The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 52 : The Keyz(2) 52 อาวุธลับ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,253
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[52]

            นี่เป็นครั้งแรกในรอบหลายเดือนที่ฉันรู้สึกเหมือนเวลาเคลื่อนไปอย่างช้าๆ โดยทีที่วินาทีช่างยาวนานและเจ็บปวด

 

            ฉันสูดหายใจกลั้นหยดน้ำตาก่อนที่ร่างกายจะเสียน้ำไปมากกว่านี้

 

ไหนแกพูดอีกทีซิ ก่อนหน้านั้น ทรอนซ์พูดอะไรนะราล์ฟเดินวนไปมาทั่วห้อง ทั้งที่สีหน้าก็ยังดูไร้เลือดฝาด มันน่าจะยังไม่หายดีนัก แต่เมื่อได้ยินเรื่องราวที่ฉันเล่า ก็เด้งตัวลุกจากเตียงสวมมาดนักสืบทันที

 

อดทนไว้นะ

“…”

ฉันอยู่กับเธอตรงนี้เธอห้ามไปไหนจากฉันเข้าใจที่พูดไหม

 

            ฉันกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แลบลิ้นเลียริมฝีปากแห้งผากเบาๆ ก่อนจะส่ายหน้าเพื่อสลัดภาพความทรงจำหวานเจือเศร้าออกไป

 

ฉันไม่รู้ ที่รู้ก็บอกไปหมดแล้ว ตอนแรกเรากำลังจะกลับมาที่นี่ ฉันก็อาการแย่ลงเรื่อยๆ ตื่นมาอีกทีก็เห็นทรอนซ์…”ฉันสะดุดกลางประโยค ก่อนค่อยๆลดเสียงลง ในอีกร่างหนึ่ง

 

มันต้องมีที่มาที่ไปแน่นอน! ฉันสัมผัสได้!”ราล์ฟตบโต๊ะดังปัง! จนฉันสะดุ้งตามเสียงนั่น แต่ก่อนจะหันไปด่าสักคำสองคำ สายตาก็เหลือบเห็นร่างงามสมส่วนของมารีอาหยุดพิงที่ขอบประตู ดวงหน้าสวยดูเครียดขึงกว่าครั้งไหนๆ

 

เอ่อ สวัสดีฉันพึมพำเบาๆ

 

สวัสดี! นี่มันใช่เวลามาทักทายไหม หรือนี่แกสมองกลับ!”ราล์ฟดูลนลานอาจเป็นเพราะกำลังใช้ความคิด มันหันควับมาสวนแทบจะทันที

 

อ่า…”

 

มีเรื่องอะไรที่ไม่ได้บอกฉันรึเปล่าเสียงหวานเย็นเยียบดังขึ้น ราล์ฟหน้าถอดสียิ่งกว่าเดิม และดูเหมือนวิญญาณผีปากมากจะลอยหลุดออกจากร่างนั่นไปด้วย เพราะนอกจากยืนแข็งทื่อไม่ขยับแล้วมันก็ไม่ยอมพูดอะไรออกมาเลย

 

มารีอา คือฉัน…”

 

เอาล่ะ ไม่ต้องเล่าหรอก ฉันได้ยินทั้งหมดที่พวกเธอพูดกันแล้วล่ะหล่อนถอนหายใจยาว ก่อนจะเดินกอดอกมาหยุดอยู่ตรงกลางระหว่างฉันที่นั่งหมดแรงบนเก้าอี้ และราล์ฟที่ยืนแข็งค้างเป็นต้นไม้ล้านปี

 

พวกนายมีเรื่องอะไร ไม่ยอมปรึกษาฉันตั้งแต่เมื่อไหร่เป็นอย่างที่คาดเมื่อตาสีชาอ่อนปรายมองมา และปากเรียวได้รูปน่าจุมพิตนั่นเริ่มขยับพูด เมื่อนั้นเป็นเวลาของการเทศนา แล้วพวกนาย คิดว่าจะหาทางออกกันได้เอง โดยไม่มีฉันอย่างนั้นเรอะ!....”

 

“o_0/O_O”

 

ฉันขอโทษ มารีอาฉันคิดอะไรไม่ออกทั้งนั้น ฉันเห็นเธอยุ่งๆอยู่ก็เลย…”ฉันกลั้นหายใจพูด พลางส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปยังไอ้เพื่อนที่ยังสวมบทเป็นต้นไม้อยู่ข้างๆ

 

“…”ราล์ฟแกมันอู้! ไม่ช่วยกันบ้างเลย!

 

เอาเถอะ ฉันพอเดาสถานการณ์ในตอนนี้ได้ เรื่องแค่นี้ ทำไมคิดกันไม่ออกนะนางอดแหวอีกครั้งไม่ได้ พลางปรายตามองราล์ฟที่ยืนนิ่งข้างๆ แล้วนี่นายเป็นอะไร

 

อ้อราล์ฟเริ่มมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อยเปล่า ฉันสบายดี

 

เธอพอเดาอะไรได้หรอมารีอาฉันโพล่งถามอย่างร้อนรน

 

ไม่คิดบ้างหรอว่า ทำไมเธอที่อาการกำลังแย่ ฟื้นขึ้นมาอีกทีก็ดูเหมือนไม่เป็นอะไร…”มารีอาขมวดคิ้ว ขณะที่ฉันค่อยๆคลายคิ้วที่ขมวดออก พิษปีศาจในตัวเธอล่ะ หายไปไหน

 

ใช่! พิษปีศาจ ตอนนี้ฉันไม่เห็นรู้สึกผิดปกติอะไรเลย..”บ้าจริง นี่ฉันลืมเรื่องตัวเองไปสนิทเลย!

 

หรือว่าบางที มันจะเกี่ยวข้องกับเรื่องล้างพิษปีศาจในที่สุดดูเหมือนวิญญาณราล์ฟเฟ ครอส จะเข้าสิงสถิตร่างดังเดิม เกี่ยวกับเรื่องนั้น ฉันจะไปสืบดู น่าจะมีคนรู้วิธีแก้…”

 

            มันพูดจบ ก็พลิกตัวออกจากห้องอย่างเร็ว ไม่เพียงแค่เดินก้าวฉับๆแต่มันยังใช้พลังธาตุไฟฟ้านิดหน่อย ไม่แม้แต่จะรอให้พยักหน้าตกลง

 

เอ่อ มารีอาฉันเอ่ยเรียกเบาๆขณะที่สตรีคนข้างๆเสมือนยืนนิ่งวิญญาณหลุดแทนคนเมื่อกี้

 

“…ก็อย่างที่เขาบอก เราต้องหาวิธีล้างพิษปีศาจนั่นจะไขข้อสงสัยได้ว่าทำไมทรอนซ์ถึงหายตัวไป และทำไมต้องอยู่ในร่างนั้นด้วยนัยน์ตาสีชาอ่อนเอ่อคลอด้วยน้ำตา วูบหนึ่งสะท้อนความเจ็บปวด ก่อนจะหายไปเป็นแข็งกร้าวดุดันเป็นแม่นางมารีอาผู้แกร่งกล้าคนเดิม

            ฉันขยับตัวเข้าใกล้หล่อนอีกนิด ค่อยๆเลื่อนมือขึ้นประคองมือเรียวยาวคู่สวย แล้วบีบมันเบาๆ

เธอต้องเข้มแข็งไว้นะในเวลาแบบนี้ ฉัน ราล์ฟ ทรอนซ์พวกเราต้องการเธอนะ มารีอา

 

ฉันรู้หล่อนหลุบตาลง ก่อนเหยียดยิ้มนิดๆที่มุมปาก พวกนายไปไม่ถึงไหนหรอกถ้าไม่มีฉัน

 

            แม้จะแอบจุกบ้าง แต่นั่นก็เป็นเรื่องจริงที่ว่าไม่ว่าจะมีปัญหาอะไรเข้ามา พวกเราผ่านมันไปได้ก็เพราะสมองอันฉลาดเฉียบแหลมของมารีอา และเมื่อมีสองคนนั้น ฉันเชื่อว่าเราจะต้องผ่านมันไปได้เหมือนทุกครั้งและ เราจะตามหานายจนเจอทรอนซ์

 

ฉันจะไปค้นหนังสือหาเบาะแสเกี่ยวกับการแก้พิษนั่น น่าจะมีเขียนในตำราซักเล่มฉันโพล่งทันทีที่นึกขึ้นได้ ขนาดตอนที่ จอมพรางกายปรากฎตัว ฉันยังจำได้แม่นยำว่าเคยอ่านและเห็นภาพเขียนของมัน แสดงว่าต้องมีหนังสือเกี่ยวกับปีศาจพวกนี้แน่นอน

 

อืมอ้อ ฉันลืมบอกอีกเรื่องมารีอาหันมาสบตาฉันอย่างจริงจัง ฉันแอบเห็นสีหน้าและแววตาที่บ่งบอกถึงความอึดอัด ลำบากใจ เจ้าชายเดรโกฟื้นแล้ว

 

หา! จริงหรอฉันยิ้มออกเป็นครั้งแรกหลังจากผ่านการร้องไห้มาอย่างหนักหน่วง

 

อืมแต่ว่า ดูเหมือนแคปริคอร์นจะไม่ค่อยต้อนรับเขาเท่าไหร่เรื่องนี้กำลังเข้าที่ประชุมสภาความมั่นคง ว่าจะทำยังไงกับเขาต่อไป

 

..ทำยังไงกับเขา หมายความว่ายังไง ฉันเคยอธิบายต่อสภาแล้วว่าอำนาจที่แท้จริงของโทรปิคอร์นอยู่ที่สภามืด เจ้าชายเดรโกคือผู้บริสุทธ์นะ จริงๆนะมารีอาฉันเริ่มร้อนรน เผลอกัดริมฝีปากที่แห้งผากจนมีเลือดไหลซิบๆ

 

ฉันเชื่อแต่มันยากที่แคปริคอร์นจะยอมรับโทรปิคอร์น พอๆกับที่โทรปิคอร์นเกลียดชังพวกเราแคปริคอร์น เธอก็รู้นี่ตลอดเวลาที่ผ่านมาพวกเราต้องสูญเสียไปมากเท่าไหร่ และเขาเป็นถึงคนสำคัญของโทรปิคอร์นขนาดนั้น เป็นถึงเจ้าชายมารีอาถอนหายใจ เหลือบตามองขึ้นบนเพดาน ก่อนจะส่ายหน้าเหมือนหมดสิ้นหนทางออกแล้ว นั่นทำให้ฉันใจเต้นถี่ขึ้นด้วยความกังวล

 

ให้ฉันไปอธิบายกับทุกคน ฉันเป็นพยานยืนยันความบริสุทธิ์ของเขาได้

 

มันไม่ใช่อย่างนั้นหรอกมนุษย์ธรรมดาอย่างเรา ไม่ได้ตัดสินคนที่ความถูกต้องหรือความจริงแท้เสมอไป เรามักใช้อารมณ์เหนือกว่าเหตุผล ใจที่อคติไปแล้วมันยากที่จะกลับมาใช้ตาชั่งความถูกต้องได้อีก

 

“…ถ้าอย่างนั้นเขาจะเป็นยังไงเป็นเจ้าชายผลัดถิ่นที่ถูกแผ่นดินเกิดทอดทิ้งเขา และแผ่นดินแคปริคอร์นที่เรียกตัวเองว่าผู้ใช้เวทย์รังแกเขา

 

เรื่องนั้น ฉันก็กำลังหาทางออกที่ทุกฝ่ายพอใจ แต่ว่า…”

 

ฉันจะปกป้องเขาเองหลังจากพูดจบ ฉันก็ใช้พลังลมวิ่งพรวดออกจากประตู ด้วยความเร็วที่ไม่ต่างจากราล์ฟเท่าไหร่นัก

 

            เดรโกรอฉันก่อนนะ

ด้วยธาตุลม ฉันสามารถควบคุมลมให้ประคองร่าง ทำตัวกลืนราวกับว่าเป็นหนึ่งเดียวกับสายลม โดยที่เท้าไม่ต้องสัมผัสพื้นสักครั้ง ผู้คนที่สวนทางพากันหลีกวินาทีเดียว ก่อนที่ร่างฉันจะไปถึง เพราะพวกเขาสัมผัสถึงไอเวทย์รุนแรงที่พุ่งผ่านไป

 

เคร้ง

ได้ยินเสียงอาวุธเหล็กกระทบกัน ฉันชะลอความเร็วลงเปลี่ยนเป็นเดินเท้า ทันทีที่เลี้ยวตรงหัวมุมทางเดิน ก็แทบจะพลิกตัวหลบวัตถุกลมขนาดพอดีมือไม่ทัน!

 

ท่านหญิง! หลบ!”

 

“…O_o”ฉันหน้าเหวอเมื่อนึกขึ้นได้ว่าวัตถุกลมที่หลบพ้นไปเมื่อกี้นั่นดูคลับคล้ายคลับคลากับระเบิด!

 

            ตู้มมมมม

และไม่ใช่แค่ระเบิดธรรมดา มันดูเหนือกว่านั้นเยอะ! แย่แล้ว อะความารีน ฮีลเลอร์ กำลังจะพบจุดจบอนาถาแบบนี้ ได้ยินถึงไหน อายถึงนั่น! สภาพศพก็คงเละ

ฉันสวดภาวนาในวินาทีที่หลบไม่พ้นขอบเขตระเบิดนั่นแน่นอน

 

ท่านหญิง!!!”

 

แค่ก แค่ก…”ฉันสำลักควันหลายครั้ง เบิกตากว้างเมื่อพบว่า ฉันรอดมาได้ไงวะเนี่ย!’

 

เธอไม่เป็นไรนะได้ยินเสียงแหบพร่า ฉันเงยหน้าจ้องนัยน์ตาสีดำขลับทรงพลังที่ค่อยๆหม่นแสงลง ดวงหน้าคมคายนั่นอยู่ใกล้มาก ฉันถึงรู้สึกตัวว่ากำลังตกอยู่ในอ้อมกอดของเขาเดรโก และเมื่อเหลือบมองผ่านไปยังด้านหลัง ปีกมังกรสีดำสยายคลุมร่างของฉันและเขาเอาไว้ ปกป้องจากสะเก็ดระเบิดทำให้ฉันไม่รู้สึกเจ็บหรือมีบาดแผลอะไรเลย

 

เดรโกนาย…”ฉันร้องอย่างตกใจเมื่อเห็นสีหน้าซีดเผือดของเขา และดูเหมือนเขาต้องใช้พลังอย่างมากในการพยุงร่างตัวเอง ฉันเข้าไปกอดเพื่อพยุงเขาไว้ นายบาดเจ็บ!”

 

ท่านหญิง ออกมาเถิด อันตราย!”

มังกรนั่นกำลังจะฆ่าท่านหญิง แย่แล้ว!”

ข้าเรียกคนมาช่วยดีไหม

 

          เกิดเสียงฮือฮาขึ้นทำให้ฉันมองไปรอบกาย ก็แทบช้อคเมื่อพบว่าคนเหล่านั้นคือผู้ใช้เวทย์ ในชุดพร้อมรบ ถืออาวุธครบมือ และแน่นอนว่าศัตรูของพวกเขาไม่ใช่ใคร แต่เป็นเดรโก เขาดูเปราะบางไร้พลัง มากกว่าครั้งไหนที่ฉันเคยเห็น

 

            มือฉันสัมผัสได้ถึงเลือดชุ่มเสื้อคลุมสีดำ บริเวณด้านหลังของเขาเพราะฉัน เขาถึงต้องเจ็บตัวอีกแล้ว

 

กรุณาหยุดเถอะค่ะฉันโพล่งพร้อมน้ำตา ทำให้เสียงงึมงำนั่นชะงักค้างจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านเบาๆ นี่พวกคุณกำลังทำอะไรกันอยู่คะ ทำไมถึงต้องทำกับเขาแบบนี้

 

เพราะเขาเป็นโทรปิคอร์น ที่เข่นฆ่าญาติพี่น้องของพวกเรา!”มีคนหนึ่งในจำนวนนั้นตอบกลับมา ฉันเลื่อนสายตาที่พรั่งพรูด้วยหยดน้ำตาไปยังเขา

 

แม้ว่าฉันจะถูกจับไปที่วังโทรปิคอร์นในฐานะเชลย แต่ฉันไม่เคยได้รับการปฏิบัติที่โหดร้ายขนาดนี้ แม้ว่าฉันแตกต่างจากพวกเขา แต่พวกเขาไม่เคยแม้แต่จะทำร้ายฉันแถมยังให้การต้อนรับอบอุ่น พวกเขาก็มีหัวใจไม่ต่างจากมนุษย์หรอกค่ะฉันย้ำคำหนักแน่น ปรายตามองไปยังรอบๆฝูงชนที่ล้อมรอบกาย โดยเฉพาะเจ้าชายเดรโก เขาปกป้องฉันจากอันตราย เชื่อฉันเถอะค่ะว่าเขาไม่ได้ต้องการสงคราม หรือการเข่นฆ่าผู้คน

 

            ฉันช้อนสายตาขึ้นจับจ้องดวงหน้าอิดโรยนั่น นัยน์ตาสีนิลแวววับเป็นประกาย แต่สะท้อนความเจ็บปวดลึก

อย่าพยายามอีกเลยหยุดเถอะเขากระซิบเสียงแหบพร่า ลมหายใจเริ่มกระชั้นเร็วขึ้น

แต่นายไม่ผิด พวกเขาเข้าใจนายผิดไปฉันอดเถียงแทนไม่ได้

ยังไงพวกเขาก็เกลียดฉันอยู่ดี

 ฉันต้องพานายไปรักษาก่อน ดูท่านายจะแย่แล้ว

 

            ฉันค่อยๆพยุงร่างนั้นโดยใช้เวทย์มนต์ช่วย ค่อยๆผ่านกลุ่มคนที่พร้อมใจกันหลีกทางให้โดยมีเสียงกระซิบกระซาบวิพากวิจารณ์ไปต่างๆนานา และส่วนใหญ่จะโน้มเอียงไปในทางที่ยอมรับในตัวเดรโกไม่ได้เขาเป็นโทรปิคอร์น

 

เขาจะไม่ทำอันตรายกับใครทั้งนั้น ได้โปรดหยุดทำร้ายเขาฉันรับประกันด้วยเกียรติของอะความารีน ฮีลเลอร์ฉันพูดทิ้งท้าย สบสายตาแทบทุกคู่ที่จ้องมองมา ก่อนจะพาร่างหนาออกไปก่อนที่จะมีเสียงคัดค้านดังขึ้นอีก

 

 

ฮีลเสียงหวานดังแผ่วต่อเนื่องเป็นครั้งที่สิบ ขณะที่นัยน์ตาสีแดงคอยสำรวจหาบาดแผลอื่นๆบนร่างเจ้าชายมังกรที่นอนแน่นิ่งยอมให้ทายาทตระกูลฮีลเลอร์รักษาแต่โดยดี

 

            นัยน์ตาสีนิลเหลือบมองมือเล็กๆที่ทาบทับไปยังส่วนต่างๆของร่างกายเขาอย่างเบามือ แสงสีทองอบอุ่นยิ่งกว่าพระอาทิตย์ยามเย็นทอเป็นประกาย อาบไล้เจ้าของร่างบางให้ดูงดงามยิ่งกว่าสตรีใดในโลกที่เขาเคยพบ ตลอดร้อยปีที่ผ่านมา

 

            ที่งดงามกว่าดวงหน้าหวานละมุน คือหัวใจอันอบอุ่นที่เขาปรารถนา

เดรโกหลุบตาลงต่ำ พลางเหยียดยิ้มนิดๆนึกเวทนาตัวเอง

การเป็นเจ้าชายไร้อำนาจ สักวันไม่ช้าก็เร็ว สภามืดต้องหาทางกำจัดเขาอยู่แล้ว แต่ไม่คิดว่าจะรวดเร็วขนาดนี้

 

            เพียงข้อกล่าวหาว่าเขามีความผิดฐานนำตัวอะความารีน ฮีลเลอร์เข้าวังโทรปิคอร์นและแต่งตั้งหล่อนเป็นชายา นำความวุ่นวายมาสู่การเมืองการปกครองโทรปิคอร์น เขาและทหารองครักษ์ก็ถูกบีบให้จนมุม โดยไม่ได้เตรียมการณ์ล่วงหน้าไว้รับมือกับสถานการณ์เช่นนี้

 

นายเจ็บตรงไหนอีกรึเปล่าหญิงสาวถามขณะที่มือเล็กยกสำรวจตามท้องแขนทั้งสองข้าง เห็นได้ชัดว่าหล่อนใส่ใจเพียงใด หัวใจที่แห้งเหือดกลับเหมือนมีหยดน้ำรินลงมาทีละหยด ขอดูแผลที่หลังหน่อย

 

ฉันขยับตัวไม่ไหวน่ะเสียงทุ้มโอดครวญพร้อมสีหน้าเจ็บปวด ทว่าหญิงสาวกลับมองไม่เห็นนัยน์ตาสีดำขลับมันวาวเป็นประกายเจ้าเล่ห์

 

มา เดี๋ยวฉันช่วย นับหนึ่งถึงสามนะ พร้อม!”อะความารีนถกแขนเสื้อขึ้นทั้งสองข้าง พลางยืดหลังตรง และสายตามุ่งมั่นนั่นชวนให้เดรโกเกือบหลุดขำออกมา เอาล่ะ หนึ่ง-สอง---”

 

            มือหนาคว้าแขนข้างหนึ่งเข้าหาตัว ฉุดดึงให้ร่างบางพุ่งทับร่างเขาสุดแรง วงแขนแข็งแรงอีกข้างประคองรอบเอวไว้อย่างถนัดถนี่

 

นายทำบ้าอะไร- -”ดวงหน้าที่ฟุบกับแผงอกกำยำอย่างแรงเงยขึ้นจ้องสบด้วยแรงโทสะกรุ่นๆ

 

ฉันต่างหากที่ต้องถาม ว่าเธอทำอะไร…”

“…”

เธอมาช่วยฉันทำไม ฉันเป็นโทรปิคอร์นนะทำไมต้องเสี่ยงชีวิตตัวเองเข้าไปช่วยฉันถึงปราสาท รู้ไหมว่ามันอันตรายขนาดไหน และจะเกิดอะไรขึ้นถ้าเธอถูกจับได้

ปล่อยฉันก่อน…”

ไม่ เธอตอบฉันก่อน ว่าทำไมเธอถึงช่วยฉัน

 

            หญิงสาวหยุดดิ้นขลุกขลักในอ้อมกอด และหยุดนึกโทษตัวเองที่ทำให้ร่างกายเขาฟื้นตัวขึ้นเร็วเช่นนี้ ก่อนจะค่อยๆพูดอย่างใจเย็น

 

ก็ฉันป็นต้นเหตุที่ทำให้นายเดือดร้อนไม่ใช่รึไงล่ะอะความารีนขยับปากพูดรัวเร็ว แล้วนายก็ไม่ใช่เบื้องหลังของสงคราม แต่เป็นสภามืด ฉันคิดว่ามันไม่ยุติธรรมที่ทุกคนจะเกลียดนาย

 

แล้วเธอล่ะเสียงทุ้มเปรยขึ้นก่อน เรียกนัยน์ตากลมโตคู่นั้นช้อนสบ ดวงตาสีท้องฟ้ายามรัตติกาลสั่นไหวพร้อมกับพูดประโยคถัดไป เธอเกลียดฉันไหม

 

            หญิงสาวชะงักในคำถาม ก่อนเบือนหน้าหนีสายตาเว้าวอนจากอีกฝ่าย

ตอนแรกก็เกลียด ต่อมาก็ไม่เกลียด แต่ตอนนี้ก็จะเริ่มเกลียดและ! ปล่อยยยอะความารีนลุกพรวดจังหวะเดียวกับที่เขาคลายอ้อมแขน หล่อนส่งค้อนวงโตไปให้ บอกไว้เลยนะว่าฉันไม่ใช่พระชายาของนายและนายห้าม! มาล่วงเกินฉันอีกฉัน มีเจ้าของแล้ว

 

            เดรโกเลิกคิ้วสูง คล้ายไม่รู้สึกอะไร

แล้วยังไง

 

ก็ฉันไม่อยากให้คนของฉันเข้าใจผิด ขอร้องล่ะนะ

 

จิตใจมนุษย์ล้วนแปรเปลี่ยนได้ตามกาลเวลา เช่นเดียวกับความรักเดรโกยิ้มเหยียด เผยสีหน้าสบายผ่อนคลายต่างจากก่อนหน้านี้โดยสิ้นเชิง ฉันรอเธอได้ ถ้าเธอผิดหวังในรัก ฉันมีเวลามากพอที่จะรอ…”

 

            อะความารีนถลึงตาใส่อมนุษย์ช่างเจรจาต่อรอง ก่อนจะสะบัดหน้าหนี

ไม่เอาอ่ะ

 

เก็บเอาไปคิดก่อน ค่อยปฏิเสธฉันก็ได้- -”

 

ไม่ ก็คือไม่ย่ะหญิงสาวย้ำคำก่อนจะพลิกกายผู้ป่วยด้วยแรงลม อย่างเร็วและแรงจนเขาอยากร้องแต่ก็ร้องไม่ออก

 

อยู่เฉยๆ ห้ามขยับฮีลเลอร์สาวประกาศชัดเจนก่อนจะประทับฝ่ามือบนแผ่นหลังกว้างอย่างช้าๆ การรักษายังดำเนินต่อไป เนิ่นนานที่บทสนทนาถูกหยุดลงด้วยเหตุผลบางอย่าง และเจ้าชายมังกรกำลังไม่ค่อยสบอารมณ์นัก

 

เดรโก

 

เธอเปลี่ยนใจแล้วหรอ

 

“- -บ้าน่า ยังจะคิดอีกนะอะความารีนแหวใส่ เปลี่ยนสีหน้าเบิกบานยินดีเป็นรอยยิ้มแห้งสนิท นายเคยได้ยินเรื่อง สิ่งที่ใช้แก้พิษปีศาจไหม

 

หืมม์…?”เดรโกพลิกกายกลับมา พลางค่อยๆดันตัวเองให้ลุกนั่ง รู้สึกเหมือนร่างกายเบาหวิวกว่าที่เคยเป็นจึงนึกชื่นชมในฝีมือการรักษาของผู้ใช้เวทย์

 

พอดีว่าเมื่อไม่นานมานี้ มีปีศาจอะละวาดก่อเรื่องมากมาย ฉันสงสัยว่ามีทางแก้พิษมันไหมหญิงสาวพ่นคำอธิบายยาวเหยียด เป็นเพราะสถานการณ์เร่งรีบ เธอจึงไม่มีเวลาอธิบาย และเดรโกยังไม่รับรู้ถึงตัวตนของทรอนซ์คนที่เธอรัก

 

มีสิได้ยินว่าการปรุงยานั้นมีส่วนผสมเป็นของหายากทั้งนั้นเลยล่ะ กว่าจะเตรียมของเหล่านั้นครบ เกรงว่าจะเลยช่วงอายุขัยของมนุษย์คนหนึ่งเดรโกเว้นระยะ เลิกคิ้วขึ้น ในขณะที่มองดวงหน้าหวานที่จับจ้องมาราวกับสนอกสนใจมากเป็นพิเศษ ทำไมเหรอ

 

อ้อของหายากหรอ…”

 

หืมม์ ทำไมฉันสัมผัสได้ถึงพลังแปลกๆนะเดรโกขยับกายเข้าใกล้ ทำให้อะความารีนขยับห่างจากเขาหนึ่งก้าว

 

นายไม่ต้องมาทำเนียนเลย

 

เปล่า ฉันรู้สึกได้ถึงสิ่งของวิเศษบางอย่างครั้งที่แล้วที่ฉันพบเธอ มันยังไม่มีสัมผัสแบบนี้แปลก

 

สิ่งของวิเศษเออแล้ว พอจะมีสิ่งของวิเศษที่สามารถแก้พิษปีศาจได้ไหมนะหญิงสาวโพล่งถามอย่างร้อนรน ก่อนจะหน้าแดงแจ๋เมื่อมือหนายกขึ้นทาบบริเวณกลางอก ตำแหน่งกล่องเวทย์ นายทำบ้าอะไรห้ะ!!”

 

นี่ไงตรงกลางอกของเธอ มีลูกแก้ววิเศษฝังอยู่เดรโกหลุบตาลง สีหน้าครุ่นคิดจริงจังไม่ได้แฝงแววขี้เล่นหรือเจ้าเล่ห์

 

ใครมันจะไปมีลูกแก้ววิเศษฝังอยู่กลางอกเล่า! นายมันฉวยโอกาส!”อะความารีนผลักร่างหนาล้มลง รู้สึกโกรธเคืองเป็นฟืนเป็นไฟ คิดแผนต่างๆนานาในการชำระแค้นครานี้ให้สาสม หนึ่งในนั้นคือปลุกระดมกลุ่มคนที่ทำร้ายเขาเมื่อครู่ให้เข้ามาฆ่าเขาให้ตายถึงที่!

 

เปล่าแต่น่าแปลก เธอมีลูกแก้ววิเศษได้อย่างไร ในเมื่อท่านพ่อของฉันได้มอบให้กับราชวงศ์โซลิเซียร์ไปตั้งแต่ห้าสิบปีก่อนแล้ว

 

“…ว่าไงนะ

 

ของชิ้นนี้ ผลิตโดยเลือดมังกรบริสุทธิ์ โดยปู่ของปู่ฉันที่มีปณิธานแรงกล้าในการกำจัดปีศาจ แน่นอนว่ามีจำนวนจำกัด และมันเหลือเพียงชิ้นเดียวเท่านั้นเมื่อท่านพ่อฉันมอบให้แผ่นดินหิมะนั่นเป็นการเชื่อมสัมพันธ์

 

ราชวงศ์โซลิเซียร์คำสาป…”

 

เธอรู้เรื่องนั้นด้วยเหรอ…”สีหน้าของเดรโกดูประหลาดใจขึ้นทุกที ในขณะที่หญิงสาวเริ่มปะติดปะต่อเรื่องราวทีละนิด

 

ช่วยฉันด้วยเดรโกร่างบางเริ่มสั่นเทิ้มอย่างควบคุมไม่ได้ พร้อมกับหยดน้ำตาที่กลั่นลงมาเป็นสาย เมื่อพอเดาได้ว่าถูกช่วยให้หายจากพิษปีศาจได้อย่างไร และคนๆนั้นต้องยอมเสียอะไรเพื่อเธอบ้าง

 

 เจ้าชายทรอนซีรา โซลิเซียร์คือคนที่ฉันรัก และตอนนี้เขากำลังตกอยู่ในอันตราย

 

[50%]

 

            เมื่อลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือแสงจันทร์กลมโตสว่างไสวบนท้องฟ้าโปร่ง ไม่มีเมฆบดบัง หรือดาวดวงใดฉายแสงให้เห็น

            ด้วยความเคยชิน ทรอนซ์ค่อยๆดันตัวเองขึ้นเพื่อที่จะยืน แต่ทว่า

            เขาสามารถยืน หากแต่ด้วยเท้าสี่ขา แทนที่จะเป็นสอง!

 

ฟื้นแล้วสินะเสียงเล็กแหบพร่าดังนำขึ้นมาก่อนที่จะปรากฎเป็นร่างเล็กของเซย์

 

“…”ปีศาจแห่งแดนหิมะแสดงสีหน้าที่เต็มไปด้วยคำถาม ขยับตัวไปมาในร่างของสัตว์ใหญ่มหึมา ทำไมถึงไม่กลับคืนร่างมนุษย์!?’

 

อ้อ เรื่องนั้นฉันแค่ทำให้แน่ใจว่านายจะไม่หนี โดยร่ายเวทย์หรือรำเพลงดาบเซย์ตอบด้วยท่าทางสบายๆ เขาอยู่ในร่างมนุษย์ เดินไพล่หลัง สำรวจรอบกายทรอนซ์อย่างสนอกสนใจ นายก็ดูหล่อเหมือนเดิม ถึงจะอยู่ในร่างปีศาจ

 

กรร…”เสียงขู่คำรามพร้อมหมอบต่ำ ทำให้เซย์สะดุ้งนิดๆ แล้วเขาก็หัวเราะอารมณ์ดีออกมาเมื่อตระหนักว่าคำชมนั่นคงไม่เข้าหูเจ้าชายเท่าไหร่นัก

 

อ้อ ลืมบอกไป ว่าหากนายหันมาทำร้ายโทรปิคอร์นการโจมตีนั้นก็จะกระทบถึงตัวนายด้วยนัยน์ตาสีฟ้าเปล่งประกายท่ามกลางท้องฟ้าโปร่งนั่น เขาดูเพลิดเพลินและสนุกกับการยั่วเย้าอีกฝ่าย

 

            ทรอนซ์หรี่ตาลง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มฉายรอยฉงนแว๊บหนึ่ง ก่อนจะก้มลงมองสิ่งของที่สวมใส่รอบแผงคอของเขามันคือสร้อยเส้นหนาที่ทำจากน้ำแข็งสลักลวดลายมังกรเหินฟ้า

 

            ‘นี่มันอะไร!?’

เมื่อเขายกอุ้งเท้าขึ้นแตะมัน ก็พบว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพยายามแกะมันออก ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ตาม

 

เปล่าประโยชน์ มันคือสิ่งของวิเศษที่สร้างมาเพื่อควบคุมปีศาจหิมะโซลิเซียร์มอบมันให้กับโทรปิคอร์นเพื่อเชื่อมสัมพันธ์ เพื่อที่ว่าปีศาจนั้นจะไม่สามารถทำอันตรายใดใดแก่ชาวโทรปิคอร์นได้ และในที่สุดหึ มันก็ตกอยู่ในมือสภามืดแววตาของเด็กหนุ่มร่างเล็กดูหม่นแสงลงเล็กน้อย ก่อนจะเจิดจรัสเป็นประกายดังเดิม

 

            ‘นายถูกพวกมันควบคุมด้วยวิธีนี้หรือเซย์

ทรอนซ์เพ่งกระแสจิตไปยังจิตที่เชื่อมกันด้วยคำสาป เขาจึงมั่นใจว่าเซย์ได้ยินเสียงในความคิดที่เขาต้องการสื่อสาร

 

“…”เซย์เพียงหุบยิ้ม ก่อนจะพลิกกายกลับไปอีกทาง พรุ่งนี้เป็นวันสำคัญ ที่โทรปิคอร์นจะบุกขยี้แคปริคอร์น พร้อมกับกองทัพปีศาจ

 

            ‘กองทัพปีศาจ?!  นายคิดว่าโทรปิคอร์นสามารถควบคุมปีศาจได้รึ พวกมันไม่มีจิตสำนึก มีเพียงสัญชาตญาณการเป็นผู้ล่า

 

ปีศาจหิมะ เป็นสายพันธ์ที่เก่าแก่และแข็งแกร่งกว่าปีศาจตนใดในโลก พวกมันจะรู้เองว่ามีผู้ล่าอย่างนาย ที่ถือเป็นจุดสูงสุดของบ่วงโซ่อาหาร พวกมันจะกลัว และติดตามอยู่เคียงข้างนายจะเรียกว่าจ่าฝูงก็คงไม่ผิดนักเซย์ยิ้มเยาะคล้ายกับเหยียดยิ้มมากกว่า มีแววตัดพ้อในดวงตาคู่นั้น เพราะเขาเองก็เป็นเพื่อนร่วมชะตากรรมเดียวกับเจ้าชายต้องคำสาปนั่น เขาเองก็มีสายเลือดปีศาจไหลเวียนในร่าง

 

เซย์ในฐานะที่ฉัน เคยเป็นเหมือนพี่ชายของนายฉันอยากขอร้องให้นายหยุดเรื่องนี้ อย่าเอาชื่อเสียงราชวงศ์โซลิเซียร์ของพวกเราต้องแปดเปื้อนไปมากกว่านี้ พวกเราจะนำความหายนะไปสู่ผู้คนอีกมากมาย ทรอนซ์ครางต่ำ สายตาของเขาจ้องนิ่งไปยังร่างบุรุษอีกคน ที่ไม่แม้แต่จะสบสายตายามสนทนากับเขา

 

หายนะ? ใช่ ฉันรู้เรื่องนั้นนานแล้ว ฉันรู้ดีว่ามันเป็นยังไง แล้วไงล่ะ!? ไม่มีใครเคยรับรู้ถึงความเจ็บปวดของฉัน รวมทั้งนายดังนั้นนายไม่มีสิทธิ์…”

 

            เซย์!!’

 

เปล่าประโยชน์ทรอนซ์ ยังไงพรุ่งนี้ก็ต้องมีการนองเลือดนัยน์ตาสีฟ้าเอ่อคลอด้วยน้ำตาตวัดมาสบกับดวงตาแข็งกร้าวของจ้าวปีศาจ ก่อนที่ประโยคถัดไปจะถูกเอื้อนเอ่ยอย่างชัดถ้อยชัดคำ เพราะที่นี่ไม่มีกลิ่นไอปีศาจ ดังนั้นนายจึงมีสติควบคุมตนเองได้ แต่พรุ่งนี้จะเป็นวันที่มีปีศาจมารวมกันมากที่สุด และนายจะถูกสัญชาตญาณนักล่ากระตุ้น ทำให้สูญเสียความเป็นตัวเอง

 

          ‘สภามืดอยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ทำไมพวกเขาถึงต้องการใช้ฉัน ทำไมไม่ใช่นาย…’ทรอนซ์ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันจนกรามนูนเป็นสัน ตาคมกริบมองจ้องไม่กระพริบ

 

เพราะแผนการณ์นี้ ทำเพื่อสังหาร อะความารีน ฮีลเลอร์

 

‘!’

 

นายจะเป็นตัวล่อให้เธอออกมา จากนั้นพวกเขาจะจัดการลงมือหากนายไม่สังหารหล่อนไปเสียก่อนนะ

 

ไม่!!!’

 

            เสียงคำรามก้องดังขึ้นท่ามกลางผืนป่าอันเงียบสงบ สัตว์หากินกลางคืนได้ยินดังนั้นก็พากันหนีตายจ้าละหวั่น พวกมันได้แต่เร้นกายในความมืด หูสดับฟังเสียงโหยหวนครวญคำรามอันน่าสะพรึงกลัว เปลี่ยนค่ำคืนอันเงียบสงบเป็นคืนแห่งความโกลาหล สำหรับสิ่งมีชีวิตน้อยใหญ่ที่อาศัยในป่า

 

 

สวัสดีค่ะ อาจารย์บาลิน โรซ่าฉันสูดหายใจและผ่อนลมออกขณะพูด สายตามองตรงไปยังร่างสตรีผู้ซึ่งนั่งงงๆอยู่บริเวณเก้าอี้กลางห้อง หลังจากถูกเชื้อเชิญเข้ามาเป็นแขกโดยราล์ฟเฟ ครอส

 

            อาจารย์อยู่ในชุดพร้อมรบ ผมสีดำม้วนเป็นมวยเรียบตึงไว้ด้านหลัง ตาสีดำมันวาวมองสีหน้าอันหลากหลายของแต่ละคนที่เพ่งมองไป ดวงหน้าฉายรอยฉงนสงสัย

 

            กก็จะไม่ให้อาจารย์แกตกใจได้ยังไง ในเมื่อมีนักเรียนเกือบสิบคนยืนล้อมอาจารย์ไว้ถ้าไม่แสดงตัวว่าเป็นนักเรียน ฉันก็คงคิดเหมือนอาจารย์นั่นแหละว่านี่เป็นการจับตัวเรียกค่าไถ่ หรือว่าพูดคุยทักทายกันแน่

 

            ฉันเหลือบมอง ราล์ฟ มารีอา แพทตี้ การ์มี โซล แพทริกซ์ และส่งสัญญาณให้พวกเขานั่งลง (เผื่อว่าภาพลักษณ์มันจะดูดีขึ้นมาบ้าง)

 

พวกเธอเรียกฉันมามีธุระอะไรกับฉันหรือจ๊ะเสียงหวานแหบพร่ากระแอมไอ ท่ามกลางความเงียบ พร้อมกับรอยยิ้มแห้งเจื่อน

 

ฉันเจอคนที่ให้คำตอบเรื่องคำสาปกับพวกเราได้แล้ว! จำได้ไหม วันนั้นที่ห้องเรียนศาสตร์การทำนาย อาจารย์บาลินพูดถึงคำสาปของทรอนซ์ว่ายังไง!”ขณะที่เรียกประชุมกัน ราล์ฟก็วิ่งหน้าตาตื่นมารายงานความคืบหน้า และฉันรู้สึกว่ามันมีประโยชน์ มีคุณค่าในชีวิตก็วันนี้เอง

 

อาจารย์บาลิน นักทำนายน่ะหรอมารีอาขมวดคิ้ว เห็นชัดว่าสนใจ

 

ตอนนั้นคำสาปอาถรรพ์ลบล้างฉันย้อนนึกถึงเหตุการณ์แปลกๆในห้องเรียนครั้งนั้น และพูดสิ่งที่นึกได้ออกมา คำสาป ลบล้าง! หรือว่าอาจารย์พอจะรู้เกี่ยวกับเรื่องการลบล้างคำสาป!”

 

ก็ไม่แน่หรอก ต้องลองคุยดูมารีอาพยักหน้าเห็นด้วย ตาสีชาอ่อนทอแสงเป็นประกาย

 

ตกลง ฉันจะเชิญอาจารย์มาก่อนเอ่อ แล้วก็มีอีกเรื่องราล์ฟสีหน้าเปลี่ยนเหมือนเพิ่งนึกขึ้นได้ พวกนั้นรู้ว่าพวกเรากำลังทำอะไรลับๆล่อๆกันอยู่ สงสัยว่าเราจะปิดบังพวกเขาไม่ได้ ฉันก็เลย…”

 

          ฉันยิ้มใจเย็นให้กับแพทริกซ์ทีม ที่มาร่วมฟังการแถลงการณ์ในวันนี้- -

 

อาจารย์พอจะทราบเรื่อง ปีศาจหิมะ แห่งโซลิเซียร์รึเปล่าคะมารีอาเป็นฝ่ายเริ่มถามก่อน หล่อนมีมาดสุขุมนุ่มลึกดูเป็นงานเป็นการ และดูจะมีความน่าเชื่อถือที่สุด

 

คำสาปร้ายนั่นหรืออาทำไมพวกเธอถึงอยากรู้เรื่องนั้นกันล่ะดวงหน้าของอาจารย์ดูซีดลง ซ้ำยังไม่ยอมสบตาใครสักคนในห้อง เกรงว่าอาจารย์คงจะประหม่า

 

เพื่อนของเรากำลังตกอยู่ในอันตราย และมันเกี่ยวกับคำสาปนั่นครับราล์ฟโพล่งอย่างร้อนรน ดูเหมือนขีดจำกัดความอดทนเขาจะเหลือน้อยลงทุกที เพราะเขาเหมือนจะรอคำตอบที่ทิ้งช่องว่างให้กับความเงียบนานกว่านี้ไม่ได้ อาจารย์บาลิน ได้โปรดบอกวิธี ที่จะลบล้างคำสาปนั่นแก่พวกผมเถอะนะครับ

 

พวกเธอ อย่าเอาตัวเองเข้ามาเกี่ยวกับเรื่องอันตรายเช่นนี้เลย มันไม่ใช่เรื่องของเด็กๆเสียงของอาจารย์เริ่มเปลี่ยนไป จากเสียงหวานใสแทบจะเป็นเหมือนคำรามต่ำ นั่นทำให้พวกฉันมองหน้ากันไปมา

 

อาจารย์คะ ขอร้องล่ะค่ะ นี่อาจเกี่ยวข้องกับสงครามที่เรากำลังจะต้องเจอโทรปิคอร์นได้ตัวเขาไปแล้วฉันส่งสายตาเว้าวอน พยายามควบคุมน้ำเสียงไม่ให้สั่น

 

อะไรนะ!วูบหนึ่ง ตาสีดำขลับแปรเปลี่ยนเป็นสีทอง แต่แล้วก็สงบดังเดิม เธอบอกว่าโทรปิคอร์น ได้ตัวปีศาจร้ายนั่นไปอย่างนั้นเรอะ!”

 

เขาไม่ใช่ปีศาจค่ะ เขาเป็นเพื่อนของหนูมารีอาแก้ไขให้ใหม่ แต่ทว่าดูเหมือนจะไม่ได้รับการใส่ใจ

 

“…แคปริคอร์นกำลังจะได้เจอกับหายนะอย่างแท้จริงนัยน์ตาสีดำสั่นไหว ร่างกายของสตรีผู้ซึ่งเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้องสั่นเทิ้ม จนมวยผมที่รวบตึงด้านหลังคลายลงมาปรกหน้า ตาสีทองฉายวิบวับราวกับเปล่งแสงได้ ถึงคราวที่ผู้ใช้เวทย์ทุกชีวิต จะหายไปจากโลกนี้

 

“…”เงียบ

 

            ทุกคนดูเหมือนพากันกลั้นหายใจ ไม่มีใครกล้าแม้แต่จะขยับตัว

 

เราแค่ต้องการตัวเขากลับมา อย่างนั้นไม่ได้หรือคะฉันถามเสียงสั่น ด้วยความรู้สึกกลัวฉันกลัวว่าจะสูญเสียเขาไปเลยตลอดกาล

 

            ตาสีทองตวัดมองมายังฉัน อาจารย์บาลินดูเปลี่ยนเป็นอีกคน

ร่างเล็กลุกพรวดจากเก้าอี้ที่นั่ง และพุ่งตรงมายังฉัน นั่นทำให้ทุกคนลุกพรวดยืนตาม

ฉันนั่งจ้องร่างที่โน้มลงมาใกล้

 

หากนั่น แลกกับชีวิตของเธอเธอจะยอมหรือไม่ในที่สุดปากเรียวเล็กก็ขยับพูดเสียงต่ำ ฉันได้กลิ่นธาตุไฟบริสุทธิ์ถูกจุดขึ้นแพทริกซ์กำลังเคลื่อนไหว แต่ราล์ฟเร็วกว่าพริบตาเดียวที่ฉันเหลือบไปมอง ร่างแพทริกซ์สลบไม่ได้สติโดยมีราล์ฟประคองไว้ ด้วยสีหน้าลำบากใจ ส่วนมารีอาและคนอื่นๆก็มีสีหน้าไม่ต่างกัน

 

ถ้านั่นเป็นวิธีที่ช่วยเขาได้ ฉันก็ยินดีค่ะฉันหันกลับมาสบสายตากับตาสีทองดังเดิม โดยไร้ความหวาดกลัว ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย

 

ตามตำนาน เล่าว่านางแม่มดหิมะได้ตกหลุมรักให้แก่กษัตริย์โซลิเซียร์ในยุคแรกๆที่ก่อตั้งราชวงศ์ นางถูกพระองค์หลอกใช้ความรักของนาง สร้างอาณาจักร ความมั่นคง ด้วยความแค้นนั้น นางจึงสาปให้ลูกหลานของราชวงศ์โซลิเซียร์ เป็นผู้ทำลายอาณาจักรแห่งนั้น และมันก็เกิดขึ้นจริงอาจารย์บาลินพูดเสียงต่ำ เกือบเป็นเสียงกระซิบ ทว่าได้ยินอย่างทั่วถึง นางสร้างจ้าวปีศาจพร้อมกับสิ่งของวิเศษที่สามารถควบคุมจ้าวปีศาจได้

 

“…มีของแบบนั้นด้วยหรือราล์ฟเหมือนพึมพำอยู่กับตัวเอง

 

หากสิ่งนั้นตกอยู่ในเงื้อมมือศัตรูของเรา โทรปิคอร์นแคปริคอร์นจะต้องพินาศอย่างแน่นอนอาจารย์บาลินพูดจบประโยค ก็แสดงสีหน้าตื่นตกใจ ก่อนจะกรีดร้อง! ไม่!!!!!”

 

อาจารย์คะ?”ฉันเรียกเบาๆ อย่างไม่แน่ใจว่าควรขัดจังหวะในเวลาแบบนี้หรือไม่ แต่เพราะหล่อนเงียบไปนาน ตาคู่นั้นปิดแน่น สีหน้าบิดเบี้ยวสะท้อนความเจ็บปวด

 

ผู้ใช้เวทย์จะถูกกวาดล้าง กองทัพปีศาจได้เข้าร่วมในสงครามครั้งนี้โดยมีจ้าวปีศาจเป็นผู้นำตาสีทองแปรเปลี่ยนเป็นดำสนิทดังเดิม ทว่าดวงตาแข็งกร้าวนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นเหนื่อยล้าและสิ้นหวัง โดยมีหยาดน้ำตาหลั่งลงมาเป็นสาย ฉันเห็นภาพนั้น ฮือเลือดผู้ใช้เวทย์จะสาดกระเซ็นทั่วทุกหย่อมหญ้า แคปริคอร์นจะเหลือเพียงชื่อและเป็นตำนาน…”

 

            จ้าวปีศาจ? หรือว่าทรอนซ์

 

อาจารย์ใจเย็นๆก่อนนะคะ ฉันไม่ปล่อยให้เกิดเรื่องแบบนั้นหรอกค่ะ ยังไงฉันก็ถูกสร้างขึ้นมาต่อสู้ ฉันจะปกป้องแคปริคอร์นอย่างสุดความสามารถฉันพยายามปลอบ เอื้อมมือไปแตะไหล่เล็กที่ลู่ลงเบาๆ แล้ววิธีแก้คำสาปนั่น…”

 

ฉันไม่รู้หรอกถ้าเธออยากจะรู้เธอจะต้องไปที่นั่นที่ที่จ้าวปีศาจถือกำเนิดขึ้นอาจารย์บาลินเหมือนคุมสติไม่ได้อีกต่อไป หล่อนเอาแต่ร้องไห้ ภาพในนิมิตเหล่านั่นคงน่ากลัวมากสินะ

 

            แพทตี้ขยับตัวลุกเข้ามาหา เรื่องแก้คำสาปนั่น ฉันจะช่วยเธอเอง

 

แพทตี้…”ฉันมองดวงหน้าไร้อารมณ์อย่างซาบซึ้งใจ

 

ไม่ทันแล้วไม่ทันแล้ว…”จู่ๆสตรีคนข้างๆฉันก็พึมพำภาษาไม่ได้ศัพท์

 

ทำไมหรือคะ อะไรคือไม่ทันคะมารีอาปราดเข้ามาพยุงร่างนั้นไว้ สีหน้าตื่นตระหนกสุดขีด

 

            ฉัน ราล์ฟ มารีอามองหน้ากันอย่างงุนงง และเมื่อส่งสายตาตั้งคำถามไปยังแพทตี้ก็พบว่าเธอเองก็เบือนสายตาหลบนี่แปลว่าเธอเองก็เห็นภาพเหล่านั้นงั้นหรือ

 

เพราะพรุ่งนี้จะเป็นจุดจบของแคปริคอร์น…”

 

“!!!”

 

นี่คืออาวุธลับ ของโทรปิคอร์น ที่เตรียมการณ์มาโดยตลอด ทำไมฉันถึงคิดไม่ออกกันนะจากนั้นอาจารย์บาลินก็พร่ำโทษตัวเองต่างๆนานา แต่ในหัวฉันกลับขาวโพลนและว่างเปล่า เหมือนกับว่าสมองปิดสวิทช์การรับรู้ไว้แค่นั้น

 

            อาวุธลับของโทรปิคอร์น คือจ้าวปีศาจคือทรอนซ์

            ส่วนอาวุธของแคปริคอร์นคือฉัน

ฉันเริ่มมองเห็นภาพไม่ชัด เพราะมีน้ำมาบดบังนัยน์ตา และกลั่นลงมาเป็นสาย

 

ทรอนซ์ในใจฉันพร่ำเรียกชื่อนายไม่หยุด

ระหว่างหน้าที่ ปกป้องแคปริคอร์น กับความรัก ปกป้องนาย

มันไม่มีวิธีอื่นที่ดีกว่านี้แล้วหรือ

 

นี่เราต้องต่อสู้กันจริงๆหรือทรอนซ์

ฉันนั่งก้มหน้าหลับตา ปล่อยให้ความเจ็บปวดทำหน้าที่ของมันภาพทุกภาพ ทุกความทรงจำที่จรดลึกในหัวใจฉันย้อนกลับมาปรากฎชัดในหัว ภาพที่เขาเย็นชา ยามที่เขาดุ เมื่อเขาเป็นห่วง หรือตอนที่เขายิ้มและหัวเราะ เหล่านั้นเป็นช่วงเวลาที่หยุดโลกทั้งใบของฉัน

 

ฉันรักเธอดวงหน้าคมคายโน้มลงมากระซิบใกล้หู ด้วยคำที่ฉันอยากได้ยินมากที่สุดในโลกจากคนๆนี้

 

ทรอนซ์นายรักฉันรักฉันจริงๆหรือทรอนซ์!’ด้วยความดีใจสุดขีด ฉันพูดรัวเร็วเหมือนคนไม่ได้สติ ลืมเรื่องอื่นในหัวไปเสียสนิท

 

ฉันรักเธอ อะความารีน ฮีลเลอร์ทรอนซ์ย้ำคำหนักแน่น พลางกระดกยิ้มนิดๆ เหมือนขำเบาๆกับท่าทางตกใจแทบบ้าของฉัน

 

แต่นี่นี่เป็นครั้งแรกที่นายบอกรักฉันนี่นา!’ฉันยิ้มกว้าง กอดจะเข้าไปสวมกอดร่างหนาตรงหน้าเอาไว้แน่นพอและสัญญากับเขาในใจว่าจะไม่มีวันปล่อยเขาไปไหนอีกแล้ว ฉันมีความสุขจัง

 

เธอมีความสุขมากถ้าฉันบอกรักเธออย่างนั้นหรือทรอนซ์โอบแขนรอบๆตัวฉันไว้

 

แหงล่ะต่อไปนี้นายจะต้องบอกรักฉันบ่อยๆ เท่าที่ฉันต้องการเลยนะฉันรู้สึกเหมือนวินาทีนั้น ฉันเป็นผู้หญิงที่ไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้วในโลก นอกจากเขาฉันซุกหน้าลงบนอกอุ่นๆ หลับตาพริ้มอย่างมีความสุข

 

ตกลงทรอนซ์กระซิบเสียงต่ำ ทุ้มลึกและมีเสน่ห์

 

เอาล่ะไหนลองดูซิทรอนซีรานายรักฉันไหม^^’ฉันผละออกจากร่างหนาพร้อมกับยิงคำถาม

 

รักเขาตอบแทบจะทันที

 

คิคิคิ…><’ฉันยกมือขึ้นดันแก้มตัวเองด้วยความเขินอาย เอาใหม่สิ ทรอนซีรา นายรักฉันไหม?’

 

          รู้สึกถึงสัมผัสบริเวณเอว และท้ายทอย ที่แขนแข็งแร่งคู่นั้นดึงเข้าหาเขา ฉันทาบมือลงบนอกอุ่นๆ ก่อนที่จะเงยหน้าขึ้นสบสายตาอ่อนโยน นัยน์ตาสีทะเลลึกดูอบอุ่น ชวนให้ใจเต้นไม่เป็นจังหวะเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา

ฉันค่อยๆหลับตาพริ้มลงพร้อมกับสัมผัสนุ่มละมุนที่ทาบทับริมฝีปาก

 

 

Writer: โอ้เย้ จะจบแล้วสินะ(ร้องไห้) แจ้งเลยนะคะว่าแพลนถึงตอนที่60คือตอนจบ! ขอบคุณทุกท่านที่สนับสนุนคอมเม้น กำลังใจมาให้ไรท์น้า ได้อ่านแล้วแต่ว่าไม่มีเวลาตอบTT ช่วงนี้พอ(ทำตัว)ว่างหรือเรียกว่าขี้เกียจก็ได้ 55 จึงมาอัพ ถี่ๆ หน่อย เอาใจรีดเดอร์ที่อุตส่าห์รอเนอะ<3

 

แอบแง้มว่าคิดโปรเจกต์ต่อไป และแอบใบ้ว่าพระเอกคือคนในเรื่องนี้ ส่วนนางเอกไม่ได้อยู่ในเรื่องนี้ค่ะ! 555 ก็ขอฝากผลงานไว้ล่วงหน้า เพราะจะเริ่มแต่งในอีกสิบปีข้างหน้าค่ะ! >< [รอยาวๆ]

 

แอบขำเมื่อย้อนอ่านตอนแรกๆ ยิ่งกว่าไม่มีสาระอีกค่ะ55 เรียกได้ว่านิยายเรื่องนี้โตมากับไรเตอร์ แต่งตั้งแต่เด็กยันแก่ค่ะ TT ปีนี้เป็นปีที่7ของนิยายเรื่องนี้แล้ว อ้อ แต่ว่าสาเหตุที่เป็นเยี่ยงนั้นเพราะการดองเค็มของไรต์เองค่ะ ฮ่า T^T  ว่างๆเลยว่าจะมานั่งรีไรท์ซะหน่อยนะคะ อย่าได้ตกใจ

 

            ไม่มีคำใดจะกล่าวลา นอกจากคำว่าขอบคุณที่เม้น และจะเป็นการณ์ดีหากช่วยวิจารณ์ติติง หรือร่วมแสดงความคิดเห็น อยากให้เรื่องราวเป็นอย่างไร เปลี่ยนตัวพระนางอย่างไรตอนนี้ยังน่าจะทันน้า5555 (อ้าวไรท์เอ็งช่างไม่หนักแน่นเลย- - ./by reader)

 

พล่ามยาวไปหน่อยวันนี้ เจอกันตอนหน้านะคะ เข้มข้นดราม่าเลือดสาดขนาดไหนโปรดติดตาม! <3 <3 <3

 

                                                                                                                        บาบิQ เองจ้า

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2275 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 09:31
    ฮือออออออ เศร้าหนักมาก
    #2,275
    0
  2. #2036 FangFySama (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 8 ตุลาคม 2558 / 21:43
    คิดถึงทรอนซ์T_T
    ไรท์อ่ะ ให้รนานจางเยยยยยย-O-
    #2,036
    0
  3. #2031 Burana001 (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 28 กันยายน 2558 / 10:34
    สนุกมากเลยค่ะ. จะรอๆๆๆๆๆนะค่ะ ^_^[ยิ้มหวานให้]
    #2,031
    2
    • #2031-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:14
      ขอบคุณมากๆที่รอค่ะ
      #2031-1
    • #2031-2 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:40
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2031-2
  4. #2027 ฺBoombim (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 19:43
    รักทรอนซ์ซซซซซตอนนี้น่าสงสารมากกกกกแล้วจะต้องสู้กันจริงๆหรอคะไม่ยอมมมมม

    ป.ล. รีบมาอัพไวๆนะคะรออยู่ตลอดเข้ามาดูทุกวันเลยนะค่าาาา
    #2,027
    2
    • #2027-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:15
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า
      #2027-1
    • #2027-2 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2027-2
  5. #2026 milkystar (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 23 กันยายน 2558 / 17:59
    ขอบคุณค่าไรท์ ต่อเร็วๆนะค้าา รออ่านอยู่ค่ะ สงสารทรอนซ์ สงสารนางเอก สงสารท่านพี่ สงสารเดรโก ไรท์ได้โปรดอย่างแต่งเศร้านักเลยค่ะ T_T 
    #2,026
    2
    • #2026-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:15
      แง จริงด้วย เผลอแต่งเศร้าไปละ แงๆ แก้ไม่ทันละ ไว้ชดเชยตอนหลังๆเนอะ
      #2026-1
    • #2026-2 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2026-2
  6. #2025 milkystar (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 21:39
    อุแง้ๆๆ ทรอนซ์อ่าาา ทำไมต้องยอมทำขนาดนี้อ่า ฮือๆๆ สงสารทรอนซ์จุง อยากอ่านต่อแล้ว ไรท์แต่งต่อเร็วๆน้ะค้ะ ไม่งั้นโดนเผาบ้านแน่ 55555
    #2,025
    1
    • #2025-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      23 กันยายน 2558 / 16:07
      อย่าเผาบ้านเค้าเลยน้า 555 อัพแย้วจ้า
      #2025-1
  7. #2024 AomJung Eiei (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 22 กันยายน 2558 / 16:07
    มาอัพอีกไวๆนะคะ
    #2,024
    1
    • #2024-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      23 กันยายน 2558 / 16:07
      ค่ะ ^^
      #2024-1
  8. #2023 Asuna ^^ (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 21:58
    ถึงจะรอนาน เเต่ก็จะรอต่อไปนะคะไรท์ มาเร็วๆนะค้าา>3<
    #2,023
    1
    • #2023-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      23 กันยายน 2558 / 16:08
      เย่ มีคนรอ ดีใจค่ะ ><
      #2023-1
  9. #2022 MonkeyGale (จากตอนที่ 52)
    วันที่ 21 กันยายน 2558 / 20:47
    ยังรอไรตอยู่นะตามอ่านอบู่คะ
    #2,022
    1
    • #2022-1 บาบิQ(จากตอนที่ 52)
      23 กันยายน 2558 / 16:08
      ขอบคุณมากๆค่ะ
      #2022-1