The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 66 : ตอนพิเศษ: สองพี่น้องแห่งโซลิเซียร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,024
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    30 เม.ย. 59

[สองพี่น้องตระกูลโซลิเซียร์]

 

            คฤหาสน์โซลิเซียร์ ถูกเรียกตามชื่อแผ่นดินน้ำแข็ง ตามนามราชวงศ์กษัตริย์ผู้ปกครองแคว้น แน่นอนว่ากษัตริย์องค์ปัจจุบันคือ ทรอนซีรา โซลิเซียร์ อดีตรัชทายาทอันดับ1 เนื่องจากการเกิดโศกนาฏกรรมครั้งยิ่งใหญ่ สั่นคลอนผืนน้ำแข็งแห่งนี้ นั่นคือการฆ่าล้างราชวงศ์ของกษัตริย์องค์ก่อน

 

            เมื่อพระองค์ทรงรู้ว่า บุตรชายของพระองค์นั้นเป็นผู้สืบทอดคำสาปจากแม่มดในตำนาน นางสาปให้เลือดเนื้อเชื้อไขของโซลิเซียร์ต้องแปดเปื้อนด้วยจิตวิญญาณจ้าวปีศาจ จ้าวแห่งความมืดอนธกาล ที่เหล่าปีศาจต่างหวาดกลัวเพียงแค่ได้ยินชื่อก็ต้องเผ่นหนีแทบไม่ทัน

 

            เมื่อ 12 ปีก่อน ราชินีแห่งโซลิเซียร์องค์ปัจจุบัน นามว่า อะความารีน โซลิเซียร์ อดีตทายาทตระกูลฮีลเลอร์ผู้โด่งดัง ได้แก้ไขลบล้างคำสาปนั้น ทำให้ดวงจิตของจ้าวปีศาจไร้ร่างสิงสู่ และยังคงสถิตอยู่ ณ ภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย

 

            ฝันร้ายจบลงประชาชนชาวโซลิเซียร์ย้ายกลับมายังถิ่นเดิม ตามปณิธานของกษัตริย์ เฮมิส โซลิเซียร์

 

            บัดนี้ ร่างสูงหนาของผู้ครองแคว้นคนปัจจุบัน กำลังยืนเกาะริมระเบียงไม้หินอ่อนสีขาว จากมุมนี้เมื่อนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มทอดมองเบื้องล่าง เขาสามารถเห็นอาณาจักรน้ำแข็งไกลสุดลูกหูลูกตา ทุกวันหลังจากทำงานเสร็จ เขาจะต้องมาหยุดมองดูผู้คน ประชาชนของเขา

 

            ทรอนซ์ยืนนิ่งอยู่นาน และเมื่อสายลมพัดเอื่อยๆเข้ามาปะทะร่าง เขาก็ชะงักพร้อมกับรับสัมผัสอุ่นๆจากด้านหลัง

 

            เขายิ้มเล็กๆให้กับคนที่โผล่หน้ามาให้เห็นแม้จะกอดเอวเขาไว้แน่นจากด้านหลัง อะความารีน

 

นายมายืนตรงนี้ทุกวัน จนฉันชักสงสัยแล้วว่าที่แท้นายแอบมองอะไรอยู่กันแน่?”เสียงหวานแกล้งตัดพ้อ ตาสีม่วงอะเมทิสต์จับจ้องมองสบอย่างจริงจัง บอกมาน้า

 

ไม่เอาน่าทรอนซ์ขยับร่างบางมากอดไว้ด้านหน้า ทำให้ทั้งเขาและเธอมองไกลออกไป เห็นภูเขาหิมะที่ไม่ละลายตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้า ฉันแค่นึกถึงเรื่องเก่าๆน่ะ

 

อีกแล้วหรอ…”ราชินีของเขาหันมาจ้องดุๆ ผ่านมาตั้ง 12ปีแล้วนะ คงไม่มีอะไรแล้วล่ะ

 

แต่ภูเขาน้ำแข็งนั่นมันเคยละลายไปแล้ว ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงปรากฏขึ้นอีกบุรุษในชุดคลุมสีฟ้า รับกับตาสีทะเลลึก จ้องนิ่งไปเบื้องหน้าอย่างไม่ละสายตา

 

จ้าวปีศาจ ทำอะไรพวกเราไม่ได้หรอกอะความารีนย้ำคำ พร้อมพลิกกายกลับมาเผชิญหน้ากับคนรักด้วยสายตาอันมุ่งมั่น ไม่มีอะไรทำลายความรักของเราได้หนิ จริงไหม?”

 

            ทรอนซ์กระพริบตาสองสามครั้ง มองดวงหน้าหวานละมุนของคนตรงหน้าก่อนจะยิ้มขำออกมาเบาๆ “จริงด้วย

 

ท่านพ่อ....ท่านแม่เสียงเล็กๆสองเสียงดังประสานกันมาจากด้านหลัง ทำให้ร่างบุรุษและสตรีละสายตาจากกันและกัน แล้วหันไปมองร่างเด็กหญิงอายุ 12ขวบ และเด็กชายอายุ 11 ขวบแข่งกันวิ่งตรงเข้ามาหา

 

            แน่นอนว่าเด็กหญิงที่ทั้งขายาวกว่า และใช้พลังไอน้ำได้คล่องกว่าย่อมมาถึงก่อนเป็นคนแรก เมื่อร่างเล็กโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อได้ก่อน ตาสีทะเลลึกก็เหลียวกลับไปมองร่างคนตัวเล็กกว่าที่บูดสนิทอย่างล้อเลียน

 

แบร่ๆ อันเซียร์ นายน่ะไปวิ่งแข่งกับเต่ายังแพ้เลย!”

 

ไอลีนทำไมว่าน้องอย่างนั้นล่ะจ๊ะอะความารีนพยายามกลั้นขำ แต่ไม่สำเร็จ ทำให้ดวงหน้ากลมเกลี้ยงน่าหยิกนั้นหงิกงอไปตามระเบียบ โอ๋ อันเซียร์ ลูกรักมาหาแม่มา

 

            เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์มองค้อนไปยังพี่สาวที่แลบลิ้นใส่เขาไม่เลิก หล่อนอยู่ในอ้อมกอดของท่านพ่อ ส่วนเขาจึงเดินคอตกไปหาท่านแม่

 

ไอลีน วันนี้จะฝึกเวทมนตร์บทที่สิบกับพ่อไหมทรอนซ์ก้มลงมองดวงหน้าลูกสาว ที่บัดนี้ฉายรอยเลิ่กลั่กทันทีที่ได้ยินว่ามีการเรียนการสอน

 

ไม่ดีกว่าค่าท่านพ่อเสียงหวานใสปฎิเสธแทบจะทันที เพราะเจ้าหล่อนชอบฝึกจับดาบมากกว่าเรียนร่ายเวทย์น่ะสิ

 

ผมเรียนครับท่านพ่อ ผมไม่เป็นแบบไอลีนจอมขี้เกียจหนูน้อยอันเซียร์ในอ้อมกอดท่านแม่รีบแทรกขึ้นทันที ก่อนจะยิ้มเมื่อได้รับค้อนวงโตจากพี่สาว

 

เอาล่ะ งั้นแยกย้ายดีไหมจ๊ะ แม่ไม่อยากให้เกิดสงครามวันนี้ซะด้วยสิราชินีแห่งโซลิเซียร์รีบห้ามศึกแห่งสายเลือด พลางยิ้มจาง ฝึกเสร็จแล้วต้องรีบอาบน้ำแต่งตัวนะจ๊ะ เพราะวันนี้เรามีแขก…”

 

            เสียงหวานหยุดชะงักไป อะความารีนเหลือบมองสีหน้าเคร่งขรึมของทรอนซ์ ก่อนจะเอ่ยต่อ “…จากเดวิลแลนด์ หวังว่าลูกๆจะทำตัวดีๆกับพวกเขานะจ๊ะ

 

ได้ครับท่านแม่อันเซียร์เงยหน้าขึ้นจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานของผู้เป็นมารดา นัยน์ตาสีแดงเปล่งประกาย

 

            ขณะที่ไอลีนถอนหายใจออกมา ก่อนส่ายหน้าเหนื่อยหน่าย

 

 

 

            เคร้งเคร้ง

เสียงดาบน้ำแข็งขนาดพอดีมือเล็กๆ ฟาดเข้ากับเสาหินที่ผุดขึ้นจากพื้นน้ำแข็ง

 

            ลานฝึกของอัศวินน้อยถูกเนรมิตโดยกษัตริย์แห่งโซลิเซียร์ ซึ่งตั้งอยู่บริเวณด้านข้างของคฤหาสน์ โดยปกติแล้วพื้นน้ำแข็งจะเต็มไปด้วยหิมะ แต่มันถูกเช็ดออกทุกวันเพราะเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์โปรดการฝึกดาบมากเป็นพิเศษ จึงมาใช้สนามแห่งนี้บ่อยๆ

            ไอลีนฟาดฟันไปยังท่อนหินซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก่อนจะหยุดเมื่อเห็นกลุ่่มคนจำนวนหนึ่งเดินผ่านไป เลียบกับตัวคฤหาสน์

 

            หล่อนเห็นเพียงเสี้ยวหน้าคมคายของผู้เดินนำขบวน เขาเป็นชายร่างสูงโปร่ง มีผมสีขาวกลมกลืนกับหิมะ และดวงตาสีแดงฉาน

 

            เจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์เลือกที่จะไม่สนใจ ก่อนจะทำการซ้อมฝึกดาบสั้นกับเสาหินต่อไป

 

 

 

             อันเซียร์ยืนมองท่านพ่อที่กำลังร่ายเวทย์บทที่สิบ ทันใดนั้นพื้นหินอ่อนกลับถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็งก้อนหนา เปลี่ยนให้ทั้งห้องเป็นลานน้ำแข็งในพริบตา

 

“O_O”ตาสีแดงกลมโตกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะแตะมือลงบนพื้นเย็นๆ หูว

 

            ทรอนซ์เหลือบมองร่างเล็กทีี่ดูสนอกสนใจเป็นพิเศษก่อนยิ้มจาง

สิ่งที่ลูกต้องทำคือการรวบรวมสมาธิ ไปที่กล่องเวทย์ จำได้ไหมครั้งก่อนพ่อสอนว่ายังไง?”

 

อ่าจำได้ครับหนูน้อยวัยสิบเอ็ดขวบจึงยืนเต็มความสูง แล้วเงยหน้าตอบเสียงดังฉะฉาน ให้จินตนาการว่ามีลูกแก้วกลมอยู่กลางอก และมีน้ำไหลวนอยู่ในนั้น ความรู้สึกต่อมาคือมีคลื่นซัดวนอยู่ข้างใน เมื่อสามารถรวบรวมพลังทั้งหมดไว้และควบคุมมันได้แล้ว ก็ท่องคาถา…”

 

ดีมาก…”มือหนาเอื้อมสัมผัสศีรษะของเด็กน้อยที่ยิ้มกว้างเมื่อรับคำชมทันที

 

ฝ่าบาทเสียงทหารโซลิเซียร์ดังขึ้น ก่อนเข้ามาโค้งลำตัวจนขนานกับพื้น เดวิลคิงมาถึงแล้วพะย่ะค่ะ

 

 อืม เดี๋ยวเราตามไปทรอนซ์ตอบสั้นๆ ก่อนจะหันไปมองร่างเล็กด้วยสายตาขอโทษ วันนี้พ่อคงสอนได้แค่นี้ ลูกฝึกเองไปก่อนแล้วกันนะ

 

ครับท่านพ่อ!”เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์พยักหน้าหงึกหงัก เขาไม่ใช่เด็กขี้แย หรืองอแงเมื่อไม่ได้ดั่งใจ ผิดกับพี่สาวของเขาที่รั้นแต่จะทำในสิ่งที่อยากทำ อย่างเช่นตอนนี้หล่อนก็คงกำลังวางแผนจะออกไปเที่ยวเล่นข้างนอกอีกตามเคย

 

            เด็กชายจึงหันกลับมาเพ่งสมาธิ รวบรวมพลังไว้ยังกล่องเวทย์บริเวณกลางอก พลางหลุบตาลงต่ำ

            แสงสีฟ้าปรากฏทาบทับร่างเล็ก ก่อนจะดับลง เป็นเช่นนี้ไปเรื่อยๆคือลำแสงยังคงติดๆดับๆเนื่องจากเขายังมีสมาธิไม่มั่นคงพอ

 

แย่แล้วล่ะ ดูเหมือนจะมีพายุหิมะลูกใหญ่เข้านะวันนี้…”

 

จริงหรือ งั้นต้องรีบไปเตือนประชาชนให้เข้าบ้าน ออกกฎว่าห้ามออกจากบ้านเรือนก่อนพายุจะสงบ

 

ฝากเจ้าด้วยแล้วกัน

 

เจ้าชายน้อยพลันได้ยินเสียงเหล่าทหารโซลิเซียร์ยืนพูดคุยกัน ตาสีแดงฉานปรือขึ้นอย่างแช่มช้า พลันนึกถึงดวงหน้าพี่สาวเป็นคนแรก

 

แล้วไอลีนรู้ไหม?

อันเซียร์นิ่วหน้า ก่อนจะตัดใจฝึกสมาธิต่อ

            ช่างเถอะ ยัยนั่นไม่เป็นอะไรหรอก ถึงภูเขาถล่มมาทับก็คงไม่เป็นไร

ในหัวพลันนึกถึงรอยยิ้มชั่วร้ายที่ปรากฏบนดวงหน้าสีขาวจัด ตาสีทะเลลึกที่หรี่ลงยามมีแผนร้าย

 

            โอ๊ย ทำไมต้องไปห่วงยัยนั่นด้วยเล่า!

อันเซียร์ โซลิเซียร์ จึงล้มเลิกการซ้อมเนื่องจากใครบางคนทำให้เขาไม่มีสมาธิ เขาค่อนข้างมั่นใจว่าที่ที่กำลังจะเดินไปนั้นต้องได้เจอกับพี่สาวจอมป่วนของเขาอย่างแน่นอน นี่คงถึงเวลาที่หน่วยสืบสวนราชการลับอย่างเขาต้องออกปฏิบัติหน้าที่อีกครั้ง

 

            ปล.หน่วยนี้ถูกตั้งขึ้นเพื่อคอยสอดส่องดูแลพฤติกรรมของเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์โดยเฉพาะ

 

 

 

            ไอลีนเหลือบมองกำแพงสูงตรงหน้า ก่อนค่อยๆยอบตัวลง เตรียมจะพุ่งทะยานขึ้นไปพร้อมพลังไอน้ำเต็มพิกัด

 

            หมับ

แต่แล้วกลับมีมือปริศนาตะปบมาที่ไหล่เล็กของหล่อนไว้

 

            คิ้วเรียวเล็กกระตุกนิดๆ เมื่อเบือนหน้าไปมองน้องชายสุดที่รักกำลังยืนสวมมาดผู้ผดุงความถูกต้อง ตาสีแดงมองมาอย่างตำหนิ

 

จะไปไหนหรอพี่เสียงเล็กดังเจื้อยแจ้วจากอันเซียร์ทำให้ไอลีนเริ่มปวดหัวตุบๆ เพราะต้องมายืนรบกับน้องชายตัวเองอีกแล้ว เฉลี่ยวันละประมาณสามครั้ง

 

ก็ออกไปเปิดหูเปิดตาเหมือนเดิมน่ะแหละ นายรู้ว่าห้ามฉันไม่ได้ก็ยังจะห้ามอีกนะเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ส่ายหน้าอย่างเอือมระอา

 

วันนี้จะมีพายุหิมะเข้า ไม่ควรออกไปข้างนอกเสียงเล็กยังร่ายยาวไปเรื่อยโดยไม่สนสีหน้าอันบึ้งตึงสนิทของพี่สาว

 

“…มุขนี้เคยเล่นแล้ว ไม่เบื่อบ้างหรอไอลีนหรี่ตาลงจ้องจับผิด

 

ผมพูดจริงๆนะอันเซียร์แย้งทันที

 

ถอยไปเลย

 

            แล้วเขาจำต้องปล่อยมือเมื่อพี่สาวจอมดื้อสลัดตัวออกจากการจับกุมได้อย่างง่ายดาย

ก่อนที่ร่างบางจะทะยานขึ้นฟ้า โดยใช้เท้าเล็กๆแตะกำแพงเบาๆ ที่เหลือเป็นหน้าที่ของพลังเวทย์ไอน้ำที่คอยดันหนุนให้ร่างนั้นค่อยๆลอยขึ้น ก่อนจะสามารถข้ามพ้นกำแพงสูงได้สำเร็จ

 

            อันเซียร์ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่าย ก่อนจะรวบรวมพลังเวทย์บ้าง

เขาไม่เคยแหกกฎ

กฎที่ว่า ห้ามเด็กออกจากคฤหาสน์โซลิเซียร์

โชคร้ายที่มีพี่สาวจอมแหกกฎ

ครั้งนี้เขาถึงต้องยอมทำผิดบ้าง

 

            คิดดังนั้น ร่างเด็กชายจึงพุ่งทะยานตามไปติดๆ ทันทีที่โผล่พ้นกำแพง อันเซียร์แอบอุทานอย่างตื่นเต้นเมื่อเห็นทรรศนียภาพอันแปลกใหม่ เบื้องหลังกำแพงสูงปรากฏเป็นถนนทางเดินที่มีผ้าคลุมสีขาวปูทับไว้ด้วยฤทธิ์เวทย์ ทำให้สามารถเดินเหินบนพื้นดินได้อย่างสะดวก ไม่ต้องคอยระวังว่าเท้าจะจมไปกับผิวหิมะ

 

ไอลีน!!”เขาตะโกนเรียก พยายามมองซ้ายมองขวาเพื่อหาร่างพี่สาวจอมจุ้น

 

            แต่แล้ว สายลมก็ซัดวูบเข้ามา ทำให้ร่างเล็กกลิ้งไปกับพื้น

อันเซียร์พยายามเบิกตามองภาพข้างหน้า เขาเห็นเพียงเศษหิมะปลิวว่อนไปทั่วอากาศ เสียงผู้คนกรีดร้องเรียกหากัน ดังลั่นไปทั่ว

 

อันเซียร์!”มีคนร้องเรียกหาเขาเช่นกัน

 

พี่…!”เขาขานรับ และทันใดนั้นก็สัมผัสได้ถึงมืออุ่นๆที่จับกุมมือของเขาไว้ จากนั้นก็ฉุดดึงร่างเขาให้หลบไปยังใต้กองฟางหนาๆ

 

            เขาเบือนสายตาไปมองดวงหน้าพี่สาวที่ฉายรอยเคร่งขรึมอย่างเห็นได้ยาก เพราะปกติหล่อนมักจะมีสีหน้าเบื่อโลก ไม่ก็เจ้าเล่ห์ยามคิดแผนแกล้งเขา

 

ไอลีน บอกแล้วว่าอย่าหนีออกมา

 

แล้วใครใช้ให้นายตามฉันมาเล่า! ฉันดูแลตัวเองได้อยู่แล้วล่ะน่า!”

 

“…”เด็กชายนิ่งเงียบไป ก่อนจะเบือนหน้ากลับมามองมือเล็กของตนเอง แล้วระบายลมหายใจอันหนาวเย็นออกมา ไม่รู้สิจะมาตามหาทำไมก็ไม่รู้เหมือนกัน

 

“…เด็กโง่

 

            เมื่อได้ยินคำด่านั้น เขาก็ยิ่งรู้สึกผิด

            ไม่น่าออกมาตามหาเลย!! รู้งี้ยืนฝึกอยู่ในคฤหาสน์อุ่นๆดีกว่า!!

            อันเซียร์ยกมือขึ้นกอดรอบตัวเอง ร่างของเขาเริ่มสั่นเทิ้มนิดๆ

 

            เนื่องจากคฤหาสน์โซลิเซียร์ถูกควบคุมอุณหภูมิด้วยการใช้ไฟเวทย์ ภายในอาคารจึงไม่เคยหนาว มันอบอุ่นกำลังดี แต่ทว่า เมื่อออกมาข้างนอกคฤหาสน์โดยไม่มีเสื้ออุ่นๆคลุมทับร่าง แถมเจอกับพายุหิมะอีก เด็กชายจึงได้รู้ว่าการหนาวจนเข้ากระดูกนั้นเป็นอย่างไร

 

 

โทษทีนะฉันผิดเอง

 

ห้ะตาสีแดงตวัดไปมองเสี้ยวหน้าของพี่สาวด้วยความรู้สึกประหลาด

 

ที่ฉันแอบหนีออกมา มันผิดฉันลากนายมาเกี่ยวด้วย ก็ยิ่งผิด

 

อ้าว นี่รู้ตัวด้วยหรือ?”อันเซียร์เลิกคิ้วอย่างประหลาดใจ ใบหน้าพี่สาวเขาจึงเปลี่ยนไปเป็นโหมดนางมารร้ายเช่นเดิม

 

นี่!! ฉันยอมขอโทษดีๆแล้ว ก็ไม่ต้องมาซ้ำสิ!!”ไอลีนจับแก้มย้วยของน้องชายก่อนจะดึงออกมอย่างเต็มไม้เต็มมือ

 

โอ๊ยๆๆ เอ็บ อ๊าาาา อ่อยยยยยเสียงเล็กๆจึงฟังไม่ได้ศัพท์ ตาสีแดงฉานเริ่มรื้นด้วยหยาดน้ำเนื่องจากความเจ็บปวดนี้้

 

            ครืน

เสียงการเคลื่อนไหวบางอย่างทำให้สองพี่น้องหยุดนิ่ง แล้วหันกลับไปมองเบื้องหน้า

 

“O_O/O^O!!”ใบหน้าของเจ้าหญิงและเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์จึงไม่แตกต่างกันนัก เมื่อเห็นกองหิมะสูงประมาณตึกสี่ชั้น กำลังโถมเข้าหาด้วยความเร็วสูง คล้ายกับคลื่นยักษ์สึนามิที่กำลังซัดเข้าสู่ชายฝั่ง

 

แย่แล้วไอลีนร้องออกมาด้วยสีหน้าแตกตื่น ก่อนจะหันมากอดร่างน้องชายไว้ในอ้อมแขน

 

“…พี่อันเซียร์กระพริบตาสองครั้ง ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ

 

            ครืนนนน

ความเย็นแล่นวาบเข้าปะทะร่างกายจนสั่นสะท้าน ไอลีนกำชับอ้อมกอดแน่นกว่าเดิมเพื่อให้แน่ใจว่าน้องชายของเธอยังอยู่ ไม่ได้หายจมไปกับกองหิมะ เธอหลับตาแน่นเพื่อไม่ให้น้ำแข็งปลิวเข้าตา

 

            และเมื่อทุกสิ่งสงบลงนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มค่อยๆปรือขึ้นอย่างแช่มช้า

 

“…อันเซียร์!!”เจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น และสับสน

 

พี่น้องชายของเธอขานตอบ ไอลีนมองตามมือของอันเซียร์ที่ยื่นไปข้างหน้า มองแสงสว่างจ้าที่โอบล้อมพวกเขาเอาไว้ข้างใน ทำให้มีอากาศและพื้นที่ในการหายใจเพียงพอ

 

            เมื่อเหลือบมองข้างบน ก็พบว่ากองหิมะหนาปกคลุมทับไปทั่วทุกทิศทาง จนไม่สามารถมองเห็นสิ่งอื่นนอกจากสีขาวของเกล็ดหิมะ

 

นายทำได้ไงน่ะไอลีนเอียงคอมอง ขณะผละออกจากร่างน้องชาย

 

            ตาสีแดงช้อนขึ้นสบ ก่อนดวงหน้าเริ่มบิดเกร็งนิดๆ

อย่าเพิ่งชวนผมคุยสิพี่ กำลังมีสมาธิอยู่

 

หา! หมายความว่าถ้านายหลุดพวกเราก็จะอยู่ในกองหิมะงั้นหรอ!”

 

“…ก็ประมาณนั้น

 

อ๊าก! ไม่นะ นายทำสมาธิของนายไป ฉันขอหาทางออกก่อน

 

อือ

 

            ไอลีนเหลือบมองผืนหิมะด้านบน ก่อนทำสีหน้าครุ่นคิด มือเล็กเอื้อมคว้ามีดสั้นน้ำแข็งมากำไว้ในมือ

 

ฉันจะพยายามขุดออกไป นายห้ามเอาเกราะเวทย์ออกนะ!!”ไอลีนหันมาสั่ง คนฟังเพียงแค่พยักหน้าหงึกหงัก เพราะมัวแต่ควบคุมพลังเวทย์

 

            เมื่อร่างเด็กหญิงเงยหน้าขึ้นก็พุ่งตวัดดาบสั้นไปมาเพื่อไล่เกล็ดหิมะออกให้พ้นทาง ซึ่งมันค่อยๆกลิ้งไปกองอยู่ด้านข้างแทน

ขณะที่มือยังแกว่งดาบอย่างไม่หยุดหย่อน เกราะเวทย์ก็เริ่มติดๆดับๆ ทำให้พื้นที่อากาศหายใจนั้นเหลือน้อยลงทุกที

 

อย่าล้อเล่นน่าอันเซียร์นายต้องเข้มแข็งไว้เสียงของเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์เริ่มสั่นนิดๆ โดยหล่อนไม่รู้ว่ามันเกิดจากความหนาว หรือความกลัวกันแน่

 

อืมเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ขานรับ

 

            เมื่อแสงสว่างจากเบื้องบนส่องสาดเข้ามา ก็ปรากฏเป็นรอยยิ้มบนดวงหน้าทั้งสอง

 

ไชโย! จะถึงแล้ว!”

 

            ครืน

เกราะเวทย์พลันหายวับไป

ผืนหิมะค่อยๆสั่นน้อยๆ ก่อนจะปรากฏเป็นดวงหน้าของเจ้าหญิงแห่งโซลิเซียร์ ที่บัดนี้ใบหน้านั้นบูดสนิท

 

            ตามมาด้วยศีรษะของเจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ ที่โผล่พ้นขอบผิวหิมะได้สำเร็จในที่สุด

 

แฮ่กๆเกือบไปแล้ว ฮ่าๆๆๆเด็กชายหอบหายใจรัว ตาสีแดงสั่นระริกราวกับเจอเรื่องสนุกน่าตื่นเต้น เขาจึงหัวเราะออกมา

 

“…อารมณ์ดีมากนักหรือไงเสียงของพี่สาวตัดบทฉับ ตาสีทะเลลึกจ้องนิ่งๆไปยังดวงหน้าไร้ความกังวลของน้องชาย แม่จะฆ่าฉันไหมเนี่ย เกือบทำให้เจ้าชายแห่งโซลิเซียร์ถูกฝังอยู่ในน้ำแข็งเนี่ย

 

ไม่หรอกอันเซียร์เลิกคิ้ว

 

            หากมองจากมุมบน มันช่างเป็นเรื่องน่าขันที่มีศีรษะของเด็กน้อยซึ่งเป็นส่วนเดียวที่โผล่พ้นของน้ำแข็ง และพวกเขายังพูดคุยกันได้โดยไม่ร้องไห้โวยวาย หรือตื่นตกใจหลังจากเกือบโดนหิมะถล่มทับร่าง

 

ยังไงนายก็ต้องรายงานกับท่านแม่ไม่ใช่เหรอ?”ไอลีนหรี่ตาลง ก่อนแค่นเสียงในลำคอ หล่อนคิดปลงไปล่วงหน้าเมื่อนึกถึงบทลงโทษของท่านแม่

 

ไม่เรื่องนี้ผมไม่บอกแม่ก็ได้

 

ห้ะ?”

 

“…มันก็สนุกดีนะ แต่รีบกลับก่อนพวกเขาจะจับได้ดีกว่า

 

            ไอลีนมองน้องชายด้วยสายตาราวกับว่าคนข้างๆเป็นคนแปลกหน้าปลอมตัวมา

 

อะไร?”เด็กชายเอียงคอถาม

 

นี่นายใช่น้องชายฉัน อันเซียร์ โซลิเซียร์ แน่เรอะ!!??”

 

“…………..”

 

 

-จบตอนพิเศษ สองพี่น้องแห่งโซลิเซียร์-

 

 

writer: สวัสดีค่า !^^ ต้องบอกก่อนเลยว่าคิดถึงเรื่องนี้ม้ากมาก เห็นมีคนหลงเข้ามาอ่านเพิ่ม แล้วทิ้งคอมเม้นไว้ก็ยิ่งอยากกลับมาอัพ เป็นตอนพิเศษแทนเนอะ ซึ่งอาจจะมาอีกเรื่อยๆแต่คงไม่บ่อยเพราะไรท์กำลังอัพอีกเรื่องอยู่ค่ะ (เป็นเรื่องของไอลีนเนาะถ้าติดตามกันอยู่><)

 

            ไรท์อัพตอนนี้เพื่อแทบคำขอบคุณ สำหรับกำลังใจดีดีค่ะ<3

ปล.เนื่องจากรีบปั่นมาก พิมพ์ด้วยความไวแสง จึงขออนุญาตไม่ตรวจทานอีกรอบนะคะ TT หากพบคำผิดหรือติดขัดตรงไหนแปลกๆรบกวนแจ้งด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ(ช่วยๆกันเนาะๆๆ)

ไรท์ต้องรีบเผ่นไปอ่านหนังสือต่อ 5555 (ไม่ว่างยังอัพ)

 

บาบิQ

อิมเมจสองพี่น้องแต่ว่าโตไปหน่อย


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2304 amy love (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 16 พฤษภาคม 2559 / 19:34
    ไรท์ อยากขอชมด้วยใจจริง!! ไรท์แต่งนิยายได้ยอดเยี่ยม
    ซับซ้อนมาก คือไปอ่านของเดรโก กับไอลีนมา แล้วมาอ่านเรื่องนี้ต่อ
    เพลียมาก หยุดอ่านไม่ได้จริงๆ  

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 16 พฤษภาคม 2559 / 19:39
    #2,304
    1
    • #2304-1 บาบิQ(จากตอนที่ 66)
      16 พฤษภาคม 2559 / 22:27
      ขอบคุณค่ะ ดีใจที่ชอบนะคะ
      รู้สึกคุ้มค่ากับเวลาที่เอามาอัพนิยาย 55 เรื่องนี้ 6 ปีค่ะ นานมาก เกือบจะไม่จบแล้ว แต่ของไอลีนมีเวลาว่างเลยรีบอัพ กลัวจะซ้ำรอยเรื่องนี้ค่ะ TwT
      #2304-1
  2. #2302 0920345107 (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2559 / 05:53
    รู้สึกว่าอ่านไวมากเลย 555
    #2,302
    1
    • #2302-1 บาบิQ(จากตอนที่ 66)
      14 พฤษภาคม 2559 / 01:50
      อ่านตอนเดียวหรือทั้งเรื่องคะ ? 555
      ขอบคุณค่า >_<~
      #2302-1
  3. #2300 FR-fairoos (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2559 / 14:23
    นั่นมันคิริโตะ||อาสึนะ[SAO] นี่ไรต์ -.,-
    #2,300
    1
    • #2300-1 บาบิQ(จากตอนที่ 66)
      10 พฤษภาคม 2559 / 15:34
      ไม่ได้ดูจ้า 5555 แต่เห็นแล้วมันเข้า เลยเอามาประกอบภาพเฉยๆ><
      เอ้ะนี่ใครคุ้นจัง
      #2300-1
  4. #2297 siriwimolsukphop (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 09:55
    สนุกมากๆ ชอบสองพี่น้องคู่นี้จัง
    #2,297
    1
  5. #2296 GraySterZ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2559 / 06:21
    รักคาแรคเตอร์พี่น้องสองคนนี้มาก อ่านโมเมนต์สองคนนี้นี้ทีไร มันอินทุกที ปลื้ม ปริ่มม เลิฟแรงมากค่ะ ฮือออ //ร้องไห้ทำไม
    #2,296
    1
  6. #2295 Mymild♥ (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 19:32
    555 พี่น้องคู่นี้มีมุมแบบนี้ด้วยแฮะ
    #2,295
    1
  7. #2293 casidy (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 09:48
    สนุกมากกกก
    #2,293
    1
    • #2293-1 บาบิQ(จากตอนที่ 66)
      1 พฤษภาคม 2559 / 12:00
      ขอบคุณมากค่า รอตอนหน้าๆนะคะ อิอิ
      #2293-1
  8. #2292 FangFySama (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2559 / 01:10
    เราชอบพี่น้องคู่นี้ ฮู๊ยยย ตอนรักกันดีนี่น่ารักมากกก
    #2,292
    1
  9. #2291 KAMI (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 18:21
    เข้ามาอ่านย้อนหลังทุกวันน สนุกมากก ^^
    #2,291
    1
    • #2291-1 บาบิQ(จากตอนที่ 66)
      30 เมษายน 2559 / 20:55
      โอ้ว แฟนพันธุ์แท้เลย ขอบคุณมากค่า
      #2291-1
  10. #2290 ArisNatoo (จากตอนที่ 66)
    วันที่ 30 เมษายน 2559 / 16:40
    ขอบคุณมากๆนะคะไรท์ คิดถึงทรอนซ์กับอะเมทิสและทุกๆคนมากเลย ขนาดหลับยังฝันเลยค่ะ ไรท์เปนคนพิเศษมากๆ ที่แต่งนิยายให้คิดถึงได้ขนาดนี้ เรื่องนี้รอตลอดนะคะ อีกเรื่องก็ติดตามอยู่ค่ะ สู้ๆนะคะ
    #2,290
    1