The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 58 : The Keyz(2) 58 Be your protector,always

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,279
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 5 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[58]

 

7 ปีต่อมา

 

            ฉันเดินลงบันไดอย่างเร่งรีบพลางเหลือบมองนาฬิกาสายข้อมือ ซึ่งมีเข็มยาวที่ชี้ไปที่เลขเก้า! มือหนึ่งถือกระเป๋าสะพายใบโปรด อีกมือคล้องเสื้อกาวน์สีขาวที่พับไว้ลวกๆ

 

มารีอา! มารีอา!”ฉันตะโกนเรียกชื่อซ้ำไปมาสลับกับดูนาฬิกาแต่ไม่มีใครตอบกลับดูเหมือนไม่มีใครอยู่ที่นี่เลย

 

            ปกติแล้วมารีอาจะกระชับซ้ำนักหนาว่าก่อนไปทำงานฉันจะต้องบอกนางก่อน และฉันจะไปไหนมาไหนคนเดียวไม่ได้แต่ว่าวันนี้ขอหนึ่งวันแล้วกันนะ! เพราะถ้าสายมากกว่านี้ฉันอาจจะโดนรุมกระทืบได้ TT

 

            ฉันวิ่งทั่กๆไปที่หน้าร้าน ผลักประตูออกไปสุดพลัง

แสงแดดจ้าแยงเข้าตาจนต้องปิดตาลงข้างนึง ก่อนที่ร่างเตรียมจะไถลลงไปโบกแท็กซี่ข้างถนน ใครบางคนก็เรียกชื่อฉันเอาไว้ก่อน

 

อะเมทิสต์เสียงทุ้มลึก นัยน์ตาสีแดงฉาน แพทริกซ์ในเสื้อเชิ้ตสีขาวกับกางแกงสแล็คสีดำ กำลังยืนกอดอกพิงกำแพงบ้าน เขามองฉันด้วยแววตาสงสัย ดูเหมือนว่าเธอรีบไปนะ

 

เขาเดินเข้ามาแล้วก้มลงหยิบเสื้อกาวน์ที่ฉันเผลอทำตกไปตอนไหนไม่รู้

ขอบคุณค่ะรุ่นพี่ฉันรับมันมาพลางกล่าวขอบคุณ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าไม่ใช่เวลาจะมาทักทายเจ๊าะแจ๊ะอะไรมากตอนนี้! “เอ้อ วันนี้ร้านยังไม่เปิดน่ะค่ะ ไม่มีใครอยู่เลย ฉันกำลังจะออกไปทำงาน

 

เจ้าพวกนั้นปล่อยให้เธอเดินทางคนเดียวงั้นรึดูสีหน้าแพทริกซ์ที่เปลี่ยนเป็นเครียดขึงอย่างรวดเร็ว ฉันก็ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวจนชนถังขยะที่อยู่หน้าร้าน

 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันโตพอที่จะเดินทางคนเดียวได้นี่นาฉันพึมพำ ขณะที่นึกถึงว่าที่ผ่านมาพวกมารีอา ราล์ฟ แพทตี้ โซล การ์มี จะผลัดกันไปส่งฉันที่เรียน จนเรียนจบก็ยังคอยเปลี่ยนกันไปเฝ้าถึงที่ทำงาน ฉันเกรงใจบอกปฏิเสธพวกเขาไปหลายครั้งว่าไม่ต้องคอยส่งฉันแต่พวกเขากลับไม่สนใจคำทักท้วงของฉันเลยสักนิด-o- ก็เลยปล่อยเลยตามเลยมาถึง 7 ปีส่วนป้าเอลี่ก็มาแวะเวียนเยี่ยมเยียนบ้าง พอถามเรื่องบ้านใหม่ป้าก็มักจะเปลี่ยนเรื่องทุกครั้ง

 

วันนี้ฉันว่าง เดี๋ยวฉันจะไปส่งเธอเองละกันแพทริกซ์สอดมือล้วงกระเป๋ากางเกงก่อนจะชูกุญแจรถในมือ ฉันถอนหายใจ คลี่ยิ้มจางก่อนจะเดินไปที่ประตูรถปอร์เช่สปอร์ตสีขาวที่จอดเทียบข้างถนนหวังว่าพี่พยาบาลทั้งหลายคงจะไม่แซวหนักจนเกินไปนะคราวนี้

 

            วูบ

ฉันผงะเมื่อเห็นเงาสีดำพัดผ่านด้านหลังฉันจากกระจกรถเสี้ยววินาทีเท่านั้น

ทำให้ฉันหันกลับไปกวาดสายตามองรอบๆ

 

มีอะไรหรอแพทริกซ์ถามขึ้นเมื่อตัวเขาเข้าไปนั่งที่นั่งคนขับเรียบร้อยดีแล้ว

 

เปล่าค่ะไม่มีอะไรฉันได้แต่เก็บความสงสัยไว้ในใจเท่านั้น และคิดว่าคงตาฝาดไปเท่านั้นเอง

 

 

            ห่างออกไปสองช่วงตึก บุรุษชุดคลุมสีดำยาวลากพื้นดึงหมวกที่คลุมปิดใบหน้าขึ้น เผยให้เห็นดวงหน้าขาวซีดราวกระดาษ เมื่อมุมปากทั้งสองยกขึ้นปรากฎให้เห็นเขี้ยวคมแวววาว พร้อมเสียงขู่ฟ่อคำราม สัญชาติญาณแวมไพร์ตื่นตัวเต็มที่เมื่อรู้สึกว่าถูกจับจ้อง

 

แกเป็นใคร!! จงเผยตัวตนออกมา!!เสียงแหบแห้งคำรามต่ำ ตาดุร้ายราวอสรพิษจับจ้องไปโดยรอบ

 

            ลมหนาวพัดปะทะร่าง จนสั่นสะท้านไปทั้งตัว

 

ถ้าคิดทำร้ายอะความารีน ฮีลเลอร์แกจะต้องตายด้วยดาบคู่นี้เสียงทุ้มเปรยเย็น ดาบคู่น้ำแข็งสะท้อนแสงอาทิตย์วิบวับเป็นประกาย

 

            แวมไพร์หนุ่มปรายตามองร่างหนาที่ยืนอยู่สุดทางเดินของตรอกแคบ เรือนผมสีเงินดูโดดเด่น รับกับนัยน์ตาสีน้ำเงิน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเขาคือใคร

 

ทรอนซีราเสียงแหบเปรยน้ำเสียงเย้ยหยัน แกมันแค่ดวงจิต ไม่มีทางเอาชนะข้าได้!”

 

            ทรอนซ์ยังคงสีหน้าเรียบเฉย ปากเรียวพึมพำเวทย์คาถา พายุหิมะลูกเล็กก่อตัวขึ้นรอบๆร่างแวมไพร์หนุ่ม ก่อนจะกลายเป็นลูกใหญ่ขึ้นจนพัดร่างนั้นจนเซ ผ้าคลุมสีดำโบกสะบัดตามแรงลมอย่างบ้าคลั่ง

 

แก…!”อมนุษย์จ้องตาแทบถลน แยกเขี้ยวคมขู่ฟ่ออีกครั้ง ก่อนดวงหน้าขาวซีดจะเงยขึ้นพร้อมเปล่งเสียงหัวเราะร่วน แกจะต้องเสียใจ เพราะคนรักของแกจะต้องตายด้วยน้ำมือข้า! ฮ่าฮ่าฮ่า!!!

 

            เมื่อร่างอมนุษย์หมุนรอบตัวเองพร้อมสะบัดผ้าคลุม แว๊บเดียวก็หายไปจากจุดที่มันเคยยืนอยู่

 

            ทรอนซ์ขบกรามกรอด หลุบตากำหนดจิตถึงร่างบางอันแสนคุ้นเคยอะความารีน ที่ ณ ตอนนี้ถูกเรียกว่าอะเมทิสต์ คงกำลังอยู่ที่โรงพยาบาลแคปริคอร์น มีแพทริกซ์อยู่ข้างกายก็ทำให้โล่งไปเปราะหนึ่ง แต่เขายังอดห่วงไม่ได้ ในเมื่อนี่เป็นสัญญาณว่าพวกศัตรูที่เร้นกายในความมืดมานานกว่าเจ็ดปีเริ่มเคลื่อนไหวอีกครั้ง นั่นหมายความว่าพวกมันมีความพร้อมที่จะลุกฮือกลับมาอีกครั้ง และอะความารีนกำลังตกอยู่ในอันตรายร้ายแรง

 

            จะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อะความารีนฉันให้สัญญาว่าจะปกป้องเธอด้วยชีวิต

 

 

“…ป้าต้องคุมอาหาร ออกกำลังกายหน่อยนะ ถ้าครั้งหน้าผลน้ำตาลยังไม่ดีอีก หมอจะต้องให้ทานยาแล้วนะหญิงสาวในเสื้อกาวน์สีขาวนั่งพิงพนักเก้าอี้ ขณะพูดคุยกับหญิงวัยกลางคนที่ยิ้มแห้งๆตอบ

 

            นัยน์ตาสีม่วงอะเมทิสต์มองดูที่นาฬิกาข้อมืออย่างเหนื่อยล้า ยกมือป้องปากขึ้นหาววอด เป็นเวลาเกือบสี่โมงเย็นนั่นหมายความว่าใกล้ถึงเวลาเลิกงานแล้ว หลังตรวจคนไข้รายที่เกือบร้อย จำนวนคนไข้ก็ค่อยๆน้อยลงจนน่าเบาใจ

 

            แอ๊ด

“…เชิญค่าได้ยินเสียงเปิดประตู หล่อนจึงพูดตอบด้วยปฎิกริยารีเฟล็กซ์

 

            คนไข้รายนี้เป็นชายหนุ่มอายุน่าจะประมาณยี่สิบปลายๆ ดวงหน้าซีดขาวราวกระดาษ ทำให้หล่อนตกใจจนยืนขึ้น ขณะมองคนไข้ที่นั่งลงให้ตรวจ

 

เป็นอะไรมาคะคุณทำไมหน้าซีดจังประโยคหลังหล่อนพึมพำกับตัวเองเบาๆ ก่อนรีบตรวจเยื่อบุตา แต่เมื่อมือสัมผัสกับดวงหน้า กลับพบว่ามันเย็นมากจนน่าตกใจ! “ทำไมตัวเย็นขนาดนี้กันคะ

 

คงเป็นเพราะแอร์หนาวนะครับเสียงแหบแห้งตอบพร้อมกระแอมไอเบาๆ

 

อ้อ งั้นเดี๋ยวฉันเพิ่มอุณหภูมิห้องให้นะคะอะเมทิสต์เดินกลับไปที่โต๊ะทำงานอีกครั้ง แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นแก้วน้ำเปล่าที่วางอยู่ เริ่มมีน้ำแข็งเกาะ เปลี่ยนน้ำกลายเป็นน้ำแข็งเพียงแว๊บเดียว!

 

            ทรอนซ์นั่นนายหรือ?

หญิงสาวได้แต่มองไปยังแก้วน้ำทั้งที่ไม่รู้ว่านั่นคือสัญญาณเตือน ว่าหล่อนกำลังตกอยู่ในอันตราย!

 

เอาล่ะค่ะ คุณอาจมีภาวะซีด เดี๋ยวหมอจะขอตรวจเลือดดูอีกที เบื้องต้นขอตรวจชีพจรก่อนนะคะหญิงสาวกดแอลกอฮอล์ล้างมือข้างๆ เลือกจะไม่ใส่ใจความผิดปกติที่เกิดขึ้นเมื่อครู่ ขณะที่ยื่นมือไปคลำหาตำแหน่งชีพจรที่แขนด้านนอก คิ้วเรียวเริ่มขมวดเข้าหากัน และเมื่อเปลี่ยนตำแหน่งเป็นจุดชีพจรบริเวณคอ ตาสีม่วงอะเมทิสต์เริ่มเบิกกว้างอย่างแตกตื่น

 

มีอะไรหรอครับผู้ป่วยถามเรียบๆเมื่อเห็นดวงหน้าซีดขาวของคุณหมอ

 

เอ่อคือว่ามันแปลกน่ะค่ะฉันคลำหาชีพจรของคุณไม่เจอเออะเมทิสต์กลืนน้ำลายเอื๊อกในหัวพลันรู้สึกสับสน อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองแก้วน้ำที่บัดนี้มีน้ำแข็งห่อหุ้มทั้งแก้ว รู้สึกใจเต้นรัวอย่างไม่มีเหตุผล

 

            หล่อนคว้าหูฟัง(stethoscope) ที่พาดรอบคอออกมา

หมอขอฟังเสียงการเต้นหัวใจของคุณนะคะและเมื่อทาบลงบนตำแหน่งที่ควรจะได้ยินเสียงหัวใจเต้น ความชัดเจนก็กระจ่างขึ้น ความสงสัยก็มลายหายไป

 

ผมเป็นอะไรหรือครับชายหนุ่มเริ่มลุกจากเก้าอี้ จับจ้องไปยังร่างบางของหญิงสาวที่อยู่ในท่าถือหูฟังค้างไว้

 

คุณตายไปแล้วคุณไม่มีชีพจรหัวใจก็ไม่เต้นหญิงสาวรู้สึกเย็นวาบทั่วร่าง แต่ขากลับก้าวไม่ออก ได้แต่ยืนหายใจเร็ว ตาจับจ้องบุรุษคนนั้นเดินเข้ามาใกล้ทีละก้าว

 

แล้วหมอคิดว่าผมเป็นอะไรเมื่อเขาพูด เขี้ยวคมในปากก็เริ่มงอก

 

ตัวเย็นหัวใจไม่เต้นมีเขี้ยวด้วยอะเมทิสต์ค่อยๆรวมความคิดที่เริ่มจะคุมไม่อยู่ หล่อนพยายามจะฝืนร่างไม่ให้สั่น คงเป็นเหมือนหนังทไวไลต์ คุณคือแวมไพร์

 

แล้วรู้ไหมว่าแวมไพร์กินอะไรเป็นอาหาร

 

            ถามเหมือนพระเอกหนังเลยวุ้ย!! อะเมทิสต์คิดในใจ แต่ติดที่ว่าแวมไพร์ตัวนี้ไม่หล่อเหลาเหมือนเอ็ดเวิร์ด และหล่อนไม่ใช่เบลล่า

 

ข้างในตู้เย็นมีเลือดอยู่หลายถุงอยากได้ก็เอาไปอุ่นก็ใช้ได้ละอะเมทิสต์หลับตาปี๋เมื่อดวงหน้าขาวซีดเลื่อนมาใกล้ จับจ้องมาอย่างตั้งใจเป็นพิเศษ

 

            ร่างบางค่อยๆกระดิกนิ้วมือ เลื่อนมือสั่นๆไปยังโต๊ะฉีดยาข้างๆ หยิบหลอดฉีดยาที่มีเข็มปักอยู่แล้ว มากำไว้ในมือแน่น

 

แวมไพร์ชอบเลือดอุ่นๆจากร่างมากกว่าและเมื่อไม่จำเป็นต้องพรางร่างอีกต่อไป เส้นเลือดฝอยบนใบหน้าของอมนุษย์ค่อยๆปูดโปนให้เห็น ดวงตาถลึงมองจนแทบถลน พลางแยกเขี้ยวขู่ฟ่อนิ้วมือที่มีเล็บงอกยาวผิดปกติค่อยๆไล้ดวงหน้าหวาน ก่อนจะเลื่อนลงช้าๆจนหยุดที่เส้นเลือดแดงใหญ่บริเวณลำคอ สัมผัสถึงชีพจรที่เต้นรัวเร็วชัดเจน

 

ช่วยช่วยด้วย!!หญิงสาวเริ่มกรีดร้อง ร่างบางดิ้นสุดแรงแต่กลับถูกมือเย็นๆบีบรัดคอจนแทบเปล่งเสียงร้องออกมาไม่ได้ วินาทีนั้นอะเมทิสต์จึงเงื้อมือสุดแรงปักเข็มฉีดยาเข้าที่เบ้าตาข้างซ้าย อมนุษย์ไม่เพียงแต่จะไม่เผยสีหน้าเจ็บปวด มันกลับยิ้มเยาะ แล้วสะบัดร่างบางลงไปนอนกลิ้งกับพื้นอย่างง่ายดาย แทบไม่ต้องใช้เรี่ยวแรงใดใดมากนัก

 

อะความารีน ฮีลเลอร์ จงตายอย่างไม่รู้เรื่องอะไรเถิดนะทันทีที่กรงเล็บอมนุษย์ง้างขึ้น หญิงสาวหลับตาปี๋ ในหัวพลันนึกถึงดวงหน้าบุรุษเพียงคนเดียวที่อยู่ในใจมาตลอด

 

ทรอนซ์ ช่วยฉันด้วย!”

 

            เพล้ง

เสียงแก้วน้ำแตกกระจายเรียกให้หญิงสาวลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง ภาพที่เห็นคือแวมไพร์ตนนั้นล้มลงไปพร้อมกับร่างหนาของบุรุษในเสื้อเชิ้ตขาว

 

รุ่นพี่!!”อะเมทิสต์ร้องออกมาอย่างตกใจ มองดูร่างสองร่างที่กลิ้งไปด้วยกัน แพทริกซ์ปล่อยหมัดอัดหน้าแวมไพร์ตนนั้นอย่างไม่ยั้งมือ แต่น่าแปลกที่เหมือนมีประกายไฟแว๊บขึ้นทุกครั้งที่หมัดนั่นสัมผัสโดนหน้าอมนุษย์ที่ถูกเข็มฉีดยาปักดูไม่เป็นอะไร หากแต่ถูกหมัดธรรมดาต่อยกลับหน้าบิดเบี้ยวเผยความเจ็บปวด!?

 

ระวังนะคะ เขาไม่ใช่คนเอ่อ มันอาจฟังดูแปลกๆ แต่เขาเป็นแวมไพร์นะรุ่นพี่! ระวัง!”อะเมทิสต์มองภาพหวาดเสียวนั่นคือร่างที่ควรถูกโจมตีกลับพลิกตัวขึ้นมาเป็นฝ่ายกดร่างอีกคนไว้ใต้ร่าง กรงเล็บพุ่งเข้าสู่ใบหน้าแพทริกซ์ โชคดีที่เขาหลบได้ทัน และถีบร่างแวมไพร์ออกไปให้ห่าง มันถอยกรูดไปชนผนังเป็นรอยร้าว

 

            นั่นมันพลังอะไรกันน่ะ

อะเมทิสต์มองการต่อสู้นั้นอย่างอึ้งปนทึ่ง กลับกลายเป็นว่าคนที่ควรห่วงคือบุรุษแวมไพร์คนนั้นแทนที่จะเป็นรุ่นพี่ของเธอมันกระอักเลือดออกมาคำโต ก่อนจะถลึงตามองเธอครั้งหนึ่ง พริบตาเดียวร่างนั้นก็หายไป!

 

            หายไป! ใช่! หายไปดื้อๆ!

 

บอกฉันทีว่านี่เป็นแค่ฝันอะเมทิสต์พยุงตัวเองให้ลุกขึ้นช้าๆ ตามองพื้นกระเบื้องภายในห้องตรวจที่ย้อมสีเลือดชัดเจน แม้ไม่ได้คำตอบแต่หล่อนก็รู้ว่านี่คือความจริง

 

กลับไปกับฉันเดี๋ยวนี้!”แพทริกซ์ดูเครียดกว่าครั้งไหนๆ ไม่เหลือเค้าโครงความอ่อนโยนอีกต่อไป

 

 

            ฉันเดินก้มหน้างุดๆหลังจากลงจากรถสปอร์ตสีขาว ไม่กล้ามองคนข้างๆที่ไม่ยอมปริปากพูดอะไรออกมาเลยตั้งแต่เกิดเหตุการชุลมุนในห้องตรวจ นั่นทำให้ฉันเลิกคิดที่จะถามว่าเกิดอะไรขึ้นกับโลกใบนี้ หรือว่าฉันบ้า ไม่สิรุ่นพี่เองก็เห็นว่าเจ้านั่นมันไม่ใช่คน

 

            ฉันเดินผ่านประตูรั้วเหล็กสีดำ เงยหน้าขึ้นมองบ้านหลังโตตรงหน้าซึ่งตัวบ้านส่วนใหญ่ทำขึ้นจากอิฐสีน้ำตาลสไตล์ยุโรป เมื่อเดินผ่านสวนดอกกุหลาบสีแดงบานสะพรั่ง ลมก็พัดโชยพาให้กิ่งก้านมันขยับน้อยๆ ราวกับอวดความสวยงามของมัน

 

บ้านใครคะเนี่ย สวยจังฉันอุทานอย่างตื่นตะลึงเมื่อก้าวเข้ามายังตัวบ้าน ก็พบกับห้องรับแขกซึ่งมีโซฟาสีแดงยาวตั้งอยู่กลางห้อง มองดูเทียนสามเล่มที่ประดับกำแพงให้ความรู้สึกคลาสสิค ผสมโมเดิร์นอย่างลงตัว

 

บ้านพี่เอง

 

อ๋อห๊ะ!!ฉันเบิกตากว้างๆ มองหน้าแพทริกซ์สลับกับรอบๆห้อง คำถามมากมายผุดขึ้นในหัว แต่ก่อนที่จะอ้าปากถามอะไร รุ่นพี่ก็ขัดขึ้นก่อน

 

ฉันจะต้องไปแจ้งตำรวจ เธอควรหลบอยู่ที่นี่ก่อน เผื่อว่าคนร้ายจะย้อนกลับมาทำร้ายเธออีกแพทริกซ์อธิบายรัวเร็ว ถึงวินาทีนี้เขาก็ยังไม่เผยรอยยิ้มหรือคำปลอบใจ นั่นแปลว่าเรื่องนี้มันร้ายแรงมากงั้นสินะ

 

อือขอบคุณนะคะที่ช่วยฉันฉันไม่รู้ว่าจะพูดอะไรอีก ไม่ใช่ว่าเป็นครั้งแรกที่มีเรื่องแปลกๆเกิดขึ้น แต่พวกเขา ทุกคนที่อยู่รอบตัวฉัน ทำเหมือนกำลังปิดบังอะไรจากฉันอยู่

 

            ทรอนซ์นายเองก็ปิดบังอะไรจากฉันอยู่ ฉันรู้ดี

ถึงผ่านมาเจ็ดปี ค่ำคืนที่พบนาย ถึงฉันจะมีคำถามมากมาย แต่กลับไม่ได้คำตอบ จนเลิกสงสัยไปเอง ทั้งเรื่องตัวตนที่แท้จริงของเขา เหตุผลที่เขาปรากฎตัวต่อหน้าฉันไม่ได้ เขาก็จะยิ้มให้เท่านั้น ไม่มีคำอธิบายใดใดไปมากกว่านี้

 

อีกเดี๋ยวพวกนั้นก็จะตามมาอยู่กับเธอ รออยู่ที่นี่เท่านั้น ห้ามออกไปไหนคนเดียวเด็ดขาดน้ำเสียงของเขาคล้ายกับออกคำสั่ง ทำให้ฉันนึกฉุนขึ้นมาอยู่บ้าง แต่ก็พยายามเข้าใจสถานการณ์ จึงได้แต่พยักหน้าเงียบๆ

 

            ฉันมองตามแผ่นหลังของแพทริกซ์ไป ก่อนจะถอนหายใจยาวๆ เดินสำรวจบ้านแค่ชั้นล่างเพราะคิดว่ายังไม่ได้รับอนุญาติให้ขึ้นไปชั้นบน เมื่อรู้สึกหิวน้ำจึงเดินเข้าส่วนของห้องครัว หยิบแก้วมาหนึ่งใบ วางไว้บนโต๊ะไม้สีดำ ก่อนจะรินน้ำเปล่าจนเกือบเต็มขอบแก้ว

 

            ฉันนั่งลงกับเก้าอี้ไม้เข้าชุด อะไรบางอย่างทำให้ฉันหยุดจ้องไปที่แก้วใส่น้ำเปล่าโดยไม่ละสายตา จนเริ่มเปลี่ยนท่าเป็นเท้าคางแล้วรอ

 

ทรอนซ์ถ้านายอยู่ข้างๆฉันจริงๆ ช่วยแสดงให้ฉันรู้เถอะนะฉันเริ่มพึมพำเบาๆ นิ้วมือแตะลงบนน้ำซึ่งกระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นเล็กๆ ดูไม่มีวี่แววว่าอุณหภูมิน้ำจะเย็นลงอย่างฉับพลัน

 

ทรอนซ์ ช่วยส่งสัญญาณให้ฉันรู้ทีขอร้องล่ะฉันย้ำอีกครั้ง ก่อนจะยอมแพ้เมื่อไม่เห็นการเปลี่ยนแปลงเช่นเคย โอเค งั้นก็ได้

 

            ติ๊ง ต่อง

เสียงออดดังขึ้น ฉันคว้าแก้วน้ำขึ้นมาถือไว้ แล้วเดินไปยังบริเวณประตูบานใหญ่ ข้างๆมีจอขนาดเล็กที่จับภาพบริเวณนอกรั้วหน้าบ้าน แสดงให้เห็นร่างหนาคุ้นเคย นัยน์ตาสีฟ้าเทาจ้องมายังกล้องที่บันทึกภาพ

 

ราล์ฟเฟฉันพึมพำ ก่อนจะเปิดประตูออกไป เดินผ่านสวนกุหลาบ ตรงไปยังประตูรั้ว

 

อะเมทิสต์ ฉันมารับเธอราล์ฟพูดคำแรกด้วยน้ำเสียงร้อนรน ไม่มีเค้าความขี้เล่นให้เห็น

 

หาฉันเพิ่งมาถึงที่นี่เดี๋ยวนี้เอง แพทริกซ์ให้ฉันอยู่ที่นี่ แล้วพวกนายค่อยมาสมทบทีหลังฉันอธิบายช้าๆ ขณะมือข้างที่ว่างอยู่เปิดประตูรั้วเหล็ก แล้วจู่ๆก็สัมผัสได้ถึงมือข้างที่ถือแก้วน้ำเย็นวาบขึ้นมา พอเลื่อนสายตาลงไปมอง ก็พบว่าน้ำเปล่าแก้วนั้นแปรสภาพเปลี่ยนเป็นน้ำแข็ง!

 

            นั่นทำให้ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ นึกถึงสัญญาณเตือนครั้งแรกก่อนหน้านี้ เมื่อฉันพบกับแวมไพร์ตนนั้น น้ำในแก้วก็เปลี่ยนเป็นน้ำแข็งจะด้วยฝีมือใครก็ตาม แต่ว่านั่นเชื่อถือได้ร้อยเปอร์เซ็นต์! ว่าคนคนนี้น่ะอันตราย!

 

งั้นก็เชิญฉันเข้าบ้านสิ ร้อนจะแย่แล้วราล์ฟยืนหอบนิดๆ เมื่อสังเกตุดีๆพบว่าร่างของเขาเหมือนมีควันจางๆลอยอยู่รอบๆ ฉันประเมิณสถานการณ์เงียบๆ พยายามรวบรวมสติ

 

แล้วคนอื่นล่ะราล์ฟฉันถามพลางถอยหลังออกไปหนึ่งก้าวอย่างแนบเนียน

 

อ้อ คงอยู่ที่ร้านกันล่ะมั้ง วันนี้ลูกค้าเยอะเชียว

 

            จับได้แล้ว!

เมื่อเช้าไม่มีใครอยู่ที่นั่นเลยต่างหาก และวันนี้ก็เป็นวันที่ร้านปิด!

ฉันพยักหน้ารับรู้ หัวสมองหมุนติ้วๆเพราะกำลังใช้ความคิดอย่างหนัก

ถ้าคนตรงหน้านี้ไม่ใช่ราล์ฟ แล้วมันเป็นใคร

 

            จะเป็นใครก็ตาม แต่การพรางตัวเพื่อเข้าพบดูไม่ใช่สัญญาณที่ดีนัก!

 

เธอจะพาฉันเข้าไปข้างในได้รึยังราล์ฟย้อนถามอีกครั้ง แต่ฉันกลับนิ่งไป ทำให้เขามองจับจ้องมาด้วยความสงสัย ทำไม?”

 

นายไม่ใช่ราล์ฟฉันเอ่ยพร้อมกับเดินถอยไปอีกหลายก้าว

 

ทำไมจะไม่ใช่เล่า นี่เธอเสียสติไปแล้วหรือ ฟังนะ ฉันเข้าใจว่าสถานการณ์มันแย่! เธอเลยระแวงไปหมดทุกอย่างคนๆนั้นยังคงยืนยันสถานะเดิม แต่เขากลับไม่ก้าวตามมาสักก้าว นั่นอาจเป็นสัญญาณที่ดีว่าเขาคงเข้ามาในเขตบ้านไม่ได้?

 

ทำไมนายต้องขอให้ฉันพาเข้าบ้านด้วยล่ะเดินเข้ามาเองไม่ได้หรอฉันแย๊บถามไปหนึ่งประโยค สีหน้าของเขาก็บิดเบี้ยวด้วยความโกรธ เปลี่ยนท่าทีจากหน้ามือเป็นหลังมือ

 

อะความารีน ฮีลเลอร์!”เขาคำรามลั่น ก่อนที่จะแยกเขี้ยวคมออกมา แล้วร่างที่แท้จริงก็ปรากฎ! เขาคือแวมไพร์ตนเดิมที่ตามรังควานฉันอยู่นั่นเอง!

 

ฉันไม่รู้จักชื่อนั้น! นายต้องการอะไรจากฉัน! ฉันไม่รู้จักนายฉันพยายามโต้กลับไปด้วยเหตุผล เป็นอีกครั้งที่ฉันได้ยินเขาเรียกชื่อคนอื่นที่ไม่ใช่ฉัน บางทีมันอาจเป็นการเข้าใจผิดก็ได้นี่! T^T

 

ถึงแกจะเสียความทรงจำ แต่สิ่งที่แกเคยทำกับพวกเราไว้ยังคงเป็นเรื่องจริง ที่แกจะต้องชดใช้!!”สิ้นเสียง เขาไม่ยอมฟังคำอธิบายอะไรอีกแล้ว เมื่อเขาก้าวผ่านพ้นประตูรั้วเหล็กสีดำ กองไฟไม่ทราบที่มาก็ถูกจุดพรึ่บเรียงตามแนวรั้ว เสมือนเป็นกำแพงที่ทำให้แวมไพร์ตนนั้นข้ามผ่านมาไม่ได้!

 

            เวร! ไฟไหม้ กับ แวมไพร์ ฉันควรจะกลัวอย่างไหนก่อนดีล่ะเนี่ย!

อ๊ากกกกกกกกเสียงร้องครวญครางดังโหยหวน ตอนนี้ฉันไม่สามารถเห็นร่างหลังกำแพงไฟที่พัดกระหน่ำได้อีกแล้ว เขาน่าจะถูกไฟครอกอยู่ข้างใน ฟังจากเสียงกรีดร้องนั่นแล้วมันคงจะเจ็บปวดไม่น้อย

 

อะเมทิสต์ ช่วยด้วยเสียงทุ้มลึกดังขึ้นจากอีกฟากฝั่งเสียงที่ทำให้ใจฉันเต้นรัวขึ้นอย่างไม่มีเหตุผลเสียงที่คุ้นเคยนัก ในความฝันที่เหมือนจริงทุกครั้ง

 

ทรอนซ์!!!”ฉันวิ่งออกไปสองสามก้าว เพ่งมองผ่านเปลวเพลิงที่โหมกระหน่ำไม่มีทีท่าว่าไฟจะดับ ฉันสำลักควันไฟจนน้ำตาไหล แต่ก็พยายามมองหาร่างที่นึกถึง

 

            เขาอยู่ที่นี่เขาอยู่ตรงนี้ ในโลกของความจริง

 

ฉันอยู่นี่ อะเมทิสต์ออกมาหาฉันทีทรอนซ์ตะโกนผ่านเข้ามา ฉันเหมือนไม่เป็นตัวเอง เพราะขาก้าวไปข้างหน้าโดยไม่ได้สั่ง มือปล่อยแก้วน้ำที่ถูกหุ้มด้วยน้ำแข็ง ตามมาด้วยเสียงแก้วแตกและเศษแก้วกระจัดกระจายทั่วพื้นแต่ฉันไม่ได้สนใจ ไม่มีอะไรบนโลกที่จะทำให้ฉันสนใจได้อีกต่อไป ในหัวฉันเรียกหาแต่เขาเท่านั้น

 

            ทรอนซ์ทรอนซ์นายมีตัวตนอยู่จริง

 

 

            เมื่อร่างบางวิ่งแทรกผ่านเปลวไฟ ร่างหนาของบุรุษที่เธอเอ่ยนามขยับกาย มือหนายื่นไปหมายจะคว้าตัวเจ้าหล่อนเอาไว้ นัยน์ตาสีน้ำเงินเบิกกว้าง ความตระหนกกังวลเด่นชัดในดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย

 

            อย่าไปอะเมทิสต์ นั่นเป็นกับดัก

อย่าไป!!!!!!!!!!

 

            มือหนาคว้าได้เพียงอากาศ ในใจเจ้าชายน้ำแข็งกลับชาวาบ

เขายืนอยู่เคียงข้างหล่อนมาตลอดคอยปกป้องหล่อนทุกวิถีทาง ภายใต้กฎที่ว่าจะไม่มีวันยอมเผยตัวตนของเขาในโลกความจริงนี้คอยปกป้องจากโลกเวทมนตร์ที่หล่อนตั้งใจจะตัดทิ้งจากชีวิต เพื่อเริ่มต้นใหม่

            กฎที่ทำให้ต้องยับยั้งชั่งใจ ฝืนปฏิบัติมานานกว่าเจ็ดปี

            กฎที่เขาเพียรรักษา เพื่อไม่ให้หล่อนต้องสูญเสียเขาอีกครั้ง ซ้ำแล้วซ้ำเล่า

            เพียงเพื่อไม่ให้หล่อนต้องเจ็บปวด เพราะเขาไม่อาจยืนข้างหล่อนได้

 

            แต่แค่คว้าตัวเธอไว้ ไม่ให้ไปสู่อันตราย เขากลับทำไม่ได้

 

อะเมทิสต์!!”เสียงทุ้มเอ่ยเรียกดังก้องกังวาน ร่างหนาขยับไปปรากฎตรงหน้าหญิงสาว ที่วิ่งชนตุ้บโดยไม่ทันระวัง และไม่รู้ว่าจะมีคนปรากฎต่อหน้าอย่างเร็วเช่นนี้

 

            นัยน์ตาสีอะเมทิสต์สั่นไหว มองอกอุ่นๆและมือเล็กๆของหล่อนที่ทาบทามบนนั้น ดวงหน้าหวานค่อยๆเงยขึ้น จ้องสบกับนัยน์ตาสีทะเลลึก ที่ทอดมองกลับมาด้วยกระแสอบอุ่น

 

 

Writer: ว้ากก กลับมาแล้ว หลังจากปฎิบัติภารกิจปั่นงานเสร็จสิ้น>O<

ฟินก็เม้น ไม่ฟินก็เม้น ยังไงก็เม้นไว้นะจ๊ะเดี๋ยวไรท์ตามอ่าน ตามตอบทุกเม้นเลย!

มีกิจกรรมให้รีดเดอร์ร่วมสนุกเล็กๆน้อยๆนั่นคือหากคุณคอมเม้นใต้ตอนนี้ อาจจะมีสิทธิ์เลือกพระเอก!เอ้ย! เลือกฉากวิวาห์ของเรื่องนี้ (ไม่รู้นะว่าแต่งกับใครอิอิ) จะประหลาดพิสดารหรือโรแมนติกยังไงก็ได้ ไรท์ไม่ถือ 55  เพียงแค่เม้น เราจะทำการสุ่มชื่อขึ้นมาก่อน แล้วตอนหน้าจะประกาศให้ทราบว่าใครมีสิทธิ์เลือก จากนั้นผู้ที่ถูกเลือกจะเม้นชื่อ/สถานที่/ฉากในตอนหน้าหลังประกาศชื่อแล้ว ยังไงก็ได้ตามจินตนาการเลยจ้า!! ^^ น่าสนุกไหมๆ อยากให้มีส่วนร่วมกันเยอะๆน้า

 

            ขอบคุณมากๆที่สนับสนุน หากไม่มีรีดเดอร์ที่น่ารัก คงไม่มีนิยายเรื่องนี้ เพราะไรท์คงแต่งไม่จบแน่ๆ5555

 

                        รักสุดหัวใจ<3

บาบิQ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 5 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2117 naparada (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:33
    ไรต์~มาโปรดเกือบลงแดงแล้ว
    เช็คดูตอนเลิกเรียนทุกวันพอเห็นไรต์อัพนี่รีบกดอ่านเลย แต่ยังไงก็เชียร์ทรอนซ์นะ?w?
    แบบอยากให้อความารีนถอนคำสาปให้ทรอนซ์แล้วอยู่ด้วยกัน อ่า~ฟินนน*-*
    #2,117
    1
    • #2117-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:08
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า อีกนิดก็จะจบแล้ว จะพยายามไม่ทำให้ผิดหวังน้า ^^
      #2117-1
  2. #2116 Toh Pichaya (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:57
    ไรท์กลับมาแล้วววว เค้ามารอไรท์ที่ท่าน้ำทุกวันเลยนะ T T
    #2,116
    1
    • #2116-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:07
      ขอบคุณมากค่า อย่าลืมเม้นตอนหน้านะ อิอิ
      #2116-1
  3. #2115 Saipan (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:12
    อัพแล้วว คิดถึงทรอนซ์,แพทริกซ์ -..-
    #2,115
    1
    • #2115-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:07
      มาต่อแล้วค่ะ
      ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะคะ
      #2115-1
  4. #2114 FangFySama (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 16 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:49
    อ่านแล้วยิ้มอ่ะ น้ำตาคลอปริ่มๆด้วย>o<
    #2,114
    1
    • #2114-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:07
      ดีใจที่ทำให้รีดเดอร์ยิ้มได้เน้อ ^O^ ไรท์ก็ยิ้มตามเหมือนกันจ้า
      #2114-1
  5. #2113 Mimica-i Yumi (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:34
    ไรท์คือมันดีอ่ะคือโอเคแต่ทรอนจะไม่หายไปอีกใช่ป่ะเครียดนะเนี้ย
    #2,113
    1
    • #2113-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:06
      ตอนหน้าคือดีกว่านี้อีกน้า >///<
      #2113-1
  6. #2112 Swpnice (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:16
    ดีใจมากกก ในที่สุดไรท์ก้มาอัพต่อแล้วคิดถึงทรอนซ์มากสุดท้ายจะได้คู่กับอความารีนมั้ยเนี่ย
    #2,112
    1
    • #2112-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:06
      อัพต่อแล้วค่า หวังว่าจะชอบน้า อิอิ
      #2112-1
  7. #2111 Baekhyeon NowAnda (จากตอนที่ 58)
    วันที่ 15 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:30
    รออออออ
    #2,111
    1
    • #2111-1 บาบิQ(จากตอนที่ 58)
      17 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:05
      ขอบคุณมากมายค่า><
      #2111-1