The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 53 : The Keyz (2) 53 จ้าวปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,273
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[53]

            เจ้าของร่างบางระหงส์เดินผ่านกลุ่มคนจำนวนมากที่พร้อมหลีกทางให้ เหล่าผู้ใช้เวทย์เรียงแถวยืนอย่างเป็นระเบียบ และเมื่อหญิงสาวผู้สวมมงกุฏเล็กไว้บนศีรษะ บ่งบอกถึงฐานะท่านหญิงตระกูลฮีลเลอร์คนสำคัญ ที่ถูกแต่งตั้งขึ้นเป็นผู้นำของพวกเขาโดยไม่มีเสียงค้านใดใด

 

            นัยน์ตาสีโลหิตเปล่งประกายจ้า ปากเล็กได้รูปเม้มแน่น และเมื่อหล่อนเดินไปจนสุดทาง ขึ้นแท่นหินที่ถูกจัดเตรียมไว้สำหรับให้ทุกคนได้ยลโฉมเทพีแห่งชัยชนะ ทันทีที่อะความารีน ฮีลเลอร์พลิกกายกลับไปเผชิญหน้ากับคลื่นมหาชน พวกเขาก็โน้มกายคำนับให้

 

มาแล้วหรอ ฉันนึกว่าต้องยืนขาแข็งไปอีกนาน ตั้งแต่แกได้รับตำแหน่งนั่นรู้สึกจะเรื่องมากขึ้นเยอะนะหญิงงามตวัดสายตาไปสบเพื่อนรักที่เข้ามาทักหล่อนแบบที่ไม่ต้องมองก็รู้ว่าเป็นใคร เพราะไม่มีใครกล้าเหน็บแนมเธอเช่นนี้ ร่างบางชะงักกึก สะดุดใจกับคำพูดบางคำในประโยคเสียดแทงนั้น

 

            ตำแหน่งที่ได้รับหลังจากที่หล่อนสามารถยับยั้งโทรปิคอร์นได้

 

ว่าไง เดี๋ยวนี้หยิ่งกับเพื่อนสนิทแล้วหรอราล์ฟเฟยิ้มกวน พลางพยักเพยิดหน้าไปอีกทางเพื่อนคนนี้ก็รู้ใจเธอเช่นเคย ว่าเธอรู้สึกอึดอัดท่ามกลางการแสดงความเคารพเช่นนี้

 

ขอบใจเสียงหวานแหบพร่าเอ่ยขึ้นจากใจ วูบหนึ่งที่สายตาแสดงความหม่นเศร้า ก่อนจะมลายหายไปเมื่อสายลมพัดผ่านกระทบกายลมหนาวกำลังเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ

 

แกยังคิดมากเรื่องนั้นอยู่อีกเหรอเสียงทุ้มต่ำกดระดับเสียงลงนิดหน่อย ตาสีฟ้าเทากวาดมองรอบๆเพื่อสำรวจว่าไม่มีใครอยู่ในขอบเขตที่จะได้ยินบทสนทนา

 

ฉันคิดตลอดเวลาหญิงสาวพยักหน้ายอมรับ เริ่มกลบเกลื่อนความรู้สึกเจ็บปวดทางสีหน้าไม่ได้ เมื่อเริ่มเบ้หน้า ร่างคนสูงกว่าก็ขยับเข้ามาใกล้อีกนิดพลางกดศีรษะคนร่างเล็กกว่า ให้ซบกับหัวไหล่ด้านซ้ายทันเวลา พอดีกับที่น้ำตาหนึ่งหยดไหลผ่านแก้มนวลไป

 

แล้ววันนึงทุกอย่างจะค่อยๆดีขึ้นเองเวลาจะช่วยให้แกลืมเรื่องร้ายๆได้เสียงของราล์ฟเฟดังอื้อในหู อะความารีนสูดหายใจเข้าลึกและรู้สึกว่าทุกลมหายใจช่างลำบากสำหรับเธอเหลือเกิน

 

            ความจริงที่ว่าไม่มีเขาอีกแล้วบนโลกใบนี้ไม่มีทางที่เธอจะตามหาเขาได้อีกแล้ว

 

ฉันไม่มีทางลืมเขาได้หญิงสาวสัมผัสถึงน้ำตาอีกหยด และหยดต่อๆมาเริ่มไหลพรั่งพรูลงมาเป็นสาย

 

ฉันรู้เพื่อนสนิทถอนหายใจยาว พร้อมประคองมือปลอบโดยตบหลังหล่อนเบาๆ แกต้องเข้มแข็งไว้

 

          ต้องใช้ความเข้มแข็งขนาดไหนถึงจะพอ

          พอที่จะลืมนาย

 

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ฉันจะ…”

 

ชู่ว์หยุดพูดเสียงราล์ฟแทรกขึ้นก่อน มือหนากำไหล่ทั้งสองข้างของร่างบางเอาไว้แน่น แล้วบีบเบาๆเชิงเรียกสติทรอนซ์ก็คงไม่อยากให้เธอคิดมาก ถ้าหมอนั่นรู้ว่าเธอเอาแต่ร้องไห้แบบนี้ฉันก็เละพอดีสิ!”

 

            นัยน์ตาสีแดงเบือนขึ้นสบกับนัยน์ตาสีฟ้าเทา ยังมีน้ำรื้นๆที่ขอบตา

ฉันทำสิ่งที่ถูกต้องแล้วจริงๆหรือ

 

เธอเลือกสิ่งที่ดีที่สุดกับแคปริคอร์น เธอทำหน้าที่อย่างเต็มที่แล้ว

 

แต่ทรอนซ์..”

 

เขาเองก็เลือกแล้ว

 

            หญิงสาวรู้สึกชาแม้จะมีธาตุไฟแล่นพล่านอยู่ในร่างกาย แต่ดูเหมือนกล่องเวทย์จะทำงานผิดปกติไป เพราะตั้งแต่วันนั้น เธอก็ไม่เคยได้รับความอบอุ่นอีกเลยเสมือนร่างกายและหัวใจถูกแช่แข็งไว้ตลอดกาล

 

            ใช่นายเลือกที่จะไป

          แล้วฉันเลือกนายได้ไหม…?

 

                      อะความารีนหลุบตาลงต่ำ ความทรงจำในอดีตผุดขึ้นมาอีกครั้ง คล้ายฝันร้ายที่ไม่มีวันตื่น และไม่มีวันสิ้นสุด

 

ถ้าฉันเลือกนายนายจะไม่ไปได้ไหมทรอนซ์

 


            3 วันก่อนหน้านี้

           

ฉันกวาดตามองไปรอบๆ เพ่งสมาธิไปยังจุดต่างๆที่ไกลออกไปจนคนธรรมดาไม่สามารถมองเห็น พลังของฉันสามารถจับกลิ่นไอของอมนุษย์ได้ก่อนที่พวกเขาจะปรากฎตัวให้เห็น

 

            นั่นทำให้ฉันอาสาทำหน้าที่แฝงตัวเป็นกองกำลังแนวหน้า เพื่อมาสืบความเคลื่อนไหวของโทรปิคอร์นก่อนที่พวกเขาจะทันระวังตัว แน่นอนว่าเรื่องนี้มีหลายคนคัดค้าน รวมทั้งมารีอาและท่านพี่แพทริกซ์ฉันเลยต้องแอบใช้วิชาย่องเบานิดๆหน่อยๆ หนีออกจากที่พัก แต่ดันพลาด! ลืมว่ามีโพรเทกเตอร์งี่เง่าคอยจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวอยู่จึงจำต้องลากมันมาด้วย- -

 

แกรู้สึกไหมเสียงทุ้มดังขึ้นข้างๆ ปลุกให้ตื่นจากความคิดในหัวชั่วคราวฉันเลื่อนสายตาไปสบกับนัยน์ตาสีฟ้าเทา ที่ฉายรอยตื่นเต้นยินดี แน่นอนว่านี่เป็นศึกแรกที่มันลงสนามหลังจากต้องเดี้ยงเป็นเวลาเกือบเดือน มันก็ต้องตื่นเต้นเป็นธรรมดา

 

รู้สึกอะไรฉันจ้องราล์ฟที่นั่งย่อตัว แฝงในพุ่มไม้ด้านหลัง ห่างจากฉันประมาณสองก้าว

 

เซ้นส์ของผู้พิทักษ์ไม่เคยพลาด แกเป็นแค่ฮีลเลอร์ เจือกอาสามาเป็นโพรเทกเตอร์มันเหน็บฉันหนึ่งประโยค ดูท่าว่ามันจะพอใจเลยเผยรอยยิ้มกว้าง แต่ยังไงฉันก็เก่งกว่าเรื่องการคุ้มกันน่ะนะ

 

อะๆ ว่ามา เซ้นส์โพรเทกเตอร์ของแกมันบอกว่ายังไง - -”ฉันเบ้ปากนิดๆ รู้สึกคันมือยุบยิบอย่างบอกไม่ถูก

 

ฉันว่ากลิ่นนี้มันไม่ธรรมดา

 

แหม จมูกดีจังนะ

 

อย่าเพิ่งขัด! โอ๊ย ลืมเลยว่าจะพูดอะไร

 

“- -”

 

            ฉันด่าราล์ฟด้วยคำพูดไร้เสียง ปัญ-ญา-อ่อน!’ ก่อนจะกวาดสายตามองไปรอบๆ แล้วเพ่งสมาธิให้นิ่งกว่าเดิมจริงของราล์ฟ สถานที่นี้มันเงียบ ไม่มีเสียงสัตว์ป่า หรือแม้แต่เสียงลม ฉันหรี่ตามองรอบๆ จุดที่มีการรวมกันของธาตุทั้งสี่ จะมีรูปร่างเป็นพลังงานซึ่งจะสามารถบอกได้ว่ามีแขกที่ไม่ได้รับเชิญอยู่ในระยะไม่ไกลนัก

 

            แต่นี่ไม่มี

 

ราล์ฟแกว่า…”ฉันหันไปมองด้านหลังแต่คนที่ควรอยู่ตรงนั้นกลับหายไป ราล์ฟ!?”

 

            ฉันสูดหายใจเข้าลึก ก่อนจะยืดตัวขึ้นเต็มความสูง พลังงานธาตุไฟฟ้าที่เคยมีกลับหายไปเช่นกัน หมายความว่ามันไม่ได้อยู่ในระยะที่ฉันมองเห็นได้ และนั่นก็หมายความว่ามีบางอย่างผิดปกติ

 

โอ๊ย! เจ้าพวกนี้มันน่ารำคาญเป็นบ้าเสียงราล์ฟพร้อมคลื่นพลังเวทย์ไฟฟ้าปรากฎอีกจุดซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก เขาผลักร่างสัตว์รูปร่างหน้าตาคล้ายปลาหมึกยักษ์ตัวใหญ่สองเมตรออกไปข้างๆ โดยมีกระแสไฟฟ้าแล่นเปรี๊ยะๆเป็นเอฟเฟคประกอบ มันลงไปนอนชักดิ้นชักงอกับพื้นสักพักหนึ่ง ก่อนจะแน่นิ่งไป

 

นั่นตัวอะไรน่ะO_O”ฉันวิ่งเข้าไปหาเมื่อแน่ใจว่าปลาหมึกยักษ์นั่นตายชัวร์แล้ว แล้วแกเป็นอะไรมากไหม

 

ฉันไม่เป็นอะไรมาก แค่ตะโกนเรียกให้แกช่วยอยู่ตั้งนาน เกือบโดนหนวดยั้วเยี้ยน่ารังเกียจของมันรัดคอจนขาดอากาศหายใจตายเท่านั้นเองมันเบ้หน้าพลางส่งค้อนมาวงโต ฉันกลืนน้ำลายลงเอื๊อกหนึ่งหลังจากเผลอจินตนาการภาพน่าสะอิดสะเอียนปนสยองนั่น

 

ไม่ ฉันไม่ได้ยินเสียงแก สัมผัสไม่ได้ถึงพลังแกด้วยซ้ำ! มันเหมือนกับว่า อยู่ๆแกก็หายไปตรงหน้ายังไงยังงั้นเมื่อเห็นว่าเพื่อนรักสบายดี ฉันจึงก้าวถอยออกมาจากศพนั่นสองก้าว เผื่อว่ามันฟื้นขึ้นมาอีก

 

มันงับหัวฉันอยู่หรือว่าเจ้าพวกนี้เป็นสัตว์ประหลาดที่อาจารย์บาลินกลัวนักกลัวหนาราล์ฟทำความสะอาดตัวเองโดยหยิบใบไม้แห้งขึ้นมาเช็ดคราบเมือกลื่นๆออกจากตัว และเมื่อดูเหมือนว่าเช็ดยังไงกลิ่นมันก็คงไม่หายไปง่ายๆเขาจึงตัดสินใจทิ้งเสื้อตัวนอกไป แหวะ กลิ่นอย่างกับหมาเน่า

 

สัตว์ประหลาด…? ถ้างั้น จ้าวปีศาจก็อาจจะอยู่ใกล้ๆฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ แว๊บนึงเหมือนมีความหวังขึ้นมา แต่เมื่อความคิดทำงานต่อไปเรื่อยๆ ก็อดเจ็บแปลบตรงกลางใจไม่ได้

 

            ถ้าฉันได้เจอเขาอีกครั้ง แล้วยังไงต่อ?

            พวกเราจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบไหนกัน?

            ฉันจะสามารถพาเขากลับมาอยู่ข้างๆได้ใช่ไหม

           

แต่ฉันว่า นี่เป็นปัญหาใหญ่สุดๆเลยล่ะ!”ราล์ฟพ่นลมหายใจออกทางจมูก เห็นได้ชัดว่าไม่ค่อยสบอารมณ์ ถ้าแม้แต่แกยังสัมผัสถึงพลังนั่นไม่ได้ เท่ากับว่าพวกมันพรางกายได้ ซุ่มโจมตีได้ เผลอๆเชือดคอเราได้โดยที่เรายังไม่ทันได้กริ๊ดด้วยซ้ำ

 

            ก็จริงอย่างที่มันว่า

ฉันยกมือขึ้นกอดอก เพื่อบรรเทาความรู้สึกเย็นเฉียบไปทั่วร่าง

            การที่ปีศาจสามารถพรางตัวเองได้ เพราะมันไม่จำเป็นต้องใช้ธาตุทั้งสี่มาเป็นพลัง พวกมันมีทักษะการฆ่า การอยู่รอดด้วยสัญชาตญาณของตัวเอง นั่นหมายความว่าถึงแม้ฉันมีพลังมากมายล้นฟ้าก็ไม่มีประโยชน์

 

แล้วแกคิดว่าไงฉันเห็นสายตาของราล์ฟ รู้ว่าเขาจะพูดอะไร รู้ว่าอะไรคือทางเลือกที่ดีที่สุด แต่แค่มันทำใจได้ยากที่จะปล่อยโอกาสดีดีแบบนี้ไป หนีออกจากกองทัพแคปริคอร์นได้มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย

 

ฉันควรพูดว่าเราควรกลับทันทีเจ้าเพื่อนรักกลับถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินมาแตะไหล่ฉันแล้วบีบเบาๆ แต่ยังไงแกก็ไม่ฟังอยู่แล้วนี่ เอาไงก็เอา!”

 

แต่แกจะมาเสี่ยงกับฉันไม่ได้ฉันยืดเสียง พลางขมวดคิ้ว

 

งั้นกลับ

 

ไม่เอา ไปต่ออีกนิดเดียว ฉันว่าเราเกือบได้เบาะแสแล้ว นะๆ *-*”

 

เฮ้อ แกนี่มันจริงๆเล้ย

 

            ฉันยิ้มเจื่อน ก่อนจะหมุนตัวเดินเข้าลึกไปในป่า ยิ่งออกห่างจากตัวเมืองที่ตั้งฐานทัพแคปริคอร์นขึ้นทุกที บวกกับการระวังตัวเพิ่มมากขึ้น

 

            ฉันรู้สึกว่าทุกก้าวที่เดิน มันทำให้ฉันได้ใกล้นายขึ้นมาอีกนิด

            ต่อให้อันตรายขนาดไหน มันก็คุ้มเสี่ยง

 

 

            มารีอา ไทรีนอล กำลังยืนกุมขมับท่ามกลางความวุ่นวายที่เกิดอย่างรวดเร็ว ทันทีที่สายลับมาส่งข่าวบอกว่าโทรปิคอร์นมีการเคลื่อนไหว ทางแคปริคอร์นก็เร่งดำเนินการตามแผนทันที และขณะนี้บุคคลที่ทุกคนตามหาตัวอยู่ กลับหายไปอย่างไร้ร่องรอย!

 

            และหล่อนจะไม่สังหรณ์เรื่องร้ายๆใดใดเลย หากว่าคนที่หายไปทั้งสองคนนั้นจะไม่ใช่คู่หูจอมป่วน อะความารีน ฮีลเลอร์ และ ราล์ฟเฟ ครอส...ที่คนทั้งทั่วแคปริคอร์นไม่มีใครไม่รู้วีรกรรมของพวกเขา ดังนั้นเมื่อมีคนถามหาสองคนนั้น หล่อนจึงต้องทำเนียนไปว่าเดี๋ยวอีกครู่พวกเขาจะตามไปสมทบตามแผนการณ์เดิม

 

เฮ้อ เจ้าพวกยุ่งนั่นมารีอาส่ายหน้าถอนหายใจรอบที่ร้อย ถ้าการถอนหายใจบ่อยทำให้แก่ลงสิบปี หล่อนคงใกล้อายุพันปีได้แล้ว เจอไหม โซล

 

            มารีอาร้องทักเมื่อเห็นว่ากลุ่มคนไม่กี่คนที่ช่วยกันออกตามหาเจ้าพวกสร้างแต่เรื่องนั้น เดินผ่านมาคนหนึ่ง และเขาดูหัวเสียมากกว่าครั้งก่อนที่ถูกถาม

 

ไม่

 

            การ์มี และแพทตี้ตามมาสมทบติดๆ สีหน้าแสดงความลำบากใจดังนั้นไม่ต้องถามก็รู้คำตอบ

 

พวกเขาไม่ได้อยู่ที่นี่แพทตี้พูดเรียบๆ แต่สายตาแฝงความกังวลไม่น้อย

 

นี่ต้องแย่แน่ๆ แย่ต่อกองทัพแคปริคอร์น ยังไม่ทันเริ่มสงครามด้วยซ้ำ ขวัญกำลังใจของพวกเขากลับหายไปซะนี่!”มารีอานึกต่อในใจ เดิมแผนการณ์คือ อะความารีน ฮีลเลอร์ จะเป็นผู้นำทัพแนวหน้า อยู่บนม้ายูนิคอร์นซึ่งหาตัวจับยากมาก เรียกว่านานๆทีจะเจอตัวเป็นๆซักที เพียงเท่านั้นนางก็จะดูโดดเด่น เป็นศูนย์รวมของกำลังใจ เวทย์รักษาอันเยี่ยมยอดนั้นก็จะช่วยคุ้มกันทัพแนวหน้าได้อีกด้วย ไม่มีใครสงสัยในพลังการรักษาของทายาทตระกูลฮีลเลอร์คนสำคัญ ดังนั้นแผนการณ์นี้จะต้องทำให้กองทัพแคปริคอร์นฮึกเหิมและพร้อมสู้เคียงข้างกับท่านหญิงแต่ทว่า แผนการณ์นั้นกลับล่มไม่เป็นท่า

 

            ยังยังพอมีเวลาน่า

มารีอาพยายามปลอบตัวเองในใจ

 

ฉันคิดว่าที่ที่อะความารีนจะไปต้องเป็นที่ที่ทรอนซ์น่าจะอยู่มารีอาเริ่มใช้ความคิดอย่างหนัก ขณะที่การ์มีเริ่มหยิบแผนที่ขึ้นมากางออก ทุกคนตกอยู่ในความเงียบทันที

 

            ที่ไหนกันล่ะ?

 

ไม่รู้จริงๆ ถ้าเป็นพวกนั้น จะเลือกไปที่ไหนกันนะการ์มีบ่นอุบอิบ ไล่นิ้วไปยังเขตแดนระหว่างสองดินแดนที่กำลังจะก่อสงคราม ในแผนที่นั้นแสดงเป็นรอยเส้นประลากยาวผ่านภูเขาอันอยู่ทิศเหนือ ลงมาเป็นแม่น้ำกว้างซึ่งน่าจะพอตัดออกไปได้ เพราะสองคนนั้นคงไม่ข้ามน้ำข้ามทะเลไปอีกฝั่งให้ลำบากถัดมาเป็นป่ารกทึบ ที่แม้แต่โทรปิคอร์นเองยังไม่แม้แต่จะใช้เส้นทางนี้เพื่อข้ามมายังแคปริคอร์น เพราะมันลึกลับซับซ้อนแฝงด้วยอันตราย แถมยังมีตำนานเล่าว่าเข้าไปแล้ว ไม่มีผู้ใดกลับออกมาได้

 

เดี๋ยวโซลพูดขึ้นท่ามกลางความเงียบ ทำให้ทุกสายตาหันไปมอง ป่านั่นแหละ สองคนนั่นจะต้องไปที่นั่นแน่ๆ

 

ทำไมนายถึงมั่นใจนักล่ะการ์มีอดสงสัยไม่ได้

 

ฉันได้ยินเจ้าราล์ฟมันบ่นกับตัวเองตอนเดินผ่านเมื่อเช้า เกี่ยวกับเข้าง่ายออกยากอะไรซักอย่าง

 

หรือราล์ฟหมายถึงป่าลึกลับนั่น?”มารีอาพยักหน้าเห็นด้วย

 

แต่ภูเขาก็เข้าง่าย ออกยากเหมือนกันหนิการ์มีพยายามโต้วาทีกลับ พลางขบคิดไป เอ้ะ มันก็ยากทั้งเข้าทั้งออกนี่นา ทางคดเคี้ยวขนาดนั้น แค่เดินทางข้ามเขาลูกหนึ่งก็เหนื่อยตายแล้วล่ะฉันเห็นด้วยกับนาย

 

            เมื่อทุกคนเห็นพ้องต้องกันแล้ว กลับเงียบไปอีกครั้งเมื่อสัมผัสถึงธาตุไฟบริสุทธิ์ที่แทรกเข้ามาอย่างเงียบๆทางด้านหลัง

 

ฉันว่าเมื่อกี้มีคนมาบอกว่าท่านย่าอยากพบฉันมารีอาโบกมือลาอย่างแนบเนียน แล้วจ้ำออกไปอย่างรวดเร็ว ทำให้สามคนที่เหลือยืนเหงื่อตกอยู่เงียบๆ

 

มีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกฉันหรือเปล่า การ์มี เซย์ แพทตี้แพทริกซ์เปรยเสียงเย็น

 

อะความารีน กับราล์ฟเฟหายตัวไปเมื่อตกอยู่ภายใต้อำนาจปริ๊นซ์ ทำให้เซย์ยอมปริปากก่อนที่อะไรๆจะแย่กว่าเดิม เขาย่อมรู้ดีว่าไม่ช้าก็เร็ว ปริ๊นซ์ของเขาจะต้องรู้เรื่องด้วยตนเอง และจะต้องโกรธมากขึ้นอีกเท่าตัว

 

พวกเราคิดว่า พวกนั้นอาจกำลังไปทางป่าลึกลับการ์มีเห็นเพื่อนตัวดีคลายความ(ไม่)ลับออกไปแล้วจึงพูดให้กระจ่าง ตอนนี้กองทัพกำลังเคลื่อนไหวแล้ว พวกเรากลัวว่าสองคนนั่นจะกลับมาไม่ทัน

 

ฉันจะไปตามพวกเขาเองเสียงสุขุมแผ่อำนาจความเป็นผู้นำจากผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟบริสุทธิ์ ทำให้ไม่มีใครกล้าขัดปณิธานของเขา พวกนายกลับไปรวมกับกองทัพเถอะ

 

            แพทริกซ์สะบัดผ้าคลุมสีดำก้าวจากไปด้วยฝีเท้าเร่งรีบแต่มั่นคง

คนทั้งสามมองหน้ากัน ในเมื่อพวกเขาได้รับบัญชาจากปริ๊นซ์ของพวกเขา และ คิง ออฟ แคปริคอร์นแล้ว ก็จึงไม่ต้องคิดว่าจะทำอย่างไรกับการหายตัวไปของท่านหญิงคนสำคัญอีกแล้ว

 

 

            ฆ่า

            เสียงจ้าวปีศาจคำรามหนึ่งครั้ง เหล่าอสูรตัวน้อยใหญ่เคลื่อนไปข้างหน้า และเมื่อพบผู้ใช้เวทย์ พวกมันไม่ลังเลที่จะรุมขยุ้ม ฉีกทึ้งร่างมนุษย์ในพริบตาเดียว กลายเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยไม่เหลือเค้าโครงเดิม

 

ทำได้ดี โหดเหี้ยมสมเป็นพี่ชายของผมบุรษร่างเล็กยืนอยู่ข้างกายร่างปีศาจหิมะยิ้มเล็กๆที่มุมปาก ภาพลักษณ์ภายนอกดูเหมือนเทวดาน้อย หากแต่เมื่อการสังหารเริ่มขึ้น ชายหนุ่มผู้นี้กลับจ้องตาไม่กระพริบ แถมดูสนุกกับการเข่นฆ่าอีกต่างหาก

 

            ดังนั้นเขาจึงเป็นปีศาจเป็นเหมือนกับสัตว์ร้ายที่เขายืนเคียงข้าง

ราชวงศ์โซลิเซียร์กำลังจะสร้างประวัติศาสตร์ให้แก่การพ่ายแพ้ และหายสาปสูญของผู้ใช้เวทย์ตลอดกาล

 

          ก๊าก๊า

เสียงร้องของนกมหึมาเรียกให้เซย์แหงนหน้าขึ้นมอง

นี่เป็นสัญญาณจากโทรปิคอร์นว่าให้พวกเขาเริ่มเคลื่อนทัพได้แล้ว

 

            สงครามได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

 

เอาล่ะพี่ชายหลังจากที่พวกเราหมกอยู่แต่ในป่านี่ทั้งวันทั้งคืน ก็ถึงเวลาแล้วล่ะเซย์พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ วูบหนึ่งที่นัยน์ตาสีฟ้าคู่นั้นสั่นไหว

 

อย่า!!!”

 

ทรอนซ์!!!”เสียงหวานฟังดูกระวนกระวายแต่ก็แฝงความดีใจเต็มเปี่ยม ดังขึ้นก่อนที่จะปรากฎร่างเล็กในชุดทะมัดทะแมงจะพุ่งเข้ามาประหนึ่งลมกรด

 

            อะความารีนรีดพลังลมทั้งหมดที่มีเพื่อตามหาเขา

ราล์ฟตะโกนห้ามมาตลอดทาง แต่เมื่อหล่อนได้เบาะแสว่ามีปีศาจเคลื่อนมารวมบริเวณนี้มากมาย หล่อนก็เหมือนคนสติแตกไม่คิดหน้าคิดหลัง เหมือนว่าปีศาจหลายร้อยตนในที่นี้ไม่อยู่ในสายตาในหัวของหล่อนคิดถึงอยู่เรื่องเดียวเท่านั้น

 

อ้าดูซิว่านั่นใคร อะความารีน ฮีลเลอร์ ปรากฏตัวออกมาอย่างที่เราคาดไว้เซย์หันหน้าไปพูดกับร่างมหึมาของปีศาจหิมะ มันคำรามเสียงต่ำ นัยน์ตาสีเทาจ้องไปยังผู้ใช้เวทย์สองตนที่อยู่ห่างมากพอ ที่มันจะทะยานตัวเข้าไปตะปบร่างเล็กๆนั่น และปลิดชีพโดยที่ยังไม่ทันได้บอกลาชีวิตตนเอง

 

หนีเร็ว ยัยบ้า!”ราล์ฟจ้องร่างปีศาจตาแทบถลน เขาร่ายเวทย์คุ้มกันโดยสร้างเกราะเวทย์ให้ทั้งตัวเอง และอะความารีน แต่นั่นจะพอต้านทานอำนาจของปีศาจหิมะซึ่งสร้างจากนางแม่มดพันปีนั่นหรือ?!

 

ทรอนซ์ฉันมาช่วยนายแล้วหญิงสาวย่อตัวลงเล็กน้อยพลางก้าวไปข้างหน้า ตาสีแดงเพลิงเป็นประกายยามจับจ้องไปยังตาคมกริบดุจปีศาจ

           

            โดนทั้งอมนุษย์ และปีศาจล้อมไว้ อย่างนี้ไม่เรียกว่าเข้ามาช่วยทรอนซ์ มันเรียกเข้ามาตายต่างหาก!

          ราล์ฟสบถในใจ นึกเสียใจที่พาอะความารีน ฮีลเลอร์มาจบชีวิตไว้ที่นี่

 

ฮ่า ฮ่า ฮ่า อีกเดี๋ยวพวกเขาก็จะมา ไม่ต้องรีบร้อนนักหรอก ถ้าเธอคิดว่าสามารถดึงตัวตนของทรอนซ์กลับมาได้ตอนนี้ล่ะก็ผมให้เวลาเต็มที่นะเซย์ยักไหล่ สีหน้าดูมั่นอกมั่นใจ เขาถอยห่างออกไปสองสามก้าว ก่อนจะหยุดมองภาพเบื้องหน้าอย่างเงียบๆ

 

นายนายทำอะไรกับเขากันนะ เซย์เสียงของอะความารีนคล้ายกับเสียงสะอื้น หล่อนใกล้จะปล่อยโฮออกมา หากแต่ไม่ใช่เพราะความกลัวเกรงต่อจ้าวปีศาจแน่นอนว่าหล่อนไม่กลัวเขาแต่ดูยังไงเขาก็ไม่มีทางมีความสุขในร่างนั้นได้เลยการที่สูญเสียความควบคุมตัวเอง เป็นสิ่งที่ทรอนซ์เจ็บปวดที่สุดในชีวิต เป็นสิ่งที่ตามหลอกหลอนเขาเรื่อยมา ปีศาจตนนี้ทำลายชีวิตทรอนซ์ทำให้เขาคิดว่าเขาไม่สมควรได้รับความรัก ทั้งที่เขามีมันเหมือนกันเขารักคนอื่นเขาห่วงคนอื่น เขารักคนอื่นได้แต่ไม่อนุญาติให้ใครมารักเขาจึงสร้างกำแพงน้ำแข็งขึ้นมา

 

            น้ำแข็งนั่นเป็นหน้าที่ของหล่อนที่ต้องทะลายเข้าไป

 

ทรอนซ์ นายจำฉันได้ เพราะฉันคือคนที่นายรักคนที่นายบอกว่ารักมากอะความารีนจับจ้องไปยังคู่สนทนา โดยที่ไม่สังเกตุเห็นใบหน้าที่เปลี่ยนไปของเซย์

 

            ทรอนซ์ยอมรับความรัก และรักตอบ?

เป็นไปไม่ได้

ในหัวของเซย์ทั้งสับสนและอิจฉา ทำไมคนที่คู่ควรกับความรักจึงต้องเป็นนาย

 

เราก้าวผ่านอะไรด้วยกันมามากเหลือเกิน ขอร้องล่ะ ช่วยมีสติ ช่วยดึงตัวตนของนายกลับมาเพื่อฉันนะ?”หญิงสาวสูดหายใจ มือเล็กยื่นไปข้างหน้า สายตาของหล่อนนั้นอบอุ่นอ่อนโยน มันแสดงถึงความรักทุกวินาที เท้าเล็กๆค่อยๆก้าวเข้าไปอย่างช้าๆท่ามกลางฝูงปีศาจที่หยุดรอคำสั่งสังหารจากเจ้านายของมัน

 

            กรร

เสียงปีศาจขู่คำราม อสูรน้อยใหญ่เริ่มเคลื่อนไหวจากภาพนิ่ง และพุ่งตรงหมายสังหารขยุ้มเหยื่อ!

 

ชิบหายแล้ว!”ราล์ฟอุทานพลางร่ายเวทย์สายฟ้า สะกัดไม่ให้มีตนไหนบุกเข้าใกล้เพื่อนรักของเขาได้ ทรอนซ์! หยุดเถอะ!!”

 

            เนื่องจากศัตรูมีจำนวนมาก อีกไม่นานเขาต้องต้านทานไม่ไหวแน่ พวกมันเริ่มรู้ตัวหันเข้ามาโจมตีเขาเช่นกัน นอกจากปกป้องอะความารีนแล้ว เขายังต้องแบ่งพลังมาคุ้มครองเกราะเวทย์ของตัวเองอีกด้วยมันมีรอยปริแตกหลังจากปีศาจที่มีหนามทั่วตัวซัดเข้าเต็มแรงทางด้านหลังอย่างน่าหวาดเสียว

 

ราล์ฟหญิงสาวหันกลับไปมองเพื่อนรักด้วยสายตาเป็นห่วง แต่แล้วก็หันกลับมาพร้อมหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอ นั่นราล์ฟ เขาเป็นเพื่อนของนาย เพื่อนที่อยู่เคียงข้างนายมาโดยตลอด นายอย่าทำร้ายเขา เพราะนั่นเท่ากับว่านายทำร้ายตัวเองทรอนซ์

 

            จ้าวปีศาจไม่รู้ว่าเหตุใด ทั้งวาจา น้ำเสียง และสายตาของผู้ใช้เวทย์ตนนี้จึงทำให้มันใจสั่นขึ้นมา ราวกับว่าอุณหภูมิร่างกายมันเริ่มร้อนขึ้น สร้างความหงุดหงิดไม่สบายตัวอย่างมาก ตาสีเทาหรี่เล็กลง สะบัดหัวสองสามครั้งพลางก้าวเท้าหลังไปหนึ่งก้าว ก่อนจะใช้แรงถีบพื้นดินเพื่อส่งลำตัวมหึมากระโจนเข้าสู่สมรภูมิรบเล็กๆนั่นทันที

 

ทรอนซ์!”ราล์ฟตะโกนเสียงแหบสั่น เหงื่อเม็ดเล็กๆผุดเกาะตามใบหน้า เขารู้สึกเสียพลังไปมากกับการคุ้มครองและโจมตี เป็นทั้งไนท์และโพรเทกเตอร์ในเวลาเดียวกัน

 

นายจะฆ่าฉันจริงๆหรือทรอนซ์แทนที่หญิงสาวจะสะดุ้งจนล้มพับเมื่ออยู่ต่อหน้าจ้าวปีศาจ กลับไม่เป็นเช่นนั้นเพราะหล่อนยังยืนอย่างมั่นคง แหงนหน้าสบตามองร่างที่สูงใหญ่กว่าตนสามถึงสี่เท่า นัยน์ตาสีแดงไม่แสดงความหวาดกลัวตั้งแต่แรกจนถึงวินาทีนี้ หากแต่มันฉายแววตัดพ้อเสียมากกว่า งั้นนายก็ฆ่าฉันเถอะ

 

เห้ย!!”ราล์ฟอุทานลั่น เมื่อขาดสมาธิเพียงชั่ววูบ ปีศาจหนามนั่นก็ทะลายเกราะเวทย์เข้ามาจนได้ ทำให้เขาถูกหนามข่วนแนวสันหลังเป็นทางยาว เรียกเลือดสดๆทะลักออกมาไม่ขาดสาย

 

            จ้าวปีศาจแยกเขี้ยวเผยให้เห็นฟันแหลมคม เพียงแค่มันกัดและสะบัดเบาๆก็สามารถพรากลมหายใจของมนุษย์ตัวเล็กตรงหน้าได้แต่มันกลับแปลกใจ ว่าเหตุใดกรงเล็บที่ควรตะปบร่างเล็กนั่นทันที กลับยื้อยึดอยู่กับที่ทำได้เพียงใช้สายตามองไปด้วยความอาฆาตแค้นหมายเอาชีวิต

 

            หมับ

ร่างเล็กของอะความารีน ฮีลเลอร์พุ่งเข้าสวดกอดแผงคอของจ้าวปีศาจทันทีที่มันก้มหน้าลงมา

 

อยู่กับฉันแล้ว นายไม่เป็นไรแล้วทรอนซ์นายจะไม่เป็นไรราวกับมีคลื่นความอบอุ่นแผ่ซ่านจากผู้หญิงคนหนึ่ง ไหลเทสู่อีกร่างหนึ่ง ปีศาจสงบลง หลุบตา และเมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้ง นัยน์ตาสีเทากลับแปรเปลี่ยนเป็นสีน้ำเงินเข้มดุจทะเลลึก

 

อะความารีน

 

ทรอนซ์? นั่น นายพูดกับฉันหรือ!”หญิงสาวได้ยินเสียงทุ้มอันคุ้นเคย จึงผละออกจากร่างที่กอดไว้เล็กน้อย ฉันได้ยินนายพูด

 

เธอได้ยินฉันหรือ

 

            ความจริงแล้วปากของจ้าวปีศาจแทบไม่ขยับ อะความารีนนึกถึงเมื่อตอนฝึกเป็นฮีลเลอร์ หล่อนก็สามารถฟังเสียงนกพูดกับหล่อนได้ และอีกครั้งหนึ่งคือขณะทำภารกิจ หล่อนก็สื่อสารกับสิงโตได้บางทีนี่อาจเป็นความสามารถที่มีมาแต่แรก โดยไม่รู้ตัว และหล่อนไม่เคยบอกใคร

 

กลับไปซะสภามืดกำลังจะส่งคนมาฆ่าเธอนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มฉายรอยกังวล

 

ไม่! ฉันไม่มีทางทิ้งนายไว้กับเขาหรอก!”ท่านหญิงประกาศกร้าว พลันสายตาเหลือบไปมองเซย์ที่มีสีหน้าซีดเผือดผสมงุนงง กับอากัปกริยาของจ้าวปีศาจที่อยู่ในการควบคุมของหญิงสาวตัวเล็กๆคนหนึ่งโดยง่าย เขาใช้นายเป็นอาวุธ เขากำลังทรมานนาย

 

ขอร้องล่ะ เลิกสนใจฉัน เลิกรักฉันข้างกายฉันไม่มีพื้นที่สำหรับใครทั้งนั้น เธอดูนี่สิเขาถอยหนึ่งก้าวพลางหมุนไปรอบๆด้วยเท้าทั้งสี่ ฉันคืนร่างเดิมไม่ได้อีกต่อไป

 

มันต้องมีวิธีสิหรือถ้ามันไม่มี จะร่างไหน ฉันก็รักนายทั้งนั้น! นายมากับฉันเหอะ!”อะความารีนพยายามจะเข้าไปหาเขา แต่เขากลับถอยห่างหลายก้าว

 

ถึงเวลาที่ต้องยอมรับว่าระหว่างเรามันเป็นไปไม่ได้…”

 

          คำพูดเดียวจากเขา ทำให้ความกล้าหาญที่เผชิญหน้ากับจ้าวปีศาจเมื่อครู่พังทะลายไม่เหลือเศษซาก

 

ทำไมนายพูดเหมือนกับบอกเลิกฉันล่ะทำไมมันเหมือนกับว่านายคิดไว้อยู่แล้วแต่แรก?”อะความารีนพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น หัวใจเธอเต้นรัวเร็วด้วยความหวาดกลัวและผิดหวัง นายนายคิดอย่างนั้นมาตลอดแล้วทำไมต้องมาบอกรักฉัน ต้องมาทำดีกับฉันมาทำให้ฉันรักนายมากขึ้นทุกวัน…”

 

            หญิงสาวกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ แม้จะพยายามสุดความสามารถ

ฉันเลือกนายนะทรอนซ์แต่นายกลับยอมแพ้เรื่องระหว่างเราทั้งที่ฉันยอมเสี่ยงกับทุกๆเรื่อง แต่นายกลับ…”

 

ระวัง!!”เสียงของทรอนซ์เป็นเสียงสุดท้ายที่หญิงสาวได้ยิน ก่อนสติจะดับวูบไป

 

            ทางด้านราล์ฟที่มองเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด กำลังย่อลงหอบแฮ่กพร้อมกับคุ้มกันตนเองไม่ให้บาดเจ็บ เขามองอะความารีนกับร่างปีศาจยืนจ้องกัน และพูดคุยกัน โดยที่เขาฟังไม่ออกว่านั่นคือเรื่องอะไรแต่อยู่ๆลมพายุก็ซัดเข้าพาร่างเล็กลอยกระเด็นไปไกล จนศีรษะของหล่อนกระแทกเข้ากับโขดหินยักษ์ ทิ้งรอยเลือดสดลากยาวบนนั้น พร้อมกับสติของหล่อนที่ดับวูบทันที

 

            กรร

จ้าวปีศาจคำรามลั่นผืนป่า นัยน์ตาสีน้ำเงินดุร้ายจ้องไปยังร่างในเสื้อคลุมสีดำสามคน ซึ่งมองปราดเดียวก็รู้ว่านั่นเป็นคนจากสภามืดแห่งโทรปิคอร์นราล์ฟเริ่มรู้สึกหมดแรง ความหวังในการมีชีวิตรอดกลับไปกลับมืดลงทุกที

 

            จ้าวปีศาจโจมตีกัดเข้าที่ร่างหนึ่งในสามผู้มาเยือนนั้นอย่างเหนือความคาดหมายของทุกคน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุดันหมายเอาชีวิต

            หรือว่าทรอนซ์ ราล์ฟเริ่มรู้สึกมีความหวัง

 

            แต่แล้วทันทีที่คมเขี้ยวฝังเข้าเนื้อ ความเจ็บปวดกลับตกอยู่ที่ร่างผู้โจมตี

มันทรุดลงดิ้นทุรนทุราย ส่งเสียงร้องอย่างเจ็บปวดเสมือนโดนบีบหัวใจจนเจ็บเจียนตาย

ไฟสีฟ้ารอบแผงคอสว่างวาบ ปรากฎเป็นลายมังกรบินเหินฟ้า

 

            เพียงวินาทีเดียว ที่ราล์ฟรู้สึกว่าจ้าวปีศาจมองมาทางเขาด้วยสายตาของเพื่อนรักคนเดิมก่อนที่จะเบือนหน้าไปยังร่างเล็กที่นอนฟุบไม่ได้สติอยู่ที่พื้นหญ้า ราล์ฟก็เข้าใจทันทีว่าปริ๊นซ์ของเขาต้องการจะลงมือทำอะไร

 

            ราล์ฟสูดหายใจเข้าลึกก่อนจะฝืนใช้พลังเฮือกสุดท้าย ปราดเข้าไปหาร่างเล็กไม่ได้สติ พร้อมๆกับที่จ้าวปีศาจเริ่มโจมตีกลุ่มสภามืดอีกรอบโอกาสนี้เป็นจังหวะเดียวที่จะรักษาชีวิตเขาทั้งคู่ไว้ได้…!!

 

            เสียงร้องโหยหวนของจ้าวปีศาจดังสนั่นลั่นผืนป่า ท่ามกลางความเงียบสงัด  จึงฟังดูน่ากลัวและสยดสยองในเวลาเดียวกัน ราล์ฟพุ่งตัวไปข้างหน้าพร้อมแบกร่างเล็กไม่ได้สติไว้บนหลัง โดยไม่คิดจะเหลียวกลับไปมองว่าเกิดอะไรขึ้น

 

            แต่คืนนี้ จะต้องเป็นคืนที่เจ็บปวดที่สุดของทรอนซ์อย่างแน่นอน

 

ราล์ฟเฟ ครอสบุรุษธาตุไฟบริสุทธิ์ปรากฎตัวขึ้น ราล์ฟไม่เคยรู้สึกว่าดีใจที่ได้เจอคนผู้นี้มากเท่านี้มาก่อนเลยในชีวิต

 

อะความารีน?”แพทริกซ์ก้าวเข้ามาประชิดเขา พลางเคลื่อนย้ายร่างหญิงสาวมาไว้ในอ้อมอกตัวเองอย่างเบามือ

 

หัวกระแทกน่ะคงไม่เป็นอะไรมากราล์ฟประเมิณบาดแผลอย่างลวกๆ และที่เขาดูรีบร้อนก็เพราะอยากออกห่างจากป่านี่ให้ไกลที่สุด! และเร็วที่สุด!

 

เจอคนคนนั้นไหมแพทริกซ์ยกมือสัมผัสดวงหน้าเปื้อนน้ำตาอย่างแผ่วเบา เขาภาวนาให้ความเศร้าหายไปจากดวงหน้าหวานที่ตรึงหัวใจเขาไว้

 

เจอแต่ว่า เรื่องนั้นเอาไว้ฉันเล่าไป เดินทางไป ฟังเพลินๆดีกว่าเนอะราล์ฟส่งสายตาไปด้านหลัง ลำพังเขาไม่คิดจะเหลียวกลับไปมองอีกเลยและดีที่บุรุษตรงหน้าไม่มีนิสัยพูดมากถามมาก และเข้าใจสถานการณ์อย่างรวดเร็ว เขาจึงกำชับร่างเล็กในอ้อมกอดแน่น แล้วรีดพลังลมพาพวกเขาไปในที่ที่ปลอดภัย

 

 

Writer: สวัสดีค่า เพิ่งว่างนะคะ หวังว่าจะยังไม่ลืมกัน ^^

จะพยายามอัพอีกเรื่อยๆน้า จะจบแล้ว ยังดราม่าเหมือนเดิม! ไว้จะชดเชยตอนหลังๆให้นะคะ>< fc ทรอนซ์ ห้ามพลาด ตอนต่อๆไปน้า เย่ๆ

(ปล. ไรท์รีบพิมพ์มากๆยังไม่ได้ตรวจทาน ขออภัยนะคะ รัก<3 )

บาบิQ



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2276 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 10:33
    ฮือออออ ดราม่าสุดๆ ทำไมโชคชะตาโหดร้ายขนาดนี้????
    #2,276
    0
  2. #2062 Noolek Noolek (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 23:18
    รอมานานเเล้ว รอจนเบื่อเเล้ว ถึงจะนานเเค่ไหนก็รอได้น้าาา สนุกมากๆจริง
    เย้ๆๆๆ ไรท์เตอร์มาอัพซะที มาอัพอีกไวๆน้าาา รออยู่จ้าาาา
    #2,062
    2
    • #2062-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:08
      แฮ่ แสดงว่ารอมานานจริงเพราะรอเบื่อเลยTT ไรท์อยากแต่งต่อมากๆบางทีเวลาไม่อำนวยไม่ได้มีเวลาคิดเลย สงสารไรท์น้า แงๆๆ นี่ใกล้จะจบแล้วติดตามต่อให้จบนะคะ ขอบคุณมากๆที่เสียเวลานั่งอ่านนิยายไรท์ แล้วยังรอนานมากกกกอีกด้วย ซึ้ง** ขอบคุณจริงๆค่ะที่ทำให้ไรท์กล้ากลับมาแต่งอีกรอบแม้ว่าจะกลัวว่าจะแต่งได้ไม่เหมือนเดิมก็ตาม! :D
      #2062-1
    • #2062-2 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2062-2
  3. #2061 jubjangCH (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 18:22
    ในที่สุดก็มา
    #2,061
    2
    • #2061-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:08
      เย่++ ขอบคุณที่รออ่านนะคะขอโทษที่ให้รอซะนานเลย
      #2061-1
    • #2061-2 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2061-2
  4. #2060 FangFySama (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 15:33
    ในที่ไรต์ก็มาาาาT_T
    #2,060
    0
  5. #2059 o0nooknick0o (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 00:20
    รอออต่อไป555
    #2,059
    0
  6. #2054 Kimsmile (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2558 / 12:34
    หลังจากที่รอมานาน ก็อัพสักที - -
    #2,054
    1
    • #2054-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:41
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2054-1
  7. #2053 FangFySama (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2558 / 23:14
    หายไปนานจางงงงงT_T
    #2,053
    0
  8. #2052 Spooky123 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2558 / 09:29
    ไรท์หายไปนานจังนั่งติดตามเรื่องไรท์อยู่ทุกวันมาต่อเร็วๆน่ะค่ะสนุกมากกกเลยเรื่องของไรท์
    #2,052
    2
    • #2052-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:09
      ขอบคุณนะคะ ดีใจที่ชอบ ขอโทษที่ให้รอนานเลยน้า
      ติดตามจนจบเลยนะคะใกล้แล้ว^^
      #2052-1
    • #2052-2 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2052-2
  9. #2051 Toh Pichaya (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2558 / 14:18
    ตัวเองหายไปจะเดือนแล้วน้าา ไหนบอกมาพรุ่งนี้ T T
    #2,051
    1
    • #2051-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:09
      พรุ่งนี้ของตอนนั้นดันไม่ว่างงะ ยาวเลย
      #2051-1
  10. #2049 FangFySama (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2558 / 18:57
    ไรท์เค้ารออยู่นะT_T
    #2,049
    0
  11. #2043 Nickname Donna (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 09:25
    เค้ารอน่ะไรต์
    #2,043
    0
  12. #2042 milkystar (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2558 / 00:51
    โอ๊ยยยย คือจะเศร้าแท้เรื่องนี้ สงสารง่าาาา ทำไมไรท์ทำร้ายรีดจัง 555555555555555

    #2,042
    1
    • #2042-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:11
      แฮ่ ขอโทษนะค้า._.
      #2042-1
  13. #2041 Ploy735 (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 20:40
    มาอัพอีกเร็วๆนะ รออยู่น้า~
    #2,041
    2
    • #2041-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:11
      ขอบคุณสำหรับเม้น ติดตามนะคะ^^
      #2041-1
    • #2041-2 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2041-2
  14. #2040 Nickname Donna (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 08:11
    รออยู่น่ะไรต์~~
    #2,040
    0
  15. #2039 E DOG (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 06:48
    รอออออ~~
    #2,039
    2
    • #2039-1 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:11
      ขอบคุณที่เม้นติดตามนะคะ ^^
      #2039-1
    • #2039-2 บาบิQ(จากตอนที่ 53)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2039-2
  16. #2038 FangFySama (จากตอนที่ 53)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2558 / 00:41
    เย่!!!! อัพแล้ววววว>o<
    #2,038
    0