The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 67 : ตอนพิเศษ :ที่มาของอันเซียร์(Aquamarine x Tronzera) -100%-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,010
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    24 พ.ค. 59

[ที่มาของอันเซียร์]

 

            ไม่อยากเชื่อเลยว่า ตั้งแต่เข้ารับตำแหน่งราชินีแห่งโซลิเซียร์ ฉันจะมีวันนี้! วันที่ผู้หญิงทุกคนต่างตั้งหน้าตั้งตารอคอย การ ‘ฮันนีมูน’ เที่ยวในวันหยุดพักผ่อนก็ใกล้เข้ามาแล้ว หลังจากเคลียร์ตารางและงานเอกสารต่างๆร่วมสามเดือน

ยังไม่รวมถึงเรื่องที่ไอลีนมีอายุครบ 1 ขวบพอดี ลูกเริ่มเดินเหินได้อย่างคล่องแคล่วจนตามจับกันแทบไม่ทันแล้ว…ดีที่เป็นช่วงปลายปี เพื่อนรักอย่างแพทตี้และโซล รับปากว่าจะมาเลี้ยงลูกเล็กให้ในขณะที่ไม่อยู่บ้าน

 

            หึหึ 3 วัน 2 คืน นี่แหละ…แม่มีภารกิจในการให้กำเนิดน้องให้หนูนะไอลีน หนูต้องเข้าใจแม่นะ…

 

            ฉันนั่งบนเก้าอี้โยกซึ่งมีเบาะหนุนหลัง พลางก้มมองเด็กน้อยในอ้อมกอดที่ใช้สายตาสดใสไร้เดียงสามองตอบกลับมา ขณะที่ปากเล็กกำลังดูดขวดนมดังจ๊วบๆ นอกจากเนื้อผิวเนียนละเอียดสีขาวจัด กับตาสีน้ำเงินเข้มถอดแบบได้พ่อมาเต็มๆแล้ว จมูกโด่งรั้นเชิดนิดๆนั่นคงได้มาจากฉัน และเมื่อเด็กน้อยเห็นฉันมองจ้องนานเข้า ก็ระบายยิ้มเล็กน่ารักให้

 

“ดีใจใช่ไหมล่ะ ที่ลูกกำลังจะมีน้องชายน่ะ…”ฉันคิดไว้แล้วว่าลูกคนที่สองจะต้องเป็นลูกชายน่ะ

 

“บอกแผนการกับลูก จะดีหรือ?”เสียงทุ้มแผ่วเบาดังขึ้นข้างหู ฉันสะดุ้งก่อนหันไปมองสบกับตาสีทะเลลึกที่อยู่ใกล้จนเห็นน้ำใสในนั้น

 

“อ่า…ทรอนซ์ เช็คของเรียบร้อยดีแล้วเหรอ”ฉันแสร้งตีมึนไม่ได้ยินไป ถึงตอนนี้ฉันและเขาจะมีสถานะเป็นสามีภรรยาตามนิตินัยและพฤตินัย แต่ถึงแม้ว่าจะมีลูกเป็นตัวเป็นตน มายืนยันความรักระหว่่างเราแล้วก็ตาม...แต่ฉันก็ยังอดเขินสายตาที่มองราวกับจะหลอมละลายภูเขาหิมะได้ทั้งลูกอยู่ดีนั่นแหละ .////.

 

“เรียบร้อย”เขาผละหน้าหล่อๆออกไปจนได้(ฟู้~)

 

            ฉันมองเขาเดินอ้อมมานั่งคุกเข่าบนพื้น ริมฝีปากเรียวประทับจูบบนหน้าผาก และแก้มสองข้างของเด็กน้อยอย่างอบอุ่นนุ่มนวล

 

            ไอลีน…แม่ชักจะอิจฉาลูกนิดหน่อยแล้วล่ะ

 

ฉันกระพริบตาไล่ความรู้สึกหลงรักซ้ำแล้วซ้ำเล่าออกไป

ไม่จริงอ่ะ…ทำไมความรู้สึกนี้มันยังไม่หายไป มันควรจะชินแล้วไม่ใช่หรอ!

 

“ฉันจะเอาไอลีนไปฝากไว้กับรีน่านะ?”ทรอนซ์มองฉันซึ่งนั่งนิ่งไม่ขยับ ก่อนค่อยๆอุ้มเด็กหญิงตาสีเดียวกันมาไว้ในอ้อมกอด เสียงฝีเท้าดังกระทบพื้นไม้เบาลงเรื่อยๆบ่งบอกว่าเขาคงกำลังเดินไปไกลถึงประตู

 

            ฉันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ไม้นั่งด้วยหัวใจที่เต้นเร็วแรงประหลาด ก่อนจะเดินไปนั่งลงตรงหน้ากระเป๋าเดินทาง มันถูกวางกึ่งเปิดกึ่งปิดอยู่บนพื้น

 

            ตึก…ตึก…

เสียงฝีเท้าดังเข้ามาใกล้อีกครั้ง ฉันคิดว่าทรอนซ์คงจะกลับมาขนกระเป๋า

 

“ทรอนซ์…ช่วยหยิบเสื้อโค้ทให้ฉันที…อ๊ะ”ฉันหันขวับพลางพูดพลาง ก่อนจะรู้สึกว่ามีคนโอบอุ้มร่างฉันไว้จนลอยขึ้นจากพื้น! “ท…ทรอนซ์?”

 

            เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไร ลำแขนแกร่งกำชับร่างฉันให้แนบสนิทไปกับตัวเขามากขึ้น และเมื่อสบตาสีทะเลลึกทรงพลังนั่น ฉันก็ค้นพบแล้วว่าบางทีอาจจะไม่ต้องถามว่าเขาต้องการอะไร ในเมื่อสายตาของเขาก็บอกทุกอย่างแล้ว…

 

            แต่…แต่ว่า…ตอนนี้เลยหรอ…กลางวันแสกๆเนี่ยนะ?

 

“ทรอนซ์”ฉันครางเบาๆ เมื่อเขาเริ่มจู่โจมโดยก้มลงพรมจูบตามซอกคอ ก่อนสัมผัสอุ่นอันหวานล้ำนั้นจะเบียดเข้ามาครอบครองริมฝีปากของฉัน “อื้อๆๆ” ฉันพยายามเบี่ยงหน้าหลบการโจมตีนั้น จนในที่สุดก็มีช่วงว่างที่ทรอนซ์ละจากริมฝีปาก เลื่อนไปขบกัดบริเวณติ่งหูของฉันแทน! “อย่า…ไม่ใช่ตอนนี้…นะ?”

 

            ตาสีทะเลลึกฉายรอยเคร่งเครียดวูบหนึ่ง ดูเหมือนเขาจะไม่ชอบที่โดนขัดจังหวะในขณะที่กำลังบรรเลงเพลงรักเท่าไหร่นัก

           

“ใกล้เวลาเดินทางแล้ว อ…อีกอย่าง เราต้องเดินทางอีกไกลเชียวนะ”ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ เมื่อแหงนมองดวงหน้าคมคายนั้นเรียบสนิท ก็รู้ได้เลยว่าเอาแล้ว…งานเข้าแน่แท้

 

            โดนพ่อคุณงอนเข้าให้แล้ว

 

“ฉันว่าโซลกับแพทตี้ใกล้จะมาแล้วนะ…”ฉันพยายามเบี่ยงประเด็นความสนใจ

 

            พรึ่บ

ร่างฉันถูกทิ้งลงบนเตียงนุ่ม ก่อนเจ้าของร่างนั้นจะพลิกกายเดินออกไป โดยไม่ลืมที่จะยกกระเป๋าเดินทางที่ฉันแพ็คเป็นระเบียบมาถือไว้ด้วย

 

“เฮ้อ…”ฉันผ่อนระบายลมหายใจช้าๆ พลันยกมือขึ้นมาทาบอก มันเต้นรัวเร็วอย่างบ้าคลั่งและหากว่าปล่อยให้เกินเลยไปมากกว่าเมื่อกี้ล่ะก็…

            เราก็คงสายสำหรับไฟล์ทเครื่องบิน

            ใช่แล้ว…ที่ที่ฉันจะไปคือ หมู่เกาะฮาวาย หมู่เกาะเล็กๆ หนึ่งในรัฐของแผ่นดินใหญ่สหรัฐอเมริกา!

 

            ยิ้มเข้าไว้อะความารีน…นี่เป็นช่วงเวลาที่เธอรอคอยมาเกือบทั้งชีวิตเลยนะ!^^ สู้ตาย(?) เย่!

 

 

 

 

            ‘ประกาศ คุณอะความารีน โซลิเซียร์ และ คุณทรอนซีรา โซลิเซียร์ ผู้โดยสารเที่ยวบินที่ XZ1112 , XZ1112…กรุณาติดต่อประชาสัมพันธ์ผู้โดยสารขาเข้าชั้น 3 ด่วนค่ะ’

 

            กริ๊ดดดดดดดดดด!! เอาไงดี เครื่องจะออกแล้ว~

หลังจากที่ฉันและทรอนซ์ข้ามรั้วสีขาวของโรงเรียนผู้ใช้เวทย์แคปริคอร์น ซึ่งเป็นจุดเชื่อมต่อกับโลกมนุษย์ที่ใกล้ที่สุดแล้ว พวกเราก็ใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์ปกติธรรมดาที่กำลังจะเดินทางไปที่สนามบิน โดยการเรียกรถแท็กซี่!!

 

            แต่อีตาลุงคนขับแท็กซี่นั่นกลับไม่รู้จักทางไปสนามบินที่ห่างออกไปแค่ 30 กิโลเมตร พระเจ้า! ลุงคะทำไมใจร้ายกับหนูอย่างนี้ ลุงรู้เปล่าว่าหนูรอวันนี้มานานแค่ไหนT_T

            และด้วยความฉลาดล้ำของเทคโนโลยีที่ก้าวหน้าทันสมัย มีสิ่งที่เรียกว่า จีพีเอส ซึ่งสามารถใช้นำทางผ่านแอพลิเคชันบนโทรศัพท์มือถือได้แล้ว ฉันจึงควักเครื่องมือติดต่อสื่อสารซึ่งใช้สำหรับโลกมนุษย์เท่านั้น ออกมาเปิดเครื่องและกดไปที่ ‘gg map’

 

            ‘เริ่มต้นการนำทาง ไปยังสนามบินsuvana airport’

 

            ‘เหยียบ-มิด-เลย-ลุงงงงง!!’ฉันเร่งขณะที่ปากก็คอยพร่ำบอกทางให้คนขับรถ

 

            ‘…’ขณะที่อีกคนเอาแต่นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา อันที่จริงตั้งแต่เกิดเรื่องเมื่อเช้า เขาก็ยังไม่พูดกับฉันเลย แต่ช่างเถอะ เอาเรื่องขึ้นเครื่องบินให้ทันก่อนไหม!

 

           

            กลับสู่ปัจจุบัน ฉันและทรอนซ์ต่างก็แบกสัมภาระทั้งคู่ ของฉันเป็นเป้สะพายพกพาง่าย ส่วนทรอนซ์ถือกระเป๋าแบบลากได้หิ้วได้เอาไว้ พวกเราวิ่งสุดฝีเท้าราวกับแข่งมินิมาราธอนกันสองคน มีคนหันกลับมามองพร้อมกับหลบทางให้

 

            “สวัสดีค่ะ สายการบิน gohawaii ยินดีต้อนรับค่ะ”

 

            “สวัสดีค่ะฉันอะความารีน โซลิเซียร์ ส่วนนี่…สามีดิฉันค่ะ>///<”ไม่รู้ทำไมฉันต้องเขินด้วยนะ แต่คนข้างๆกลับไม่ได้รับอารมณ์ฉันเลย ดูจากหน้าราบเรียบตึงสนิทนั่นสิ - -

 

            “อ้อ คือพอดีว่าอีก 5 นาที gateจะปิดแล้ว นี่เป็นตั๋วเครื่องบินนะคะ รีบหน่อยก็ดีนะคะ”

 

            อ๊ากกกกกกกก! ซวยซ้ำสอง!

ฉันรับกระดาษมันสองใบมาไว้ในมือ เมื่อเห็นหมายเลขประตูที่ว่าก็ต้องถลึงตามองอีกครั้ง

            ก็อีประตูนี้มันอยู่อาคารถัดไปไม่ใช่เรอะ!! อ๊ากกกกกกกกกก

 

“ทำไงดีทรอนซ์ อย่างนี้เราไปไม่ทันแน่เลยอ่ะ”ฉันทำหน้าสลด ก่อนจะมองคนข้างๆที่ยังตีหน้านิ่งได้คงที่

 

            ทรอนซ์กลับไม่พูดพร่ำทำเพลง เขายกโทรศัพท์มือถือเครื่องหนึ่งมาแนบไว้กับหู(เห้ย ทรอนซ์มีพกโทรศัพท์ด้วย?)

 

            “ขอบริการ ‘ส่งถึงที่’”เขาพูดเรียบๆ และก่อนที่ฉันจะทันได้สงสัยอะไรไปมากกว่านี้นั้น เบื้องหน้าก็ปรากฏเป็นเงาร่างหนึ่ง เขาสวมชุดสีดำมีผ้าโพกหัวและปิดหน้าคล้ายกับนินจา

 

            “เฮ้ย!”ฉันร้องอย่างตกใจ แต่เมื่อมองไม่รอบๆกลับไม่เห็นว่ามีคนสังเกตมนุษย์ที่ใส่เสื้อผ้าได้เตะตาที่สุดในสนามบิน หรือว่า…พวกเขามองไม่เห็นอย่างนั้นหรอ?

 

            “ครอส อะคาเดมีครับ กระผมเจ้าพนักงาน โมริ โคคาชิ”เขาแนะนำตัวสั้นๆ ก่อนจะเดินเข้ามาแทรกกลางระหว่างฉันและทรอนซ์ “บริการส่งถึงที่พร้อมแล้วครับ”

 

            “อะไรน-…กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด~”

 

            ฉันลากเสียงยาวตามระยะทางที่ถูกมือนั้นฉุดดึงที่ต้นแขน ร่างฉันปลิวลอยขนาดไปกับพื้น ใบหน้าต้านลมบิดเบี้ยวเพราะความเร็วแรงที่ถูกกระทำ โดยพ่อหนุ่มโพรเทกเตอร์จากสถาบัน ‘ครอส อะคาเดมี’

 

 

 

            ‘ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ กรุณารัดเข็มขัดขณะอยู่บนที่นั่ง ขอบคุณค่ะ’

 

            ฉันเอนหลังพิงกับเก้าอี้ บนเครื่องบินในชั้นเฟิร์สคลาส

            ยังรู้สึกใจเต้นไม่หายเลยให้ตายสิ…ไม่เอาแล้ว ถ้าไม่จำเป็นจริงๆฉันไม่ขอรับบริการส่งตรงถึงนรกนั่นอีกแล้ว ไม่เด็ดขาด!

            ฉันนึกถึงโพรเทกเตอร์ธาตุพิเศษไฟฟ้าที่ยิ้มแป้นเมื่อได้รับค่าตอบแทนเป็นเหรียญทองห้าเหรียญ ดูเหมือนใครบางคนจะจ่ายเกินอัตราค่าบริการที่กำหนด

 

            ใครบางคนที่กำลังนั่งใส่หูฟัง หลับตาอยู่ในโลกส่วนตัวนั่นแหละ

 

“ทรอนซ์…ทรอนซ์…”ฉันสะกิดคนข้างๆ เขาแค่แง้มเปลือกตาขึ้นมามองเล็กน้อย ก่อนจะปิดตาลงไปใหม่

 

            ใจเย็นไว้จ้า…อะความารีน เธอเป็นคุณแม่ลูกหนึ่งแล้วต้องยิ้มอารมณ์ดีสิจ๊ะ สามีจะได้รักจะได้หลง จะได้อยากทำลูก เอ๊ย! ผลิตทายาท เอ๊ย! เออช่างมันเถอะนะ แล้วอะไรทำให้หมอนั่นเย็นชาใส่ฉันจังฟะเนี่ย! กับแค่เรื่องนั้นน่ะนะ!

 

“คุณผู้ชาย จะรับชาหรือกาแฟดีคะ?”เสียงหวาดหยดย้อยดังจากด้านข้างเก้าอี้ฝั่งที่ทรอนซ์นั่งอยู่ เขาถอดหูฟังออกข้างหนึ่งแล้วขมวดคิ้วเพราะไม่ได้ยินสิ่งที่แอร์โฮสเตสสาวสวยคนนั้นพูด

 

            แต่สิ่งที่หล่อนทำกลับจุดไฟข้างในตัวฉัน!

            หล่อนโน้มหน้าเข้าใกล้จนเกือบจะชิดหู ตาคู่สวยยิบยับเป็นประกายแพรวพราว

            “จะรับชา…หรือกาแฟดีคะ…”

 

            “…”ทรอนซ์เงียบไป ก่อนจะหันมาที่ฉัน “ภรรยาของผมชอบกาแฟมากกว่า สำหรับผมไม่ต้องหรอกครับ”

 

            นี่ไงคะ…ทำไมฉันถึงรักผู้ชายคนนี้ มากมายถึงเพียงนี้ ^_____________^

“แหม่ คุณสามีคะ คุณนี่รู้ใจฉันจริงๆเลย ถึงเราจะมีลูกกันแล้วก็ตาม แต่คุณก็ยังใส่ใจฉันไม่เปลี่ยน~^_____________^”รอยยิ้มนั้นก็อปวางมาจากด้านบนเลย เพราะงั้นหมายความว่าฉันยิ้มไม่หุบเลยน่ะสิ! คิิคิ

 

“…”แต่เหมือนคุณสามีจะไม่มีอารมณ์ต่อบทนะคะตอนนี้ เขาเอนหลังพิงเบาะตามเดิม ไม่สนซักนิดว่าหญิงสาวที่ถูกเขาปฏิเสธจะหน้าเจื่อนขนาดไหน

 

“ร…รับกาแฟนะคะ”

 

ค่ะ!! ^_____________^”ฉันยังรักษารอยยิ้มนั้นไว้ หัวใจเต้นเร็วแรงอย่างลิงโลด

 

            ยู้ฮูวๆ! วันหยุดฮันนีมูนในฝันของฉัน มันจะต้อง ยอด-เยี่ยม สุดๆแน่ๆ!!

 

 

[40%]

 

            ท่านผู้โดยสารโปรดทราบ หากใครเป็นแพทย์กรุณาแสดงตัวกับเจ้าพนักงานด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะจบเสียงประกาศซึ่งฉันตื่นมาทันฟังพอดี ด้วยสัญชาตญาณการเป็นฮีลเลอร์และเรียนจบแพทย์มา 6 ปีในโลกมนุษย์ มีเลขใบประกอบวิชาชีพเวชกรรมพร้อม ฉันจึงลุกพรวดจากเก้าอี้ทันที ฉันค่ะ!!”

 

            ทรอนซ์เหลือบมามองฉันแว๊บนึง

รอนี่นะ เดี๋ยวฉันมา

 

            ฉันไม่ได้รอฟังคำตอบ เพราะใจมัวแต่กังวลว่าจะมีเหตุด่วนเหตุร้ายอะไรบนเครื่องบินรึเปล่า

 

            มีอะไรเหรอคะฉันโผล่หน้าออกไปสู่ประตูซึ่งเชื่อมกับชั้นอีโคโนมิกคลาส มีพนักงานสาวสวยคนเดิมรออยู่ก่อนแล้ว

 

            มีผู้โดยสารท่านหนึ่งบนว่าใจสั่น เหนื่อย หายใจไม่อิ่มน่ะค่ะ

 

            พาฉันไปดูหน่อยได้ไหมคะ

 

            ฉันถูกพาเข้าไปในห้องที่มีม่านกั้น มันไม่ได้มีพื้นที่เยอะแยะอะไรมาก แต่ก็เพียงพอสำหรับคนสามคน ผู้ป่วยนอนอยู่บนเตียงที่มีผ้าปูโต๊ะสีขาวคลุมไว้

 

คุณคุณคะ คุณชื่ออะไรคะ

 

“#$@#$#%#”เป็นคุณลุงอายุประมาณสัก 50 ปี ตอนนี้ถามอะไรก็ตอบไม่ได้แล้ว ระดับการรู้สึกตัวลดลง

 

ลุงงงงง~ฉันพยายามเรียกต่อไปขณะที่มือสัมผัสชีพจร และพบว่ามันเต้นเร็วเกินกว่าคนปกติไปมาก จากนั้นก็คว้าเอาหูฟังstethoscopeซึ่งแขวนไว้ด้านข้างมาฟังหัวใจและปอด เขาเพิ่งกินอะไรเข้าไปรึเปล่าคะ อย่างพวกชา กาแฟ…”

 

ไม่ค่ะ เขาดื่มแค่น้ำเปล่าเท่านั้นแอร์โฮสเตสตอบทันที และสีหน้าดูค่อนข้างมั่นใจ งั้นสาเหตุอาจมาจากอย่างอื่นน่ากลัวว่าจะเป็นเรื่องของหัวใจ

 

โอเคค่ะ มีเครื่องAEDรึเปล่าคะฉันถามหาเครื่องกระตุกหัวใจไฟฟ้าชนิดอัตโนมัติ เพราะมันใช้อ่านคลื่นไฟฟ้าหัวใจได้ ไม่แน่ว่าจำเป็นจะต้องให้การรักษาเพิ่มเติม ถ้ามีภาวะการเต้นหัวใจที่ผิดปกติ

 

..แบตหมดค่ะ กำลังชาร์จอยู่พระเจ้า! ฉันง่วนอยู่กับการเปิดเส้นแทงเข็มเข้าไปผ่านเส้นเลือดหลังมือแล้วต่อเข้ากับขวดน้ำเกลือ เสร็จเรียบร้อยจึงวิ่งไปที่ไมโครโฟนด้านนอก มีเสียงตะโกนถามว่า จะไปไหนคะ!’ จากแอร์โฮสเตสสาวสวยอย่างลนลาน

 

ประกาศ โพรเทกเตอร์ ครอส โปรดแสดงตัวด้วยค่ะ ขอบคุณค่ะ!”ฉันพูดเสร็จ ก็วิ่งกลับเข้าไปด้านในอีกครั้ง คุณลุงเขามีญาติรึเปล่าคะ

 

ไม่ค่ะ เขาเดินทางคนเดียวค่ะ

 

            ฮือ แล้วอย่างนี้จะรู้ไหมว่าเขามีโรคประจำตัวอะไรอยู่บ้าง? กินยาอะไรอยู่?

 

มีใครถามหาโพรเทกเตอร์ ครอส รึเปล่าครับในที่สุดเสียงสวรรค์ก็ดังจากทางประตู

 

มานี่ค่ะ คุณแอร์โฮสเตสรบกวนช่วยไปเฝ้าด้านนอกอย่าให้มีใครเข้ามานะคะฉันไม่เสียเวลาทำความรู้จักหรือทักทายใดๆทั้งสิ้น ตอนนี้ฉันคว้ามือหนาของชายรูปร่างหน้าตาดี เหมือนลูกครึ่งยุโรป-เอเชีย มาสัมผัสบนอกซ้ายของคนป่วย และเมื่อสาวสวยคนนั้นเดินออกไปแล้วฉันจึงว่าต่อ ช็อตเลยค่ะ

 

..อะไรนะครับ?”

 

ช็อตเพื่อให้การนำกระแสไฟฟ้าในหัวใจของคนไข้กลับมาเป็นปกติ ทำเลยค่ะ

 

            หมอนั่นเห็นแววตาอันมุ่งมั่นของฉัน เขาจึงพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเรียกพลังออกมายังฝ่ามือ(แน่นอนว่าฉันชักมือกลับก่อนหน้านั้นทันที)

 

            ฟู่~

เกิดกระแสไฟฟ้าแล่นเปรี๊ยะ ร่างลุงวัย 50 ปีกระตุกวูบหนึ่ง

ฉันใส่หูฟังstethoscopeแล้วลองฟังจังหวะการเต้นหัวใจอีกครั้งแล้วก็ต้องยิ้มออกมา

เยี่ยม จังหวะการเต้นหัวใจกลับมาเป็นปกติแล้วค่ะ  

           

เฮ้อ โล่งไปทีนะครับ

 

คุณคะ เข้าไม่ได้นะคะ

“…”

 

            ฉับ

มีใครบางคนเลื่อนม่านกั้นออกอย่างแรง ฉันที่กำลังยิ้มกว้างให้กับชายหนุ่มลูกครึ่งตรงหน้าก็พลันยิ้มค้างเมื่อมองเลยไหล่เขาไป มีใครบางคนกำลังจ้องอย่างเย็นเยียบ

 

..ทรอนซ์ฉันเห็นตาสีทะเลลึกมองต่ำลงไปยังผู้ป่วย เมื่อมองตามก็ต้องชะงักเพราะมือฉันยังค้างในท่าฟังหัวใจ ส่วนมือหนาของหนุ่มหน้าตาดีคนข้างๆฉันก็กำลังทาบทับบนอก นั่นทำให้ดูเหมือนกับว่าฉันกุมมือหนานั่นไว้อยู่

 

            แต่ทรอนซ์ไม่ใช่คนขี้งอน ไม่ใช่คนคิดมาก เพราะงั้นไม่มีปัญหาเนอะ!

 

            ฉับ!

ม่านกั้นปิดลงตามเดิม แผ่นหลังกว้างหายวับไปจากที่ที่เคยยืนอยู่

 

            อาเอาใหม่ อันที่จริงเขาอาจจะขี้หึงบ้างนิดหน่อย

 

ผมชื่อ เควิน คาร์ล ครับ ยินดีที่ได้รู้จัก ว่าแต่คุณเป็นฮีลเลอร์ใช่ไหมครับ?”เขาก้มลงมากระซิบใกล้ พร้อมทำตายิบยับแพรวพราว

 

..ใช่ค่ะ ฉันอะความารีนฉันไม่กล้าเติมนามสกุลเพราะนั่นอาจหมายถึงการเปิดเผยสถานะตัวตน ราชินีแห่งโซลิเซียร์คงมีชื่อเสียงไปทั่วทั้งโลก

 

คุณกำลังจะไปฮาวายหรือ

ใช่ค่ะ ไปกับสามีน่ะค่ะ

คนเมื่อกี้หรือครับ

ใช่คะ เขานั่นล่ะ

อ๋องั้นเองสินะ เสียดายจัง

คะ?”

อ่อ เปล่าครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณนะครับคุณอะความารีน

 

            อา ฉันตาฝาดไปรึเปล่า เมื่อกี้เหมือนมีคนส่งยิ้มโปรยเสน่ห์ให้ฉันเลยนะ

 

อาขอบคุณมากนะครับหมอลุงวัย 50 ปีคนนั้นโพล่งขึ้นมาขณะที่เริ่มรู้สึกตัวมากขึ้น เขาเห็นฉันถือstethoscopeค้างไว้บนอก

 

อ๋อ ยินดีค่ะคุณลุงฉันยิ้ม ทั้งที่ในใจกำลังรู้สึกกลุ้มทั้งเรื่องสามีขี้หึง และการถูกคนแปลกหน้าที่ไหนไม่รู้มาโปรยเสน่ห์ใส่บนเครื่องบิน

 

 

            @ Hawaii~

อ๊าาาาา น้ำทะเลใสเป็นบ้า หาดทรายละเอียดสีขาวน่ากลิ้งตัวไปมาเป็นที่ซู๊ด~ ><

ฉันใส่ชุดว่ายน้ำน่ารัก เป็นเสื้อแขนกุด กระโปรงพลีทสั้นสีแดง สดใส ท้าแดดมากเลยข่า

ส่วนสามีดิฉันหรอคะ!! ขอบอกว่าร้อนแรงเสียยิ่งกว่าพระอาทิตย์ในเมืองไทยซะอีกค่ะ!!

 

            ฉันยิ้มอย่างเขินอายเมื่อเห็นอกเปลือยกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขนาดสมส่วนกำลังดี ไล่ลงมายังซิกแพ็คที่มีให้เห็นลางๆแต่แนวเส้นชัดเจนนัก ต่อมาก็ลงไปจนถึงวี-

 

นี่จ้องอะไรของเธอ- -”เขาทักขึ้น เมื่อเห็นสายตาอันหื่นกระหาย เอ๊ย สายตาเพ่งพิจารณาเรือนกายของฉัน ในยามที่ใช้มองเขา

 

เปล่าจ้ะทรอนซ์ เราไปเล่นน้ำกันเหอะนะ^^”ฉันคว้าแขนเขา เพื่อตั้งใจจะลากลงไปยังน้ำทะเล

 

ไม่ล่ะ เธอเล่นไปเองคนเดียวแล้วกันเขากลับเดินกลับไปนั่งบนเสื่อ ในที่ที่มีร่มคันใหญ่ปักบนพื้นทราย

 

ฮึ่ย~”ฉันได้แต่แค่นเสียงในลำคอ เชอะ! ก็ได้ ฉันเล่นของฉันคนเดียวก็ได้ทรอนซ์!

            ฉันไม่ลืมที่จะหันไปค้อนคนที่กำลังยกลูกมะพร้าวขนาดยักษ์มาดูดกินผ่านหลอดสีขาว เห็นผิวสีขาวของเขาเริ่มขึ้นสีแดงไหม้ นั่นคงเป็นสาเหตุที่ทรอนซ์ไม่ชอบทะเล หรือกลางแจ้ง เพราะเขาคุ้นชินกับการอยู่ในอากาศหนาวจัดมากๆนั่นเอง

 

            ซ่า~

เสียงคลื่นซัดกระทบฝั่งดังเป็นระลอก ในขณะที่ฉันกำลังนอนหงายลอยตัวในทะเลอยู่นั้น

 

สวัสดีครับเสียงอันคุ้นเคยดังขึ้นจากด้านข้าง ทำให้ฉันตกใจทรงตัวไม่อยู่

 

            หมับ

ลำแขนคู่หนึ่งคว้าเอวฉันเอาไว้ ให้ยังลอยหงายค้างบนผิวน้ำได้เหมือนเดิม

 

อ่าคุณคาร์ลนี่เองฉันพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่ทำสีหน้าแตกตื่นตกใจเกินไป กับการ ถึงเนื้อถึงตัว ของเขา

 

ฮ่าๆ ได้โปรดเรียกผมว่าเควินเถอะครับ

 

แหะๆ

 

            แล้วเขาก็ชวนคุยไปเรื่อย ว่าฉันมาจากมุมไหนของโลก ซึ่งฉันก็ได้แต่ตอบแบบอ้อมโลกว่าอยู่แถวๆแถบแคปริคอร์น จบจากโรงเรียนผู้ใช้เวทย์ในฐานะฮีลเลอร์ เขาดูสนใจมากทีเดียว เพราะประเทศของเขานั้นก็มีโรงเรียนผู้ใช้เวทย์ที่มีชื่อเสียงเช่นกัน

 

ผมมาจากตระกูลครอสก็จริง แต่คุณแม่ย้ายออกจากบ้านนั้นตั้งแต่เด็กน่ะครับ ตอนนี้ผมเลยอยู่อเมริกากับแม่

 

อ๋อ อย่างนี้เอง

 

            กึกๆ

ฉันเริ่มรู้สึกหนาว เมื่ออุณหภูมิน้ำลดลงอย่างรวดเร็ว ไม่น่าเชื่อว่ากลางวันแสกๆที่มีพระอาทิตย์ลอยโด่งอยู่ข้างบน จะมีอากาศคล้ายกับโซลิเซียร์ช่วงฤดูร้อนไปได้?

 

หืม อากาศเปลี่ยนเร็วจังนะครับ น่าแปลกแม้แต่คาร์ลยังรู้สึกได้

 

อ๋อ แหะๆๆ งั้นฉันขึ้นฝั่งก่อนแล้วกันนะคะฉันเริ่มรู้สึกไม่ดี เมื่อเห็นใครบางคนกำลังรออยู่บนฝั่ง เขายืนมองอยู่ไกลๆ แต่ดูเหมือนมีความโกรธเกรี้ยวได้ถูกพัดหอบมากับเกลียวคลื่นน้ำทะเล ส่งตรงมาถึงฉันเรียบร้อยแล้ว

 

เชิญครับ

 

            ฉันกึ่งว่ายกึ่งเดินกลับไปยังฝั่ง และใครบางคนกำลังยืนแผ่ไอเย็นอยู่จริงๆด้วย

ทรอนซ์

 

มันจะมากไปแล้วนะอะความารีนเขาเปรยขึ้นอย่างเย็นเยียบทันทีที่ฉันก้าวถึงฝั่ง

 

..อะไร นายพูดเรื่องอะไรน่ะ

 

“…”เขาพลิกกายจากไปอีกครั้ง

 

เฮ้ เดี๋ยวก่อนสิทรอนซ์

 

            ฉันตามหลังกว้างไปติดๆ พยายามเขย่งเท้าเรียกร้องความสนใจ ทั้งออดอ้อนเต็มที่ ดีกันน้า ดีกันน้า~” หรือแม้กระทั่งทุ่มสุดตัวโดยการกอดเขาไว้จากด้านหลัง ด้านข้าง ด้านหน้า แต่ว่าจะด้านไหนเขาก็ไม่สนใจอยู่ดีอะT^T

 

ง่า ทรอนซ์~”

 

            ปัง~

ปิดประตูใส่หน้าภรรยาเลยเหรอทรอนซ์ ฮือๆTT

ฉันมองบานประตูไม้อย่างเงียบๆ ก่อนจะถอนหายใจออกมา

 

            ไม่ได้ อุปสรรคอะไรก็ไม่อาจขวางกั้นแผนภารกิจของฉันได้หรอก!!

            ทรอนซ์ฉันต้องปั๊มลูกกับนายให้ได้!!

 

            หลังจากผ่านไปเกือบชั่วโมง ฉันเคาะประตูจนเสียงแหบเสียงแห้งเรียกดีๆก็แล้ว เรียกเสียงโหดก็แล้ว โวยวาย ดราม่า มาทุกบทบาทแล้ว ในที่สุดเขาก็ยอมเปิดประตูแล้วเดินเลยออกไปจากห้องจ้า

            ชิชิ ใครบอกทรอนซ์ไม่ขี้งอน ไม่จริง! แถมง้อยากซะด้วย

 

            ฉันเบ้หน้าใส่ มองคนที่เดินเมินออกไป แล้วจึงตัดสินใจเข้าไปเปลี่ยนเสื้อผ้า

แน่นอนว่าชุดที่เตรียมมานั้น ต้องมีความพิเศษเข้ากับบรรยากาศทะเล นั่นคือชุดเดรสสายเดี่ยวสปาเกตตี้สีขาว กระโปรงยาวพลิ้ว ทั้งหมดนี่ก็เพื่อดินเนอร์สุดโรแมนติกวันนี้ยังไงล่ะ^^

 

            ในที่สุดเมื่อพร้อมแล้ว ฉันก็รีบเดินออกจากห้องเพราะกลัวเลยเวลาอาหารเย็น

 

อ้าว สวัสดีครับ^^”

 

..คุณ เควิน?”

 

บังเอิญจังเลยนะครับ อยู่ห้องตรงข้ามกันซะด้วย

 

            ฉันก็ว่าบังเอิญค่ะ บังเอิญมากด้วย ไม่น่าบังเอิญขนาดนี้เลยนะคะ

 

..กำลังจะไปทานอาหารเหรอคะ^^”ฉันยิ้มตอบอย่างมีมารยาท

 

ออ ครับ ไปด้วยกันไหม?”ไม่เอาค่ะ สามีกำลังอยู่ในโหมดหึงค่ะ

 

ก..ก็ได้ค่ะฉันตอบด้วยเสียงแผ่วเบา ในเมื่อวินาทีสุดท้ายความคิดที่ว่า แค่เดินไปทางเดียวกัน คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง

 

            แต่ไม่รู้ว่านั่นเป็นปัญหาใหญ่มากเลยล่ะ

เมื่อทรอนซ์ซึ่งนั่งที่นั่งริมระเบียง เบือนสายตามาเห็นเข้า ตาสีทะเลลึกคู่นั้นพลันเบิกค้างไปชั่วขณะหนึ่งฉันพุ่งเข้าไปหา แต่ทว่าเขากลับลุกเดินหนีออกไปอีกทาง

 

            เมื่อหยุดถึงโต๊ะอาหาร ซึ่งมีจานเมนูสุดหรูน่าทานวางเรียงรายอยู่บนนั้น พร้อมเทียนไขเล็กๆประดับ ฉันยิ่งรู้สึกผิดทันที

            เขาเตรียมสิ่งนี้เพื่อฉันรึเปล่า?

 

มีอะไรกันรึเปล่าครับ ผมรู้สึกว่าบรรยากาศมันแปลกๆไป

 

..ไม่มีอะไรหรอกค่ะฉันพยายามกลั้นน้ำตาไม่ให้ไหล เควินแตะไหล่ฉันเบาๆ

 

บอกผมได้นะ ผมยินดีรับฟังทุกปัญหาของคุณ

 

            ฉันไม่รู้ว่าทำไมเมื่อมองตาสีฟ้าสุกสว่างนั่นจะต้องใจอ่อนทุกที เขายิ้มสุภาพ ท่าทางอบอุ่นใจดี น่าคบหาเป็นเพื่อน โดยที่ไม่รู้ตัวฉันจึงทรุดลงบนเก้าอี้ ก่อนนั่งเอามือเท้าโต๊ะ กุมขมับ

 

สั่งเครื่องดื่มมาทานแก้เครียดดีไหมครับ

 

            อยากทำอะไรก็เชิญเลยฉันอยากพูดแบบนั้น แต่ตอนนี้ในหัวมีแต่ทรอนซ์

เขารู้สึกยังไงนะ โกรธมากเลยหรอ? ทำไมถึงไม่คุยกับฉันล่ะงี่เง่า

            สักพักนึงก็มีเครื่องดื่มสีฟ้ายื่นตรงมาด้านหน้า จากคนๆนั้น

 

ขอบคุณฉันลืมคำว่ามารยาท กระแทกอารมณ์หงุดหงิดใส่เต็มที่ จากนั้นก็กระดกน้ำสีฟ้าลงไปอย่างรวดเร็ว

            อา~ ร้อนเป็นบ้า ขมมากด้วย ไม่เอาแล้วค่ะ ไม่อร่อยเลย ฉันส่ายหน้าเมื่อเห็นเขาเตรียมเทเครื่องดื่มลงในแก้วของฉัน

 

ยิ่งเครียด ก็ยิ่งต้องดื่มเพื่อคลายกังวลชั่วคราวน่ะครับ มา ผมจะดื่มเป็นเพื่อนเอง

 

อา~.~”ฉันเริ่มประคองสติไว้ไม่อยู่ ไม่รู้ว่าทำไมตัวเองถึงต้องทำตามที่หมอนั่นบอกให้ทำ นั่นคือ ดื่มและดื่มเข้าไป

 

ฮ่าๆๆ คุณเป็นคนตลกดีนะครับ ผมชอบคุณแล้วสิ

 

            ฉันเห็นรอยยิ้มสดใสนั่นพลันยิ้มออกมา หลังจากที่เล่าเรื่องตลกเรียกเสียงฮากริบให้คนตรงหน้าฟัง แต่เขากลับหัวเราะ หึ น่าแปลกนะที่มีคนขำมุกของฉันได้ เพราะทรอนซ์ไม่เคยหัวเราะเลยที่แท้มุกตลกของฉันก็ยอดเยี่ยมใช้ได้อยู่เหมือนกัน

 

มาครับ ผมจะพาคุณไปส่งห้อ-…”เสียงของเขาพลันเงียบหายไป ฉันซึ่งกำลังสะลึมสะลืออยู่ค่อยๆปรือตาขึ้นมองแล้วก็เห็นว่ามือหนากำลังยกเตรียมโอบไหล่ฉัน แต่เขาก็แข็งค้างไว้ในท่านั้น ตาสีฟ้าฉายรอยตื่นตระหนกแปลกๆ

 

เป็นอะไรไปคะ

 

จะไปส่งกันถึงห้องเลยหรือ เกินไปหน่อยมั้งทรอนซ์นั่นเอง เขาจับไหล่หนาของเควินไว้อีกที

 

อ้าว ทรอนซ์นายมาแล้วเหรอฉันพูดอย่างงัวเงีย และมึนตึ้บเกินกว่าจะคิดอะไรออก

 

มากับฉันเขาพูดสั้นๆ แรงฉุดที่ต้นแขนพาให้ร่างฉันลุกพรวดจากเก้าอี้ รู้สึกเจ็บแปลบจนร้องออกมาเบาๆ

 

            ภาพเบลอตรงหน้าคือมีทรอนซ์ดึงต้นแขนฉันไปข้างหน้า ตอนนี้ผิวสัมผัสที่เท้าคือทรายเนื้อละเอียด ฉันพยายามมองไปรอบๆก็พบว่ามันคือริมทะเลนั่นเอง

 

เธอชอบหมอนั่นมากงั้นเหรอเขาโพล่งขึ้นทันทีที่ปล่อยแขนฉัน และเราอยู่กันสองคนท่ามกลางแสงจันทร์และเสียงคลื่นทะเลซัดเข้าสู่ฝั่ง

 

ใคร?”ฉันขมวดคิ้ว ไม่ได้จะกวน แต่นั่นเพราะสมองของฉันกำลังประมวลผลทีละนิด อย่างช้าๆเนื่องจากฤทธิ์เครื่องดื่มแอลกอฮอล์

 

ฉันว่าเราควรยุติวันหยุดไว้แค่นี้ พรุ่งนี้เตรียมตัวกลับโซลิเซียร์ได้เลย ฉันจองตั๋วเครื่องบินไว้แล้ว

 

หา!”ฉันเบิกตาค้าง พลันรู้สึกสร่างเมาทันที ไม่!! ไม่มีทาง!!”

 

            นายไม่รู้เหรอว่าฉันรอคอยวันนี้มานานขนาดไหน

 

แต่เธอต้องกลับเสียงราบเรียบตอกกลับทันที

 

            ไม่รู้เหรอว่าฉันตั้งความหวังเอาไว้มากขนาดไหน ฉันอยากให้เรามีความสุขด้วยกันมากกว่านี้

 

ฉัน-ไม่-กลับ!”

 

“…ได้ ถ้าเธออยากอยู่ที่นี่กับหมอนั่นล่ะก็ เชิญเลยเขาเตรียมจะพลิกกายจากไปอีกครั้ง

 

ทรอนซ์! อย่าหันหลังให้ฉันอีก! ..อย่า...ฮึก…”ฉันปล่อยโฮออกมา เสียงร้องไห้จ้าราวเด็กหนึ่งขวบดังขึ้นท่ามกลางเสียงลมและคลื่นธรรมชาติ

 

“…”

 

ที่คิดไว้ต้องไม่เป็นแบบนี้สิตอนนี้เราควรจะนั่งทานอาหารใต้แสงเทียนพูดคุยกัน หัวเราะด้วยกันนายบอกรักฉัน…”ฉันกลืนเสียงสะอื้นลงในลำคอ น้ำตาไหลพรากๆโดยไม่มีทีท่าว่าจะหยุด

 

ขอโทษด้วยนะฉันไม่ใช่เจ้าชายในฝันของเธอบางทีเธอคงมีความสุขกว่าเมื่ออยู่กับเจ้านั่น

 

ฮือออออ ฮึก ฮืออออ~ทรอนซ์~”ฉันโผกอดเข้าแน่น เพราะกลัวว่าเขาจะเดินหายไปอีก ฉันจะมีความสุขได้ยังไงถ้าไม่มีนายอยู่ข้างๆ

           

“…”

 

ทรอนซ์ฉันรักนายรักนายคนเดียว

 

 

            ตาสีทะเลลึกจับจ้องดวงหน้าหวานที่ขึ้นสีระเรื่อ เขายอมรับว่าโกรธจัดตั้งแต่เห็นหล่อนใกล้ชิดกับชายอื่น แรงหึงหวงนั้นทำให้เขาหลีกเลี่ยงการเผชิญหน้ากับอะความารีน เพราะกลัวว่าจะพูดทำร้ายความรู้สึกของหล่อน

 

            เมื่อพิจารณาดวงหน้ายุ่งๆของร่างบางในอ้อมกอด ซึ่งขณะนี้ได้หมดสติคุยไม่รู้เรื่องแล้ว หล่อนพึมพำแค่สองคำ รักนาย และชื่อเขา ซ้ำไปซ้ำมา

            นั่นทำให้ไฟในใจคล้ายจะสงบลงบ้าง

 

ทรอนซ์…”

 

ฉันขอโทษนะปากเรียวโน้มลงพรมจูบน้ำตาที่ไหลอาบแก้มนวล ไล้เรื่อยไปตั้งแต่พวงแก้ม ขึ้นไปยังเปลือกตาที่ปิดสนิท “ขอโทษนะที่รัก

 

อือ…”เสียงหวานครางตอบแผ่วๆ ตาสีม่วงอะเมทิสต์ช้อนขึ้นมาสบ “ยังไม่ได้ทำเลย

 

หืมม์

 

ยังไม่ได้ทำลูกเลย

 

“………………”

 

            ทรอนซ์คว้าร่างบางขึ้นมาอุ้มในท่าเจ้าสาว ก่อนจะตรงดิ่งเข้าสู่โรงแรมที่พักเพื่อเตรียมปฏิบัติภารกิจที่ค้างคาตั้งแต่โซลิเซียร์ทันที

 

            และแน่นอนว่าในวันหยุดที่เหลือนี้ เขาจะไม่ปล่อยให้หล่อนไปไหนจากอ้อมกอดของเขาได้อีก

            อะความารีน โซลิเซียร์ นี่คือโทษที่เธอต้องได้รับ

 

            ทรอนซ์แค่นยิ้มนิดๆเมื่อวางร่างบางลงบนเตียงนุ่ม  

 

            จากนั้น ภารกิจฮันนีมูน 3 วัน 2 คืนก็ประสบความสำเร็จอย่างสวยงาม

 

……..

…..

….

..

..

 

..

….

…..

…..

…….

 

            ส่วนรายละเอียดของภารกิจนั้น ถูกเซนเซอร์ไว้เรียบร้อยแล้ว(ด้านบน)

 

-จบตอนพิเศษ: ที่มาของอันเซียร์-

 

 

 

 

Writer: 55555พิมพ์เร็วๆ อย่าฆ่าไรท์ เจอคำผิดโปรดให้อภัยไรท์ เดี๋ยวมาตรวจอีกทีนะคะ ! อะไร พิมพ์ข้ามๆหรอ ใช่ ไม่อยากลงรายละเอียดมากมันเป็นตอนพิเศษค่ะ! อะไรนะ ที่เซนเซอร์น่ะหรอ คือจะให้นิยายโดนแบนใช่ม้ายย 55555 สงสารไรท์เหอะ ตั้งมา 7 ปีนะ อย่าให้มาโดนแบนตอนนี้เลยนะ เคร จบ ค่ะ จบเถอะ ><

 

บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2323 Larwan (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 21:36
    คิดถึงค่ะ มีตอนพิเศษอีกเยอะๆนะคะ
    #2,323
    1
  2. #2318 FangFySama (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 12:39
    อ๋อยยยน่ารักกกกก><
    #2,318
    1
  3. #2315 KAMI (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 23:06
    อร้ายยยย แปลงร่างเป็นอะความารีนวันนึงได้มั้ยย *-* น่ารักทั้งพ่อทั้งลูกที่พึ่งปั้ม >///< สู้ๆนะคะไรท์
    #2,315
    1
  4. #2314 ArisNatoo (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2559 / 22:37
    เอาอีกค่ะไรท์ เอาตอนพิเศษเยอะๆเรยย เอาอีกน๊าาา ไรท์สู้ๆ นะๆๆ 
    #2,314
    1
  5. #2310 ArisNatoo (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2559 / 01:35
    นี่ไง ... ทำไมฉันถึงรักผู้ชายคนนี้ มากมายถึงเพียงนี้ อร๊ายยยยยย อยากได้ซักคนนนนนนน
    #2,310
    1
    • #2310-1 บาบิQ(จากตอนที่ 67)
      23 พฤษภาคม 2559 / 07:57
      ขอด้วยคนสิ Y_Y
      #2310-1
  6. #2309 Mayogo (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 12:43
    โอ๊ยจะละลายตอนสวีทนี่แหละมีงอนด้วยทรอนขี้งอนตั้งแต่เมื่อไร
    #2,309
    1
    • #2309-1 บาบิQ(จากตอนที่ 67)
      23 พฤษภาคม 2559 / 07:49
      นั่นสิทรอนซ์ไม่เคยมีโมเมนต์นี้เลย ละเอียดมาก เพื่อรีดโดยเฉพาะเลยนะเนี่ย
      #2309-1
  7. #2307 Omioe (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 12:12
    5555 ผลิตลูกชายตัวน้อยนามอันเซีย รออออออ
    #2,307
    1
    • #2307-1 บาบิQ(จากตอนที่ 67)
      23 พฤษภาคม 2559 / 07:47
      555 อันเซียร์รอเกิดแล้ว
      #2307-1
  8. #2306 FangFySama (จากตอนที่ 67)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2559 / 11:43
    โอ๊ย น่ารัก>< หนีไปฟินคู่ลูกกลับมาคู่แม่ก็ยังฟินได้อีกกกกก
    #2,306
    1
    • #2306-1 บาบิQ(จากตอนที่ 67)
      23 พฤษภาคม 2559 / 07:46
      55 รั่วมากอะความารีน
      #2306-1