The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 56 : The Keyz(2) 56 My sweetest dream

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[56]

 

            ฉันเดินผ่านทุ่งหญ้าที่กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ดอกหญ้าเอนอ่อนตามแรงลม ลมหนาวเจือกลิ่นอายของความเหงา ตัดกับแสงแดดอันอบอุ่นที่ทอแสงลงมาบรรเทาความหนาวได้

 

            เมื่อเลื่อนสายตาไปหยุด ณ ต้นไม้ใหญ่...เขาก็อยู่ที่นั่น

บุรุษร่างหนาที่นอนเอนกายพิงต้นไม้ เรือนผมสีเงินขยับตามกระแสลมอ่อนๆ

           

ฉันยิ้ม พลางเดินเข้าไปปลุกเขาอย่างเคย

"ไง นาย...ตื่นได้แล้ว"ฉันก้มลงแตะไหล่เขาเบาๆ และเมื่อแพขนตาของเขาเริ่มขยับ สักพักนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มก็จ้องตอบกลับมา

 

"มาแล้วเหรอ"เสียงทุ้มเอ่ยทัก

 

"ฉันมาแล้ว"ฉันพยักหน้าก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆเขา

 

            เราเงียบใส่กันอยู่นาน ฉันไม่รู้ว่าควรเริ่มยังไง ในใจรู้สึกไปหมดทุกอย่าง ทั้งดีใจ สับสน และตื่นเต้น

 

"วันนี้มีเรื่องอะไรเล่าให้ฉันฟังไหม..."เสียงของเขาเรียบเรื่อยแผ่วเบาน่าฟัง ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย

 

"มี...ข่าวดีเชียวล่ะ^^"ฉันยิ้ม และยิ่งยิ้มกว้างเมื่อเขาจ้องฉันแล้วยิ้มตาม "นายยิ้มอะไร นายควรจะถามสิว่ามีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือ?"ฉันเลียนเสียงทุ้มต่ำของเขา แล้วหัวเราะคิกคัก

 

"มีเรื่องอะไรน่ายินดีหรือ"เขาเลิกคิ้ว พลางพูดตามอย่างว่าง่าย

 

"ฉันสอบได้น่ะ...เรียนแพทย์ จะได้ไปรักษาคนอื่น"ฉันไม่อาจละสายตาจากดวงหน้าคมคายนั่นได้เลย

 

"ฮีลเลอร์น่ะหรือ"

 

"อะไรนะ?"

 

"...เปล่า...ยินดีด้วยนะ"เขายิ้มจาง ก่อนจะหลุบตาลง แล้วเบือนหน้าไปอีกทาง

 

"เมื่อกี้นายพูดอะไรนะ ประหลาดจัง...นี่ บอกฉันมานะ!>_<"ฉันคุกเข่า เขย่าตัวเขาด้วยมือทั้งสองข้างอย่างแรง เมื่อสัมผัสร่างอุ่นๆของเขา ก็อดชะงักไม่ได้

 

            มันอุ่น...ฉันสัมผัสเขาได้ มันเหมือนจริงมากๆ

 

"นาย คนไม่มีชื่อ!!!"ฉันเรียกเขาด้วยสรรพนามที่ตั้งขึ้นมาเอง เพราะเขาไม่เคยบอกว่าเป็นใคร "ฮีลเลอร์คืออะไรเหรอ!!??"

 

            ดูเหมือนเวลาแทบจะหยุดลงเมื่อเขาหันหน้ามาขณะที่ฉันกำลังยื่นหน้าเข้าไปใกล้...

 

            ตึกๆ ตึกๆ

ให้ตายสิ ฉัน...รู้สึกร้อนหน้าอีกแล้ว

อดสงสัยไม่ได้ ว่าในเมื่อฉันสัมผัสเขาได้...แล้วถ้าจูบ...จะได้ไหมนะ

 

"นาย...นายจะว่าอะไรไหมถ้า..."ฉันกลืนน้ำลายลงคอ เลื่อนสายตาไปยังปากเรียวบางได้รูปนั่น

 

"ฮีลเลอร์..."เขากลับขัดขึ้นอย่างนิ่มนวล ยื่นหน้าเข้ามาชิดจนจมูกของเราแตะกันเบาๆ "คืออาชีพในโลกของฉัน หมายถึงผู้รักษา...เหมือนเธอ"

 

"อ๋อ...อย่างนี้เอง"ฉันพูดเสียงแหบพร่า ใจเต้นรัวอย่างตื่นเต้นสุดขีด

 

...

..

.

 

กริ๊งงงงงงงงงงงงง

 

ฉันเกลียดนาฬิกาปลุกที่สุด...

 

"ไม่น้าาาา~~!!!!"ฉันเบิกตาโพลง พลางเด้งตัวขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว

 

หายไปอีกแล้ว...

พอตื่นขึ้นมา มันก็กลายเป็นแค่ความฝัน

 

ตึกๆ ตึกๆ

ฉันยกมือขึ้นทาบอก ก่อนจะเลื่อนขึ้นมาจับใบหน้าที่ยังรู้สึกร้อนผ่าว

 

แต่ความรู้สึกแบบนั้นมัน...

 

"งั้นเธอจะบอกว่า เจอเขาคนนั้น ในฝันอีกแล้วหรอ!!!?" เสียงของเรน่าดังขึ้นจากปลายสายโทรศัพท์ เมื่อฉันเล่าความฝันของฉันให้หล่อนฟัง ตอนแรกฉันคิดว่าคงเป็นเพราะเหงา ถึงได้ฝันละเมอเพ้อพกถึงชายหนุ่มรูปหล่อประดุจเจ้าชายนั่น...แต่กลายเป็นว่ามันเหมือนเป็นฝันที่ต่อเนื่อง เพราะทุกคืนที่ฝัน ก็จะเห็นเขานอนหลับอยู่ที่ไหนซักแห่ง ฉันก็เข้าไปปลุกเขา ก่อนที่เราจะพูดคุยกัน...และเริ่มทำความรู้จักกันตั้งแต่นั้นมา

 

"อืม ครั้งที่เจ็ดแล้วล่ะ"

 

"แล้วรู้จักชื่อเขารึเปล่า"

 

"ไม่อ่ะ...เขาเคยพยายามจะบอก แต่พอเขาพูดมันเหมือนว่าจู่ๆเสียงก็หายไป แล้วฉันก็ไม่ได้ยินอะไรเลย รู้ตัวอีกทีก็ตื่นอีกแล้ว...เฮ้อ!"ฉันถอนหายใจแรงเมื่อนึกถึงฝันล่าสุด...เสียดายชะมัดเลย!!

 

โดยที่ไม่รู้ตัว ฉันก็คว้าเอานาฬิกาปลุกมากัดเล่นอย่างหมั่นไส้

 หึ้ย! ลืมว่าวันนี้วันหยุด แล้วฉันจะรีบตื่นทำไมเนี่ย!

 

"ฮ่าๆๆๆ น้ำเสียงไม่สดใสเลยนะ เอางี้ ในฐานะนักวาดการ์ตูนที่กำลังจะโด่งดังน่ะ บอกรูปล่างลักษณะของเขามาซิ ฉันจะไปเขียนแบบให้ เผื่อว่าเธอจะได้เอาไปจิ้นต่อตอนตื่นจากฝันไง ดีมะๆ"

 

"เรน่า!!!=\\\="ฉันแหวเสียงสูง แต่แอบหวั่นไหวในใจเล็กๆ "นี่ฉันกำลังจะเป็นบ้าใช่ไหม ทำไมถึงฝันแบบนั้นกันนะ..."

 

"อย่าคิดมากเลย มันก็แค่ฝันล่ะน่า"

 

นั่นสิ...นั่นสินะ

มันจะเป็นไปได้ยังไง

เขา...ไม่มีตัวตนอยู่จริงๆหรอก

 

"อะเมทิสต์?"

 

"ป้าเอลี่เรียกน่ะ แค่นี้ก่อนนะ เรน่า ขอบใจมากที่คอยฟังฉันเล่าเรื่องแปลกๆพวกนี้"

 

 

หลังจากวางสายจากเรน่า...ฉันก็ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น

 

ฉันคิดว่าถึงเวลาที่ต้องไปพบจิตแพทย์แล้วล่ะ.......

 

                                                                                                                           

...

 

                  ป้ายโรงพยาบาลมหาวิทยาลัยแคปริคอร์นทำจากไม้ ล้อมด้วยกรอบสีทอง

อะเมทิสต์เหลียวซ้าย แลขวา เมื่อไม่เห็นคนรู้จักที่นี่ หล่อนก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

 

 

"มาทำอะไรเหรอครับ^^"

 

"เย้ย!!!......นาย?"หญิงสาวมองร่างสูงโปร่งที่ปราดเข้ามาหา ตาสีฟ้าเทา กับรอยยิ้มปนทะเล้น ทำให้นึกได้ว่าชายคนนี้คือพนักงานร้านขนมที่เจอเมื่อวานนี่เอง

 

"อ้อ โทษทีๆ ลืมแนะนำตัวน่ะ ฉัน ราล์ฟเฟ ครอส^^"ด้วยการพูดอย่างลื่นไหล อะเมทิสต์ก็เผลอยื่นมือไปเช็คแฮนด์ตอบอย่างงงๆ

 

"ฉันอะเมทิสต์..."

 

"ไม่สบายตรงไหนหรือครับ"สายตาราล์ฟเฟพยายามจ้องหาความผิดปกติ ขณะที่แพทตี้ที่ยืนอยู่ไม่ไกลนัก เตรียมทาบฝ่ามือหวังว่าจะทำการรักษาโดยการฮีลทันทีเมื่อระบุตำแหน่งที่ได้รับบาดเจ็บแน่ชัดแล้ว เพราะหากมือสัมผัสแค่เสี้ยววิ...ไม่ว่าจะจะเป็นแผล เจ็บปวดตรงไหน ก็จะหายได้อย่างรวดเร็ว

 

"เปล่าหรอกค่ะ...จริงๆแล้วฉันมาพบจิตแพทย์น่ะ"หล่อนยิ้มแห้งๆ หลังพูดออกไปแล้วเพิ่งคิดได้ว่าไม่ควรบอกข้อมูลที่แม้แต่เพื่อนสนิทยังไม่รู้ แก่คนที่เพิ่งพบหน้า

 

"อ๋อ...อย่างนี้นี่เอง ลำบากแย่เลยนะ..."ราล์ฟหรี่ตามองแพทตี้ที่เก็บมือเข้าเสื้อคลุมแล้วเดินออกจากฉากไปเพราะหมดหน้าที่...

 

"ขอตัวก่อนนะ...เดี๋ยวสายน่ะ"อะเมทิสต์ยกมือโบกนิดๆก่อนจะวิ่งจากไปอย่างเร็ว โดยมีสายตาหลายคู่มองจ้องร่างนั้นโดยไม่วางตา

 

"ก็พอรู้อยู่บ้างว่ายัยนั่นน่ะไม่ปกติ แต่ถึงลบความทรงจำแล้วมันไม่มีอะไรดีขึ้นมาบ้างเรอะ!"การ์มีที่ยืนสังเกตุอยู่ก็เข้ามาสมทบ

 

"เดี๋ยวก็รู้...นี่น่ะมันถิ่นเรานี่นะ"ราล์ฟพึมพำเบาๆ นึกถึงนัยน์ตาสีแดงคู่เดิม...แม้จะเปลี่ยนเป็นสีม่วงอะเมทิสต์ก็ตาม

 

แต่รอยเศร้านั่นน่ะ...มันกลับยังอยู่ที่เดิมนี่นา

 

...

 

                 นัยน์ตาตาสีแดงฉานภายใต้กรอบแว่นสีแดง เพ่งพิจหญิงสาวตรงหน้ากำลังเล่าเหตุการณ์เกี่ยวกับความฝัน บุรุษลึกลับ เนื้อความนั้นเขาฟังเพียงคร่าวๆ แต่ที่เขาสนใจคือสีหน้า ท่าทางทุกอิริยาบถ เสียงที่เขาโหยหาจะพบ และวันนี้ก็ได้สมหวัง...

 

                ถึงแม้ว่าเธอจะไม่รู้ว่าเขาเป็นใคร

 

"...ฉันรู้สึกว่ามันแปลก...แปลกมากๆเลยค่ะ นี่ฉันกำลังจะเป็นบ้าหรือเปล่าคะ ฉันควรทำไงดีคะToT"อะเมทิสต์เริ่มมีน้ำตาคลอหน่วง ดูแล้วนั่นคงเป็นเรื่องที่ทำให้หล่อนไม่สบายใจจริงๆสินะ

 

"เธอคงจะเหงา และแทบไม่ได้ใกล้ชิดเพื่อนชายคนไหนเลย บางทีมันอาจจะเป็นเพราะ...เก็บกด"

 

"รุ่นพี่..."อะเมทิสต์มักเรียกเขาแบบนั้น เพราะตามหลักแล้วเขาควรจบก่อนหล่อนหลายปี...แต่แน่นอนว่าเขาไม่ได้เรียนจิตแพทย์มา แต่เมื่อได้ยินว่าหล่อนกำลังจะมาที่นี่ จึงมาสวมบทบาทเป็นรุ่นพี่ที่เรียนจิตแพทย์ทันที

 

"วันนี้ฉันพอมีเวลานะ เธอสะดวกไหม อยากจะพาไปหาอะไรกินซักหน่อยน่ะ"

 

ตรงไปไหมนะ...

แย่ล่ะสิ...เธอจะอึดอัดรึเปล่านะ...(แพทริกซ์เริ่มเหงื่อแตกพลั่กแม้อุณหภูมิในห้องจะเย็นจัด)

 

"วันนี้หรือคะ…”เมื่อมองนัยน์ตาสีอะเมทิสต์เหม่อลอยออกไปนอกหน้าต่าง เขาก็เริ่มเกร็งจนต้องกำปากกาในมือไว้แน่น ได้ค่ะ ป้าเอลี่คงกลับดึกหน่อย ฉันกลับบ้านช้าคงไม่เป็นไรหรอก

 

                  เคร้ง

ปากกาในมือหนาพลันหล่นลงไปยังพื้นกระเบื้อง ไฟลุกพรึ่บทันที โดยเจ้าตัวรีบปัดแก้วน้ำบนโต๊ะให้ตกราดลงไปบนกองเพลิงเล็กๆนั่น พลางนึกตำหนิตัวเองที่กุมความตื่นเต้นไว้ไม่อยู่

 

เมื่อกี้นี่มัน…”หญิงสาวลุกยืนพรึ่บ สีหน้าแตกตื่นนิดๆไฟหรือคะ!!”

 

ไม่ไม่ใช่หรอกไฟฉายน่ะ มันเป็นปากกาที่มีไฟสีส้มเหมือนไฟจริงๆเลยล่ะแพทริกซ์ตอบอย่างรวดเร็ว แทบจะไม่เว้นจังหวะหายใจ

 

อ๋อเมื่อแมวน้อยตัวนั้นดูจะไม่ใส่ใจกับเวทย์มนตร์ที่เพิ่งเห็นกับตาไปหยกๆ ก็พลันโล่งอก จากนั้นความดีใจก็ท่วมท้นเต็มเปี่ยม

 

                  บางทีโอกาสของเขาคงมาถึงแล้ว

                  ในเมื่อศัตรูคู่แข่งหัวใจไม่ได้ถูกเธอจดจำ แต่หลงเหลือเพียงในความฝัน ความทรงจำส่วนลึกของอะความารีน ฮีลเลอร์ ที่ไม่ลบเลือนภาพตัวตน ทรอนซีรา

                  แต่เขามีตัวตนในโลกของเธอได้

 

มีร้านขนมหวานที่นึง ที่ฉันอยากพาไป รสชาติดี ขนมอร่อย ไม่ห่างจากที่นี่มาก ไปด้วยกันนะคะ

 

                 แพทริกซ์ตอบรับแทบจะทันที เผลอไผลราวต้องมนตร์สะกดเมื่อมองรอยยิ้มสดใสที่พลอยทำให้โลกสว่างไสวตาม

 

 

เอาจริงดิหมอนั่นน่ะราล์ฟเฟนั่งยอง ใต้เคาน์เตอร์ครัว พร้อมกับการ์มีที่นั่งอู้งานอยู่ข้างๆ

 

ไม่คิดเหมือนกันว่าหมอนั่นจะลงทุนใช้ไม้นี้ ถึงจะเข้าใจเหตุผลก็เถอะชายหนุ่มผมทองชะเง้อมองดวงหน้าคมคายภายใต้โคมไฟระย้า นัยน์ตาสีแดงเป็นประกายเมื่อมองสบกับหญิงสาวที่นั่งฝั่งตรงข้าม แม้ภายนอกจะดูเหมือนกำลังสนทนาเรียบเรื่อย แต่กลับมีรังสีการทำลายล้างปราดมองมาที่พวกเขาเป็นระยะ

 

แล้วพวกนายจะนั่งอู้กันอีกนานไหม งานเยอะขนาดนี้ ช่วยๆกันหน่อยสิเห้ย - -”โซลโยนผ้าเช็ดมือที่ใช้แล้วไปยังกึ่งกลางหัวของราล์ฟเฟพอดิบพอดี

 

พวกเราทำงานหนักที่สุด คือหลบหน้าแพทริกซ์นี่ไง ถ้าฉันเสนอหน้าไปอยู่หน้าร้านล่ะก็ ทั้งร้านทั้งพวกเราได้พังยับแน่!”ราล์ฟสะบัดเอาผ้าออกมาดมๆแล้วโยนทิ้งไปข้างๆ

 

แล้วทำไมเราไม่บอกหมอนั่นตั้งแต่แรกว่าพวกเราแอบตามคุ้มครองยัยนั่นอยู่ห่างๆ วุ้ย! ไอ้ราล์ฟ เอาผ้าเน่าๆมาถูกหน้าฉันทำม๊าย!”การ์มีร้องเสียงสูง ก่อนลุกพรวดขึ้นทันที ทำให้แพทตี้ที่มีถาดเสริ์ฟอาหารอยู่ในมือนั้นเซล้มไปอีกทาง

 

                  หมับ

โซลปราดเข้ามารับร่างโดยวางมือไว้บนแผ่นหลังอย่างเบามือ

 

โอ๊ะ โอราล์ฟตาโต ก่อนจะค่อยๆย่องจากครัว

 

เลิฟซีน นานๆทีการ์มียักไหล่ ก่อนจะเดินตามราล์ฟไปติดๆ

 

โซลปล่อยได้แล้วล่ะ ฉันยืนได้เสียงหวานเอ่ยเรียบเรื่อยเสมือนลมที่พัดผ่านเบาๆ เมื่อชายหนุ่มได้ยินดังนั้นจึงเริ่มทำตัวไม่ถูก ค่อยๆคลายมือจากร่างนั่นแต่ยังคงทำท่าเก้ๆกังๆ

 

                  จุ้บ

ร่างบางเขย่งเท้าเพื่อที่จะให้ริมฝีปากเล็กๆแตะแก้มคนสูงอย่างแผ่วเบา

โซลยืนแข็งค้าง ตะลึงกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงหน้าเริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ

 

“=///=”

 

“(‘ ‘)”

 

แพทตี้

 

“(‘ ‘)”

 

เฮ้อจิตหลุดไปแล้วสินะโซลปัดมือไปมาไปยังดวงหน้าของสาวน้อยตรงหน้า ที่ริอาจจู่โจมเขา แต่กลับเป็นฝ่ายเขินจนจิตวิญญาณหลุดลอยไป เหมือนทุกครั้งที่หล่อนเจอกับสถานการณ์ที่รู้สึกว่าน่าขายหน้า

 

                  หมับ

โซลยิ้มเมื่ออุ้มร่างบางไว้ในอ้อมกอด นัยน์ตาสีฟ้าเป็นประกายจ้องสบเขา หากแต่ไม่มีปฎิกริยาตอบโต้ใดใด ไม่แม้แต่จะกระพริบตาเขาค่อยๆบรรจงวางร่างนั่นไว้บนโซฟา ในห้องพักติดกับหน้าร้าน เป็นที่ที่พวกเขาพักผ่อนยามที่ไม่ได้ปฏิบัติงาน

 

มันไม่แฟร์เลยนะ ที่เธอทำแบบนั้น แล้วก็หายไปแบบนี้โซลคลี่ยิ้มจางๆ เลื่อนมือขึ้นปัดผมที่ปรกดวงหน้าหวานละมุน อย่างนุ่มนวล ก่อนจะหลับตาพริ้มแล้วค่อยๆโน้มหน้าลงไปใกล้

 

 

อร่อยไหมคะรุ่นพี่^^” ฉันตักไอศกรีมรสเชอร์เบทมะนาวไปอีกหนึ่งคำ พลางดื่มน้ำพั้นช์พลาง ฉันได้บัตรกำนัลจากร้านนี้มาเยอะเลย เครื่องดื่มฟรีตลอดปีด้วยน้า

 

งั้นหรอ…”สีหน้าของรุ่นพี่ดูจะเคร่งเครียดเป็นพิเศษ แถมยังแอบมองไปที่ครัวเป็นพักๆด้วย ไม่รู้ว่าเขาไม่สะดวกใจ หรือว่ามีอะไรหรือเปล่านะ??

 

รุ่นพี่คะรุ่นพี่?”ฉันต้องเรียกเขาสองสามครั้ง เขาถึงจะหันมามอง จึงอดถามขึ้นมาไม่ได้ รู้จักพนักงานที่นี่หรอคะจริงๆแล้วฉันก็เจอพวกเขาเมื่อเช้า ที่โรงพยาบาลเอง บางทีอาจจะรู้จักกันก็ได้นะ

 

อ๋อไม่รู้จักหรอกทานเสร็จแล้วก็รีบไปกันเถอะ พี่อยากพาเธอไปเดินเล่น เที่ยวเล่น แบบที่ชีวิตวัยรุ่นควรจะทำบ้างอะนะนัยน์ตาสีแดงกลับมาเป็นประกายอ่อนโยนอีกครั้ง เขาพูดพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น อะไรบางอย่างทำให้ฉันรู้สึกว่าเขาคนนี้พึ่งพาได้ และไว้ใจได้

 

ตกลง วันนี้ฉันจะเป็นเด็กมอปลายที่ใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นวันหนึ่งล่ะ ฮ่า!”ฉันรีบตักไอศกรีมที่เหลือเข้าท้องก่อนที่จะเช็คบิล และออกไปจากร้านแห่งนี้

 

 

โซลแพทตี้ขยับตัว เมื่อมองเห็นชายหนุ่มนั่งอยู่ที่ปลายโซฟาอยู่ไกลโข หล่อนจึงยันตัวขึ้นนั่ง

 

กลับมาแล้วหรอรอบนี้ไปซะนานเชียวนะยัยบ๊องโซลบ่นอุบ เมื่อเห็นว่าจิตของหญิงสาวกลับเข้าร่างได้ปลอดภัยเขาจึงลุกขึ้นเตรียมที่จะไปทำงานที่เหลือต่อ(ซึ่งตอนนี้เป็นราล์ฟและการ์มีที่ต้องทำหน้าที่พ่อครัวแทนหากปล่อยไว้นานกว่านี้มารีอาคงต้องเซ้งร้านอีกไม่นานเป็นแน่)

 

ฉันเห็นทรอนซ์เสียงหวานดังท่ามกลางความเงียบและทุกคนก็ได้ยินพร้อมๆกัน

 

ว่าไงนะ!!/อะไรนะ!!/อะไรทรอนซ์นะ!!?”เสียงของกลุ่มคนจึงมารวมกันอยู่ที่เดียว คือล้อมรอบร่างเล็กของสาวน้อยพลังจิต แพทตี้มองสีหน้าของราล์ฟ การ์มี มารีอา และโซล ที่มองมาที่หล่อนเป็นตาเดียว ด้วยความสนใจยิ่ง

 

ไม่สิ ฉันเห็นจิตของเขาเขาอยู่ข้างๆอะความารีน ตลอดเวลาอยู่ใกล้กับพวกเรา แต่เรากลับมองไม่เห็นเขาเท่านั้นเองแพทตี้พูดด้วยเสียงเย็นเยียบประดุจน้ำแข็ง สีหน้าราบเรียบ บรรยากาศจึงคล้ายกับรายการผีหลังข่าวก็ไม่ปาน

 

เธอพูดอะไรอย่างนั้นน่ะ แพทตี้ราล์ฟผู้ไม่ค่อยถูกกับผีนัก รีบหัวเราะกลบเกลื่อนทำลายบรรยากาศขนหัวลุกออกไปก่อน

 

จริงหรือ  ที่ว่าจิตของเขาอยู่แถวๆนี้มารีอาลดเสียงลง แทบจะเป็นเสียงกระซิบ

 

แล้วเธอจะทำเสียงส่งเสริมบรรยากาศทำไมเล่า สยอง!”ราล์ฟอดแหวไม่ได้

 

จริง ฉันได้คุยกับเขานิดหน่อยแม้ร่างเขาจะอยู่ไกลแสนไกล แต่เมื่อฝึกสมาธิแล้วการเคลื่อนย้ายคลื่นพลังจิตย่อมเป็นไปได้ เหมือนกับฉันที่ทำบ่อยๆแพทตี้เลื่อนสายตาไปสบกับโซล ที่หลบหน้าหนีแทบจะทันที

 

ถ้าอย่างนั้นเราจะเห็นเขาได้หรือเปล่า!”การ์มีปกปิดน้ำเสียงตื่นเต้นไม่มิด เขาอดมองสังเกตุไปรอบๆไม่ได้เผื่อว่าจะมีอะไรสะดุดตาบ้าง

 

เขาไม่ได้อยู่ที่นี่หรอก  เขาติดตามอะความารีน ฮีลเลอร์เท่านั้นทรอนซ์บอกว่าเขาพบเธอได้ในความฝัน คือเวลาที่เธอไม่มีสติป้องกันตัวเองจากคลื่นจิตต่างๆที่แทรกเข้ามาโดยง่ายเขาเข้าฝันเธอบ่อยๆ

 

ฟังดูน่ากลัวนะว่าไหมราล์ฟพยายามโน้มน้าวคนอื่น แม้ว่าจะกลัวแต่ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ แต่บอกเขาไปนะว่าอย่ามาเข้าฝันฉัน ฉันกลัว

 

มีอีกเรื่องแพทตี้หยุดชะงัก สีหน้าราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นเลื่อนลอยใช้ความคิด ทรอนซ์คิดว่าเขาเริ่มมีพลังแข็งแกร่งขึ้น เพราะสามารถทำอะไรได้หลายอย่าง แม้จะไม่มีร่าง แต่เขาใช้เวทย์มนตร์บทเล็กๆได้ เริ่มเคลื่อนย้ายสิ่งของเล็กๆได้

 

แต่นั่นมันต้องเป็นผู้ใช้เวทย์พลังจิต เป็นเวทย์ขั้นสูงไม่ใช่หรอ!”มารีอาแย้งขึ้นมาทันที เพราะแม้แต่ท่านย่าของหล่อนซึ่งถือเป็นผู้ใช้เวทย์พลังจิตที่แข็งกล้าที่สุด แต่ก็ยังยากที่จะเคลื่อนจิตพร้อมกับร่ายเวทย์ไปด้วย

 

ฉันไม่รู้ฉันคุยกับเขาแค่แป๊ปเดียวแพทตี้ยักไหล่เล็กน้อย ร่างบางค่อยๆเคลื่อนจากตำแหน่งที่ยืนอยู่ไปยังร่างสูงหนาของโซล ที่ก้มมองลงมา

 

โซลนายจูบฉัน

 

ห๊ะ!”ราล์ฟอุทานเสียงสูง มองฉากเลิฟซีนอันดุดันของทั้งคู่แล้วเริ่มส่ายหัวปลงๆ ทำไมคาแรกเตอร์นี้มันโหดจังฟะ!

 

เราต้องแบบว่า เดินออกไปก่อนไหมนะการ์มีหันมาถามราล์ฟ เพราะทุกครั้งหมอนั่นจะเป็นผู้นำ(ที่มันอวดอ้างว่ารู้จังหวะเป็นอย่างดี) ส่วนเขาเป็นผู้ตามที่เชื่อฟัง

 

ไม่ทันละมารีอาปิดหน้า แก้มขึ้นสีระเรื่อ เมื่อเห็นร่างบางคว้าคอเสื้อคนสูงกว่าลงมา จนดวงหน้าแดงแจ๋ของโซลโน้มจนมาชิด แพทตี้จึงประกบริมฝีปากลงอย่างถนัดถนี่

 

บางทีฉันก็อิจฉามันนะทำไมฉันไม่มีคู่กับเขาบ้างวะเนี่ย! - -”การ์มีบ่นกระปอดกระแปด ขอตัวเดินเลี่ยงออกไปทำหน้าที่อย่างขยันขันแข็ง

 

 

 

 

ฉันเดินเล่นในสวนสาธารณะใจกลางเมือง อยู่กับรุ่นพี่ที่เพิ่งรู้จักพูดคุยกันไม่นานความจริงมันก็รู้สึกไม่เลวนักหรอกนะ กับการที่เข้าหาคนอื่น เข้าสังคมบ้าง เพราะนอกจากเรน่าและป้าเอลี่ที่ฉันรู้จัก ก็ไม่มีใครที่วางใจคุยด้วยอย่างสบายใจแบบนี้ได้

 

เป็นยังไง เหนื่อยไหม นั่งพักตรงนี้ก่อนนะเดี๋ยวพี่จะไปหาเครื่องดื่มมาให้รุ่นพี่ก็ช่างแสนดีเหลือเกิน คอยเทคแคร์ฉันตลอดทั้งวัน ตามใจฉันทุกอย่าง

 

ขอบคุณค่ะ^^”ฉันยิ้มแห้งๆ ก่อนจะมองตามร่างหนาที่เดินห่างออกไป เมื่อมองไปรอบๆที่มีแต่ต้นไม้กับเด็กที่วิ่งเล่นในสนามหญ้า ฉันเลือกเดินไปยังม้านั่งสีขาวตัวหนึ่งใกล้ๆมีน้ำพุเล็กๆกำลังพ่นน้ำออกมาเป็นรูปหัวใจโค้งมาบรรจบกัน

 

                  นายคนไม่มีชื่อ

                  ถ้าฉันรู้ชื่อนายก็คงดี

 

รอยยิ้มของฉันค่อยๆหุบลงเมื่อสายตาพลันสะดุดกับน้ำที่ควรจะเป็นสถานะของเหลว มันแปรเปลี่ยนกลายเป็นน้ำแข็ง…! ท่ามกลางแดดยามเย็นอันร้อนอบอ้าว อุณหภูมิกะเอาน่าจะประมาณ 30 องศา เนี่ยนะ!O_O

 

                  เป็นไปได้ยังไงกัน

ฉันยันตัวเองให้ลุกจากเก้าอี้ก่อนจะค่อยๆเดินไปยังน้ำพุ ที่ไม่เป็นแค่น้ำอีกต่อไป เหลียวซ้ายแลขวาก็ดูเหมือนว่าจะยังไม่มีคนสังเกตุเห็นสถานการณ์แปลกๆแบบนี้

 

                  นี่ฉันยังไม่ได้เพี้ยนหนักจนเห็นภาพหลอนหรอกนะ

 

 

 

อะเมทิสต์?”แพทริกซ์เดินเข้ามาพร้อมเครื่องดื่มสองกระป๋องในมือ รอยยิ้มพลันหายไปเมื่อเห็นร่างสาวน้อยยืนนิ่งค้าง สีหน้าตื่นตะลึง มือเล็กๆสัมผัสกับน้ำแข็งที่โค้งเป็นรูปหัวใจบนฐานน้ำพุ

 

นาย…”เสียงหวานเรียกใครบางคน ด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา แต่เขากลับได้ยินชัดเจน

 

                  กลิ่นเวทย์ธาตุน้ำบริสุทธิ์

นัยน์ตาสีแดงพลันเบิกโพลง คล้ายมีลูกไฟเล็กๆในดวงตา เขาเข้าไปสะกิดร่างสาวน้อยที่ยืนค้าง จึงเริ่มขยับเมื่อสังเกตุว่ามีคนเรียก

 

รุ่นพี่คนคนนั้น…”ดวงหน้าหวานละมุนดูแตกตื่นระคนยินดี แต่สีหน้ากลับหม่นลงเมื่อหันไปอีกที ที่ที่เธอชี้อยู่นั้น กลับไม่ปรากฎร่างเงา หรือคนที่หล่อนคล้ายกำลังจะอธิบาย

 

ไม่มีคน ที่ไหนเลยนี่แพทริกซ์เลิกคิ้ว พลางเปิดเครื่องดื่มแล้วยื่นให้สาวน้อยตรงหน้า เธอทำหน้าคล้ายกับเชื่อครึ่งไม่เชื่อครึ่ง และยังคงดูช็อคกับสิ่งที่เพิ่งเห็น แม้ว่าแพทริกซ์จะไม่รู้ว่าอะไร แต่ก็พอเดาได้

 

คงเป็นเพราะอากาศร้อนอะเมทิสต์ส่ายหน้าเบาๆ ก้มหน้าก้มตาดื่มเครื่องดื่มรสส้มในมือรวดเดียวหมด นัยน์ตาสีม่วงยังไม่คลายสงสัยและยังเหลือบมองไปยังที่ที่เดิมเป็นระยะ

 

บางทีมันทำให้เราเห็นสิ่งที่เราอยากเห็นได้คล้ายกับภาพลวงตา หรือตาฝาดนั่นล่ะแพทริกซ์พูดพลางหัวเราะในลำคอ ทำไมเราไม่ไปเดินดูอะไรทางนู้นล่ะ เห็นว่ามีดนตรีสดด้วยนะ

 

อืมสาวน้อยคนข้างๆดูไม่สดใสอย่างเคย แพทริกซ์เดินรั้งท้ายอะเมทิสต์ที่เดินเหม่อจนก้าวนำไปก้าวสองก้าว ดวงหน้าคมคายหันกลับไปยังน้ำแข็งที่ค่อยๆละลายด้วยไฟเวทย์มนตร์ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นน้ำพุตามเดิม

 

 

 

ทรอนซ์ถ้านายยังกลับมาไม่ได้ ก็อย่าเข้าใกล้เธอเสียงทุ้มเปรยเรียบๆ แผ่วเบาราวสายลม และถ้าหากนายไม่กลับมา ฉันจะดูแลเธอเอง

 

                  ลมหนาวพัดวูบเข้าปะทะกายเพียงครั้งนึงแพทริกซ์พลิกกายกลับไปโดยไม่หันกลับไปมองรอบที่สอง

 

 

Writer: ถูกใจไหมคะ คาดไม่ถึงล่ะสิ 5555 เดี๋ยวขอไรท์กลับไปนอนฝันหาทรอนซ์ก่อนนะ พอดีว่านัดกันไว้อะค่ะ>< กริ๊ดเอง อย่าลืมคอมเม้นท์น้า <3 ขอบคุณที่ติดตามจริงๆค่ะ

ปล.เรื่องคู่โซลกับแพทตี้พอดีมีคนทักไรท์เลยปิ๊งไอเดียขึ้นเป็นฉากเดือด555 หวังว่าจะถูกใจนะคะ !><

 

                                บาบิQ


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2278 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 11:08
    คู่โซลกะแพทตี้น่ารักจัง
    #2,278
    0
  2. #2096 15beam (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:25
    อ้าลุ่นอ่ะ
    มาต่อเร็วๆน่ะค่ะ
    #2,096
    3
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #2096-3 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2096-3
  3. #2095 Nickname Donna (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:57
    มาต่อเร็วๆน่ะไรต์ ......
    #2,095
    1
    • #2095-1 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:02
      เร็วแบบที่ไม่เคยเร็วมาก่อนเลยล่ะ...จริงๆนะ
      #2095-1
  4. #2094 Saipan (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:43
    โซลกับแพทตี้ >//< ฟินนน~~~
    #2,094
    1
    • #2094-1 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:01
      ฟินแบบมึนๆ ตรงไปตรงมา มากๆค่ะคู่นี้ >.<
      #2094-1
  5. #2093 mayysosad (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 11:39
    คิดถึงราฟฟฟฟ ?_^มาเร็วๆนะคะ
    #2,093
    2
    • #2093-1 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:01
      เจ้าราล์ฟมีแฟนคลับด้วยO_o 55 มันคงดีใจน่าดู
      ขอบคุณสำหรับเม้นติดตามนะคะ ^^
      #2093-1
    • #2093-2 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2093-2
  6. #2092 Toh Pichaya (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 07:18
    ลุ้นมากกกกก
    #2,092
    1
    • #2092-1 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:00
      ขอบคุณสำหรับเม้นติดตามจ้า
      #2092-1
  7. #2091 Oiljang89 (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 05:50
    แบบว่าอ่านเรื่องนี้แล้วเหมือนกับเข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องจากกันเลยเศร้าจัง..
    #2,091
    1
    • #2091-1 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:00
      อือเศร้ามากค่า จริงๆแล้วไรท์ชอบแต่งเอาฮานะ ไม่รู้ทำไมดราม่าไปหลายตอนTT
      #2091-1
  8. #2090 o0nooknick0o (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:01
    T T คิดถึงทรอนซ์
    #2,090
    0
  9. #2089 o0nooknick0o (จากตอนที่ 56)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2559 / 01:00
    คิดถึงทรอนซ์ T T
    #2,089
    2
    • #2089-1 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      3 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:00
      ทรอนซ์มาแว้ว
      #2089-1
    • #2089-2 บาบิQ(จากตอนที่ 56)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2089-2