The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 57 : The Keyz(2) 57 ฝันร้าย...อันแสนหวาน

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,349
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[57]

 

            ฉันเดินเลียบถนนด้วยฝีเท้าคงที่ ตาจ้องมองพื้นคอนกรีตสีเทา ดูเหมือนสีสันในโลกนี้จะหายไปตั้งแต่ได้สบสายตากับตาสีเข้มทะเลลึกคู่นั้น

            ภาพร่างหนาสูงโปร่ง สวมเสื้อสีขาวโดยมีเสื้อคลุมสีดำคลุมทับไว้หลวมๆ กับแสงแดดตกกระทบดวงหน้าคมคายได้รูป ยังคงตราตรึงในความทรงจำ มันดูคุ้นเคยแต่ก็ห่างไกล ให้ความรู้สึกแปลกๆ เหมือนหวังลมๆแล้งๆว่าเขามีตัวตนอยู่จริง

 

            ถ้าเป็นอย่างนั้นจริงๆ มันจะดีสักแค่ไหนกันนะ

 

กลับมาแล้วหรือจ๊ะ อะเมทิสต์^^”ป้าเอลี่เปิดประตูบ้านออกมา ช่วยดึงสติที่กำลังหลุดลอยให้กลับสู่ปัจจุบัน

 

ค่า ^^”ฉันคลี่ยิ้มจาง ยิ้มไล่ความคิดฟุ้งซ่านออกไปจนหมด ก่อนจะถอดรองเท้าผ้าใบคู่เก่งวางไว้ที่ชั้นรองเท้า แต่เมื่อเดินเข้าบ้านแล้วก็ต้องช็อคอีกรอบ

 

            ทำไมข้าวของในบ้านถึงได้กระจัดกระจายขนาดนี้ล่ะ! ทั้งโต๊ะ เก้าอี้ล้มระเนระนาดเกลื่อนพื้น ชั้นวางหนังสือที่ลงไปกองอยู่แทบเท้า แล้วยังจานชามเป็นสิบๆใบที่แตกหักเป็นส่วนๆนั่นอีก!!

 

คือคือว่าพอดีป้าว่าจะจัดแต่งบ้านใหม่ยกหลังน่ะจ้ะ พวกคนงานนี่ก็ไม่ระวังเล้ยป้าเอลี่บ่นกระปอดกระแปดขณะกำลังเดินหลบเศษแก้วตามพื้น คิดว่าเราคงต้องไปอยู่ที่อื่นสักพักแล้วล่ะนะ

 

อะอะไรนะคะหนูว่าสภาพบ้านแบบนี้น่าจะเหมือนเพิ่งเกิดสงครามไปหยกๆเองไม่ใช่หรือคะ-__-

 

อะเมทิสต์หลานต้องไปอยู่ที่อื่นก่อนนะอ้อแล้วก็ ช่วงนี้อย่าเพิ่งออกไปไหนคนเดียวนะจ๊ะ

 

            นี่คือคำสั่งสุดท้ายของป้าเอลี่ ต่อเหตุการณ์แปลกๆที่เกิดขึ้นในบ้านของฉัน จากนั้นป้าก็ไม่ได้อธิบายอะไรมากนัก นอกจากคะยั้นคะยอให้ฉันเก็บของที่ยังพอใช้ได้ จัดกระเป๋า เตรียมย้ายออกจากบ้านหลังนั้นทันที

 

 

ช่วงนี้มีเริ่มมีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้นในแคปริคอร์น หมู่บ้านเล็กๆลือกันว่ามีสัตว์ร้ายเข้ามาก่อกวน พวกมันฆ่าสัตว์เล็กที่เตรียมทำเป็นอาหาร สองอาทิตย์ต่อมาสายลับในโทรปิคอร์นเองก็รายงานเรื่องประหลาดที่คล้ายกัน ซากศพที่พวกมันกินนั้นเหมือนกันทุกศพ นั่นก็คือไม่มีเลือดเหลือแม้แต่หยดเดียว…”

 

            กลุ่มคนรวมตัวกันในห้องพักผ่อนเล็กๆในร้านขนมหวานเย็น ทำให้ห้องดูแคบลงถนัดตา พวกเขาจับจ้องไปยังหนุ่มร่างเล็กในชุดทหารแคปริคอร์น และคู่หูของเขาที่กำลังยืนรายงานสถานการณ์โลกเวทมนตร์เป็นประจำทุกสัปดาห์

 

ไซน์แล้วสภาความมั่นคงล่ะ พวกเขาว่ายังไงกับเรื่องนี้บ้างมารีอาเอ่ยเรียกหนุ่มร่างเล็กที่ตอบเสียงดังฉะฉานแทบจะทันที

 

แน่นอนว่าพวกเขาพุ่งเป้าไปที่คนของอดีตสภามืดครับ

 

ไม่แปลกใจหรอกนะเรื่องนั้นน่ะ จากคำอธิบายดูจะสรุปกันได้นะว่าเป็นผีดูดเลือดสภามืดจริงแท้แน่นอน แต่ที่น่าแปลก…”ราล์ฟทำเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอ เมื่อทุกคนเพ่งความสนใจไปที่เขาอย่างตั้งใจเขาจึงพูดต่อ ทำไมมันไม่กินเลือดมนุษย์

 

มีการประชุมเรื่องนี้อยู่เหมือนกันแต่ว่า เรายังหาข้อสรุปไม่ได้อาร์เซซิน หนุ่มมาดสุขุมกว่าขยับปากพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียดกว่าเดิม ลือกันว่าพวกนั้นกำลังหาอะไรบางอย่าง

 

และดูเหมือนว่ายังไม่เจองั้นสิมันเลยยังอาละวาดแบบเงียบๆแบบนี้การ์มียักไหล่พลางคิดตามเพลินๆ

 

อะไรบางอย่างงั้นหรอ งั้นถ้าเป็นฉัน สมมติว่าฉันเป็นผีดูดเลือดสภามืดนะราล์ฟขยับตัวอย่างกระตือรือร้น และเมื่อเขาหลุบตาลงเพื่อรวบรวมสมาธิ คนที่เหลืออื่นๆก็เริ่มหันมามองหน้ากัน บ้างก็ส่ายหัวเอือมระอา ข้าเจ็บใจนัก! ที่โทรปิคอร์นเฉดหัวข้าออกมาอย่างง่ายดายเพียงนี้ เจ้าชายโทรปิคอร์นนั่นจะต้องชดใช้! แคปริคอร์นก็จะต้องชดใช้! ข้าจะกินไก่เลี้ยงของพวกเจ้าให้หมดโลกเลยคอยดู!!”

 

“- -/= =/-.-”สีหน้าของแต่ละคนก็เป็นขีดๆไม่ต่างกันนัก

 

แล้วถ้าหากว่ามันคิดแบบนั้นจริงๆล่ะก็แย่ล่ะมารีอากระซิบแผ่ว สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

 

แน่นอนว่า พวกเราจะไม่เหลือไก่ไว้ทำอาหารอีกตลอดกาลมันก็น่ากลัวจริงๆอ่ะแหละราล์ฟพยักหน้าเออออ ก่อนจะโดนแม่นางมารีอาเขกหัวอย่างเงียบๆหนึ่งที แล้วเปรยทับเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ถ้าหากสิ่งที่พวกนั้นตามหาจะไม่ใช่สิ่งของแต่เป็นอะไรก็ตามที่ทำให้โทรปิคอร์นยอมเจรจาสงบศึกกับแคปริคอร์นล่ะ

 

“…”

 

ยัยนั่นซวยล่ะโซลพ่นหายใจออกมาเบาๆ มองดูสีหน้าทุกคนที่นิ่งค้างไปกับแผนการณ์ที่น่าเป็นไปได้มากที่สุดที่สภามืดทำอยู่เงียบๆตอนนี้

 

 อะความารีน ฮีลเลอร์ เหมือนศูนย์กลางของทั้งสองฝ่าย…”แพทตี้พยักหน้าเห็นด้วยอีกคน

 

แล้วถ้าพวกมันกำจัดยัยนั่นได้ มันจะได้อะไรขึ้นมาฉันคิดไม่ออกจริงๆราล์ฟนึกถึงดวงหน้าเอ๋อๆของเพื่อนรัก นึกสงสารแทนเพราะนอกจากหล่อนจะยอมละทิ้งทุกสิ่งอย่าง รวมถึงพลังอำนาจสูงสุดในบรรดาผู้ใช้เวทย์แคปริคอร์นแล้ว ยังต้องถูกตราหน้าเป็นศัตรูหมายเลขหนึ่งที่อดีตสภามืดจะไม่ยอมรามือไปง่ายๆ

 

เดรโกคงจะคลั่งน่าดูแค่นี้นึกถึงผลที่ตามมาได้รึยังล่ะ ตอนนี้เขาไม่ใช่เจ้าชายเดรโกแล้ว แต่เขาเป็นถึงพระราชา จะรบอีกรอบก็ไม่ใช่เรื่องที่จะทำไม่ได้มารีอาพูดเสียงเครียด แต่มันอาจจะไม่เป็นไปอย่างที่เราคิดก็ได้

 

ว่าแต่ พวกคุณรู้หรือยังว่าเมื่อเย็นนี้ที่บ้านอะความารีน ฮีลเลอร์ซึ่งมีองครักษ์เอลี่ดูแลอยู่เกิดถูกโจมตีขึ้นมา สายของเรารายงานว่าเป็นคนจากสภามืด แม้องครักษ์เอลี่จะเรียกกำลังเสริมและป้องกันไว้ได้ แต่หล่อนก็จะอยู่ในบ้านหลังนั้นไม่ได้อีกต่อไปไซน์เล่าเสียงฉะฉานอย่างเคยแต่ทว่าสายตาที่ทิ่มแทงจากทุกคู่ทำให้เขาเริ่มพูดเสียงอ่อยลงตามลำดับ

 

แล้วทำไมเพิ่งมาเล่าเรื่องสำคัญสุดๆแบบนี้เล่า!!!!!”มารีอาแหวเสียงสูง ราล์ฟรีบปราดเข้ามาประคองร่างสมส่วนไม่ให้หญิงสาวคนข้างๆกลายร่างเป็นไนท์ เมื่อใดที่เจ้าหล่อนชักดาบออกจากฝักแล้ว ร้านขนมหวานเย็นที่เพิ่งเปิดจะต้องเละไม่มีชิ้นดีแน่นอน

 

ฉันต้องเล่าเรื่องที่เกิดก่อน ไปหลังตามลำดับไม่ใช่หรอไซน์หันไปถามอาร์เซซินอย่างงงงวย

 

ถ้าเรื่องที่สำคัญมากๆก็ควรเล่าเป็นลำดับแรกอาร์เซซินให้คำแนะนำสั้นๆ ทหารฝึกใหม่สองคนปรึกษากันเสร็จก็หันมาขอโทษขอโพย

 

มันไม่ใช่เรื่องเร่งด่วนอะไรแล้วครับ สถานการณ์คลี่คลายแล้ว

 

แล้วที่บอกว่าจะย้ายไปน่ะ…”

 

อ้าว ยังไม่มีใครแจ้งหรอครับว่า…”

 

            ติ๊ง ต่อง

เสียงออดดังขึ้นขัดจังหวะ ก่อนที่ความเงียบจะเข้าปกคลุมทั้งห้อง ความสงสัยที่ก่อตัวประดุจเมฆทะมึนสีดำดูเหมือนจะค่อยๆจางลงช้าๆ

 

อย่าบอกนะว่าที่นี่- -”โซลกัดฟันกรอด

 

อือ ผมก็กำลังจะบอกอยู่เลยล่ะครับ

 

“O_O”สีหน้าทุกคนแม้แต่แพทตี้ก็ยังเบิกตากว้างอย่างตื่นๆ มารีอาผู้ได้สติก่อนใครเพื่อนเริ่มสูดหายใจเข้าลึกสุด ก่อนจะเปรยเสียงรัวเร็ว พวกเราต้องทำตัวเป็นปกติที่สุด ในเมื่อไม่ได้เตี๊ยมอะไรกันมาเลยงั้นก็แสดงเนียนๆตามน้ำไปก่อนละกันนะ!!”

 

สวัสดีจ้ะอะเมทิสต์ยิ้มแห้งๆอยู่หน้าประตู พร้อมกับกระเป๋าใบใหญ่ ที่วางบนพื้นอยู่ข้างๆ ไม่นึกเลยนะว่าเป็นที่นี่เอง

 

เชิญเข้ามาก่อนสิมารีอากระแอมทีสองทีพลางคิดในใจ ฉันก็เพิ่งรู้ไม่กี่วินาทีที่แล้วนั่นแหละ!!

 

ขอบคุณนะเสียงหวานเอ่ยคำขอบคุณเบาๆก่อนจะพาร่างเข้าไปในร้าน

 

ได้ข่าวว่าบ้านเธอมีปัญหา เลยต้องย้ายมาที่นี่ พวกเราก็ยินดีนะที่มีเธอมาอยู่ด้วย

 

             เมื่อเข้ามาในส่วนของร้าน ก็มีกลุ่มคนอีกจำนวนหนึ่งทั้งยืนและนั่งรออยู่ก่อน ซึ่งอะเมทิสต์จำได้ว่านั่นคือพนักงานในร้านขนมหวานเย็นทั้งหมด เพิ่มเติมคือชายสองคนที่อยู่ในชุดเครื่องแบบแปลกๆคล้ายทหาร ที่หล่อนมั่นใจว่าไม่คุ้นตาและไม่เคยเห็นที่มาก่อน

 

พวกเธอแบบว่าอยู่ด้วยกันหมดเลยหรอเมื่อเข้ามายืนเป็นเป้าสายตาทุกคน หล่อนก็เอ่ยเสียงสั่นๆด้วยความประหม่า

 

ใช่แล้วล่ะ ไม่ต้องรวมสองคนนี้นะราล์ฟยิ้มกว้างอย่างเป็นมิตร พลางกันชายสองคนในชุดเครื่องแบบออกไป พวกเขาจ้องมองมาที่หล่อน จนออกจะตั้งใจมากไปหน่อย… “ไซน์ อาร์เซซิน พวกนายกลับไปได้แล้วล่ะนะ ขอบใจมาก

 

            ราล์ฟคว้าตัวชายหนุ่มสองคนแล้วดันร่างไปยังประตู ซุบซิบอะไรบางอย่างเงียบๆ แล้วสองคนนั่นก็เดินออกไปอย่างงงงวย

 

สวัสดี ฉันแพทตี้ร่างเล็กปราดเข้ามาจับมือด้วย อะเมทิสต์ประหลาดใจเล็กน้อยที่แม้จะถูกจับตัวแต่หล่อนกลับไม่รู้สึกเหมือนสัมผัสกับคนแปลกหน้า ทั้งที่เพิ่งเคยเจอเป็นครั้งแรก อยู่ที่นี่เธอจะปลอดภัย

 

ฉันอะเมทิสต์พวกเธอคงรู้อยู่แล้วอะนะ แหะๆ…”

 

นี่โซลส่วนนั่นการ์มีราล์ฟเฟมารีอาแพทตี้พูดเรียบเรื่อย ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลน่าฟัง ท่าทางของหล่อนดูเป็นมิตรแม้จะไม่มีรอยยิ้มสักครั้งก็ตาม  

 

            โซลแค่พยักหน้ารับ การ์มีโบกมือยิ้มนิดๆ มารีอายิ้มจางๆ ส่วนราล์ฟดูเหมือนจะกระดี๊กระด๊ามากที่สุด เขาปกปิดความตื่นเต้นไม่มิด

 

มา เดี๋ยวฉันพาเธอไปดูห้องพักเอง!^^”ราล์ฟกวักมือเรียก

 

สัมภาระพวกนี้เดี๋ยวพวกเราจะทยอยขนขึ้นไปให้เองการ์มีกล่าว พลางพยักเพยิดหน้าให้หญิงสาวเดินตามร่างหนุ่มผมทอง ตาสีฟ้าเทาดูจะสดใสเป็นประกายเป็นพิเศษ

 

            อะเมทิสต์กล่าวขอบคุณสั้นๆก่อนจะเดินตามราล์ฟเฟขึ้นบันไดไป

 

ถึงที่นี่จะดูเล็กไปหน่อย แต่ก็เป็นตึกแถวที่ดูดี และสะอาดที่สุดในเมืองแล้วล่ะนะ ตึกนี้มีห้าชั้น ชั้นล่างก็เป็นร้านขนมหวานอย่างที่เห็น ส่วนสี่ชั้นบนก็เป็นห้องนอน ห้องนั่งเล่น เธออยู่ชั้นบนสุดเลยก็แล้วกัน ฉันยกให้ ที่นั่นน่ะเชื่อมกับดาดฟ้า ตอนกลางคืนนี่วิวดีใช้ได้เลยล่ะ^^”ราล์ฟพูดเจื้อยแจ้วไม่หยุดเสียง เดินขึ้นบันไดไปเรื่อยๆจนหยุดอยู่ที่ห้องชั้นบนสุด เชิญเลย

 

            นัยน์ตาสีม่วงอะเมทิสต์กวาดมองรอบๆห้อง ดูเป็นห้องที่โล่งโปร่งไม่ค่อยรกเหมือนอย่างที่คิด หน้าต่างบานใหญ่สะดุดตาที่เชื่อมกับระเบียงประดับด้วยโคมไฟสีส้มนวลชวนให้เคลิบเคลิ้มเหมือนภาพความฝัน หญิงสาวเดินก้าวทีละก้าว ผลักบานหน้าต่างออกไปลมหนาวพัดปะทะเข้ามาแทบจะทันที

 

ทรอนซ์?”เสียงราล์ฟดังขึ้นอย่างตื่นๆ แต่เหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างได้จึงยกมือขึ้นอุดปากไว้แน่น

 

นายว่าไงนะ?”อะเมทิสต์หันขวับไปยังบุรุษที่ไม่ยอมปริปากอะไรออกมา ซ้ำยังส่ายหน้าแรงๆอย่างน่าสงสัย เมื่อกี้นายพูดชื่อใครนะ

 

เปล่า ฉันแค่นึกถึงเพื่อนเก่าคนนึงเท่านั้นแหละตาสีฟ้าเทาสั่นระริก เมื่อเขาดูสงบสติอารมณ์ได้ จึงค่อยๆเดินเข้าไปใกล้ ยืนเกาะราวระเบียงอย่างมั่นคง แต่เขาอยู่ไกลแสนไกล...พอมีลมหนาวพัดมา ฉันเลยนึกถึงเขาขึ้นมา

 

ทรอนซ์…?”อะเมทิสต์เปล่งเสียงเรียกเบาๆ แต่กลับไม่รู้ว่าทำให้ใครบางคนใจสั่นไหว

 

            ห่างจากร่างบางเพียงสองก้าว ร่างสูงโปร่งในชุดคลุมสีดำยืนอยู่ด้านหลังอย่างเงียบๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจ้องมองเสี้ยวหน้าของหญิงสาวที่เอื้อนเอ่ยนามของเขา เพียงเท่านั้นเขากลับรู้สึกตื่นตะลึง และตื่นเต้นจนควบคุมใจไม่ให้สั่นไม่ได้

            ทรอนซ์ค่อยๆเอื้อมมือออกไปตรงหน้าช้าๆ ก่อนจะสัมผัสเรือนผมสีน้ำตาลเข้มอย่างแผ่วเบา

 

อ๊ะอะเมทิสต์อุทานเบาๆ ก่อนจะหันไปมองด้านหลัง แต่ไม่พบว่ามีใคร ก็ได้แต่ขมวดคิ้วด้วยความมึนงง

 

            โดยไม่รู้เลยว่าเมื่อนัยน์ตาสีม่วงหันเข้าสบตา มีใครบางคนที่กำลังจ้องเข้าไปในดวงตาคู่นั้นด้วยความรู้สึกลึกซึ้งเพียงใด

 

เอ่อ ขอถามอะไรหน่อยสิอะเมทิสต์หันกลับไปจ้องคู่สนทนา ก็พบว่าราล์ฟเป็นฝ่ายมองอยู่ก่อนแล้ว ที่นี่มีผีไหมอะ

 

ฮ่าๆๆๆๆราล์ฟหัวเราะกลบเกลื่อน เพราะใจก็นึกกลัวไปแล้วเช่นกัน ไม่รู้หรอก คงเป็นดวงจิตใครบางคนที่เฝ้าตามดูเธออยู่ก็ได้มั้ง

 

ตามฉัน?”

 

ฉันก็พูดไปงั้นแหละ รีบนอนพักผ่อนเถอะ พรุ่งนี้เราจะได้ทำงานกันแต่เช้า^^”

 

อ้อ ขอบใจนะ

 

            หลังส่งราล์ฟที่หน้าประตูเสร็จสรรพ เมื่อบานประตูปิดลงสนิท หล่อนเดินกลับไปที่ระเบียงอีกครั้ง แหงนหน้ามองดวงจันทร์กลมโต สว่างไสวกลางผืนนภาอันมืดมิด

 

ทรอนซ์ชื่อนี้เข้ากับนายดีนะ นายคนไม่มีชื่อฉันเรียกนายว่าทรอนซ์ก็แล้วกันหญิงสาวตกลงกับตัวเอง ยืนเหม่อมองออกไปไกลแสนไกล สักพักจึงค่อยเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียง

 

 

ร่างของฉันค่อยๆทิ้งดิ่งสู่เบื้องล่าง เสียงลมดังอื้ออึงในหู ความหนาวเย็นจับจิตที่เหมือนคมมีดกรีดร่างทั้งร่างให้แข็งค้าง ทำให้ขยับไม่ได้แม้แต่ปลายนิ้ว

 

            ฉันกวาดตามองไปยังเบื้องล่าง ผืนดินไม่ใช่หญ้าเขียวขจีอีกต่อไป แต่มันกลับเป็นหิมะขาวโพลน ไกลสุดลูกหูลูกตา ไม่มีแม้แต่ต้นไม้สักต้น ไร้วี่แววสิ่งมีชิวิตก่อนที่ร่างใกล้จะกระแทกพื้นฉันหลับตาปี๋ พลางสวดภาวนาในใจ

 

            ตุบ

แม้จะมีเสียงร่างหล่นกระทบกับพื้นหิมะ แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดอะไร นั่นทำให้ฉันโล่งอกไปเปราะหนึ่ง

 

            ฉันค่อยๆยันตัวขึ้น ก่อนค้นพบว่าหนีความเย็นยะเยือกจากหิมะไม่ได้ มือและเท้าเริ่มรู้สึกเย็นจนชา รู้สึกแน่นจมูกจนต้องอ้าปากหายใจ และสังเกตุว่ามีควันพ่นออกจากปากเป็นไอน้ำตลอดการหายใจออก

 

            ความฝันที่เหมือนจริงอีกครั้ง

ฉันกวาดตามองไปรอบๆ มองหาใครบางคนเหมือนเคย

คนที่มักจะนอนอยู่ และรอให้ฉันเข้าไปเรียกปลุก

แต่ในผืนหิมะกว้างใหญ่ไร้พรมแดนแบบนี้ ยังจะมีคนอาศัยอยู่ได้จริงๆหรือ

 

            ฉันเดินเรียบเรื่อยอย่างไม่มีจุดหมาย ความเย็นเล่นงานทำให้เท้าเริ่มก้าวอย่างยากลำบาก มองดูชุดนอนบางๆของตัวเองแล้วคิดอย่างระเหี่ยใจ ใครจะไปรู้ว่ารอบนี้จะมาโผล่ที่เมืองหิมะเล่า! นึกเสียใจที่ไม่ได้ใส่เสื้อคลุมตัวหนากว่านี้มา

 

ทรอนซ์!!! นายอยู่ไหนน่ะ!!?”ฉันตะโกนออกไปสุดเสียง ได้ยินเสียงสะท้อนของตัวเองดังกลับมา นั่นแสดงว่าต้องมีภูเขาอยู่แถวนี้รึเปล่านะ…?

 

            ฉันเดินช้าลง จนกระทั่งเริ่มมองเห็นขอบภูเขาน้ำแข็ง และเมื่อยิ่งเดินเข้าไปใกล้ มันกลับดูใหญ่โตขึ้นจนน่าเกรงขาม

            ฉันมองเหลือบซ้าย แลขวา ก็ไม่เห็นว่าจะมีภูเขาแบบนี้ที่ไหน

เหมือนสิ่งที่เห็นตรงหน้าเป็นเพียงด้านหนึ่งของภูเขา ซึ่งมีพื้นผิวราบเรียบคล้ายส่วนของหน้าผา เมื่อแหงนหน้าขึ้นก็มองไม่เห็นปลายยอดของภูเขาอีกต่อไป

 

            ฉันเดินเข้าไปใกล้ ลังเลอยู่อึดใจ ก่อนจะยกมือสัมผัสน้ำแข็งตรงหน้าอย่างเบามือ

แต่กลับไม่ได้รู้สึกถึงความเย็นอย่างที่คิดไว้แปลก

           

            อะไรบางอย่างในนั้นทำให้ฉันตะลึงลานจนเกือบจะหงายหลังล้มลงไป

เงาร่างของคนที่นอนนิ่งในท่ายืน โดยมีมือประสานไขว้กันไว้ตรงกลาง อยู่ลึกลงไปข้างในก้อนน้ำแข็งนั่น!!!

 

            ดวงหน้าคมคายนั้นดูเรียบสงบ เปลือกตาของเขายังคงปิดลงซ่อนตาสีทะเลลึกไว้ในนั้น ปากเรียวได้รูปเม้มแน่นปิดสนิท เรือนผมสีเงินของเขาขยับเล็กน้อย ฉันถึงได้สังเกตุว่ารอบตัวเขาแท้จริงแล้วเป็นน้ำ ก่อนที่จะมีน้ำแข็งฉาบไปอีกหลายชั้น

 

            บ้าน่า! อากาศหนาวขนาดนี้น่ะนะ แล้วร่างหมอนั่นกลับอยู่ในน้ำ!!

 

นาย!! ทรอนซ์!! ตื่นสิ!! ตื่นนนนนนฉันเริ่มคุมสติไม่อยู่ มือทั้งสองตะเกียกตะกายทั้งทุบทั้งข่วนแผ่นน้ำแข็ง แต่กลับไม่มีแม้แต่รอยข่วนให้เห็น

 

            ทำไมฝันครั้งนี้ นายถึงอยู่ในที่แบบนั้นกันนะ

แล้วเขาจะออกมาหาฉันได้ยังไง

แล้วเราจะนั่งคุยกันอีกครั้งได้ยังไง

 

นายฮึกทรอนซ์นายตื่นสิตื่นขึ้นมาฮึกมาหาฉันฉันทุบกำแพงน้ำแข็งจนเริ่มเหนื่อย ค่อยๆทรุดตัวลงกับพื้น น้ำตาเอ่อท้นเต็มเบ้าตา ก่อนจะนั่งร้องไห้เงียบๆ

 

            ทำไมในความฝัน มันถึงเจ็บปวดขนาดนี้นะ

 

นายเข้าไปทำอะไรในนั้นน่ะออกมาเถอะออกมาฉันเหลือบมองภาพเง่าร่างคน ที่ยังคงไม่ขยับ เขาไม่ลืมตาขึ้นมาคุยด้วยเหมือนทุกครั้ง

 

            ฉันเข้าใจแล้วฉันเข้าใจทุกอย่างแล้ว

ความรู้สึกของฉันเป็นเรื่องจริง ฉันหลงรักนายเข้าแล้ว รักคนที่อยู่ในความฝัน

มันอาจจะบ้าบอ ไร้สติ แต่มันคือเรื่องจริง

ฉันรักนายโดยที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านายเป็นใคร

 

            เพียงแค่ฉันตื่นทุกอย่างก็จบใช่ไหม

ฉันกลับสู่โลกความจริง ไม่ต้องเจ็บปวดอีก แล้วนายเองก็ไม่ได้ถูกทรมานในความฝันของฉัน

 

ตื่นสิตื่น

ตื่น!!!

 

..

.

 

ฮือๆฉันหลับตาปี๋รู้สึกอบอุ่นขึ้นฉับพลัน น้ำตาที่ไหลอาบแก้มยังคงไหลต่อเนื่องไม่หยุด ฉันส่งเสียงร้องออกมาอย่างไม่อาย แม้จะรู้ว่าตื่นจากฝันแล้วก็ตาม แต่ความเจ็บปวดนั่นยังคงย้ำชัดว่าความรู้สึกที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องจริง

 

ฮือๆๆๆๆฉันพลิกตัว ยังคงหลับตาปี๋ พยายามไล่ภาพบาดตาออกไปจากความคิด บ้าจริงฉันรักเขาเข้าแล้ว พอไม่ได้เจอเขาเหมือนทุกครั้ง มันกลับเจ็บปวดขนาดนี้

 

อะเมทิสต์เสียงทุ้มนุ่มดังขึ้นข้างๆหู ฉันค่อยๆขยับตา กระพริบตาถี่เพื่อไล่หยาดน้ำออกไป เมื่อประสาททั้งห้ากลับมาทำงานปกติ ถึงเพิ่งรู้สึกได้ว่าไออุ่นที่อิงซบอยู่นั้น เป็นเพราะกำลังอยู่ในอ้อมแขนแข็งแกร่งของคนๆหนึ่ง และเมื่อเงยหน้าขึ้น สบตากับนัยน์ตาสีทะเลลึกคู่สวย หัวใจที่แห้งผากกลับเหมือนชุ่มชื้นมีชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง

 

นาย…”ฉันอ้าปากค้าง จ้องมองเขาที่ยิ้มให้จางๆ ยอมนอนให้เขากอดอย่างว่าง่าย ยอมให้มืออุ่นๆข้างนั้นเช็ดน้ำตาให้เบาๆ

 

ฉันทำให้เธอเสียใจหรือเขาถอนหายใจเบาๆ โดยไม่ละสายตาจากฉันสักวินาทีเดียว

ทรอนซ์…”

“…”

ฉันจะเรียกนายว่าทรอนซ์ละกัน

อืมฉันชอบชื่อนี้

นายนายหายไปไหนมาเมื่อกี้ฉันเห็นนายติดอยู่ในก้อนภูเขาน้ำแข็งฉันกลัวแทบแย่กลัวว่าจะปลุกนายขึ้นมาไม่ได้อีก

 

            ฉันร่ายยาวแต่คำพูดทุกอย่างกลับกลืนลงไปเมื่อริมฝีปากเรียวได้รูปทาบทับเข้ามายังริมฝีปากของฉันอย่างรัวเร็ว เร่าร้อน เนิ่นนานก่อนที่จะจบลงอย่างนุ่มนวล

 

            ขณะที่ฉันกำลังหน้าแดงแจ๋ และทรอนซ์เองก็ยังอ้อยอิ่งจูบแก้มและปลายจมูกของฉันจนหนำใจเขาแล้วฉันนิ่งรอให้เขาอธิบายก่อนแต่เขากลับเงียบและไม่พูดอะไร

 

นายทำแบบนี้ทำไมกลายเป็นว่าฉันต้องเป็นฝ่ายถามเอง- -//

 

ฉันไม่รู้…”

 

นายไม่รู้!?”ฉันกระพริบตางงๆ

 

ฉันพูดอะไรมากไม่ได้ ได้แต่อยู่ใกล้เธอตลอดเวลาฉันทำได้เพียงเท่านี้จริงๆ

 

แล้วนี่มันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่าเนี่ยฉันแนบหูลงบนอกอุ่นๆ ได้ยินเสียงหัวใจเต้นอย่างมั่นคงหนักแน่นตอบกลับมา

 

ฉันคิดถึงเธอมากเหลือเกิน

 

            เสียงทุ้มเอื้อนเอ่ยพร้อมกับนัยน์ตาที่แสดงความจริงใจ ความห่วงหาอาลัย ทั้งหมดทั้งปวงทำให้คำถามที่อยู่ในใจสลายหายไปหมด วินาทีนี้เขาอยู่ข้างๆฉัน ฉันสัมผัสถึงตัวเขา และแน่ใจว่าเขามี ตัวตน จริงๆ!

 

อย่าหายไปไหนนะอยู่กับฉันความง่วงแทรกซึมเข้ามาอย่างรวดเร็ว ฉันทำได้เพียงกอดเข้าไว้แน่น พลางพึมพำเสียงแผ่วๆ ก่อนที่สติจะหลุดลอยไปอีกครั้ง

 

 

            ทรอนซ์ก้มมองดวงหน้าหวานที่เข้าสู่ห้วงนิทรา นัยน์ตาสีทะเลลึกสั่นไหว

เขาทำให้เธอหลับและเมื่อตื่นขึ้นมาเธอจะเข้าใจว่ามันเป็นเพียงความฝัน แม้ว่านี่คือโลกแห่งความจริง ที่พลังจิตของเขาแกร่งกล้าขึ้นจนปรากฎเป็นร่าง และจับต้องได้

 

            อย่างน้อยนับแต่นี้ไป เขาก็สามารถนอนกอดเธอได้ตลอดทั้งคืนจนถึงเช้า

 

 

Writer : ครบทุกแนวจริงๆนิยายเรื่องนี้ แฮ่ อย่าเพิ่งงงนะคะ ไรท์เองก็งงละ55 นิยายรักแฟนตาซีเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือสยองขวัญ(...เสียงหมาหอนก็มา)

เม้นกันเยอะๆนะ จะพยายามอัพไวไว และบางตอนก็อาจยืดบ้างตามคงความเหมาะสมนะคะ!

            บาบิQ







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2279 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 11:19
    ทรอนกลับมาแล้วว
    #2,279
    0
  2. #2222 เมมฟิส (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 17:55
    อยากให้ทรอนซ์และอะความารีนสมหวังในความรัก ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปมากๆ
    #2,222
    0
  3. #2221 เมมฟิส (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 1 เมษายน 2559 / 17:54
    อยากให้ทรอนซ์และอะความารีนสมหวังในความรัก ได้อยู่ด้วยกันตลอดไปมากๆ
    #2,221
    0
  4. #2108 naparada (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2559 / 03:08
    ไรต์คะได้โปรด~เห็นใจคนอ่านตาดำๆด้วยน้าค้า เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ อัพต่อไวๆนะคะแบบว่ากำลังอินมากกกกกกกก
    #2,108
    1
    • #2108-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:37
      มาอัพแล้วจ้าอย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2108-1
  5. #2107 Gift_fer (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 8 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:11
    คือแบบอารมณ์ตอนนี้....ลุ้นมากค่ะ!! ><
    ถึงกับเอาไปมโนเลยที่เดียวเชียว >\\\\<
    #มาต่อไวๆนะคะไรท์
    #ไฟท์ติ้ง!!
    #2,107
    1
    • #2107-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:37
      ดีใจที่ชอบนะค้า>< แต่งเองก็ฟินเอง มโนเยอะมากด้วย 55
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2107-1
  6. #2103 Oiljang89 (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:50
    น้ำตาไหล...ดีใจจังเลย..
    #2,103
    1
    • #2103-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:36
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2103-1
  7. #2102 Toh Pichaya (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 20:17
    มาอัพทุกวันได้มั้ยยย
    #2,102
    1
    • #2102-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:36
      เดี๋ยวจบเร็ว 55
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2102-1
  8. #2101 Saipan (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:12
    รักบาบิQ จังงงอัพถี่มาก *-*
    #2,101
    1
    • #2101-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:35
      ขอบคุณค่าา<3 รักเหมือนกัน
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2101-1
  9. #2100 นาคีน้อย (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:41
    ทรอนซ์สามารถมีพลังจิตที่แข็งกล้าขึ้นได้ยังไงคะ แล้วท่านหญิงอความารีนจะกลับมาป่วนกับราล์ฟเฟอีกครั้งเมื่อไรคะ โอ๊ยยย สนุกมากเลจ เติมเน็ตมาเพื่อรออ่านอย่างเดียวเลยนะคะเนี่ยอัพตอนตอนต่อไปเยอะๆนะคะไรต์ ไฟต์ติ้ง!!

    #2,100
    1
    • #2100-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:35
      เดี่ยวจะมีเฉลยแน่นอนค่า ใจเย็นๆน้า อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2100-1
  10. #2099 casidy (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 4 กุมภาพันธ์ 2559 / 09:39
    เหลืออีกกี่ตอนอ่าาาาาา
    #2,099
    2
    • #2099-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:34
      ถึงตอนที่ 60 ค่า จบชัวร์ แต่มีตอนพิเศษหรือไม่นั้นขอคิดก่อนอิอิ
      #2099-1
    • #2099-2 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2099-2
  11. #2097 Nickname Donna (จากตอนที่ 57)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:07
    น้ำตาไหล T T อินหนักมากก...
    มาอัพเร็วๆน่ะไรต์
    #2,097
    2
    • #2097-1 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:34
      T^T กรรมๆ ไม่อยากดราม่าเลย จะพยายามชดเชยรอยยิ้มให้นะคะ:)
      #2097-1
    • #2097-2 บาบิQ(จากตอนที่ 57)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2097-2