The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 68 : ตอนพิเศษ : ฝันร้ายของทรอนซ์(100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 813
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    9 ต.ค. 59

นี่เป็นภาคต่อจากตอนพิเศษ: ที่มาของอันเซียร์นะคะ และคาดว่าจะดำเนินเรื่องต่อไปเรื่อยๆ

คิดถึงเรื่องนี้ และคนอ่านเรื่องนี้ ยังไงก็ทิ้งคอมเมนท์ไว้คุยกันบ้างนะคะ ^^

 

-บาบิQ-

 

[ฝันร้ายของทรอนซ์]

 

           

            ท่ามกลางความหนาวเหน็บ ไอเย็นยะเยือกราวกับเข็มนับล้านเสียดแทงทะลุร่าง จนแทบจะจำไม่ได้ว่าความอบอุ่นเป็นเช่นไร กลิ่นอายของแสงแดดอุ่นๆนั้นเป็นอย่างไร

            ร่างหนาที่แน่นิ่งในท่ายืนไขว้มือ เริ่มขยับปลายนิ้วมือเล็กน้อย เรือนผมสีน้ำเงินสะบัดปลิวไปตามแรงดันน้ำ

            เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อย ๆ ถูกแง้มเปิดออกทีละนิด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มกระพริบถี่เพื่อขับไล่แสงจ้าจากภายนอก และแม้กระทั่งตอนนี้เขาจะฟื้นคืนสติแล้ว แต่ก็พบว่ายังไม่อาจขยับร่างกายได้อย่างใจนึก

            ทั่วทั้งร่างเย็นเยียบจนชา เขาไม่รับรู้ถึงแขนขา

            การมองเห็นที่ผ่านการปรับแสงแล้ว ก็ไม่ได้ดีขึ้นกว่าเดิมแม้แต่น้อย เพราะภาพที่เห็นตรงหน้า ก็ยังคงเป็นน้ำแข็งแผ่นหนา และมันคงซ้อนทับกันหลายต่อหลายชั้น จนทำให้ไม่เห็นว่าโลกภายนอกเป็นเช่นไร

 

            ที่นี่คือภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

ที่ที่ร่างและวิญญาณของเขาถูกจองจำไว้ ให้สถิต ณ ที่นี้ตลอดกาล

 

ความอึดอัดที่ถูกพรากเอาอากาศหายใจออกไป ทำให้ร่างหนาค่อย ๆ ขยับภายใต้คืนน้ำอันเย็นยะเยือก ความทรมานมหาศาลกระตุ้นให้กล้ามเนื้อกระตุก พยายามตะเกียกตะกายดิ้นรนเพื่อการมีชีวิตรอด แม้ว่านั่นดูแทบเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม

แต่เขาจะยอมแพ้ไม่ได้

เขาคิดถึงนัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์ คิดถึงยามที่อัญมณีล้ำค่าจับจ้องมองมา

 

หรือว่าเขาทำความผิดมหันต์อย่างใหญ่หลวง ? ขนาดที่พระเจ้าผู้ทรงความเมตตายังไม่ให้อภัย ถึงได้พรากสิ่งที่เป็นดุจดังดวงใจไปอยู่ในที่อันแสนไกล ?

 

การเกิดเป็นเจ้าชายผู้ต้องคำสาปเป็นเหตุแห่งการฆ่าล้างราชวงศ

เป็นเหตุให้ท่านพ่อลงมือกวาดล้างเลือดเนื้อเชื้อไขของตนเอง ย่อมสมควรแล้วที่ต้องพบเจอแต่ความทุกข์ทรมาน

 

เขาไม่สมควรได้รับความรักคิดเช่นนั้นมาตลอดจนกระทั่ง...

 

ฟองอากาศจำนวนมากผุดออกจากริมฝีปากเรียว นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มค่อย ๆ หรี่ลงอย่างเหนื่อยล้าเต็มที ความทรมานทั้งปวงคล้ายจะมลายหายไป เพียงแค่คิดถึง...

 

อะความารีน...

ฉันคิดถึง...

ตอนนี้เธอทำอะไรอยู่หรือ ? มีความสุขดีไหม ?

หรือต้องจมอยู่กับความทุกข์อันยาวนานใกล้กับคำว่านิรันดร์

หากเป็นเช่นนั้นฉันขอเป็นผู้แบกรับมันไว้แทน

 

ทรอนซ์ค่อย ๆ คลายกล้ามเนื้อที่เกร็งตัว ปลดปล่อยให้ความตายพรากชีวิตของเขาอีกครั้งและอีกครั้ง

ด้วยอำนาจของดวงจิตจ้าวปีศาจ เขาไม่อาจละทิ้งกายหยาบนี้ไปได้ ต้องทรมานซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับการขาดอากาศหายใจภายในใต้ผืนน้ำแห่งนี้

ความทุกข์อันเป็นนิรันดร์ อย่างไม่มีที่สิ้นสุด

 

เมื่อดวงจิตได้พบกับความว่างเปล่าอีกครั้ง ผิวกายอันเย็นเยียบกลับมาอุ่น หัวใจที่เต้นช้าค่อย ๆ ปรับจังหวะกลับคืนสู่ปกติ

ทรอนซ์ลืมตาขึ้น ก็พบกับภาพสงครามความวุ่นวาย ความตาย เสียงกรีดร้องดังระงมไปทั่ว

โดยที่ต้นเหตุทั้งหมดก็คือกองทัพจ้าวปีศาจ

ดวงหน้าหล่อเหลาคมคายนั้นเครียดเขม็งยามจับจ้องไปยังกองทัพของผู้ใช้เวท และครึ่งมนุษย์ เลือดสดๆเจิ่งนองยอมพื้นหญ้าสีเขียวให้กลายเป็นแดงฉาน

 

"ทรอนซ์"มีใครบางคนเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงหวาดกลัว นั่นทำให้เขาละสายตาไปหยุดมองที่เธอ เจ้าหล่อนอยู่ในชุดเดรสสีขาว ผมสีน้ำตาลอ่อนยาวคลอเคลียตั้งแต่บ่าจรดกลางหลัง ชายหนุ่มรู้สึกว่าหัวใจของเขาเริ่มกลับมาเต้นอย่างมีความหวังอีกครั้ง

 

"อะความารีน"เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ ปรารถนาที่จะเดินเข้าไปกอด และคงทำเช่นนั้นถ้าหากว่า...

ฉึก

เลือดสด ค่อย ๆ หลั่งทะลักจากปากแผลลงสู่พื้นหญ้า บาดแผลที่ปรากฏบนร่างอันบอบบางน่ากอด...รอยแผลซึ่งเกิดจากการถูกจ้วงแทงด้วยดาบจากด้านหลัง

 

เขามองไปยังคนที่บังอาจสร้างรอยแผลนั้นไว้กับเธอด้วยความโกรธเกรี้ยว

"...แก"แต่แล้วตาสีน้ำเงินเข้มกลับเบิกค้างเมื่อพบว่าบุคคลผู้นั้น มีรูปร่าง ส่วนสูง หน้าตาเหมือนกันกับเขาทุกประการ เว้นแต่นัยน์ตาสีเทาไร้ความรู้สึก

 

"เจ้าช่างอ่อนแอนัก"มันแสยะยิ้มก่อนจะชักดาบออกจากร่างไร้ลมหายใจ

 

"ไม่!!"

เมื่อใด...ความเจ็บปวดทั้งหมดจะสิ้นสุดลงเสียที

 

ชายหนุ่มข่มตาลง เป็นอีกครั้งที่เขาหลั่งน้ำตาเงียบ สิ่งแวดล้อมรอบกายของเขาเริ่มเปลี่ยนไป และคราวนี้ถ้ามันได้ถูกเปลี่ยนไปยังค่ำคืนแห่งการนองเลือดของราชวงศ์โซลิเซียร์

 

"ท่านพ่อ ! ท่านพ่อจะทำอะไรน่ะ"ร่างเด็กชายสูงประมาณไหล่ยืนถัดจากเขาไม่ไกลนัก

ทรอนซ์มองตามสายตาของเด็กหนุ่มคนนั้น มันกำลังแสดงถึงรอยตัดพ้อ ความหวาดกลัวผ่านทางนัยน์ตาสีทะเลลึกชัดเจน โดยที่ไม่ต้องสงสัย เขารู้ทันทีว่าความทรงจำในอดีตอันเจ็บปวดนั้นกำลังปรากฏให้เห็นอีกครั้ง

 

"ท่านพ่อ !"

ชายที่เด็กหนุ่มเรียกว่าพ่อนั้นกำลังจะทำในสิ่งที่เด็กคนนั้นไม่เคยคาดคิด ว่าพ่อแท้ ๆ กำลังหยิบยื่นดาบความตายมาให้ เขาคือต้นเหตุของเรื่องอันเลวร้ายเหล่านี้

ด้วยคำสาปที่ปรากฏให้ทุกคนเห็นในวันครบรอบวันคล้ายวันเกิด ฐานะของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ผู้ต้องคำสาปถูกป่าวประกาศออกไป ทำให้ประชาชนลุกฮือขึ้นต่อต้าน ว่าจ้าวปีศาจกำลังจะนำหายนะมาสู่แผ่นดิน

พวกเขาไม่ต้องการราชวงศ์ ไม่ต้องการปีศาจ

 

"ทำไมท่านจึงต้องทำเช่นนี้…ท่านพ่อ"เสียงอันแหบพร่าและอ่อนล้า ดังจากชายหนุ่มวัย 17 ปี เขาอ้อนวอนจนเลิกคิดที่จะได้รับการอภัยโทษ เขาเลิกหวังว่าจะมีชีวิตรอดจากวันนี้จนกระทั่ง

 

"อย่า !"สตรีผู้งดงามที่สุดและน่าสงสารมากที่สุด วิ่งเข้ามาโอบกอดเขาราวกับจะกางปีกปกป้อง 

"ท่านแม่...อย่าเข้ามา..."เด็กหนุ่มพยายามดันร่างแม่ออกไปเพราะกลัวว่าคมดาบที่ท่านพ่อของเขาถือเอาไว้อยู่นั้นจะทำอันตรายต่อนาง

"ท่านอย่าทำเช่นนี้เลยนะ"ราชินีแดนหิมะเอ่ยอย่างอ้อนวอน

"ข้าไม่เหลือทางเลือกอื่นอีก"

 

ไม่เหลือแม้กระทั่งความรักผ่านสายตา

ไม่มีกระทั่งความทรงจำว่าเคยรักกัน

หัวใจของเจ้าชายค่อย ๆ ถูกเคลือบทับด้วยหิมะ

ความหวาดกลัวต่อความตายพลันสลายหายไป

 

"ฆ่าข้าเถิดท่านพ่อ แต่ได้โปรดไว้ชีวิตท่านแม่ นางไม่ผิดอะไร และไม่ใช่เลือดเนื้อเชื้อไขของโซลิเซียร์"

 

"ฮือ...ลูกแม่"ท่านแม่ไม่ยอมถอยหนีไป จวบจนกระทั่งกษัตริย์ผู้นั้นเงื้อดาบขึ้นเหนือศีรษะ

 

"แม่รักเจ้า"สายตาผู้ที่บอกรักนั้นถ่ายทอดแทนความรู้สึกได้ทุกอย่าง ก่อนที่เวทมนต์โบราณได้ถูกร่ายขึ้น ส่งพาร่างเด็กหนุ่มผู้ควรถูกปลิดชีพตั้งแต่คืนนั้น ไปยังที่ห่างไกล...

 

"ท่านแม่!!!!"

 

ไม่...

ภาพตรงหน้าแปรเปลี่ยนเป็นสีดำ ขณะที่ทรอนซ์หลุบตาลงต่ำ และเป็นอีกครั้งที่เขาปรารถนาให้ความตายพรากชีวิตของเขาไปเสียที

 

 

"ทรอนซ์...ทรอนซ์..."เสียงหวานอันเคยคุ้น ดังขึ้นข้างหู ความอบอุ่นที่อบกอดเขาเอาไว้ ปลุกให้ตื่นจากฝันร้าย

 

ทรอนซ์ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นช้า ภาพแรกที่พบคือใบหน้าเป็นกังวลของภรรยาที่รัก

 

"อะความารีน"เขาเอ่ยเรียกชื่อเธอ ความอุ่นนุ่มของเตียงนั้นเทียบไม่ได้เลยกับผิวกายเนียนละเอียดของเธอ

 

"ทรอนซ์ ฝันร้ายเหรอ ? ฉันเห็นนายเหงื่อออกมาก หรือว่าจะร้อน ?"น้ำเสียงของเธอ สีหน้าเป็นห่วงนั่นคือสิ่งที่ปลอบประโลมว่าภาพหลอนเมื่อครู่นั้น เป็นเพียงอดีตที่เคยเกิดขึ้น และได้จบลงไปแล้ว

 

อดีตที่ไม่เคยถูกลืมเลือนได้ลง

 

"ฉันทำเธอตื่นเหรอ"เขากุมมือเล็ก ที่ประคองใบหน้าตนเองเอาไว้ "ขอโทษนะ"

"ไม่เป็นอะไรหรอก นายแน่ใจนะว่าไม่เป็นอะไรจริง ?"อะความารีนย้อนถามอีกครั้ง นัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์คู่สวยยังคงไม่ละไปไหน

"นอนเถอะ พรุ่งนี้เธอมีประชุมแต่เช้า"ทรอนซ์เอื้อมไปกอดคนข้าง ๆ ตัวให้ล้มลงนอน แล้วทำหน้าที่เป็นหมอนข้างให้เขากกกอดแทน

 

คนตัวโตแสร้งหลับ แม้ว่าแท้จริงแล้ว ตั้งแต่ตื่นออกจากฝันร้ายได้นั้น เขาก็แทบข่มตานอนให้หลับไม่ได้อีกเลย

 

...

 

"โซลิเซียร์ ยังมีสมุนไพรและพืชพันธุ์พิเศษ ที่สามารถนำมาเป็นส่วนประกอบในการปรุงยาได้ ฉันคิดว่าถ้าหากเราใช้สิ่งนี้เป็นสินค้าส่งออก จะต้องทำกำไรมหาศาลเลยทีเดียว"ภายในห้องสี่เหลี่ยมกว้าง สตรีหมายเลขหนึ่งแห่งแคว้นกำลังทำหน้าที่นำการประชุม ตาสีม่วงอเมธิสต์เหลือบจ้องดวงหน้าของผู้ที่กำลังนั่งรับฟังอย่างตั้งใจ และเมื่อดูจากสีหน้าของพวกเขาแล้ว ก็คงไม่มีใครคัดค้าน…คิดเช่นนั้น มุมปากหยักได้รูปสวยจึงยกยิ้มอย่างพึงพอใจ "ไม่ใช่แค่ผู้ใช้เวทที่ต้องการมัน พืชวิเศษเหล่านั้นยังสามารถใช้เพิ่มพละกำลังให้แก่ครึ่งมนุษย์..."

 

"หมายความว่าเราสามารถขยายการตลาดไปถึงโทรปิคอร์นหรือพะย่ะค่ะฝ่าบาท"

 

"นั่นย่อมเป็นไปได้"ราชินีแห่งโซลิเซียร์พยักหน้าเนิบนาบ ภูมิใจนักกับการที่ได้ใช้ความรู้ พรสวรรค์ด้านความจำที่มีติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ด้วยความใฝ่รู้ ตรากตรำอ่านหนังสือตำราเวทมนตร์การรักษา ก็กำลังจะสร้างประโยชน์ให้แก่แผ่นดินนี้อย่างมากมายนัก

 

"ฝ่าบาททรงพระปรีชายิ่งนัก"

"ท่านก็กล่าวเกินไป"

"กระหม่อมจะเร่งให้ดำเนินการค้นหาพืชเหล่านั้นเองพะย่ะค่ะฝ่าบาท"

"โดยส่วนใหญ่ พวกมันจะชอบหลบซ่อนอยู่ตามโขดหินใต้ต้นไม้ใหญ่ที่มีใบหนา มันไม่ชอบแสงสักเท่าไหร่"

"ขอบพระทัยที่ทรงให้ความรู้แก่เกล้ากระหม่อม"

 

อะความารีนเหลือบมองนาฬิกาเรือนสวยที่ถูกแขวนประดับตรงผนังห้อง นี่เป็นเวลาเลยเที่ยงแล้ว และเขาคงอยู่ที่นั่น

 

"นีน่า ไอลีนตื่นรึยังจ๊ะ ?"หญิงสาวหันไปถามสาวใช้คนสนิทที่รับหน้าที่ผลัดเปลี่ยนดูแลเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์กับนางข้าหลวงอีกคน

 

"ยังเพคะ เมื่อครู่เจ้าหญิงพึ่งเล่นซนเสร็จ กว่านีน่าจะกล่อมนอนสำเร็จได้ ก็กินเวลาเป็นชั่วโมงทีเดียวเชียวเพคะ"

 

"ฮ่ะๆๆ  งั้นเหรอจ๊ะ เด็กคนนั้นมีพลังล้นเหลือน่ะ"เพราะพรประทานแข็งแกร่งเกินเทียมทานหรือเปล่านะ 

 

อะความารีนจึงตัดสินใจพาร่างตัวเองเดินออกจากห้องโถงกว้าง โดยมีสาวใช้คนสนิทติดตามอยู่ห่าง ๆ นัยน์ตาสีม่วงอเมธิสต์เปล่งประกายสดใสขึ้นทันที ยิ่งเมื่อได้เห็นชายในชุดลำลองทะมัดทะแมงคนนั้น กำลังฝึกซ้อมดาบกับทหารองครักษ์ของเขา ปากอวบอิ่มพลันยกเป็นรอยยิ้ม 

 

ร่างบางหยุดยืนหลบมุมที่คนในสนามจะมองไม่เห็น

นีน่าสาวใช้ผู้ติดตาม ลอบมองสายตาที่แสดงออกถึงความรักขององค์ราชินีต่อองค์ราชา แล้วก็รู้สึกอบอุ่นภายในใจขึ้นทันใด

 

เคร้ง

ดาบในมือของกษัตริย์แดนหิมะพลันร่วงหลุดลงพื้น เพราะเมื่อครู่ ในจังหวะที่กำลังปัดป้องปลายดาบขององครักษ์นั้น เขาได้สูญเสียสมาธิไปชั่วขณะหนึ่ง และผลจากการเหม่อลอยนั้นเองก็ได้ทำให้เกิดรอยขาดวินที่แขนเสื้อเล็กๆ แต่นั่นก็สร้างความแตกตื่นในบรรดาทหารองครักษ์เป็นอย่างมาก

 

"ฝ่าบาท !"

"ฝ่าบาทเป็นอย่างไรบ้างพะย่ะค่ะ !"

 

ทุกคนกรูกันเข้าไปให้ความสนใจ จนคนมองจากดันนอกเห็นความชุลมุนที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว จึงก้าวเข้าไปหาด้วยความเป็นห่วง

 

"ทรอนซ์ เป็นอะไรไหม ?"เสียงหวานสะท้อนความห่วงใยชัดเจน ผู้ที่ยืนขวางจึงขยับถอยพร้อมโค้งคำนับให้แก่ราชินีของพวกเขา

 

"ฉันไม่เป็นอะไร อย่าห่วงเลย"เห็นสีหน้าร้อนรนของอีกฝ่าย ทรอนซ์จึงรู้สึกเป็นกังวลเสียเอง

ทำไมเธอต้องคอยห่วงฉันเรื่อยเลยนะ อะความารีน

"ฮีล"เสียงหวานใสประกาศร่ายเวทการรักษา แสงสีฟ้าอ่อนลอยเหนือมือเล็กๆที่กอบกุมต้นแขนอันเต็มไปด้วยความแข็งตึงของกล้ามเนื้ออย่างสมบูรณ์แบบ เสียแต่ว่าเลือดกำลังไหลไม่หยุด

 

"กระหม่อมสมควรตายพะย่ะค่ะ ! ฝ่าบาท !"ทหารองครักษ์รู้สึกละอายยิ่งนักที่สร้างบาดแผลให้แก่องค์กษัตริย์ที่ตนเคารพรักยิ่ง

 

"ไม่มีใครสมควรตายทั้งนั้น"เสียงอันเย็นเยียบดุจภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย พร้อมกับนัยน์ตาสีเข้มอันเย็นชา ทำให้ไม่มีผู้ใดกล้าขยับหรือหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง "โดยเฉพาะชาวโซลิเซียร์"

 

เสร็จสิ้นการรักษาโดยอดีตฮีลเลอร์อันดับหนึ่งแห่งแคปริคอร์น แสงสีฟ้าอ่อนจึงค่อย ๆ จางลงและหายไป

 

"ไม่เป็นอะไรหรอกจ้ะแค่แผลเล็กน้อยเท่านั้น อย่าห่วงเลย"นายทหารผู้สำนึกในความผิดค้อมตัวลงต่ำเคารพราชินีผู้ทรงความเมตตา

 

"ทรอนซ์ ฉันประชุมเสร็จแล้ว วันนี้นายพักผ่อนอยู่กับฉันได้ไหม"

 

ดวงหน้าเคร่งเครียดค่อยผ่อนลงเมื่อมองราชินีอันเป็นที่รัก

"อืมได้สิ"

 

 

 

เมื่อปราศจากองครักษ์ข้าหลวงรับใช้ ภาระกิจงานบ้านเมือง ชายหญิงคู่นี้ก็ไม่ต่างอะไรจากคู่รักปกติทั่วไป

 

ภายในสวนหย่อมเล็ก ๆ ซึ่งถูกสร้างขึ้นสำหรับการพักผ่อนหย่อนใจในวันหยุด และในอนาคตจะถูกใช้สำหรับเป็นพื้นที่ให้เด็ก ๆ ได้วิ่งเล่นนั้น จึงดูสงบเป็นส่วนตัว บริเวณรอบพื้นที่นี้กว้างขวางพอที่จะกวาดสายตามองชมต้นไม้ ดอกไม้โดยรอบได้ทั่วถึง ฟังเสียงนกที่กำลังขับกล่อมบทเพลงแห่งธรรมชาติ นั่งบนชิงช้าไม้เพื่อรับไอแดดอุ่น

 

"เอาล่ะ ถึงเวลาที่นายต้องเล่าฝันร้ายของนายให้ฉันฟังสักทีนะ"หญิงสาวเปรยขึ้น ยามที่ทั้งสองนั่งให้ความเงียบสงบทำให้จิตใจผ่อนคลายลงบ้างแล้ว

 

"รู้ด้วยหรอ ?"ชายหนุ่มขยับยิ้มจางก่อนส่ายหน้า "มันเป็นฝันร้ายที่ติดตัวมาตั้งแต่เด็ก ไม่มีอะไรหรอก…”

 

"พูดสิ ถึงมันจะเลวร้ายขนาดไหนฉันก็อยากฟัง"

 

นัยน์ตาสีทะเลลึกเหลือบมองคนข้าง ๆ ที่เริ่มกดดันทางสายตา

"มันไม่ใช่เรื่องที่น่าฟังหรอกนะ"มือหนาจึงเอื้อมขึ้นไล้เรือนผมสีน้ำตาลอ่อน ที่เจ้าหล่อนรวบมัดเอาไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย "เดี๋ยวเธอจะเก็บเอาไปฝันร้ายเปล่า "

 

"ไม่หรอก นี่ฉันคิดว่าเราไม่มีกำแพงต่อกันแล้วซะอีกนะ ?"

 

"อย่างอนฉันเลยนะ"เสียงทุ้มจึงอ้อนวอนอย่างน่าสงสาร คนที่กำลังจะดราม่าจึงหลุดขำออกมา

 

"เอาล่ะ ถ้านายไม่อยากเล่าก็ไม่เป็นอะไร ถึงนายจะฝันร้ายอีกกี่ครั้ง ฉันก็จะปลุกนายขึ้นมาเองแหละ"นัยน์ตากลมโตสีม่วงอเมธิสต์เปล่งประกายสะท้อนกับแสงแดด เปรียบเสมือนอัญมณีที่มองกี่ครั้งก็ยังสวยงาม หล่อนกำลังทอดมองออกไปไกลแสนไกล ดวงหน้ายามครุ่นคิดอยู่นั้นทำให้คนลอบมองพิจารณาอย่างหลงใหล

 

"ฉันฝันว่าติดอยู่ในน้ำแข็ง…ภูเขาที่ไม่มีวันละลาย..."เมื่อเริ่มเล่าอีกฝ่ายจึงหันกลับมาสนใจ "ในนั้นไม่มีอากาศไม่มีความอุ่นไม่มีความหวัง แต่ฉันไม่เคยยอมแพ้..."

 

"ทรอนซ์"อะความารีนยกมือขึ้นปิดปากอย่างตกใจ หล่อนไม่เคยรู้เลยว่า การถูกจองจำในภูเขาน้ำแข็งนั้น จะทรมานเขามากมายขนาดไหน และเป็นเพราะหล่อนที่ตัดสินใจเลือกทำเช่นนั้น ครั้งที่เกิดสงครามระหว่างเผ่าพันธุ์ หล่อนเป็นผู้เลือกให้เขายังอยู่

แม้ว่าร่างกายของเขานั้นจะต้องถูกจองจำ

แม้ว่าทั้งคู่จะต้องไกลห่างเพียงแค่คิดว่าเขายังมีชีวิตอยู่ก็เพียงพอ...

วันนี้เองหล่อนเพิ่งรู้ว่าได้ทรมานเขาถึงเพียงนี้

 

"ฉันขอโทษนะทรอนซ์...ฉันไม่รู้จริง ๆ ว่ามันทำให้นายทรมานมากขนาดนั้น"มีหยดน้ำตาเออคลอหน่วง ทรอนซ์ถอนหายใจเบาๆ เขาไม่อยากให้เธอเป็นห่วงเลยจริงๆ

 

"ฉันยังพูดไม่จบเลยนะ รู้ไหม...สิ่งเดียวที่ยึดเหนี่ยวจิตใจของฉันไว้ก็คือ ความคิดถึง"

 

"แล้วนายก็เลยถอดจิตออกจากร่างมาเข้าฝันฉันอย่างนั้นหรอ ?"หญิงสาวไม่อยากจินตนาการเลยว่า เขาสามารถทนทุกข์เช่นนี้ เฝ้าตามเธออยู่ห่าง มาตลอดเจ็ดปีได้อย่างไร

 

"คงเป็นเพราะฉันนึกถึงแต่เธอ..."

นัยน์ตาทั้งคู่สบประสาน เมื่อกำลังย้อนนึกถึงอุปสรรคต่าง ๆ ที่ร่วมฝ่าฟันกันมา

กว่าจะมีกันและกันในวันนี้มันช่างแลกกับความทุกข์เหลือคณานับจริงๆ

การได้มองตากันในวันนี้เหมือนเป็นปาฏิหาริย์ที่ครั้งหนึ่งไม่คิดว่าจะได้มี

 

"นายเรียกแต่ชื่อฉันทุกคืน จนฉันคิดว่าตัวเองเป็นสาเหตุที่ทำให้นายฝันร้ายซะอีก"อะความารีนพูดเสียงกลั้วหัวเราะ หล่อนไม่อยากทำให้เสียบรรยากาศด้วยการเผลอร้องไห้ "เอาจริง ๆ ฉันไปทำอะไรให้นายหรือเปล่า ? "

 

ตาสีทะเลลึกสะท้อนรอยเจ็บปวดชั่วขณะ นึกถึงรอยแผลและหยดเลือดจากสตรีที่เขารักตรงหน้า

"ฉันเห็นปีศาจในตัวเองฉัน เป็นคนลงมีดสร้างรอยแผลให้กับเธอ"

"นายคงแค้นฉันน่าดู ที่ขังนายเอาไว้ตั้งเจ็ดปี แถมยังจำเรื่องของเราไม่ได้อีก"

"หึหึ"ชายหนุ่มแค่นยิ้มเล็กน้อย หญิงสาวคนข้างไม่ยอมให้เขาได้เครียดบ้างเลยหรือไง หล่อนขยันสร้างรอยยิ้มทำให้หัวเราะอยู่เรื่อย

 

"อดีต เป็นสิ่งที่สร้างตัวเราที่เป็นเราในทุกวันนี้ อย่าโทษมันเลย ฉันคิดว่าไม่ว่าดีหรือร้าย มันก็คือบทเรียน"

"..."

"สุดท้ายแล้วนายก็มีฉันอยู่ข้าง ๆ แล้วนี่ไง"

 

หมับ

ทรอนซ์รวบคนข้าง ๆ มากอดไว้ ข้อหาที่ทำให้ตกหลุมรักอีกครั้ง

"ฉันไม่เคยคิดว่าสมควรได้รับความรักจากใคร..."

"..."

"ชีวิตของฉันแลกกับความตายของทุกคนที่ฉันรัก"เขาคิดถึงภาพท่านแม่ และคำบอกรักสุดท้าย คิดว่านั่นคือครั้งสุดท้ายที่เขามีโอกาสที่จะรักใครสักคน เพราะต่อจากนั้น…การมีชีวิตอยู่ในแต่ละวันมันช่างทุกทรมาน ยิ่งกว่าการถูกจองจำในภูเขาน้ำแข็ง 

ความรู้สึกผิดติดแน่นและได้ก่อรากฝังลึกเข้าไปในใจอย่างยากที่จะลบเลือน

 

"นี่ถ้าทำฉันร้องไห้…ฉันจะโกรธนะ"

 

ทรอนซ์มองใบหน้าที่ซุกอยู่ตรงอกของเขา เจ้าหล่อนเบ้หน้าฝืนกลั้นอารมณ์เศร้าสุดขีด

"ก่อนหน้าฉันเคยคิดว่าไม่ควรรับความรู้สึกของเธอ ฉันเคยผลักไสเธอ นั่นเป็นการลงโทษตัวเองอย่างโหดร้ายอยู่นะ"เห็นอีกฝ่ายขมวดคิ้วเขาจึงรีบเสริมทันที "เธอทำให้ฉันเปิดใจ ให้โอกาสฉันได้รักอีกครั้ง"

 

"ใช่ก็เพราะอย่างนั้นนายถึงต้องเอาใจฉันมาก ๆไงล่ะ"

"ตกลง"คนยิ้มยากค่อย ๆ กระตุกยิ้มให้เห็น

"แหม…ยิ้มอ่อนใส่ทันทีเลยนะ"

"เธอชอบไม่ใช่เหรอ"

"ฉันชอบ"อะความารีนพยักหน้าทันที "แต่ดูเหมือนว่าแค่ยิ้มแค่นี้คงไม่พอแล้วแหละ"

 

ทรอนซ์เหลือบมองรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย

 

"ก็เพราะว่านายต้องเพิ่มการเอาใจใส่ฉันขึ้นไปอีกน่ะสิ"ดวงหน้าหวานสวยกำลังพึงพอใจที่ปั่นหัวเขาได้สำเร็จ ทรอนซ์ยกมือขึ้นยอมแพ้ "เธอว่ามาเลย"

 

"เอาไงดีล่ะจะบอกดีมั้ยนะ หรือว่าจะรอบอกไอลีนพร้อมกันดี...^^"

 

"บอกสิ..."

 

"อืม~ ก็ได้…แต่ต้องสัญญาก่อนนะ ถ้าสิ่งที่ฉันบอกทำให้นายดีใจสุด ได้ล่ะก็ ต่อจากนี้ นายต้องเล่าฝันร้ายให้ฉันฟังทุกครั้ง เพราะฉันรู้ว่านั่นทำให้นายนอนไม่หลับ^_^"

 

"แล้วถ้าฉันเฉย ล่ะ ?"ทรอนซ์เอื้อมวงแขนขึ้นโอบไหล่หญิงสาวผู้เป็นที่รักไว้หลวม ๆ

 

"ไม่หรอกนายต้องชอบแน่ เพราะนี่คือสิ่งที่นายขอฉันเอง"

 

"หืม ?"ชายหนุ่มพยายามครุ่นคิด ว่าไปขอพรจากหญิงสาวคนข้าง เมื่อไหร่กัน

 

"ทรอนซ์..."

 

"...?"

 

"ฉันกำลังจะมีลูกชายให้นายนะ"

 

"..............."

 

และดูเหมือนว่าข่าวดีนี้จะเพิ่งเปลี่ยนใครบางคนให้กลายเป็นรูปปั้นประดับสวนหย่อมแห่งนี้ไปอีกครั้ง....

 

...

.

.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

"นี่ฉันจะไม่ตัดจบแบบทุกครั้งหรอกนะ จะไม่พูดความรู้สึกหรืออะไรบ้างเลยหรอ นี่คิวนายพูดนะ ?"

 

 

เปลือกตาที่เลิกค้างอยู่พลันขยับเล็กน้อย กษัตริย์แห่งโซลิเซียร์กำลังจะเลิกค้างเหมือนถูกแช่แข็งแล้ว "นั่นเป็นเพราะ...ดีใจน่ะ"

แผนการฮันนีมูนครั้งนั้นได้ผลจริง

 

"ขอบคุณนะที่สร้างความสุขให้กับชีวิตฉัน ฉันรักเธอ และจะเลิกคิดว่าไม่สมควรได้รับรักจากเธอ

เพราะถ้าหากมันเป็นความผิดที่ต้องโทษ...ฉันก็พร้อมรับ

ถ้าหากต้องแลกกับการทนทุกข์ทรมาน เพียงเพื่อได้พบเธอ...ฉันก็ยินดี"

 

"นาย…พูดบทยาวกับเขาเป็นด้วยเหรอเนี่ย !"หญิงสาวโผเข้ากอดอีกฝ่ายด้วยความรัก "ไม่คิดเลยว่าจะพูดคำซึ้งกับเขาเป็นเหมือนกัน !"

            ทั้งสองกอดกันกลมอยู่เนิ่นนาน จนกระทั่งใครบางคนนึกบางเรื่องออก

 

"จริงสิ เธอรู้ข่าวหรือยัง ว่ามารีอาตกลงแต่งงานกับหมอนั่นแล้วนะ"

 

            นัยน์ตาสีม่วงเบิกกว้างอย่างยินดี "จริงดิ ! มารีอาคิดดีแล้วจริง ๆเหรอ ที่จะแต่งงานกับเจ้านั่นอ่ะ !"

 

"จริง...เรามีอีกหลายเรื่องที่ต้องกลับไปสะสาง ก่อนเดินทางนะ"

 

บทสนทนาแห่งความสุขได้ดำเนินไป

 

หัวใจอันเย็นเยียบได้ถูกละลายด้วยรอยยิ้มอันอบอุ่นอีกครั้ง

 

และสุดท้ายฝันร้ายจึงเป็นแค่ฝันร้ายที่ไม่อาจลบเลือนร่องรอยความสุขนี้ไปได้อีก

 

To be continued

 

 

Writer: ก็จะดำเนินเรื่องเรียบเรื่อยไปเช่นนี้ เป็นตอนพิเศษเฉย ๆ ใครคิดถึงก็แวะเข้ามาเม้นทักทายไรท์ได้นะคะ (อยากตอบมาก)อิอิ ขอบคุณที่คอยติดตามอยู่ตลอดนะคะ รักมากฝุดๆ //บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2389 Sukanya Paileeklee (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 19:26
    ขอบคุณค่ะ
    #2,389
    0
  2. #2388 Bunny1835 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 22:34
    สนุกมากค่ะไรท์ แต่งนิยายแบบนี้ออกมาเรื่อยๆนะคะ จะรออ่าน อิอิ-/- ปล.กลับมาอ่านรอบที่สอง 
    #2,388
    0
  3. #2383 id.zombie (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 5 มกราคม 2561 / 08:46
    สนุกมาก ทำเป็นเล่มได้เลยน้ะเนี่ยะไรท์เนื้อเรื่องก็ดี การใช้ภาษาก็ดี มีหักมุมหน่อยๆ ฟินเบาๆ ดราม่าบ้างบอกเลยชอบมาก

    ขอบคุณที่เเต่งนิยายดีๆมาให้พวกเราอ่านน้ะค้า
    #2,383
    1
    • #2383-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      5 มกราคม 2561 / 18:13
      ขอบคุณเช่นกันค่าา คิดว่าจะรีไรท์สักทีถ้าว่างน่ะ เพราะแต่งนานมากกแล้ว ดีจัง พศ.นี้ยังมีคนอ่านนิยายเรื่องนี้อยู่อิอิ
      #2383-1
  4. #2381 Lada05 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2560 / 19:40
    กลับมาอ่านอีกครั้ง ก็ยังสนุกเหมือนเดิม หลังจากติดตามมาหลายปี ก็ยังไม่ลืม แฟนตาซีเรื่องแรกเลยที่ชอบมากขนาดนนี้
    #2,381
    1
    • #2381-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      4 มกราคม 2561 / 16:57
      ดีใจมากมายที่มีคนชอบมาก ขอบคุณที่มาเม้นนะคะ ^^
      #2381-1
  5. #2372 PINKKLY (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 13:35
    หนูนั่งอ่านตั้งเเต่ต้นจนจบของนิยายเรื่องนี้มา3-4รอบเเล้ว ตั้งเเตายังไม่รีไรท์ชอบมากมายยย><
    #2,372
    1
    • #2372-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      5 พฤษภาคม 2560 / 23:55
      ดีใจมาก ๆ ค่า ^^ เย้ ๆ จะพยายามรีไรท์เร็ว ๆ นะคะ อยากให้น้ำหนักการบรรยายมันเท่า ๆ กันทั้งเรื่อง ถ้าหากมีจุดไหนที่ไรท์ลืมใส่ หรือควรใส่ต้องขอคำแนะนำด้วยค่ะ ._. ขอบคุณมาก ๆ ค่ะ
      #2372-1
  6. #2371 0952576548 (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 00:16
    นี่ ไรเตอร์ถ้าเราขอเอานิยายเนื่องนี้ไปแนะนำบนเฟสบุ๊คให้คนอื่นรู้จักจะเป็นไรมั๊ยอ่ะ
    #2,371
    1
    • #2371-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 เมษายน 2560 / 00:24
      ไม่เป็นไรเลยค่ะยินดีมากๆ ^^ ขอบคุณน้า
      #2371-1
  7. #2370 cocolipo (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 22:48
    จบแล้ว อ่านข้ามวันข้ามคืนเลย ติด เด่วจะไปติดเรื่องของลูกต่อ โอ้ยยย 55555 มีความสุขข อยากมีทรอนส์เป็นของตัวเองจังงงง
    #2,370
    1
    • #2370-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 เมษายน 2560 / 00:25
      อยากมีด้วยย งื้อ รีดมีความสุขไรท์ก็มีความสุขค่า^^
      #2370-1
  8. #2361 benzzer slotter (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2559 / 16:56
    ไรท์...

    ไรท์เป็นคนที่แต่งนิยายสนุกมากกกกกกกกกกกกกกกกก

    สนุกจนหยุดอ่านไม่ได้

    สนุกที่สุด

    บรรยายได้น่าอ่านมาก


    แต่งนิยายให้เค้าอ่านอีกนะไรท์~~
    #2,361
    1
    • #2361-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      29 ตุลาคม 2559 / 01:19
      XD ดีใจที่ชอบค่า ดีใจมากสุดๆ //ยิ้มกว้าง
      ขอบคุณนะคะ มีกำลังใจรีไรท์อีกเยอะเลย แต่ยังไม่ได้ต่อสักที...
      #2361-1
  9. #2353 Yurino Suki (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2559 / 22:58
    อือหือออออ อบอุ่น~~~
    #2,353
    1
  10. #2351 Mayogo (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2559 / 09:53
    รออัพตอนพิเศษต่อไปอยู่นะคะไรท์ อยากได้บทหวานๆจนมดขึ้นขึ้นเลย เป็นกำลังใจให้นะคะ
    #2,351
    1
    • #2351-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      12 ตุลาคม 2559 / 10:07
      ขอบคุณนะคะ ^^<3
      #2351-1
  11. #2348 เปงดี๊ที่รักทอม (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2559 / 11:52
    อ่านตอนนี้แล้วซึ่งอ่ะ น้ำตาจะไหล T_T

    ทั้งคู่มีความรักที่มั่นคงต่อกันจึงทำให้ฝ่าฟัน

    อุปสรรคต่างๆมาได้ (แอบอิจฉาอ่ะ อยากมีโมเม้นแบบนี้จัง)



    ขอบคุณไรค์มากๆ เลยนะค่ะที่เพิ่มตอนพิเศษต่อไปเรื่อยๆ 

    และเค้าก็จะติดตามผลงานของไรค์ไปตลอดเช่นกัน
    #2,348
    1
    • #2348-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      10 ตุลาคม 2559 / 11:54
      อึ้ย น่าร้ากที่สุด <3 :)
      ตอนนี้ดราม่าไปหน่อย ตอนหน้าเอาฮาแน่นอน 55 ราล์ฟเตรียมเข้าบทที่เขารอคอยมานานแล้ว-----
      #2348-1
  12. #2346 เปิ้ล (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 22:47
    ชอบเรื่องนี้มากมาย มีพิเศษอีกเรื่อยๆก็ดีค่ะ
    #2,346
    1
    • #2346-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      9 ตุลาคม 2559 / 22:50
      เพิ่มลูกชิ้นไหมคะ.. อะ ไม่ใช่ อิอิ / จะมีมาเพราะมีคนคิดถึงกันนี่แหละค่ะ / ไรท์ก็คิดถึง ;)
      #2346-1
  13. #2345 Raknayna (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 15:59
    คิดถึงงจรุมมมม ตอนแรกอ่านของไอลีนก่อนน สักพักมาเจอของอันเซียร์เราก้อคิดอยู่ว่าพลอตเรื่องมันเหมือนของไอลีนสักพักมาดูผู้แต่งทีนี้รู้เลยค่ะ5555และก้อมาเจอเรื่องนี้เพิ่งมาอ่านแต่ว่าฟินมากกกกกกกกเล้ยยย^^
    #'เม้นนี้เยอะไปหน่อยยนะ5555
    #2,345
    1
    • #2345-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      9 ตุลาคม 2559 / 16:01
      ฮ่าาา ยินดีค่ะ เม้นได้เต็มที่เลยนะ^^~~ ไรท์มีแพลนว่าจะรีไรท์เรื่องนี้นะ ถ้าหากคอมเม้น ติ ชม แนะนำตรงไหนก็บอกได้ค่ะ จะยินดีมากๆ ขอบคุณนะคะ ( :
      #2345-1
  14. #2344 Swpnice (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2559 / 09:51
    คิดถึงตัวละครในเรื่องนี้มากกกกกกกกกกกกก
    #2,344
    1
    • #2344-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      9 ตุลาคม 2559 / 10:06
      รอพบกับพวกเขานะคะอิอิ ไม่ได้ไปไหน เขาก็มีชีวิตของตัวเองอยู่ ~^^>> ขอบคุณที่คอยติดตามมาตลอดเลยน้า <<~~
      #2344-1
  15. #2341 milkystar (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 20:27
    คืดถึงมากกกกกกกก รีบมาต่อนะค้าา


    #2,341
    1
    • #2341-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 21:36
      รับทราบค่าา ~. : )
      #2341-1
  16. #2340 Toh Pichaya (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 13:10
    จบได้ค้างมาก มาต่อเร็วๆนะค้า
    #2,340
    4
    • #2340-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 13:13
      ขึ้นอินโทร เฉยๆค่า แฮร่ สั้นไปหน่อย แต่คราวหน้ามาแบบ 100% แน่นอนน~
      #2340-1
    • #2340-3 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 13:18
      555 โฮ้ ลบไปแล้วค่าาาา-- ขอโทษด้วยนะคะ_ _ รู้สึกตัน และไม่เป็นตัวเองเพราะมันไม่แฟนตาซี(เคยแต่งแนวแฟนตาซีมาตลอดนิเนอะ)
      มีคนรอรู้สึกผิดเยย ._.
      #2340-3
  17. #2339 เปงดี๊ที่รักทอม (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 11:14
    โอ้ยไรค์ทำค้างอ่ะ รักและคิดถึงทรอนมากๆ อ่านกลับไปกลับมาเป็นรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่รู้ (ไม่อาจนับได้) แต่ก็ดีใจมากๆที่ไรค์จะทำเป็นอีบุค ขอบคุณมากนะค่ะที่แต่งนิยายดีดีๆให้อ่าน ชอบมากและจะติดตามผลงานของบาบิตลอดไปค่ะ >O<
    #2,339
    1
    • #2339-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 13:13
      เพราะมีคนรอแบบอีบุคมั้งเลยทำให้ไรท์ฮึด... ไม่เคยคิดเรื่องนี้มาก่อนเลย 555เพราะเป็นคนไม่มีเวลาตลอด ... การรีไรท์นิยายเรื่องนี้อาจจะยากและต้องใช้เวลามาก.... แต่ก็จะพยายามสร้างให้ใกล้เคียงกับคำว่าสมบูรณ์แบบมากที่สุดนะคะ.... ขอบคุณรีดเดอร์มากๆ ที่จุดประกายไอเดียนี้ขึ้นมา. ^^< ขอบคุณจริงๆนะ >
      #2339-1
  18. #2338 ChaowEva (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 09:16
    คิดถึงๆๆๆๆๆๆๆ
    #2,338
    1
    • #2338-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 13:10
      คิดถึงเช่นกันค่า :)
      #2338-1
  19. #2337 Larwan (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 02:16
    คิดถึงๆๆๆๆ+++  มากๆๆๆๆๆ  ยังไงก็ชอบทรอนซ์ที่สุดค่ะ 😊
    #2,337
    1
    • #2337-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 13:09
      ดีใจที่ชอบค่ะ. ไรท์คาดว่าจะได้ล้วงลึกตัวตนของทรอนซ์มากกว่าเดิม ทรอนซ์เป็นคนที่ซับซ้อนมาก และชีวิตมีปมมาก ToT น่าสงสาร ~~
      #2337-1
  20. #2336 Nickname Donna (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 7 ตุลาคม 2559 / 00:17
    งื้อ อยากอ่านต่อจังเลย
    #2,336
    1
    • #2336-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      7 ตุลาคม 2559 / 13:07
      ขอพ้นช่วงวิกฤติ (อาทิตย์หน้า) ก่อนนะคะ ขอบคุณที่มาปักหมุดรอน้าา...:)
      #2336-1
  21. #2326 ArisNatoo (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 01:41
    จะเขียนตอนพิเศษต่ออยู่ใช่ไหมคะ แหะๆ
    #2,326
    1
  22. #2325 KAMI (จากตอนที่ 68)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2559 / 18:41
    ไรท์แต่งได้ดีมากกถ้าจะมีระบบ coins ก็okนะคะ ยังไงก็สนับสนุนไรท์อยู่แล้วว #เค้าติดงอมแงม *-*
    #2,325
    1
    • #2325-1 บาบิQ(จากตอนที่ 68)
      27 พฤษภาคม 2559 / 18:46
      ขอบคุณมากๆค่ะ <3<3<3
      #2325-1