The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 54 : The Keyz(2) 54 ลาก่อน...ตลอดกาล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,232
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[54]

            นัยน์ตาสีแดงเพลิงทอดมองดวงหน้าหวานละมุนต้องแสงจันทร์ แขนแข็งแกร่งสองข้างโอบอุ้มร่างอ้อนแอ้นน่าถนอมไว้ เขาพิจารณาเครื่องหน้าสวยหวานมีเสน่ห์ครั้งแล้วครั้งเล่าไม่เคยเบื่อ ตั้งแต่เล็กจนโตสาวน้อยผู้นี้ยังคงเป็นผู้ที่เขาสาบานจะปกป้องด้วยชีวิต

 

            มือหนาเอื้อมไปสัมผัสบาดแผลที่ขมับซ้ายของร่างที่นอนนิ่ง เสียงลมหายใจดังแผ่ว มั่นคงสม่ำเสมอ แผลที่ถูกเขารักษาอย่างตั้งอกตั้งใจพลันหายสนิทไร้รอยปริแตก ทิ้งไว้เพียงคราบเลือดสดเป็นทางยาวลงมาจรดคาง

 

            แพทริกซ์ใช้ผ้าสะอาดที่ราล์ฟส่งมาให้ บรรจงเช็ดคราบเลือดนั่นจนเหลือเพียงดวงหน้าใสกระจ่าง อะความารีนยังคงไม่ได้สติ พวกเขารอคอยอย่างใจเย็น ท่ามกลางไฟสงครามที่ปะทุระเบิดขึ้นทุกหย่อมหญ้า แม้แคปริคอร์นจะมีหรือไม่มีอะความารีน ฮีลเลอร์ ในเวลานี้ต่างก็ต้องรับมือโทรปิคอร์น และทัพปีศาจที่นำโดยปีศาจหิมะ

 

“…ป่านนี้พวกมันคงลงมือแล้วราล์ฟพึมพำอย่างกังวล เขาอดเดินไปมาไม่ได้ ใจนึกอยากเข้าร่วมทัพแคปริคอร์น ต่อสู้เคียงข้างพี่น้องโพรเทกเตอร์ตระกูลครอส แต่ก็ห่วงทางนี้เขากลัวว่าเมื่ออะความารีนตื่นขึ้นมาจะเป็นอย่างไร หลังจากหัวใจถูกทำลายยับไม่มีชิ้นดี

 

            ใช่เขาเห็นทั้งในนัยน์ตาคู่นั้น น้ำเสียง และสีหน้าของเพื่อนรักเขายามที่ยืนอยู่ต่อหน้าทรอนซ์ในร่างปีศาจเขายืนเคียงข้างหญิงสาวผู้ไม่ย่อท้อต่อความรัก เขามองเห็นหล่อนซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกตัวเอง ทุ่มเทปกป้องความรักของพวกเขา เห็นความกล้าบ้าบิ่นที่เอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงหลายต่อหลายครั้งดังนั้นคำพูดนั้นของทรอนซ์ คล้ายเป็นฟางเชือกสุดท้าย เพราะตาสีแดงเพลิงคู่นั้นแสดงถึงหัวใจที่แตกสลายไปของอะความารีน ในวินาทีนั้น เขารู้ดีว่าทรอนซ์ก็คงรู้สึกไม่ต่างกัน

 

            แต่เกรงว่าทรอนซ์จะพูดไม่ผิดเรื่องราวของพวกเขาดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้อีกต่อไป

ราล์ฟถอนหายใจยาว ได้แต่หวังว่าจะมีปาฏิหาริย์สักครั้ง

ปาฏิหาริย์ที่สงครามจะยุติ และ ปาฏิหาริย์ที่ทรอนซ์จะหลุดพ้นจากคำสาป

 

โอย หิวจังเสียงหวานแหบพร่าดังขึ้น ราล์ฟขยับตัวเผยสีหน้าประหลาด ไม่รู้ว่าควรดีใจหรือหมั่นไส้

 

ฟื้นแล้วหรอ มารีน่าแพทริกซ์ช่วยประคองให้ร่างบางค่อยๆลุกนั่ง มือเล็กๆนั่นยกขึ้นกุมขมับ

 

ท่านพี่ราล์ฟ…”อะความารีนสะบัดศีรษะเบาๆ รู้สึกชาและหนักไปทั้งร่าง และเมื่อความสับสนถูกแทนที่ด้วยความทรงจำล่าสุด นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างเล็กน้อย ก่อนจะหม่นแสงลง ปากเล็กอ้าคล้ายจะขยับเปล่งคำพูด แต่ก็ปิดปากสนิท

 

เธอสลบไปวันนึงน่ะมารีน่า รู้สึกดีขึ้นไหมแพทริกซ์ประคองไหล่เล็กไว้อย่างเบามือ ราวกับว่ากลัวว่าหากเขาพลั้งกดน้ำหนักไปอีกเพียงน้อยนิด ร่างและดวงวิญญาณของสาวน้อยตรงหน้าจะแตกสลายไป เพราะสีหน้าและสายตาของหล่อนแสดงท่าทีเหล่านั้นความเจ็บปวด สิ้นหวัง

 

ตื่นมาก็จะกินเลยนะยัยบ้า-o- พวกฉันเป็นห่วงแทบแย่แหน่ะราล์ฟหัวเราะเบาๆกลบเกลื่อนสถานการณ์ มองดูร่างสตรีหนึ่งเดียวในที่นี้พยุงตัวเองขึ้นยืน สีหน้าหม่นหมองก็แปรเปลี่ยนเป็นเฉยชาราวกับความรู้สึกถูกเคลือบด้วยน้ำแข็งฉาบหนึ่ง

 

สงครามเริ่มแล้วสินะอะความารีนแหงนหน้ามองฟ้า ท้องฟ้ายามราตรีถูกย้อมเป็นสีแดงฉาน เปลวเพลิงกำลังมอดไหม้ไปพร้อมกับดวงวิญญาณมนุษย์อมนุษย์และปีศาจ

 

ตอบพี่มาสิเธอไม่เป็นอะไรจริงนะ?”แพทริกซ์ย้ำ จับจ้องดวงหน้าหวานละมุน เด็กน้อยที่เผยความรู้สึกอย่างตรงไปตรงมาคนนั้น?...ในยามนี้ หญิงสาวตรงหน้าเขา ดูเหมือนห่างไกลจากมารีน่าที่เขารู้จักขึ้นทุกทีไม่ใช่เจ้าแมวน้อยที่เขาเคยรู้จักอีกต่อไป

 

ท่านพ่อ ท่านแม่ และทุกคนกำลังรอฉันอยู่ ดังนั้นฉันไม่เป็นอะไรค่ะหญิงสาวหลุบตาลง ไม่แสดงสีหน้าใดใด

 

อ่า งั้นฉันไปรอด้านนู้น อีกเดี๋ยวค่อยตามมานะราล์ฟปลีกตัวออกไปอย่างเงียบๆ ถึงอย่างไรแพทริกซ์ก็เป็นเสมือนพี่ชายของอะความารีน สายตาของเขาในยามนี้แฝงแววห่วงใยสุดซึ้ง และท่าทีของเพื่อนรักของเขาก็แตกต่างไปจากเดิมปล่อยเป็นหน้าที่ของชายคนนั้นเถิด

 

ถ้าอยากจะร้องไห้ ก็ร้องออกมาเถอะ อยู่ต่อหน้าพี่ ทำไมต้องฝืน?”แพทริกซ์ยืนนิ่ง ก้มมองร่างเล็กกว่า แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อดวงตาสีแดงเพลิงเงยจ้องสบตน สายตาที่เด็ดเดี่ยว กล้าหาญ ไม่มีคำว่าอ่อนไหวในดวงตาคู่นั้น

 

ทำไมท่านพี่ต้องพยายามปกป้องมารีน่า ทุกคนก็เหมือนกัน…”ทรอนซ์ นายเองก็คิดว่าต้องปกป้องฉัน จากคำสาปนั่นอะความารีนเบือนหน้าออกด้านข้าง หล่อนเสียใจมากแค่ไหนคงบรรยายเป็นคำพูดไม่หมด ไม่มีครั้งไหนเลยที่นายจะบอกให้ฉันเลิกรักนายเรื่องนี้ทำร้ายจิตใจหล่อนมากที่สุด พยายามสลัดคำพูดเหล่านั้นออกไปจากหัวก็พบว่าช่างยากเหลือเกิน ฉันต้องแสดงให้ทุกคนเห็นว่าฉันไม่ได้อ่อนแอ อย่างที่ใครใครคิด

 

มารีน่า…”

 

หยุดเถอะค่ะ! อย่าทำเหมือนกับว่าฉันเป็นแค่เด็กซักที!”อยู่ๆหญิงสาวก็ระเบิดอารมณ์ใส่ตรงหน้า ร่างหนาจึงเข้าประชิดแล้วโอบกอดร่างบางไว้แน่น แม้ตอนแรกร่างนั้นจะต่อต้านแต่สักพักก็สงบลง แว่วเสียงสะอื้นเบาๆ แพทริกซ์ไม่คิดจะซักไซ้ความรู้สึกของเธออีกเขารู้แล้วว่ามันน่าจะเจ็บปวดมากจนทำให้แมวน้อยของเขาสวมร่างกลายเป็นสิงโตเจ้าป่า พยายามป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวดเหล่านั้น จึงสร้างตัวตนที่แข็งแกร่งขึ้นมา

 

สัญญาการหมั้นหมายของเราพี่ไม่ถือว่าเป็นโมฆะพี่ยินยอมเสมอ เธอรู้ใช่ไหมแพทริกซ์จ้องดวงหน้าหวาน สีหน้าของหล่อนไม่เปลี่ยนแปลง ยังคงเรียบนิ่งหากแต่นัยน์ตาแตกสลายเลื่อนลอย พี่ยังรอคู่หมั้นคนพิเศษคนเดิมอยู่เสมอ

 

            หากการจะลืมใครสักคนมันยากเกินไป ถ้าอย่างนั้น เขายินดีปกป้องดูแลเธอด้วยชีวิต

 

ฉันรู้ค่ะแล้วหญิงสาวคนนั้นไม่กล่าวอะไรอีก กลับหมุนตัวไปอีกทาง รีบออกเดินทางเถอะค่ะ ท่านพ่อท่านแม่เป็นยังไงบ้างไม่รู้

 

มารีน่า ช่วยบอกพี่ทีว่า พี่ไม่ได้กำลังหวังลมๆแล้งๆ…”

 

            หมับ

 อะความารีนขยับหนึ่งก้าว ก็พาร่างเข้าสวมกอดร่างหนาโดยง่าย วงแขนเล็กๆโอบรอบเอวเขาเอาไว้แน่น ไออุ่นจากร่างบางพาให้หัวใจบุรุษสั่นน้อยๆ ดวงหน้าคมคายแต้มสีแดงเรื่อเพราะไม่คาดคิดว่าจะได้รับปฏิกริยาจากหล่อนเช่นนี้

 

ฉันขอโทษขอโทษนะท่านพี่หญิงสาวถอนหายใจพร้อมคำพูดหนึ่งประโยคสุดท้าย ก่อนที่พวกเขาจะไม่พูดอะไรเกี่ยวกับเรื่องนั้นอีก

 

 

            ร่างหนาของบุรุษผู้สวมเสื้อสีดำทะมัดทะแมงโดดเด่นในกลุ่มคนที่รายล้อมรอบเขา แม้ภายนอกเขาจะดูเหมือนมนุษย์ธรรมดาทั่วไป แต่แท้จริงแล้วเขามีศักดิ์เป็นถึงเจ้าชายแห่งโทรปิคอร์น

 

            น่าขันนัก ที่เจ้าชายอย่างเขากลับต้องอยู่ฝ่ายศัตรูในยามรบ

 

คุ้มกันเขาเจ้าของร่างอ้อนแอ้นในชุดนักรบเข้ารูปออกคำสั่งพร้อมกำดาบยาวในมือไว้แน่น ตาสีชาอ่อนปรายมองสถานการณ์โดยรอบ

 

ไม่จำเป็นเดรโกตอบอย่างเย็นชา

 

นี่ไม่ใช่เวลามาเก๊กท่านะการ์มีอดแขวะไม่ได้

 

ฉันคุ้มกันเขาเองแพทตี้เดินนำหน้าไปหนึ่งก้าว มารีอาจึงยอมวางใจพยักหน้า แล้วพาร่างไปยังสนามรบที่ใกล้ที่สุด และเมื่อมีผู้ใดก้าวเข้าไปแล้วก็ยังไม่เคยได้กลับออกมา

 

            ตามแผนเดิม พวกเขาถูกออกคำสั่งให้รออะความารีน ฮีลเลอร์ อยู่ที่นี่

แต่เมื่อสถานการณ์ไม่ค่อยสู้ดี เมื่อโทรปิคอร์นมีกองทัพปีศาจมาช่วยหนุน เหล่าผู้ใช้เวทย์ต่างก็สูญเสียไปจำนวนไม่น้อย ส่วนที่บาดเจ็บก็มากจนล้นเกินขีดจำกัดของฮีลเลอร์ สเตชั่นจะแบกรับไหว ทำให้พวกโพรเทกเตอร์และไนท์รอไม่ได้อีกต่อไป ต้องรีบส่งกำลังเสริมไปเพื่อต้านรับก่อนที่สถานการณ์จะแย่ลงกว่าเดิม

 

            และครั้งนี้เป็น มารีอา ไทรีนอล ที่นำทัพไนท์ออกไปต้าน

 

คิดว่าอีกนานไหม ฉันเบื่อจะแย่โซลนั่งพิงต้นไม้เป็นเวลานานเอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบความเงียบจนได้ยินเสียงของการต่อสู้แว่วมาเบาๆ

 

ไม่นานหรอกแพทตี้แหงนหน้ามองท้องฟ้า ผู้ใช้เวทย์เริ่มขยับตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงไอเวทย์ซึ่งประกอบไปด้วยธาตุดิน น้ำ ลม ไฟ ที่กำลังเคลื่อนเข้ามาใกล้ เจ้าชายเดรโกเห็นปฎิกริยาของทุกคนจึงอดรู้สึกตื่นเต้นไปด้วยไม่ได้

 

อะความารีน!”เขาเรียกชื่อหล่อนออกมาในความคิด

 

บอกแล้วไง ว่าอย่ามาคิดใส่หัวคนอื่นน่ะ - -”เสียงหวานใสดังขึ้นขณะที่ร่างบางค่อยๆทิ้งตัวลงมายังพื้นอย่างนิ่มนวล ด้วยพลังลมที่โอบอุ้มมา ราล์ฟผู้ใช้เวทย์ไฟฟ้ามาถึงเป็นอันดับสอง ส่วนแพทริกซ์รั้งท้ายไปไม่นานนัก

 

มาได้ซักทีนะโซลยืนขึ้น กำชับอาวุธในมือ ในท่าพร้อมรบเต็มที่

 

สถานการณ์เป็นยังไงบ้างแพทริกซ์เอ่ยถามบุคคลในทีม พวกเขารายงานผู้นำทีมโดยละเอียด ท่ามกลางสีหน้าราบเรียบของอะความารีน ก็ไม่มีใครคิดจะทักเรื่องที่แอบหนีออกไปอีก

 

แล้วท่านพ่อท่านแม่ล่ะ

 

อย่าห่วงเลย ท่านออกัสกับท่านเนเฟิลไนล์ อยู่ทัพหลัง คอยรักษารายที่เจ็บหนักเท่านั้นการ์มีรีบตอบ เขาเองเริ่มดูร้อนรนไม่ต่างจากคนอื่น พวกเรารีบไปสมทบทัพหน้ากันเถอะ ป่านนี้ไม่รู้ว่าพวกเขาจะต้านรับไหวอยู่ไหม

 

            อะความารีนเลื่อนสายตาไปยังนัยน์ตาแต่ละคู่ที่จับจ้องตนมาด้วยความหวัง

ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มแน่น ภายในใจรู้สึกสงบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ความขลาดกลัว ความพยายามจะหลีกเลี่ยงการเป็นอาวุธของแคปริคอร์น เริ่มสลายหายไป

หน้าที่ของเธอคือปกป้องพวกเขาเหล่านี้

 

เดรโกหญิงสาวเอ่ยเรียกพร้อมเดินเข้าไปหา เจ้าชายมังกรอดกลืนน้ำลายเอื๊อกไม่ได้ อะความารีนที่เขารู้จักไม่เคยแสดงท่าทีเยือกเย็นขนาดนี้มาก่อน?

 

หืมเขาขานรับเสียงแผ่ว ก้มหน้ามองดวงหน้าหวานที่เงยสบมองเขาด้วยสายตามุ่งมั่น

 

ขอฉันขี่หน่อยนะ!”

 

หา!!!!”เสียงร้องไม่ได้เป็นของเจ้าชายมังกรแต่อย่างใด(เนื่องจากองครักษ์โรเจอร์ได้อบรมวิชาหน้ากากฟาโรห์เป็นอย่างดี) แต่การ์มี โซล ราล์ฟ กลับร่วมใจประสานเสียงโดยมิได้นัดหมาย

 

“…มันก็…”เดรโกอ้าปากทีละนิด เปล่งคำพูดแต่ละคำช่างยากลำบากนัก หัวใจเขาเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ ถ้าหากนี่คือความต้องการของหล่อนละก็… “ฉันยอมให้เธอขี่อยู่แล้วล่ะ

 

เดี๋ยวพวกนาย…”ราล์ฟเริ่มทนไม่ได้ ทำหน้าพะอืดพะอม

 

อย่าลืมว่าพวกเราก็อยู่ตรงนี้สิ= =”การ์มีท้วง

 

โว้ย ! พวกนายคิดบ้าอะไรกันเนี่ย! เดรโก กลายร่างเป็นมังกรสิ ฉันจะขี่นาย!”หญิงสาวประกาศเสียงก้อง ออกคำสั่งต่อเจ้าชายสูงศักดิ์แห่งโทรปิคอร์น ที่ยอมเป็นพาหนะให้ทายาทคนสำคัญของตระกูลฮีลเลอร์ หญิงสาวคนสำคัญของแคปริคอร์น

 

            เบื้องล่างนั่นกลายเป็นนรกบนผืนป่าเขียวขจีโดยแท้ ทั้งเปลวเพลิงของผู้ใช้เวทย์ที่โหมซัดร่างอมนุษย์ จะกระจายทั่วหย่อมหญ้า แต่ก็ไม่สามารถกันปีศาจให้ออกห่างได้ เมื่อเวทย์มนต์ใช้ไม่ได้ เหล่าผู้ใช้เวทย์จึงต้องเปลี่ยนเป็นถือจับอาวุธแทน

 

เธอคิดจะทำอะไร

 

เสียงที่ดังในความคิดนั่นเป็นเสียงของเดรโก ฉันยืมร่างเขาเป็นพาหนะในการบินเหาะกลางอากาศเพื่อสำรวจสถานการณ์ได้อย่างทั่วถึง

 

ฮีลฉันกระซิบพลางยื่นมือออกไปด้านหน้า แสงสีทองสว่างวาบเป็นวงกว้าง ทำให้ร่างผู้ใช้เวทย์ที่ตกในอำนาจเวทย์รักษาของฉัน ฟื้นฟูพลังและสมานแผลในคราวเดียว พวกเขาแหงนหน้ามองขึ้นมาเป็นครั้งคราว และกล่าวตะโกนขอบคุณ

 

ฉันอยากหยุดสงครามนี้ จะได้ไม่ต้องมีการสูญเสียอีกทั้งแคปริคอร์น โทรปิคอร์น…”

 

แล้วพวกปีศาจที่ไม่มีจิตสำนึกนั่นล่ะ? ฉันแนะนำว่าควรกำจัดพวกมันให้หมดโลกนี้ไปซะ

 

            ได้ยินความคิดที่ดังในหัวนั่น ฉันก็เผลอกำหมัดแน่น ใจเผลอนึกถึงนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้น แล้วใจก็สั่นสะท้านเบาๆ

 

นายคิดว่าพอจะมีวิธีที่โทรปิคอร์นจะเชื่อฟังนายรึเปล่าฉันเปลี่ยนเรื่องแทบจะทันที เขาเงียบไปเล็กน้อย เมื่อฉันลูบแผงคอด้านซ้าย เขาก็จดจำสัมผัสนั้นได้แล้วเลี้ยวตามอย่างว่าง่าย

 

“…ฉันไม่แน่ใจนักว่ามีอำนาจพอไหมสภามืดควบคุมกองทัพทั้งหมดได้แล้ว

 

          เสียงนั้นเงียบหายไป ฉันถอนหายใจเบาๆ เลื่อนมองด้านล่างยังคงชุลมุนวุ่นวาย เหลือบเห็นร่างอ้อนแอ้นในชุดอัศวินนั่น หล่อนกำลังแกว่งดาบไปมาโดยไม่มีจังหวะได้พัก เพราะจำนวนของปีศาจที่โอบล้อมนั่น

 

เดรโก! ลงไปตรงนั้น!”ฉันพูดเสียงลนลาน ตาจ้องร่างของมารีอาที่เริ่มทรุดลงกับพื้น เลือดไหลซิบที่หัวไหล่ข้างนึง อย่า!”

 

            ฉันกระโดดออกไปกลางอากาศ และด้วยความสูงเท่านี้ก็เพียงพอที่จะร่ายเวทย์สั้นๆ กางเขตคุ้มกันให้กับร่างหญิงสาวที่บาดเจ็บ

 

อะอะความารีนเสียงของมารีอาฟังดูแผ่วและอ่อนล้า ฉันยอบตัวลงพื้น แล้วกลิ้งไปตามแรงและความเร็วเพราะมัวแต่ร่ายเวทย์แต่ไม่ได้ควบคุมลมตอนใกล้จะตกถึงพื้น

 

ไอซ์เกทฉันพึมพำมนต์บทนึง ไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าทำไมจึงใช้เวทย์บทนี้ ทั้งที่พยายามลืมแท้ๆ

 

            มองเหล่าปีศาจที่มีรูปร่างเป็นหมาจิ้งจอกสีขาว สามหัว สี่หาง พวกมันจ้องและขู่คำรามอยู่อีกฝั่งของกำแพงน้ำแข็ง ฉันเลื่อนสายตาจากพวกนั้น มองไปยังเดรโกที่คืนร่างมนุษย์ดังเดิม แล้วยอบตัวลงข้างๆมารีอา

 

เธอเป็นอะไรไหมมารีอา?”ฉันผงะเมื่อเห็นน้ำตาของหล่อน

 

เอริค...เขา…”มารีอาฝืนกลั้นเสียงสะอื้น ฉันจึงเห็นร่างหนาของชายผู้หนึ่ง ที่นอนนิ่งอย่างสงบภายใต้อ้อมกอดของมารีอาไร้ซึ่งกลิ่นอายเวทย์ไม่มีพลังชีวิตวิญญาณเขาได้จากไปแล้ว

 

ฉันจะจัดการกับพวกมันเองเดรโกกระซิบข้างๆ ก่อนจะหายวูบออกไปนอกเกราะน้ำแข็ง เสียงกรีดร้องจากเหล่าปีศาจดังกระหึ่มไปทั่ว ทิ้งไว้เพียงซากศพอันน่าสยดสยอง เมื่อมังกรทมิฬบินขึ้นผงาดฟ้าสมุนปีศาจคล้ายจะกลายเป็นแมลงตัวจ้อยทันที

 

อะความารีนทรอนซ์ฆ่าเขาเป็นคนฆ่าเอริค!”มารีอาพูดพลางปล่อยเสียงโฮออกมา หล่อนกอดร่างไร้วิญญาณเอาไว้แน่น

 

            ฉันยืนแข็งทื่อเหมือนเวลาถูกหยุดไว้เท่านี้

หัวใจที่แสร้งทำเป็นเข้มแข็งกลับสั่นคลอนทีละน้อย คล้ายมันใกล้จะแตกสลาย

เมื่อไหร่ความรู้สึกแบบนี้จะหายไปจากใจสักทีต้องใช้เวลาเท่าไหร่ต้องทำยังไง

 

ฆ่า!”

          ฆ่า!”

 

                   ฆ่า!”

 

ฆ่า!”

 

                   ฆ่า!”

 

 

            ฉันเบิกตาโพลง ได้ยินเสียงของสัตว์ร้ายที่มีแต่ฉันที่ได้ยินเสียงของมัน

มีแต่ฉันที่เข้าใจภาษาของปีศาจหิมะ จากเสียงที่ได้ยินคำสั่งของเขานั้นปราศจากความปรานี ไม่มีแม้ความลังเลแม้แต่น้อย!

ร่างเหล่าผู้ใช้เวทย์ต้องสังเวยชีวิตแก่คำสั่งเดียวของจ้าวปีศาจ

           

เจ้าตัวนี้มัน…”เดรโกคืนร่างมนุษย์ ตาสีท้องฟ้ายามรัตติกาลหรี่ลงเพ่งไปในความมืด ห่างไปไม่ไกลนักใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ แฝงร่างของจ้าวปีศาจยืนตระหง่านอย่างองอาจ มันมีนัยน์ตาสีเทาแวววาวเป็นประกาย และกำลังจ้องเขม็งตรงมาพร้อมกับจิตสังหารแรงกล้า

 

ทรอนซ์ฉันเรียกชื่อเขาพร้อมปล่อยให้น้ำตาไหลผ่านแก้มไปอย่างช้าๆ ช่วงเวลานี้มันช่างบีบเค้นหัวใจเหลือเกินช่วยให้มันผ่านไปเร็วๆทีเถอะนะ

 

นั่นคือปีศาจหิมะ แห่งโซลิเซียร์งั้นเรอะเดรโกแค่นเสียงหึในลำคอ เขาค่อยๆกลางร่างเป็นมังกรขนาดมหึมา และขู่คำรามลั่นก้องป่า

 

เดรโกอย่าอย่า…”ฉันกำมือแน่น หลุบตาลงต่ำ อย่าทำร้ายทรอนซ์

         

          แต่ฉันไม่สามารถพูดได้ฉันไม่สามารถปกป้องนายได้

ตอนนี้พวกเราต่างก็ไม่มีใครปกป้องกันได้อีกต่อไป

 

ฉันจะไม่ให้เขามาทำร้ายเธอได้อีก

 

          เดรโกเพียงหันมาสบตาด้วยสายตามุ่งมั่น ก่อนจะทะยานออกไปส่งสาส์นท้ารบแก่จ้าวปีศาจการต่อสู้กำลังจะเริ่มขึ้นในไม่ช้า

[50%]

 

  

            ไฟสงครามยังคงลามเลียทั่วผืนป่า ซึ่งบัดนี้ถูกย้อมด้วยโลหิตสีแดงฉาน เสียงกรีดร้องดังระงมตามมาด้วยเสียงร่ำไห้แห่งการสูญเสีย ทุกวินาทีกำลังจะถูกจารึกเป็นภาพประวัติศาสตร์การรบครั้งใหญ่ที่สุดระหว่างผู้ใช้เวทย์แคปริคอร์นและอมนุษย์โทรปิคอร์น

 

            สตรีสูงศักดิ์แห่งสภาความมั่นคงแคปริคอร์นกวาดสายตามองร่างไร้วิญญาณของเหล่าผู้ใช้เวทย์ที่นอนเกลื่อนพื้น กระจัดกระจายปะปนไปกับร่างครึ่งมนุษย์

 

เวรัน ครอสเสียงแหบพร่าดังแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน บุรุษร่างหนาในชุดเกราะพร้อมรบขยับกายเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียดไม่ต่างกัน

 

ท่านพูดถูกโทรปิคอร์นมีกองหนุนหลักเป็นทัพจ้าวปีศาจ เรายากจะต้านมันได้แม้แต่แม่ทัพสูงสุดแห่งแคปริคอร์นยังต้องยอมรับในข้อนี้ ถึงตอนแรกเขาจะเชื่อมั่นในกองกำลังอันเข้มแข็งของเขา

 

ท่านคิดว่าฉันควรทำเช่นไรนิมฟอริด้า ไทรีนอล ถอนหายใจยาว ดวงหน้าอิดโรยเนื่องจากตรากตรำสู้รบกับโทรปิคอร์นมาร่วมสองวันเต็ม โดยไม่มีเวลาพักสมองแม้แต่น้อย

ท่านควรพักก่อนเวรันเลิกคิ้ว พลางผายมือนำทางไปยังกระโจมที่พักเล็กๆที่มีโพรเทกเตอร์ฝีมือดีคอยอารักขาอยู่

 

เราต้องใช้เด็กนั่นเวรันเปรยเสียงเครียดทันทีที่พวกเขานั่งลง มีเพียงโต๊ะกลมเล็กๆคั่นกลาง

 

อะความารีน ไม่ใช่อาวุธท่านอย่าบังคับให้มือของฮีลเลอร์ต้องเปื้อนเลือดเลย เวรันหญิงชรายกมือกุมขมับ หลุบตาลงซ่อนนัยน์ตาสีชาอ่อนไว้ในนั้น แต่หล่อน สามารถหยุดโทรปิคอร์นได้ โดยไม่ต้องลงมือสังหารด้วยซ้ำ

 

ถ้าท่านหมายถึงเจ้าชายเดรโกเขาอยู่ข้างเราก็จริง แต่ยังไงเขาคือโทรปิคอร์น

 

ที่ฉันหมายถึง คือเราต้องล้มสภามืด ดึงความเชื่อมั่นในตัวเจ้าชายแห่งโทรปิคอร์นกลับมา

 

ยังจะมีใครฟังอีกหรือ อำนาจตกอยู่ที่พวกสภามืดนั่นแล้ว จะมีหรือไม่มีเจ้าชาย ท่านก็หยุดสงครามไม่ได้เสียงทุ้มแย้งขึ้นทันที แต่เมื่อสบกับตาสีชาอ่อนที่แฝงปัญญา แสดงออกถึงความมั่นใจแน่วแน่แล้ว ความเชื่อของเขากลับสั่นคลอน หรือท่านมีวิธี

 

ท่านอย่าได้ดูถูกความภักดีต่อราชวงศ์มังกรของเหล่าชาวโทรปิคอร์น หากพวกเขารู้ว่าเจ้าชายเดรโกถูกจ้าวปีศาจสังหารแล้วล่ะก็ กองทัพปีศาจจะต้องถูกกำจัดอย่างแน่นอน

            ความเงียบปกคลุมทั่วอาณาบริเวณ ก่อนที่แม่ทัพใหญ่จะเอ่ยถาม โพรเทกเตอร์นายหนึ่งก็เดินเข้ามาชิด

 

ท่านครับ ตอนนี้มีศึกใหญ่ทางป่าตะวันออกเจ้าชายเดรโก กำลังดวลอยู่กับจ้าวปีศาจครับ

 

            สองผู้กุมอำนาจในสภาแคปริคอร์นหันมาสบตากันอย่างเครียดเขม็ง

ดูท่าว่าฟ้าจะเป็นใจ ศึกครั้งนี้แคปริคอร์นยังมีหวัง

ชีวิตหนึ่งต้องถูกสังเวย เพื่อคลี่คลายสถานการณ์ร้ายนี้โดยเร็ว

 

ได้ยินว่าโทรปิคอร์นมีอำนาจคุมปีศาจได้ เพราะสร้อยที่ทำจากน้ำแข็งสลักลายมังกรเหินฟ้าตอนนี้จ้าวปีศาจจะยังทำอะไรเจ้าชายเดรโกไม่ได้ หากเขาทำร้ายโทรปิคอร์น เขาจะเจ็บปวดยิ่งกว่าเป็นร้อยเท่า…”นิมฟอริด้ายันกายขึ้น จัดเสื้อคลุมตัวนอกให้เข้าที่ ก่อนจะหันไปสั่งกับโพรเทกเตอร์ให้ไปส่งข่าวต่อกองกำลังหลักแคปริคอร์น หน่วยสังหารที่ยอดเยี่ยมที่สุดเท่าที่แคปริคอร์นเคยมีมาในประวัติศาสตร์ จงไปทำลายสร้อยนั่น ทำลายพันธนาการปีศาจ

 

คราวนี้โทรปิคอร์นอาจหันไปทำศึกกับปีศาจ แทนที่จะเป็นพวกเราเวรัน ครอส อดไม่ได้ที่จะรู้สึกชื่นชมหญิงสาวผู้ฉลาดปราดเปรื่อง ทั้งเรื่องปกครองและวางแผนรบ พร้อมทั้งรู้สึกเกรงกลัวในเวลาเดียวกัน

 

            ผู้หญิงคนนี้เป็นคนยังไงกันแน่

อ่อนโยน แต่ก็ช่างร้ายกาจ

นิมฟอริด้า ไทรีนอล

 

ท่านไม่ไปดูด้วยกันหรือตาสีชาอ่อนหันมาสบ ดวงหน้างามดูคลายความกังวล เอ่ยชวนราวกับว่าที่ที่พวกเขากำลังไปนั่นเป็นงานเลี้ยงไม่ใช่สนามรบในรอบร้อยปีจะมีหนนึงเชียวนะ ท่านเวรัน…”

 

บางทีข้าก็คิดจริงๆนะ ว่าข้างในใจท่านนั้นเป็นคนเช่นไรกันแน่ ข้าไม่ใช่คนดีนักแต่สามารถมองคนออกได้เพียงพริบตาเดียวแต่กับท่านที่ข้ารู้จักมานาน ก็ยังไม่แน่ใจว่ารู้แค่ไหนกัน…”ดวงตาคมกริบจับจ้องร่างเล็กที่ยืนหยัดขึ้นอย่างสง่างาม

 

ฉันเป็นแค่คนเดินหมากในเกมนี้เท่านั้นรอยยิ้มเล็กๆผุดขึ้นที่มุมปาก มือเล็กยกขึ้นขยับกรอบแว่นสีทอง แต่หลังจากนี้ หากศึกสงครามนี้จบลง ฉันก็คงขอพักบ้างล่ะนะ

 

หากไม่มีท่านก็คงไม่มีแคปริคอร์น

 

มีสิต่อไปแคปริคอร์น จะมีท่าน เวรัน ครอส

 

แล้วท่านล่ะ?”

 

ฉันก็แค่ยายแก่คนหนึ่ง ที่อยากอยู่ดูแลหลานสาวตลอดชีวิตที่เหลืออยู่ก็เท่านั้นสตรีร่างเล็กหมุนตัวแว๊บหนึ่ง ร่างก็ปรากฎไปในอีกที่อย่างรวดเร็ว โดยไม่ลืมเชื่อมพลังจิตไว้กับคู่สนทนาด้วย พวกเขาเดินทางพริบตาเดียว ก็ถึงสถานที่ที่ต้องการ

 

            มารีอา ไทรีนอล หลานสาวที่เพิ่งพูดถึงเมื่อครู่กำลังร่ำไห้ กอดร่างบุรุษที่นอนแน่นิ่งในอ้อมอก เมื่อตาสีชาอ่อนทั้งสองคู่จ้องสบกัน หญิงสาวก็ยอมคลายสองมือนั่นออก ก่อนจะผละเข้ามาโผกอดเต็มแรง

 

ท่านย่า! ปลอดภัยดีใช่ไหมคะมารีอากำชับอ้อมกอดแน่นขึ้นอย่างลืมตัว

 

ปลอดภัยดีจ้ะย่าเสียใจด้วยเรื่องเอริคมือเล็กยกขึ้นลูบผมสีเดียวกับนัยน์ตาคู่นั้น อย่างอ่อนโยน มันใกล้จะจบแล้ว มารีอา หลานจะไม่ต้องเสียใจอีกแล้ว

 

ฮือๆ ท่านย่า

 

            เวรัน ครอส เบือนหน้าจากฉากปลอบขวัญระหว่างย่า หล่าน ตระกูลไทรีนอล

เบื้องหน้าคือสนามประลองอันดุเดือดระหว่างมังกรทมิฬสีดำมืด ตัดกับสีของปีศาจหิมะ

เห็นได้ชัดว่าสถานการณ์ในตอนนี้ จ้าวปีศาจไม่กล้าแม้แต่จะแตะคมเขี้ยวบนผิวกายของเดรโก เพราะการโจมตีเพียงนิดเดียว จะมอบความเจ็บปวดมหันต์แก่เขาเอง

 

            เขายกสัญญาณมือ ให้หน่วยสังหารลงมือ

พริบตาเดียว กลุ่มคนจำนวนหนึ่งในชุดสีกรมท่าทะมัดทะแมง ปราดเข้าล้อมร่างปีศาจหิมะเอาไว้ โดยที่ไม่ได้ตั้งตัว

           

            จ้าวปีศาจคำรามลั่น หมุนตัวตวัดหางใส่กลุ่มผู้โจมตี บางคนกระโดดหลบพ้น แต่บางคนโดนการโจมตีนั่นอัดเข้าเต็มแรง ก็นอนสลบแน่นิ่งไปทันใด

 

            มีคนผู้หนึ่งหลอกล่อให้ปีศาจหิมะสนใจ ในขณะที่อีกสามคนพุ่งชาร์จเข้าสู่ลำตัวมหึมา ก่อนจะปล่อยกระแสไฟฟ้าเข้าที่สร้อยที่รัดรอบแผงคอนั่นไว้ จ้าวปีศาจหยุดการเคลื่อนไหว แล้วล้มลง

 

            ได้ผลไหม?

 

ทรอนซ์!!”เสียงหวานดังขึ้นท่ามกลางความเงียบที่ทุกคนต่างพากันกลั้นหายใจ การต่อสู้ส่วนใหญ่ชะงักค้างเพราะทุกคนหันมาให้ความสนใจกับศึกใหญ่ และตอนนี้อะความารีน ฮีลเลอร์ก็เป็นจุดรวมความสนใจของทุกคน

 

อย่าทำร้ายเขา ได้โปรด…”นัยน์ตาสีแดงเอ่อคลอด้วยน้ำตา ร่างบางยืนโอนเอนแล้วทรุดตัวลงกับพื้น ราล์ฟเฟ ครอส ปรากฎตัวอยู่ข้างๆแทบจะทันที

 

เธอ เป็นอะไรไหม อะความารีน…”ราล์ฟเขย่าตัวเพื่อนรักเบาๆ ก่อนจะหันไปสังเกตุการณ์ต่อ พวกเขาจะถอดสร้อยคอนั่นทำไมน่ะ

 

บางทีนั่นเป็นสิ่งที่ทำให้ทรอนซ์ทำร้ายเดรโกไม่ได้แพทริกซ์ปรากฎกายขึ้นข้างๆ ราล์ฟรู้สึกอุ่นใจ เพราะแปลว่าเขาไม่ต้องแบกรับหน้าที่คุ้มครองคนที่คุ้มครองยากที่สุดในแคปริคอร์นอยู่คนเดียวอีกต่อไป คราวนี้เดรโก มีปัญหาแน่

 

เดรโกอะความารีนกลับพึมพำอีกชื่อขึ้นมาราวกับนึกได้ สิ่งที่ได้ยินเมื่อครู่พาให้ใจเต้นรัว

 

อย่างนี้นี่เอง แคปริคอร์นนี่ฉลาดไม่เบา ยุให้พวกมันแตกคอกันเองราล์ฟวิเคราะห์สถานการณ์อย่างรวดเร็ว ปากพูดไปเรื่อยตามนิสัยคนพูดมาก โดยไม่เห็นปฎิกริยาของคนข้างๆที่เริ่มเปลี่ยนไป ถ้าทรอนซ์ฆ่าเดรโกเขาต้องไม่รอดแน่ โทรปิคอร์นจะขยี้เขาทันที

 

มารีน่า?”แพทริกซ์ขยับตัวเข้ามาประคองร่างบางที่ยืนหยัดขึ้นช้าๆ

 

เฮ้ เป็นอะไรไปน่ะ ไหวไหม?”ราล์ฟหันมาเห็นสีหน้าอันซีดเผือดของเพื่อนรัก ก็อดห่วงไม่ได้

 

ไม่ได้ไม่ได้ทรอนซ์จะฆ่าเดรโกไม่ได้ไม่ได้เด็ดขาดเสียงหวานเปล่งทีละคำ นัยน์ตาสีแดงเบิกโพลง เผยความหวาดกลัว และสับสน

 

            ร่างของจ้าวปีศาจค่อยๆยืนหยัดขึ้น ไอสังหารยิ่งรุนแรงกว่าก่อน เมื่อพลังที่ถูกกดไว้ถูกปลดปล่อยออกจนหมด

 

            ร่างสัตว์สี่ขา แปรเปลี่ยนเป็นมนุษย์

นัยน์ตาสีเทาค่อยๆลืมขึ้นช้าๆ เรือนผมสีเงินขยับพลิ้วตามสายลม ดวงหน้าคมคายค่อยๆเงยขึ้นปรากฎท่ามกลางสายตาของทุกคน โฉมหน้าที่แท้จริง ของจ้าวปีศาจ…!

 

            เจ้าชายทรอนซีรา โซลิเซียร์

อาภรณ์สีขาวทับด้วยผ้าคลุมสีดำตัวยาว ยิ่งขับเน้นผิวขาวจัดของเขาให้โดดเด่น ภายใต้ความมืดรัตติกาล

 

            ระหว่างที่ทุกคนมัวตกตะลึง ร่างหนายันกายขึ้นก่อนจะเปล่งเสียงหัวเราะร่วน

เสียงคำรามลั่นของปีศาจดังก้องป่า

 

ขอบใจเจ้า พวกแคปริคอร์นตัวจ้อย ที่ช่วยปลดปล่อยข้า!”ตาสีเทาจ้องไปยังร่างโพรเทกเตอร์ทั้งสี่ ที่เริ่มถอยหลังทีละก้าว เมื่อมุมปากเรียวขยับยิ้ม ร่างทั้งสี่กลับแข็งทื่ออยู่กับที่ แม้เจ้าตัวอยากจะขยับมากเพียงไร แต่เหมือนขากลับควบคุมไม่ได้ดังใจนึก!

 

ขี้ขลาดนักพวกแคปริคอร์น ข้าจะจัดการกับพวกเจ้าเป็นรายต่อไปทรอนซ์แค่นเสียงดูถูกชัด ก่อนจะยืนมือข้างนึงออกมา พร้อมกำแน่นจนเห็นเส้นเลือดปูดเป็นรอยนูน

 

            แคว่ก

ร่างโพรเทกเตอร์ทั้งสี่พลันสลายกลายเป็นเกล็ดหิมะ ลอยฟุ้งกลางอากาศเพียงวูบเดียว ก็ตกลงสู่พื้นดินอย่างเงียบๆ ไม่มีแม้แต่เสียงกรีดร้อง ไม่มีแม้แต่เสียงหายใจ

 

..

 

            ความกลัวเข้าเกาะกินจิตใจของผู้คน รวมถึงโทรปิคอร์น

พวกเขารู้ดีถึงความสำคัญของสร้อยที่พันธนาการปีศาจตนนั้นเอาไว้ และเมื่อมันถูกทำลายไปแล้ว ศัตรูที่ร้ายกาจที่สุดยืนอยู่ตรงหน้านี้แล้ว!

 

            บางคนหนีหายไปจากสมรภูมิรบแต่บางส่วนอยากรู้อยากเห็นต่ออีกหน่อยจึงหยุดคอย เร้นกายในความมืดเงียบ

 

ข้าให้เกียรติเจ้าชายแห่งโทรปิคอร์น ข้าจะฆ่าเจ้า ก่อนลูกน้องสารเลวของเจ้า ที่บังอาจมาคุมขังร่างข้า!”เสียงทุ้มเย็นยะเยือกเรียกให้พายุหิมะก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในพริบตาเดียวสถานที่แห่งนี้กลายเป็นดินแดนหิมะ

 

            มังกรสีดำคำรามลั่น พ่นไฟลูกใหญ่ ก่อนจะโผบินเข้าหาร่างหนาที่ยืนหยัดโดยปราศจากอาวุธ

 

            ฉึก

ร่างหนาปราดเข้าไปประชิดร่างสูงใหญ่ของมังกร เพียงแค่ก้าวกระโดดครั้งเดียว

ด้วยมือหนาใหญ่ ปราศจากอาวุธนั่นมือที่มีกรงเล็บได้แทงทะลุเฉือนเนื้อของเจ้าชายมังกร เลือดสาดกระเซ็นเปรอะเปื้อนดวงหน้าคมคาย ที่ยังมองจับจ้องเหยื่อโดยไม่กระพริบตา ไม่แสดงความรู้สึกใดใด

 

            ร่างมังกรแปรเปลี่ยนกลับเป็นมนุษย์ เดรโกไอออกเป็นเลือดคำใหญ่ หัวใจของเขากำลังเต้นรัวเร็ว และกำลังถูกบีบรัดแน่นโดยอุ้งมือของปีศาจ!

 

แก…”เดรโกสบถด่าแต่ก็พูดไม่ได้อีกต่อไป แม้เขาจะไม่ร้องครวญครางแสดงความเจ็บปวดเนื่องจากหยิ่งทะนงในศักดิ์ศรีของเจ้าชาย แต่ก็อดพ่นเลือดออกมาหลายอึกไม่ได้ และตระหนักได้แล้วว่าความตายเป็นเช่นไร

 

แกฆ่าฉันเถอะถึงกระนั้นก็ยังพยายามเปล่งคำพูดด้วยเสียงแหบพร่า หากแต่นัยน์ตาสีดำขลับกลับสบตรง โดยไม่หลบและไม่มีความหวาดกลัว แต่แกจะทำร้ายเธอไม่ได้เด็ดขาดแกต้องจดจำอะความารีน ฮีลเลอร์ให้ได้

 

เดรโก!!เสียงหวานร้องลั่น พลังลมหอบอุ้มให้ร่างบางเข้าประชิดอย่างเร็ว พร้อมเรียกธนูและลูกธนูไฟ เล็งยิงไปยังแผ่นหลังกว้างของทรอนซ์โดยไม่ลังเล

 

          ฉึก

 

ปล่อยเขานะ ทรอนซ์อะความารีน ฮีลเลอร์ ยอบกายลงทันทีที่เท้าสัมผัสพื้น และร่างของเธอห่างจากเขาไม่กี่ก้าว

 

            ร่างหนาชะงัก ไม่คิดว่าจะถูกโจมตีอย่างรวดเร็วปานลมกรดเช่นนี้ ธนูไฟดับมอดลงช้าๆ มือหนาคลายจากหัวใจของเหยื่อตรงหน้า พุ่งความสนใจไปยังสตรีร่างเล็กแทน

            ทรอนซ์เหยียดกายขึ้นเต็มความสูง ตาสีเทาปรายมองดวงหน้าหวานละมุน ที่รู้สึกคุ้นเคยนัก

 

            ฆ่านางนั่น มันทำให้เจ้าอ่อนแอเช่นนี้

เสียงในหัวเขาดังขึ้นซ้ำๆ และหัวใจที่เจ็บแปลบย้ำชัดว่านั่นคือสิ่งที่ทำให้เขาอ่อนแอจริง

 

นี่เธอคิดจะฆ่าฉันจริงๆงั้นหรืออะความารีน ฮีลเลอร์เสียงทุ้มเปรยเสียงเย็น ลูกธนูหลุดออกจากแผ่นหลังอย่างง่ายดาย ไร้รอยบาดเจ็บ เขาค่อยๆเคลื่อนตัวไปยังร่างบางนั่นช้าๆ มองดูนัยน์ตาสีแดงสดที่จ้องตอบ

 

ฉันจำเป็นต้องทำอะความารีนส่งเสียงตอบสั้นๆ พลางก้าวถอยหลังอีกหนึ่งก้าวเมื่อตระหนักได้ว่าระยะห่างเท่านี้จะถูกประชิดตัวได้ง่ายดายเพียงใด

 

การฆ่าเธอมันง่ายดายเหลือเกินช่างน่าเบื่อนักทรอนซ์กระตุกยิ้ม ตาสีเทาจ้องเขม็งไปยังร่างที่สั่นน้อยๆ เขาพอใจที่ทำให้เธอกลัว และตั้งใจจะยั่วหยอกเธอเล่นแก้เบื่อ ก่อนที่จะลงมือ… “มีอะไรจะสั่งเสียไหม

 

แก!”เสียงของแพทริกซ์ดังแทรก ก่อนที่สติเขาจะดับวูบลงเนื่องจากถูกกระแทกเข้าที่ท้ายทอยโดยโพรเทกเตอร์ที่รับคำสั่งจากเวรัน ครอส ให้คุมสถานการณ์ไว้ระหว่างนี้จะไม่มีผู้ใดลงมือได้อีก

 

            ราล์ฟกำหมัดแน่น เตรียมจะพุ่งเข้าชาร์จทันที แต่แล้วก็ถูกผู้ใช้เวทย์ไฟฟ้าเช่นเดียวกับตน จับกุมเอาไว้ก่อน ตาสีฟ้าเทาจ้องไปยังพ่อแท้ๆของตนอย่างเดือดดาล ขณะมองเหตุการณ์ที่กำลังจะเกิดขึ้นกับเพื่อนรักต่อหน้าต่อตา

 

มีเสียงหวานสั่นเครือ ดวงหน้าเงยขึ้นท้องฟ้าเก็บกลั้นน้ำตาไว้ เงียบไปอึดใจหนึ่ง ขณะที่ลมหนาวยะเยือกพัดกระทบกาย หล่อนพูดทีละคำอย่างตั้งใจ ฉันจะเลิกรักนายให้ได้ ฉันจะลืมนาย จะลืมเรื่องบ้าๆนี่ให้ได้

 

            จะลืมว่านายกับฉันต้องมาสู้รบกัน

          จะลืมว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน

          และจะลืมว่านายบอกให้ฉันเลิกรักนาย

          เพราะฉันทนไม่ได้อีกแล้ว

 

            ตาสีแดงสดสุกสว่างราวประกายดาวบนฟ้า ทอดมองดวงหน้าคมคายที่ไม่เผยสีหน้าใดใดให้เห็น ตาสีเทาวาววับ ไอสังการเพิ่มเป็นทวีคูณ

 

ตามคำขอข้าจะทำให้เจ้าลืมเองแต่มันอาจเจ็บปวด เพียงครู่เดียวเท่านั้น…”

 

            ร่างหนาพุ่งเข้ามาพร้อมสายตาของมือสังหาร ดวงหน้าคมคายไม่เหลือเค้าความอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นไม่ใช่ทะเลลึกที่พาหัวใจให้จมลงไปโดยไม่อาจถอนตัว

 

ลาก่อน ทรอนซีรา

 

            ทรอนซีราที่ฉันรัก

            ทรอนซีราที่รักฉัน

             

            ลาก่อน

 

            ลาก่อนตลอดกาล

 

            เธอว่าไงนะ..”

          “ฉะฉันว่าไงหรอ? ^^”

          “เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่ไม่รู้เรื่อง หรือเป็นใครที่ไหนไม่รู้และบังเอิญมาที่นี่ได้..?”

          “ง่าฉันว่าอันหลังๆ ดูเหมาะกับฉันดีนะ ฮ่าๆๆๆ

 

          หากไม่ได้พบ ก็คงไม่ต้องรัก

            หากไม่รัก ก็คงไม่ต้องเจ็บจากการจากลา

            หวังว่าความเจ็บปวดครั้งนี้จะไม่ยาวนานเกินไปนัก

 

 

Writer: โอ้ อัพส่งท้ายอากาศหนาวที่กำลังจะจากพวกเราไปอย่างรวดเร็วTT

ไรท์อ่านทุกเม้นน้า ดีใจมากที่ยังมีรีดเดอร์ติดตามนิยายเรื่องนี้อยู่><! เย้

ถึงจะดราม่าไปหน่อยแต่รับรองว่ามีชดเชยให้ภายหลังแน่นอน!

จะไม่ทิ้งไปไหนไกล (ไปไม่ได้ไกลหรอกเดี๋ยวก็กลับมาแล้วคิดถึง)

มีโปรเจกต์หน้าไว้ในหัวแล้วด้วย(อร๊าย อยากแต่งมาก>< )เวลาน้อยอีกแล้วแงๆ จะพยายามอัพบ่อยขึ้นนะคะ

                                    รักเหมือนเดิม

บาบิQ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2073 Nickname Donna (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 20:48
    มาต่อเร็วๆน่ะไรต์
    #2,073
    1
    • #2073-1 บาบิQ(จากตอนที่ 54)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:05
      เร็วกว่าเดิมเยอะเลยน้า จริงงง
      #2073-1
  2. #2072 Toh Pichaya (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 17:02
    กลับมานะไรท์เตอร์ T T
    #2,072
    1
    • #2072-1 บาบิQ(จากตอนที่ 54)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:05
      มาแล้วค่า
      #2072-1
  3. #2071 SweeTie Fox (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 11:04
    อ้ากกกกก ทรอนซ์นายทำอะไรลงป๊ายยย
    #2,071
    1
    • #2071-1 บาบิQ(จากตอนที่ 54)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:41
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2071-1
  4. #2069 FangFySama (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 08:28
    ทรอนซ์ เราจะถือว่าอากาศหนาวนี่คือ
    นายนะT_T
    #2,069
    2
    • #2069-1 บาบิQ(จากตอนที่ 54)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:06
      ตอนนี้ไม่หนาวแล้วสิ...
      #2069-1
    • #2069-2 บาบิQ(จากตอนที่ 54)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2069-2
  5. #2068 o0nooknick0o (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 27 มกราคม 2559 / 03:45
    อ้ากกก ต่อให้ไว!!
    #2,068
    1
    • #2068-1 บาบิQ(จากตอนที่ 54)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:06
      จ้า!!!
      #2068-1
  6. #2067 Nickname Donna (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 22:42
    งื้อออออ!!! ค้างมาก
    #2,067
    0
  7. #2066 FangFySama (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 21:18
    เดรโกจะเป็นไรมั้ยยยยT_T
    รอค่ะ
    #2,066
    0
  8. #2065 Toh Pichaya (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 12:31
    มาต่อเร็วๆน้า
    #2,065
    0
  9. #2064 casidy (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 07:24
    สนุกค่ะ
    #2,064
    0
  10. #2063 o0nooknick0o (จากตอนที่ 54)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 01:44
    งื้ออ ลุ้นน รอออ
    #2,063
    0