั้ง


                   ร่างเล็กกุมขมับ เขาไม่รู้จริงๆว่าจะตามหาตัวจุนฮงเจอได้ยังไง ถึงจะรู้ว่าจุนฮงน่าจะปลอดภัยดี แต่ก็ไม่รู้ว่าอยู่ที่ไหน เขานั่งคิดไปคิดมาก่อนจะเบิกตาโพลงออกมาเหมือนกับนึกอะไรได้



                   ใช่สิ...GPS ไงล่ะ!!


                   เขานึกขึ้นได้ว่ายังมีวิธีนี้อยู่จึงรีบคว้าโทรศัพท์มือถือตัวเองออกมาอีกครั้งก่อนจะตรวจหาที่มาของสัญญาณโทรศัพท์จุนฮง เขามักจะบอกให้จุนฮงเปิด GPS เอาไว้เพื่อที่จะตามหาตัวได้ในเวลาที่เกิดเรื่อง แต่โดยปกติแล้วก็จะโทรหากันมากกว่าก็เลยไม่ค่อยได้ใช้วิธีนี้เท่าไหร่


                   มือบางตรวจหาสัญญาณบนหน้าจอโทรศัพท์แบบทัชสกรีนไปครู่หนึ่ง แต่เมื่อไม่พบอะไรเขาก็สบถออกมาในใจก่อนจะวางโทรศัพท์มือถือไว้บนโต๊ะอย่างหัวเสีย



                   บ้าเอ๊ย!! ดันมาปิดเอาในเวลาแบบนี้ ฝีมือหมอนั่นแน่ๆ!


                   .

                   .

                   .

                   .



                   มือหนายกโทรศัพท์มือถือที่ไม่ใช่ของตนขึ้นมาดูก่อนจะกระตุกยิ้มออกมา



                   หึ...ว่าแล้วว่าต้องใช้วิธีนี้เขามองหน้าจอโทรศัพท์มือถือที่กลายเป็นสีดำสนิทหลังจากที่เขากดปิด GPS


                   ในเมื่อคนหายตัวไป สิ่งที่ต้องทำอย่างแรกก็คือการตรวจจับสัญญาณ GPS ที่ติดตั้งอยู่ในเครื่องก่อนแน่ๆ ถ้าเป็นเขาก็คงจะทำแบบนี้เหมือนกัน


                   เขาเก็บโทรศัพท์มือถือเครื่องนั้นไว้ในลิ้นชักก่อนจะหันไปหาผู้ที่เข้ามาใหม่แล้วเอ่ยถามขึ้นเสียงเรียบ



                   งานราบรื่นดีมั้ย?”


                   ก็ดีนั่นแหละ แต่ติดที่เด็กของนายมาเห็นเข้าพอดีไงผู้ที่เข้ามาใหม่พูดพลางเท้าสะเอว


                   เหรอ?” ยงกุกมองหน้าคนตรงหน้าก่อนจะเอ่ยออกมาสั้นๆ


                   โหยๆๆ เย็นชาจังเลยเพื่อนรัก ถ้าฉันไม่เข้าไปช่วยก่อนมีหวังเด็กที่จุนฮงอะไรนั่นคงโดนยิงซี้แหงแก๋ไปแล้วล่ะบุรุษในเสื้อโค้ทสีแดงพูดพลางส่ายหัวไปมาอย่างเหนื่อยหน่าย


                   พูดดีๆไอ้เหยินยงกุกมองค้อนเพื่อนตัวดีของเขาเขม็ง


                   นี่พูดดีๆแล้วครับคุณห้อย นายติดหนี้บุญคุณฉันแล้วนะ!” ฮิมชานชี้หน้าเพื่อนสนิทของเขาก่อนจะพูดทวงหนี้บุญคุณ


                   เหอะ ได้ทีเอาใหญ่ยงกุกตอกกลับก่อนจะพูดต่อ ดูท่าตอนนี้ทางตำรวจจะเริ่มค้นหาแล้วสินะ


                   แหม จะกลัวอะไรเล่า ยังไงเดี๋ยวเราก็รู้ไม่ใช่เหรอว่าตำรวจจะไปตรวจกันที่ไหนน่ะฮิมชานพูดพร้อมกับยิ้มร่าอย่างอารมณ์ดี ผิดกับยงกุกที่ขมวดคิ้วอย่างงุนงง


                   รู้ยังไง?” เขาถามออกไปด้วยความสงสัย แต่สิ่งที่ได้รับกลับมาก็คือรอยยิ้มที่มีเลศนัยกับคำสามคำ











                   เดี๋ยวก็รู้



....................................................................................................................................................................................................................................

TBC.



' กลับมาแว้ววว! โฮก ตอนนี้ยาวมาก ชดเชยที่ตอนที่ 2 สั้น T v T!
สัญญาเลยว่าตอนต่อๆไปยาวแน่ๆ แฮร่

 

92 ความคิดเห็น

  1. #89 Shawdy☆Lloyd (@dark-arcobaleno) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 19 มีนาคม 2560 / 05:21
    มีความชอบฟิคนี้อ่ะ 555555555
    #89
    0
  2. #56 ไข่เจียว (@jen6-deb1) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 กันยายน 2556 / 11:14
    ไอห้อยไอเหยิน ถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถถ
    #56
    0
  3. #48 Perfect as You (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2556 / 11:54
    สนุกข่าาาาาาาาาาาาาา



    ชอบเรื่องนี้ ติดตามมมมมมมมมมมมมม



    แต่รู้สึกไรท์จะดองนานไปนะ ฮือออออออออ



    นี่นอนไม่หลับ กินข้าวไม่ลง ทำการบ้านไม่ได้ ผ้าไม่อยากซัก บ้านไม่อยากถูแล้วนะ
    #48
    0
  4. #44 nan (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2556 / 15:14
    ออบไหวมั๊ย!!??

    เฮียกะจุนฮงมีอดีตอารัยกัน??
    #44
    0
  5. #36 MZL (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 มิถุนายน 2556 / 22:13
    พี่บังกะจุนฮงมีอดีตไรกัน อยากรุวววว
    #36
    0
  6. #35 _likiji (@hhnaruto) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 14 มิถุนายน 2556 / 19:38
    จงออบดูไม่สะทกสะท้านกับการโดนจับไปของจุนฮงเลยแม้อต่น้อย..
    #35
    0