The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 55 : The Keyz(2) 55 กลับสู่จุดเริ่มต้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,208
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[55]

 

"ไอซ์ เกท"อะความารีน ฮีลเลอร์ประกาศลั่น จ้องมองน้ำแข็งที่ร้อยเรียงถักทอหนาขึ้นหลายๆชั้น กักขังร่างของจอมปีศาจไว้ด้านใน

 

            กำแพงหนาปรากฎขึ้นหลายชั้น โอบล้อมบุรุษร่างหนาไว้ตรงกลาง

 

"น่าขันนัก คิดว่าน้ำแข็งจะพันธนาการปีศาจหิมะอย่างข้าได้หรือ!?"เสียงทุ้มตะโกนลั่นออกมา อุ้งมือที่มีกรงเล็บกระแทกแผ่นน้ำแข็งจนร้าว

 

"แพทตี้ ฉันถ่วงเวลาได้ไม่นานนัก เร็วเข้า"อะความารีนพยายามสร้างเกราะน้ำแข็งซ้อนกันหลายชั้นเรื่อยๆ

 

"เธอแน่ใจแล้วหรือ ว่าจะให้ฉันทำแบบนี้"แพทาลีนัมเดินก้าวมาข้างหน้า หยุดอยู่เคียงข้างหญิงสาว นึกถึงคำมั่นที่รับปากว่าจะช่วยให้ทรอนซ์พ้นจากคำสาป และไม้ตายสุดท้าย หากหยุดยั้งเขาไม่ได้ ก็จะต้องขังร่างและวิญญาณปีศาจ...จองจำไว้ตลอดกาล

 

            ไม่ต่างจากการจากลา...ไม่ต่างจากการตายจาก

 

"เร็ว...เร็วเข้า"อะความารีนเม้มปากแน่น ขณะทอดมองไปยังร่างอันเลือนราง ภายใต้กำแพงน้ำแข็งนั่น เป็นภาพสุดท้ายที่หล่อนจะจดจำเกี่ยวกับเขา...เรื่องราวระหว่างเขาและเธอ จะจบลงเพียงเท่านี้

 

            จะให้ทรอนซ์สังหารเดรโกไม่ได้เด็ดขาด

            แต่จะให้เขามีชีวิตโดยเข่นฆ่าผู้อื่นก็ไม่ได้เช่นกัน

 

"ปล่อยให้พวกเขาทำเถิด"ไกลออกไป เสียงของสตรีสูงศักดิ์แห่งแคปริคอร์นรีบออกปากก่อนที่เวรัน ครอส จะเคลื่อนไหว...

 

"แต่เดรโกยังไม่ถูกจ้าวปีศาจสังหาร.."

 

"แม้แต่ฉันยังนึกถึงแผนการนี้ไม่ออก...นี่อาจเป็นทางออกที่ดีที่สุดสำหรับทุกคน"

 

"พวกเด็กนั่น...คิดจะทำอะไร"

 

 

"สะกดวิญญาณ"เสียงของแพทาลีนัมดังก้องกังวาน สองมือยื่นออกไปด้านหน้าพร้อมคลื่นพลังจิตที่บิดเป็นเกลียว ผูกร่างบุรุษผู้ถูกพันธนาการกับแผ่นน้ำแข็งเอาไว้

 

"พวกเจ้า!!!"เสียงจ้าวปีศาจคำรามด้วยโทสะ การเคลื่อนไหวภายในกำแพงหยุดชะงักลง

 

            ได้ผล?

 

"แย่ล่ะ...เขาแข็งแกร่งเกินไป"แพทาลีนัมถอนหายใจยาว เหงื่อผุดเกาะตามดวงหน้าอ่อนเยาว์ เผยสีหน้ามุ่งมั่นปนเหนื่อยล้า

 

"เธอเป็นอะไรไหมแพทตี้"อะความารีนเหลือบมองหญิงสาวข้างกายแว๊บหนึ่ง

 

"เราต้องทำให้เขาอ่อนกำลังลงกว่านี้"สาวพลังจิตเริ่มหอบแฮ่กจนแทบทรงตัวไม่อยู่

 

"ให้ฉันจัดการเถอะ"โซลวาดดาบขึ้นมาพาดบนบ่า

 

"เรื่องแบบนี้ไม่ชวนฉันได้ไงฟะ"การ์มียอบกายลงในท่าพร้อมออกวิ่ง

 

"พวกนาย..."ทายาทตระกูลฮีลเลอร์พยายามจะเพ่งสมาธิไปยังเกราะน้ำแข็ง พร้อมกับพยายามนึกว่าจะห้ามพวกเขาอย่างไร

 

"เฮ้ รอฉันด้วย!!"ราล์ฟตะโกนออกมาจากอีกฟาก เมื่อกระแสไฟฟ้าชาร์จเต็มกำลัง เขาอาศัยจังหวะที่ผู้คุมตัวเผลอ เร่งความเร็วฝ่าผ่านออกมาได้

 

"วางใจเถอะ แค่จะทำให้เขาบาดเจ็บเล็กๆน้อยๆน่ะ"โซลปรายตามองสีหน้าของท่านหญิงย่อมรู้ดี ว่าหล่อนกำลังกังวล

 

            อะความารีนพยักหน้าให้สัญญาณ "ไป!"

การ์มีกระโดดขึ้นสุดตัว เขวี้ยงระเบิดมือออกไปก่อน

 

            ตูม

เมื่อระเบิดกระทบกับน้ำแข็ง ก็บังเกิดเป็นไอน้ำ และเศษเสี้ยวแหลมคมตกกระจายตามพื้น

 

"ย๊ากกกกกกก"โซลตวัดดาบฉับเดียว เกราะน้ำแข็งถูกฟันออกเป็นสองท่อน วินาทีถัดมาร่างของเขาเข้าประชิดตัวร่างบุรุษที่อยู่ด้านในสุด วิถีดาบพุ่งตรงหมายจะโจมตีบริเวณกลางอก

 

"หึ..."ทรอนซ์เบี่ยงตัวไปด้านข้างเล็กน้อย เบี่ยงตัวหลบคมดาบอย่างง่ายดาย

 

"ทรอนซ์~~~~~~~~"ราล์ฟตะโกนเรียก พลางพุ่งตรงไปยังแผ่นหลังของเขา สองมือชาร์จพลังไฟฟ้าเต็มเปี่ยม

 

            จ้าวปีศาจไม่แม้แต่จะหันไปมอง ดวงหน้าคมคายยังคงเรียบเฉย ตาสีเทาทวีความเย็นก่อนที่มือหนาคู่นั้นจะสัมผัสมือเจ้าของเวทย์ไฟฟ้าโดยตรง ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย....

 

            และเมื่อมืออีกข้างของทรอนซ์เอื้อมไปจับดาบของโซล ปริศนาที่ทุกคนสงสัยก็คลี่คลาย...

 

"อ๊ากกกกกกกกก"โซลแผดเสียงลั่นด้วยความเจ็บปวด ควันไฟพวยพุ่งจากร่างก่อนที่จะล้มฟุบลงกับพื้นหิมะ

 

"โซล!!!"เจ็บใจนัก การ์มีกัดฟันกรอด เมื่อทรอนซ์อาศัยร่างของธาตุน้ำบริสุทธิ์ ในร่างปีศาจหิมะนั้น เขาแปรเปลี่ยนตัวเองเป็นน้ำ ซึ่งเป็นตัวกลางให้กระแสไฟฟ้าผ่านโดยง่าย!

 

            หากไม่อาศัยการหลบหลีกอย่างว่องไวด้วยเวทย์ไฟฟ้า ราล์ฟตระหนักได้ว่าเขาอาจต้องทิ้งชีวิตไว้กลางสนามรบเป็นแน่

            อย่าว่าแต่การโจมตี ให้เขาอ่อนกำลังลงเลย! แค่จะหลบจากการโจมตีนั่นยังว่ายากแล้ว

 

"อะความารีน..."เดรโกที่แม้ร่างจะบาดเจ็บสาหัส แต่เขาพยายามประคองสติเอาไว้อยู่ เขาพยายามเอ่ยเรียกใครบางคนซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ทว่าเสียงแผ่วเบาไม่อาจส่งผ่านไปถึงหล่อนได้ เขาหลุบตาลงพลางส่งคลื่นความคิด "อะความารีน"

 

"เดรโก..."อะความารีนเบือนสายตาจากสมรภูมิรบ ไปยังร่างที่นอนแน่นิ่งกับพื้น หล่อนตัดใจวิ่งเข้าไปหา "นายโอเคไหม"

 

"ฟังนะ"เสียงของเขาแผ่วเบาลง ไม่มีแม้กำลังจะหายใจ เขาจึงส่งสาส์นออกเป็นความคิดอีกครั้ง "ใช้ลูกแก้ววิเศษนั่น...มันคือสิ่งเดียวที่ทำให้ปีศาจอ่อนแอลง...มันใช้จองจำวิญญาณเขาได้"

 

            หญิงสาวชะงัก พลางยกมือขึ้นลูบอก

 

"ให้ฉัน...ทำยังไง"

 

"ท่องคาถาตามฉัน"

 

"..."

 

            ปากอวบอิ่มพึมพำร่ายคาถา หัวใจพลันเต้นรัวเร็ว ใจที่ควรสงบแน่วแน่กลับเริ่มแกว่งเบาๆ สิ่งนี้คือสิ่งที่ทรอนซ์ทำเพื่อหล่อน เขาสละชีวิตของเขา ยอมตกเป็นทาสของปีศาจ เพียงให้หล่อนยังมีชีวิต

 

            ไม่ต่างอะไร ที่ตอนนี้ฉันอยากจะรักษาชีวิตของนายไว้ แม้ว่ามันเหมือนกับว่าฉันได้สูญเสียนายไปตลอดกาลก็ตาม....

          ขอโทษนะ...ทรอนซ์

 

            อะความารีนสัมผัสได้ถึงอำนาจของสิ่งวิเศษที่ปรากฎตรงหน้า มันเป็นลูกแก้วกลมเกลี้ยง ใสราวกับน้ำบริสุทธิ์ กำลังส่องแสงเป็นประกาย

 

            นัยน์ตาสีแดงสั่นไหวน้อยๆ มือเล็กเอื้อมขึ้นกุมของล้ำค่า

 

ฉันต้องแบกรับหน้าที่ปกป้องแคปริคอร์น

นี่อาจ ...เป็นวิธี ที่ดีที่สุด

 

            ลูกแก้ววิเศษเมื่อสัมผัสได้ถึงพลังปีศาจอันแรงกล้า มันลอยเหนือฟ้าขึ้นก่อนจะเคลื่อนไปยังแหล่งพลัง...เหนือต่อร่างทรอนซ์

 

            เมื่อทรอนซ์เงยหน้า ก็ต้องยกแขนขึ้นบังแสงเจิดจ้าที่ทิ่มแทงสายตา ผิวกายของเขาแสบร้อน เจ็บปวดจนต้องร้องครางออกมา ร่างสูงหนาเสมือนภูเขาน้ำแข็งจำต้องล้มครืนแนบผืนหิมะ

 

            นัยน์ตาสีเทากระพริบถี่ ก่อนที่จะแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้ม

 

            ทรอนซ์ค่อยๆยันกายขึ้นช้าๆ สะบัดหน้าไล่ความมึนหนักศีรษะ เมื่อสายตามองไปรอบๆ หยุดที่ร่างโซลที่มีราล์ฟฮีลอยู่ข้างๆ เห็นการ์มียืนถัดออกไปในท่าที่มือกำอาวุธไว้แน่นส่งสายตาหวาดระแวงพร้อมสู้...สุดท้ายสายตาจึงเลื่อนและหยุดที่เดรโกกับอะความารีน

 

            นัยน์ตาสีแดงหม่นแสงลง ไม่สดใสเหมือนเคย

 

"ทรอนซ์...นั่นนายหรอ"ราล์ฟเปล่งเสียงพูดอย่างไม่แน่ใจ เมื่อรอบกายจ้าวปีศาจมีบรรยากาศที่เปลี่ยนไป ไม่มีกลิ่นไอสังหารรอบกายเขา

 

"..."ความทรงจำร้ายกาจของการเข่นฆ่าทำร้ายผู้คนบริสุทธิ์ กำลังโจมตีเข้ามาประดุจคมหอกแทงทะลุใจ ทรอนซ์ก้มมองมือเปื้อนเลือดทั้งสองข้างอย่างอึ้งๆ ความทรงจำครั้งยังเด็กย้อนกลับมาควบคุมความคิดของเขา

 

            ค่ำคืนที่ราชวงศ์โซลิเซียร์ต้องล่มสลาย

            เขาผู้เกิดมาพร้อมการทำลายล้าง

            เขาผู้ไม่สมควรได้รับความรัก

 

            โดยปราศจากคำพูด นัยน์ตาสีทะเลลึกสั่นไหวรุนแรง ราวกับคลื่นที่ซัดเข้าฝั่ง จับจ้องไปยังดวงหน้าหวานละมุนที่ประทับตราในหัวใจของเขา เขาเพ่งมองอย่างตั้งใจ แต่เธออยู่ห่างไกลเหลือเกิน...

 

"ทรอนซ์..."หญิงสาวคนนั้นเอ่ยเรียกชื่อเขา เพียงแค่...เขาเดินตรงเข้าไปหาเธอ...แล้วกอดเธอเอาไว้

 

          ไม่...ไม่ได้

ความรู้สึกนั้นยังไม่ได้หายไป ร่างของเขายังมีวิญญาณร้ายนั่นอยู่ ด้วยฤทธิ์ของลูกแก้ววิเศษ เขาจึงหลุดจากการควบคุมได้ แต่ไม่นานมันก็จะกลับเข้ามาควบคุมเขาได้อีก

 

            ดาบน้ำแข็งปรากฎในมือขวา เจ้าของร่างกำชับดาบไว้แน่น

ร่างของเขาทะยานขึ้นฟ้า คมดาบฟาดผ่านลูกแก้ว ที่ปริแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

เพียงเศษแก้วนี่ก็เพียงพอ...

 

            ทรอนซ์เหลือบมองอาวุธของเขาที่เคลือบเศษแก้วไว้บางๆ

 

"อะความารีน"เสียงทุ้มเปรยนุ่มอย่างอ่อนโยน ดวงหน้าคมคายเผยรอยยิ้มจากใจ เขาจับจ้องและจดจำดวงหน้า จดจำตัวตนของเธอไว้ ในวินาทีสุดท้ายที่เวลาของเขาจะหยุดลงตลอดกาล

 

...

 

"อะความารีน"

 

          เสียงของเขา สีหน้าและแววตาที่เผยความรู้สึกจากเขา...ทรอนซ์ นั่นใช่เขาจริงๆสินะ

 

            ฉึก

ฉันเบิกตาโพลง มองหยาดเลือดที่สาดกระเซ็น ดาบน้ำแข็งในมือเขากลับย้อนเข้าปักกลางร่างด้วยน้ำมือของเจ้าของ!!

 

"ไม่!!!!!"

 

            ฉันไม่รู้ร้อนหรือหนาว ไม่ได้ยินเสียงอะไรทั้งนั้น ทุกสรรพสิ่งเหมือนถูกแช่แข็งไว้อย่างนั้น รวมถึงหัวใจของฉัน

            ร่างของฉันโผเข้าไปใกล้ ใกล้ร่างที่ค่อยๆล้มลง อีกนิดเดียว...อีกเพียงไม่กี่ก้าวที่ฉันจะคว้าตัวเขาไว้ได้

 

            ฉันรู้สึกเหมือนมีคนมากอด และเรียกชื่อฉันไว้จากด้านหลัง แต่นั่นไม่สามารถดึงความสนใจของฉันไปได้ ฉันมองแต่ร่างหนาที่กระแทกกับพื้น มองเขานอนแน่นิ่งจมกองหิมะ...ทรอนซีรา

 

            ไม่เอาแล้ว ฉันทำไม่ได้หรอก ฉันไม่พร้อมจะสูญเสียนาย!!

 

"สะกดวิญญาณ" เสียงเล็กใสก้องกังวานดังขึ้น ได้ยินเสียงของการร่ายเวทย์โบราณ รวดเร็วทรงพลัง โดยอาจารย์นิมฟอริด้า...

 

            ภาพตรงหน้าเริ่มมองเห็นไม่ชัดอีกต่อไป...บ้าจริง น้ำตาทำไมมันพาลไหลเอาตอนนี้...ฉันกำลังจะได้เห็นหน้าของเขาเป็นครั้งสุดท้ายนะ

 

            หยุดสิ...

 

            ได้โปรดหยุดมันสักทีเถอะ ฉันไม่อยากเจ็บปวดอีกแล้ว

 

...

 

 

มาแล้วหรอ ฉันนึกว่าต้องยืนขาแข็งไปอีกนาน ตั้งแต่แกได้รับตำแหน่งนั่นรู้สึกจะเรื่องมากขึ้นเยอะนะไม่ต้องบอกก็พอเดาได้ว่าเป็นเสียงของเจ้าเพื่อนซี้ราล์ฟเฟ ที่ทำให้ฉันหลุดจากภวังค์ความคิดที่วนเวียนซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่รู้จบ

 

ตำแหน่งที่ได้รับหลังจากที่หล่อนสามารถยับยั้งโทรปิคอร์นได้

ฉันถูกเลือกให้เป็นผู้นำแคปริคอร์นคนถัดไป จากอาจารย์นิมฟอริด้าที่กำลังจะปลดเกษียณตัวเอง โดยที่ไม่มีใครถามความเห็นซักคำรู้ตัวอีกทีก็มีมงกุฏเล็กๆหนึ่งชิ้นประดับอยู่บนหัว ฉันก็ได้แต่ก้มหน้ารับอย่างมึนงง

 

ว่าไง เดี๋ยวนี้หยิ่งกับเพื่อนสนิทแล้วหรอราล์ฟเฟยิ้มกวน พลางพยักเพยิดหน้าไปอีกทาง

 

ขอบใจฉันหลุบตาลง ขอบคุณมันที่ช่างรู้ใจ ว่าการได้รับการคำนับจากเหล่าผู้ใช้เวทย์ในเวลาแบบนี้มันช่างอัดอึดเหลือเกิน ตั้งแต่เกิดเรื่องนั้น เวลาส่วนใหญ่ฉันจะใช้ไปกับการร้องไห้

 

            เมื่อลมหนาวพัดมากระทบร่าง แน่นอนว่าฉันสามารถทำร่างกายให้อุ่นได้ด้วยธาตุไฟ แต่ฉันไม่ทำอย่างนั้น

            ทรอนซ์

            ทุกครั้งที่ลมผ่าน มันเหมือนกับว่านายยังอยู่

 

แกยังคิดมากเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอราล์ฟเบาเสียงลง มองไปรอบๆให้แน่ใจว่าไม่มีใครเห็น

 

ฉันคิดตลอดเวลาฉันเริ่มควบคุมตัวเองไม่ได้เช่นเคย น้ำตาพาลไหลออกมาอีกแล้ว

 

            หมับ

ราล์ฟกอดฉันไว้ แล้วแตะที่หลังเบาๆ

 

แล้ววันนึงทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้นเองเวลาจะช่วยให้แกลืมเรื่องร้ายๆได้

 

ฉันไม่มีทางลืมเขาได้

 

ฉันรู้แกต้องเข้มแข็งไว้

 

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะ…”

 

ชู่ว์หยุดพูดราล์ฟแทรกขึ้นก่อน ผละออกจากกอดโดยมือทั้งสองข้างจับไหล่ฉันไว้แน่น แล้วบีบเบาๆทรอนซ์ก็คงไม่อยากให้เธอคิดมาก ถ้าหมอนั่นรู้ว่าเธอเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ฉันก็เละพอดีสิ!”

 

            ฉันมองเข้าไปในดวงตาสีฟ้าเทาของราล์ฟ แต่กลับเห็นภาพ เขา ซ้อนทับขึ้นมา เขา ที่ไม่เคยจากไปไหนเลย ในความทรงจำนี้

 

ฉันทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วจริงๆหรือ

 

เธอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดกับแคปริคอร์น เธอทำหน้าที่อย่างเต็มที่แล้วราล์ฟตอบแทบจะทันที

 

แต่ทรอนซ์..”

 

เขาเองก็เลือกแล้ว

 

 

หลังจากเหตุการณ์เมื่อวานร่างของทรอนซ์ได้ถูกจองจำ ณ ที่ดินแดนหิมะอันเป็นแหล่งกำเนิดของจ้าวปีศาจ โดยมีการรวมตัวเหล่าผู้ใช้เวทย์ ดิน น้ำ ลม ไฟ มาร่วมกันผนึกเวทย์ไว้โดยมีจอมเวทย์พลังจิตอย่าง อาจารย์นิมฟอริด้า ไทรีนอล เป็นแกนนำ

ได้ยินว่าเขาอยู่ในภูเขาน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย ส่วนโทรปิคอร์นได้รับตัวเจ้าชายเดรโกกลับไป โดยเขาให้สัญญาว่าจะทำสัญญาสงบศึกแก่แคปริคอร์น ผู้ใดล่วงละเมิดมีโทษประหาร จากนั้นทุกฝ่ายก็แยกย้ายสมาชิกในสภามืดสลายตัวอย่างไม่ทิ้งร่องรอย ไม่มีใครพบเห็นพวกเขาอีกเลย ดูเหมือนว่าอำนาจจะตกเป็นของราชวงศ์มังกรอีกครั้ง และกำลังจะมีการแต่งตั้งเจ้าชายเดรโกขึ้นเป็นพระราชาอย่างเป็นทางการในไม่ช้านี้

 

ฉันหลุบตาลงความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง คล้ายฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น และไม่มีวันสิ้นสุด

            อดคิดไม่ได้ว่าถ้าหากตอนนั้น ฉันเลือกนายนายจะยังไปจากฉันอีกไหม แม้ว่ามันจะเป็นไปไม่ได้ก็ตาม

 

ราล์ฟแกเป็นเพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด ฉันขอบคุณจริงๆ สำหรับทุกอย่างฉันยิ้มจาง มองดูมันทำหน้าพะอืดพะอมก็อดขำเบาๆออกมาไม่ได้ จะไม่มีครั้งที่สองหรอกย่ะ ฉันพูดให้แกฟังครั้งเดียวเท่านั้นแหละ

 

            ครั้งเดียวครั้งสุดท้าย

 

ก่อนหน้านี้ไม่นาน ฉันได้เข้าไปคุยบางอย่างกับอาจารย์นิมฟอริด้า

 

อาจารย์คะ ได้โปรด ช่วยลบความทรงจำของอะความารีน ฮีลเลอร์ให้อีกครั้งนะคะฉันเม้มปากแน่น หลังจากตัดสินใจพูดออกไปแล้วก็ไม่คิดคืนคำ

 

เธอแน่ใจนะ? แล้วเนเฟิลไนล์เห็นด้วยหรือไม่

 

ท่านแม่ ตามใจหนูทุกอย่างท่านสัญญาว่าจะคอยดูหนูอยู่ห่างๆ ได้โปรดเถอะค่ะอาจารย์ฉันแบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดไม่ไหวจริงๆ ท่านแม่เห็นฉันร้องไห้จนหลับไปหลายต่อหลายครั้ง จึงอดสงสารไม่ได้ ท่านอนุญาตให้ฉันตัดสินใจในการเลือกทางเดินในชีวิตของฉันเอง

 

ตกลง งั้นเย็นนี้เธอมาพบฉันที่ห้องทำงาน

 

            ไม่กี่นาทีข้างหน้านี้ ฉันจะได้ชีวิตใหม่

ที่ที่ไม่มีความเจ็บปวด ที่ที่ฉันจะได้เริ่มต้นใหม่ นอกรั้วโรงเรียน

โลกเวทมนตร์ เคยเป็นเหมือนของขวัญล้ำค่า แต่ทว่า หากไม่มีเขา มันก็เป็นแค่ความทรงจำ

หากไม่สละทิ้งให้ได้ ฉันก็ไม่มีเรี่ยวแรงก้าวต่อไปข้างหน้าได้

 

แกพูดเหมือนจะเดินทางไกลอย่างนั้นแหละราล์ฟขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

อืมก็ไม่ไกลนักหรอกฉันเบือนหน้าออกไปไกลแสนไกล นอกรั้วโรงเรียนนั่น ฉันจะกลับไปเป็นเด็กสาวธรรมดานาม อะเมทิสต์ นักเรียนมอหกที่กำลังจะจบการศึกษาจากที่นี่

 

 

            ท่ามกลางกลุ่มคนจำนวนมากที่แออัดหน้าประตูโรงเรียน เพื่อรอคอยการเปิดประตูอย่างใจจดใจจ่อ มีหญิงสาวผู้หนึ่ง หล่อนสวมแว่นตากรอบดำหนาเตอะ ปกปิดนัยน์ตาสีม่วงอะเมทิสต์ ยืนปนอยู่กับกลุ่มคนเหล่านั้น หล่อนเหลือบมองนาฬิกาที่ข้อมือเป็นระยะๆ

 

ทำไมยังไม่เปิดอีกนะ

 

นั่นสิ ร้อนชะมัดเลย

 

            เสียงบ่นครางของเหล่านักเรียนที่กำลังจะจบการศึกษาจากโรงเรียนแคปริคอร์น ดังระงมไปทั่ว

 

อะเมทิสต์!!”เสียงหวานแจ้วดังเรียก ให้หญิงสาวหันไปช้าๆก่อนจะยิ้มกว้าง

 

เรน่า!”หล่อนโบกมือร่าเริง มองเพื่อนสาวที่ดูจะรีบร้อนเนื่องจากตื่นสาย(ซึ่งเป็นเรื่องปกติของเจ้าหล่อน) แต่วันนี้ดูเหมือนหน้าตาหล่อนจะดูสดใสเป็นพิเศษ

 

รีบร้อนจังเลยนะ รุ่นพี่คนนั้นเขายังไม่มาหรอกนะอะเมทิสต์ลดเสียงลงเมื่อกล่าวถึงบุคคลที่สาม มองหน้าเพื่อนรักที่เริ่มขึ้นสีแดงเรื่อ

 

บ้า! ฉันไม่ได้รีบเพราะเรื่องนั้นเรน่าป้องปากกระซิบกระซาบ ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงเรื่องสำคัญกว่า ผลสอบแพทย์มหาวิทยาลัยแคปริคอร์น ออกแล้วนะ!!”

 

“O_O”อะเมทิสต์ทรุดตัวลง ไม่ลืมลากเพื่อนคนสนิทลงไปนั่งกับพื้นด้วย เป็นไงผลเป็นไง…”

 

แกแก…”เรน่าทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ออกมารอมร่อ นั่นทำให้อะเมทิสต์เริ่มใจแป้ว

 

เอาเถอะ ไว้ปีหน้าค่อยลองใหม่ก็ได้

 

แกสอบติดแพทย์แล้ว!! แกทำได้แล้วอะเมทิสต์!!^___^”เรน่าเก็บความตื่นเต้นไว้ไม่มิด หล่อนร้องกระโดดโลดเต้นเต็มที่

 

หา!! จริงดิ!! นี่ฉันทำได้แล้วจริงหรอนี่!!”ขอบคุณพระเจ้า ไม่สิ ขอบคุณความอดทนและความขยันทุ่มเทกับการเรียนของฉันต่างหาก ความใฝ่ฝันตั้งแต่วัยเด็กของฉัน วันนี้บรรลุได้ครึ่งทางแล้ว ขอบคุณตัวฉันเอง!!^^

 

 

            ทั้งสองกอดกันกลม พลางกริ๊ดออกมาดังลั่นจนผู้คนเริ่มหลีกทางออกห่าง บางคนถึงกับเดินไปแจ้งรปภ.เพราะเริ่มรู้สึกถึงความไม่ปลอดภัย

 

 

          วันนี้เป็นวันดีของฉัน ดีที่สุดในรอบปีเลย!^^

สวัสดีค่ะ ฉัน อะเมทิสต์ สาวน้อยน่ารักวัย 18 ปีเต็มไม่นาน เรื่องราวของฉันในปีนี้มันก็เหมือนกับเด็กนักเรียนทั่วไป นั่นคือวันธรรมดาไปเรียน เสาร์อาทิตย์เรียนพิเศษ และกลับบ้านไปอ่านหนังสือ วันทั้งวันฉันง่วนอยู่กับตำรา จนสายตาสั้นเฉียดเลขสามร้อยแล้ว ความหนาของแว่นก็เพิ่มขึ้นเรื่อยๆอย่างน่าตกใจ

 

            วันนี้ฉันอารมณ์ดี มีเวลาคิดอยู่กับตัวเองเยอะ ไม่ต้องหมกมุ่นกับตำราหนังสือแล้ว ฉันไม่ได้บ้าคิดกับตัวเองนะ_ _

อ้อ ขอเข้าบ้านก่อนนะ เอกุญแจ

 

เวรกรรม ซวยแล้ว ลืมว่าฝากกุญแจไว้กับเรน่า- -”ฉันยิ้มค้างอยู่หน้าประตู อารมณ์ที่กำลังไปได้สวยกลับสะดุดขึ้นมาก่อนจะพีคขึ้นอีกครั้ง หึหึ ยังไงวันนี้ก็ไม่มีอะไรทำให้ฉันหุบยิ้มได้หรอกน่า!^^

 

            ไม่เป็นไร! กว่ายัยนั่นจะทำธุระเสร็จก็มืดพอดี ฉันพาตัวเองออกไปเที่ยวเล่นเหมือนคนอื่นเขาบ้างดีกว่า

 

            ฉันเดินเรียบถนนไปเรื่อยๆโดยไม่มีจุดหมาย เที่ยวมองตามร้านค้า เสื้อผ้า อาหาร ที่เร่ขายตามข้างถนน มีไฟประดับข้างทางเพิ่มความสว่างยามเย็น

            สายตาเหลือบไปหยุดอยู่ที่ร้านขายขนม ป้ายเขียนว่า ร้านหวานเย็น พร้อมโลโก้ร้านเป็นขนมสายไหมฟูฟ่อง

 

            เหมือนมนต์สะกด ฉันก้าวเข้าไปในร้านอย่างไม่ทันรู้ตัว เหมือนกับว่าหลงเข้าไปอยู่ในความฝัน

 

สวัสดีค่ะ รับอะไรดีคะหญิงสาวหน้าตาน่ารักแต่สีหน้าเฉยชา เอ่ยทักเป็นคนแรก นัยน์ตาสีฟ้าจ้องสบ และเหมือนเธอจะนึกได้ว่าต้องสร้างสัมพันธ์ที่ดีแก่ลูกค้า หล่อนจึงค่อยๆ(ดูเหมือน)พยายามจะฉีกยิ้ม

 

คุณผู้หญิง เชิญนั่งก่อนครับเด็กหนุ่มผมทอง สวมหมวกและยูนิฟอร์มเหมือนพนักงานในร้านผายมือไปยังโต๊ะตัวหนึ่ง ติดหน้าต่าง เป็นมุมที่ดีที่สุดในร้าน (เอาจริงๆมองไปรอบๆก็มีฉันเป็นลูกค้าอยู่คนเดียวนี่นา)

 

เนื่องจากคุณผู้หญิงเป็นลูกค้าคนแรกของร้านเรา!! ทางเรามีโปรโมชั่นพิเศษ ของหวานฟรี1แถม1 เครื่องดื่มไม่จำกัดตลอดปี รับไปเลยคร้าบ!! เอ้า ปรบมือรัว!!”ชายตาสีฟ้าเทา ฉายแววทะเล้นยิ้มจนเห็นฟันครบทุกซี่ เขาขยิบตาให้ครั้งหนึ่งก่อนจะหายเข้าไปในครัว แล้วหยิบบัตรกำนัลหลายใบมาให้

 

เอ่อคือว่าฉันกระพริบตาปริบๆ มองพวกเขาแต่ละคนด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

 

            จโจร โจรเปล่าวะ ไม่ไม่น่าจะมีร้านแบบนี้ในละแวกนี้นี่นา แถมพนักงานก็เยอะจนน่ากลัวแบบนี้ ฉันหนีตอนนี้ทันไหมนะ!? O_O

 

ราล์ฟ นายเยอะไปนิดนะ ลดๆลงหน่อย- -”หญิงสาวผมลอนหยักศก กับนัยน์ตาสีชาอ่อนก้าวเข้ามาพร้อมชากลิ่นหอม เสิร์ฟตรงหน้าฉัน เธอยิ้มให้อย่างนิ่มนวล ก่อนกล่าวขอโทษ ขอโทษด้วยนะคะ ฉันเป็นเจ้าของร้านค่ะ พอดีทางร้านเราเพิ่งเปิดวันนี้ หากมีข้อบกพร่องประการใดต้องขออภัยไว้ ณ ที่นี้ด้วยทางเราน้อมรับการติชมเต็มที่ค่ะ

 

 

 

โหยๆ ยัยนั่นว่าฉันเยอะ ดูสิพูดคล่องปากเชียวแหละราล์ฟแค่นเสียงหึ เอี้ยวตัวไปป้องปากพูดกับการ์มีที่ยืนยิ้มอยู่ข้างๆ

 

ยิ้มสิ ยิ้มแบบเป็นมิตร!”การ์มียิ้มกว้างขึ้นอีก เนื่องจากพวกเขาผ่านการฝึกอบรมเป็นมนุษย์ธรรมดากับแม่นางมารีอาอย่างเคี่ยวเข็ญ และเขาจะไม่ยอมกลับไปอบรมใหม่เป็นอันขาด!

 

แล้วดูยัยนั่นสิ ทำหน้าเอ๋อจะร้องไห้เหมือนโดนล่อลวงมาอย่างนั้นแหละ

 

ก็แหงแหละ บรรยากาศร้านมันดูแปลกๆนี่ แถมพวกเราก็จู่โจมขนาดนั้นแพทตี้เดินผ่านมาเช็ดโต๊ะตัวถัดไป พูดลอยๆขึ้นมา

 

“’งั้นคงต้องเรียกคนเข้าร้านบ้างละมั้งราล์ฟขยับยิ้ม ก่อนจะปราดเข้าไปหน้าร้าน ดึงลูกค้า(ส่วนใหญ่เป็นสาวๆ) เข้ามาในร้านอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย

 

สรุปรับเป็นวัฟเฟิล ไอศกรีม สายไหมฟูฟ่องนะคะมารีอาจดบนกระดาษใบหนึ่ง ก่อนจะยื่นให้กับการ์มี แล้วการ์มีก็ยืนให้กับโซลที่เป็นพ่อครัวอยู่ด้านหลัง

 

อะความารีนอยู่ที่นี่งั้นสินะโซลรับใบออเดอร์มาจากการ์มี แล้วก้มหน้าก้มตาตักไอศกรีมขึ้นมาใส่จานที่ถูกตกแต่งไว้อย่างน่ารัก ตามสไตล์ร้านของหวานเอาใจวัยรุ่น เป็นยังไงบ้าง

 

จำไม่ได้เลยหล่อนจำพวกเราไม่ได้ซักคนการ์มีถอนหายใจ ก่อนจะระบายยิ้มอ่อนๆ แต่ก็นั่นแหละ พวกเรายังต้องคอยคุ้มครองหล่อน สถานการณ์แบบนี้ยังไม่น่าวางใจนัก

 

            ใช่สภามืดที่หายไปยังไม่มีใครจับกุมพวกเขาได้สักคน

รวมถึงเซย์ ญาติลูกพี่ลูกน้องของทรอนซ์ที่หายไปตั้งแต่วันนั้น

 

            ผ่านมาสามเดือน พวกเขาคอยอยู่ใกล้สาวน้อยอะเมทิสต์ อยู่ในทุกที่ที่เธอไป แฝงในกลุ่มคนโดยที่เธอไม่รู้ตัวสักนิดว่ากำลังได้รับการคุ้มครองอยู่

 

ฉันไม่รู้แฮะถึงจะบอกว่าความทรงจำของอะความารีน ฮีลเลอร์หายไปแล้วก็เถอะ แต่ตอนมองตายัยนั่นมันก็ยังดูเหมือนเดิมแถมยังดูเศร้านิดๆนะการ์มียิ้มบางๆ หันหลังพิงกำแพงพลางย้อนนึกถึงต้นเหตุที่ทำให้พวกเขาทั้งหมดรวมตัวอยู่ที่นี่ บางทียัยนั่นอาจจำเรื่องราวทั้งหมดได้สักวัน

 

เป็นไปได้หรือ ไม่น่าหรอกมั้งโซลยื่นจานที่เสร็จสมบูรณ์ให้ ก่อนจะเบ้หน้ามองใบออเดอร์ที่เริ่มพอกพูนขึ้นเรื่อยๆ

 

นั่นสินะเป็นไปไม่ได้หรอก

 

            การเริ่มต้นชีวิตใหม่ คือการลืมทุกสิ่งจริงหรือ

อะความารีน ฮีลเลอร์ ได้หายไปจากโลกนี้ไปแล้วจริงหรือ…?

ไม่มีใครให้คำตอบได้ในเวลานี้

 

 

Writer: ช่วงนี้คึกเหลือเกิน มาถี่เลย5555

 ขอปรับความยาวของตอนหนึ่งตอนให้สั้นลง 50% นะคะ

เหนื่อยกับการลง 30 หน้า cordial new 18 มาตลอด TT โฮก

เรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไป โปรดติดตาม! :D

อ่าน+เม้น = อัพ! จ้า

 

บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2358 0952576548 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2559 / 13:10
    อ่านไปร้องไห้ไปอ่ะ ฮืออออออออ
    #2,358
    1
    • #2358-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      24 ตุลาคม 2559 / 18:52
      //ยื่นทิชชู่ค่ะ
      ขอบคุณที่ติดตามกันน้า :)
      #2358-1
  2. #2277 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 10:57
    ลืมอีกแล้วววว????????
    #2,277
    0
  3. #2086 Oiljang89 (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 18:00
    อ่านแล้วน้ำตาจะไหล...งั้นตอนนี้ก็เหลือแพททิกนะสิ...ก็ให้นางเป็นเพื่อนกับพวกนี้เลยก็ดีนะ
    #2,086
    1
    • #2086-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:54
      ดราม่านี้พีคสุดแล้วคงไม่มีน้ำตาเศร้าๆ หวังว่าจะเริ่มใหม่ ไปกับนางนะคะ >< มีแต่ความทรงจำที่มีรอยยิ้ม(รึเปล่า...น้า) ขอบคุณที่เม้นติดตามค่า
      #2086-1
  4. #2081 นาคีน้อย (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 00:05
    โอยยๆๆ ลุ้นจนเกร็งไปทั้งตัว จากปกติชอบฟังเพลงอ่านนิยายชิลล์ๆ วันนี้แทบเขวี้ยงลำโพงที่เปิดเพลงให้พ้นๆหูเลย ทรอนซ์ กับ มารีน่า จะมีโอกาสได้กลับมาอยู่ด้วยกันอีกใหมน้าาา รอบหน้าอัพถี่ๆ5ตอนรวดเลยนะคะไรต์ 
    #2,081
    1
    • #2081-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:58
      อยากอัพถี่ๆเหมือนกันค่ะแต่คิดว่าทำงั้นคงไม่ได้นอนไม่ได้เรียนพอดี555
      ปล.อย่าเขวี้ยงลำโพงน้าเสียดาย
      ปล2.ขอบคุณสำหรับเม้นนะคะ มีกำลังใจมากขึ้นจริงๆ <3
      #2081-1
  5. #2080 เปิ้ล (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 20:38
    ชอบไรท์นะ. ฮาดี🤗🤗🤗🤗🤗🤗
    #2,080
    2
    • #2080-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:59
      55555
      #2080-1
    • #2080-2 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:41
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2080-2
  6. #2079 FangFySama (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 23:23
    งืออออ มาต่อนะคะไรต์T_T
    #2,079
    1
    • #2079-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:59
      ขอบคุณที่ติดตามจ้า
      #2079-1
  7. #2078 Nickname Donna (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 23:13
    น้ำตาไหล T T มาต่อเร็วๆน่ะไรต์
    ค้างมากๆ
    #2,078
    1
    • #2078-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:00
      เช็ดน้ำตา* มายิ้มกับตอนใหม่ๆกัน ดราม่าได้จบไปแล้ว(ละมั้ง) 555ปกติก็ชอบแนวฮานะแต่ไมแต่งเศร้าจังไม่รู้งงตัวเองค่ะบางที ... - -
      #2078-1
  8. #2077 casidy (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 12:11
    ทรอนนนนนนที่รัก ไม่น้าาาาาาาา
    ไรต์ให้กำลังใจหนูที
    #2,077
    1
    • #2077-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:01
      โอ๋ กอดปลอบ** ทรอนซ์อยู่ในความฝันทุกคนน้าเจอกันได้ตลอดเมื่อนึกถึง >< (อ้างอิงจากตอน56) ขอบคุณสำหรับเม้นนะคะ
      #2077-1
  9. #2076 Toh Pichaya (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 11:36
    ทรอนซ์อยู่ไหนนนน
    #2,076
    2
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
    • #2076-2 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:01
      ติดอยู่ในก้อนภูเขาน้ำแข็ง ประเทศโซลิเซียร์จ้า TT
      #2076-2
  10. #2075 SweeTie Fox (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 07:22
    เริ่มใหม่หมดเลยสินะ ทรอนจะหายไปจริงๆหรอ........
    #2,075
    2
    • #2075-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:04
      เริ่มใหม่ แต่จะหายหรือกลับมาได้นั้นต้องติดตามต่อนะคะ !:D
      ขอบคุณสำหรับเม้นติดตามค่า
      #2075-1
    • #2075-2 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:41
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2075-2
  11. #2074 o0nooknick0o (จากตอนที่ 55)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 04:35
    เศร้าา T T ฮืออออ
    ทรอนนนน จะหายไปจริงๆหรอ
    ร้องไห้จริงๆนะ
    #2,074
    1
    • #2074-1 บาบิQ(จากตอนที่ 55)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:05
      แงๆ บอกตรงๆตอนแต่งเสร็จไรท์ก็ร้องไห้ TT
      มันนึกภาพแบบอินมาก เจ็บปวดมาก แงๆๆ
      แต่ดราม่าสุดแล้วแหละค่ะตอนนี้คงไม่มีพีคกว่านี้แล้วปวดใจเกิน555
      #2074-1