The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 51 : The Keyz (2) 51 พิษปีศาจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,388
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 9 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[51]

ฮีลแสงสว่างวาบสีขาวสะท้อนขึ้นจากร่างผู้ใช้เวทย์สามคนพร้อมๆกัน บาดแผลถลอกปอกเปิดตามตัวสมานติดกันจนสนิท เลือดหยุดไหล แต่พวกเขาไม่มีเวลาหันกลับไปขอบคุณฮีลเลอร์ฝีมือดีสมกับที่เป็นทายาทตระกูลฮีลเลอร์ผู้แสดงการรักษาขั้นสูงโดยการเพ่งสมาธิการรักษามากกว่าหนึ่งร่าง

 

ทรอนซ์เสียงเล็กดังจากร่างบางในชุดเดรสสีขาวภายใต้เกราะเวทย์สีฟ้า นัยน์ตาสีแดงสะท้อนรอยกังวล เพ่งไปยังร่างหนาที่กำลังม้วนตีลังกาหลบการโจมตีจากอมนุษย์ที่มีลักษณะเหมือนคนแต่เคลื่อนที่เลื้อยคลานเหมือนสัตว์ มันแลบลิ้นสามแฉกขู่ฟ่อ ตาสีดำไร้ตาขาวหรี่ลงมองคู่ต่อสู้อย่างมุ่งร้าย

 

            ตึง

ร่างบางสะดุ้งเฮือก เมื่อเสียงดังกังวานดังก้องขึ้นบ่งบอกว่ามีสัตว์ประหลาดกำลังพยายามโจมตีเกราะเวทย์สีฟ้า ซึ่งดูเหมือนเป็นแค่ไอเวทย์จางๆ แต่พลังการคุ้มกันดีเยี่ยม

            เพราะตั้งแต่เริ่มการต่อสู้จนถึงตอนนี้ ไม่มีสัตว์ประหลาดตนใดที่สามารถทำลายเกราะคุ้มกันนี้ได้

 

            ฉึก! โฉะ!

แล้วร่างอมนุษย์ก็แน่นิ่งไปหลังต้องคมดาบน้ำแข็งของใครบางคน ที่ไม่ยอมห่างหล่อนเกินห้าเมตรอย่างที่ว่า

 

ใกล้เสร็จภารกิจแล้ว ฉันจะพาเธอออกไปก่อนทรอนซ์พูดอย่างรัวเร็วพร้อมกับตั้งรับการโจมตี ดาบถูกวาดเป็นวงกว้างออกไปก่อนที่ลิ่มน้ำแข็งจะขว้างใส่ร่างผู้โจมตี ร่างนั้นลงไปดิ้นที่พื้นไม่นานก็นอนแน่นิ่งไปพร้อมกองเลือดเล็กๆ

            อะความารีนเห็นการต่อสู้ของทรอนซ์ แล้วรู้สึกได้ว่าเขาพัฒนาขึ้นมาก จากเดิมในตำแหน่งปริ๊นซ์ เขาร้ายกาจ แต่ตอนนี้ในฐานะทหารองครักษ์ เขาเหมือนปีศาจของคู่ต่อสู้ เพราะนอกจากเวทย์มนต์ทรงพลังแล้ว เขากลับใช้ร่างกายเคลื่อนไหวคล่องแคล่วบวกกับทักษะการใช้ดาบคู่น้ำแข็ง ทำให้จังหวะการโจมตีและการเคลื่อนไหวของเขาคาดเดาได้ยาก

 

            เธอไม่ทันสังเกตุว่าเขาเปลี่ยนไปถึงขนาดไหน

 

ไปไหนหญิงสาวมองมือเล็กของตนที่ถูกกุมด้วยมือหนากว่าของเขา ทรอนซ์กระตุกมือเบาๆแล้วพาให้วิ่งตาม

 

ที่ที่ปลอดภัยเขาตอบสั้นๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มมองตรงไปด้านหน้า สีหน้าจริงจังแต่ไม่มีความกังวลให้เห็น ดูเหมือนว่าพวกเขาสามารถควบคุมสถานการณ์ได้แล้ว

 

แล้วพวกเขาล่ะหญิงสาวเหลือบมองไปด้านหลังแว๊บนึง ยังได้ยินเสียงดังอึกทึก และเห็นความวุ่นวายของต่อสู้ที่อยู่เบื้องหลัง

 

ฉันมีภารกิจ แต่ที่สำคัญกว่าคือปกป้องเธอทรอนซ์เหลือบมองดวงหน้าเล็กที่ค่อยๆเปลี่ยนสีทีละนิด

 

อืออะความารีนเลือกที่จะหยุดถาม และวิ่งไปข้างหน้าโดยไม่มองคนข้างๆ คนที่เป็นต้นเหตุให้หัวใจเธอเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

            พอพ้นเขตป่า ก็เริ่มเป็นใจกลางหมู่บ้านเล็กๆที่ถูกเรียกว่าทรานซิลเวียร์ ซึ่งมีบ้านเรือนและร้านค้ารวมอยู่ตรงกลาง เสมือนจุดจุดเดียวบนผืนหญ้ากว้างใหญ่ พวกเขาเริ่มมองเห็นแสงสว่างจากที่นั่น

 

ที่นี่คือเมืองทรานซิลเวียร์?”หญิงสาวเอ่ยถามเมื่อคนข้างๆเริ่มเดินช้าลง บ่งบอกว่าที่นี่เป็นที่ที่เขาตั้งใจจะพามาในตอนแรก

ใช่   

แล้วเรามาทำอะไรที่นี่

เรามาค้างคืนที่นี่

อ๋องี้เองอะความารีนพยักหน้าหงึกหงัก ก่อนจะเริ่มนึกอะไรได้ขึ้นมาบางอย่าง อะไรนะ!! เรา?หมายความว่าไง

 

            ทรอนซ์เหลือบมองคนข้างๆที่เริ่มทำตัวไม่ถูก เขาถอนหายใจเบาๆพร้อมกำชับมือที่กุมไว้แน่นขึ้น

ขอโทษมันเป็นภารกิจ ฉันต้องแน่ใจว่าพวกมันไม่มายุ่งกับที่นี่อีก

 

            หญิงสาวเลิกทำตัวแข็งทื่อ ก่อนจะเบือนหน้าไปสบสายตากับบุรุษข้างๆ หล่อนสูดหายใจก่อนจะเอ่ยถามเรื่องที่ค้างคาในใจอีกหนึ่งเรื่อง

ทำไมนายถึงอาสาเป็นองครักษ์ของเวรัน ครอสล่ะทรอนซ์ นายไม่จำเป็นต้องรับภารกิจพวกนี้เลยด้วยซ้ำ

 

            ทรอนซ์ให้ความเงียบเป็นคำตอบ ปากเรียวได้รูปเม้มนิดๆ ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มเรียบน่าฟัง ฉันเจรจาเสนอรับใช้เวรัน ครอส เพื่อแลกกับความปลอดภัยของเธอ กับเจ้าชายเดรโก

 

            ได้ยินคำอธิบายจากเขา หัวใจดวงน้อยที่เคยสงบกลับเต้นถี่ขึ้นอีกครั้ง

งี่เง่าถึงความจริงจะดีใจ แต่หล่อนกลับแสร้งบ่นพร้อมนิ่วหน้า นายไม่จำเป็นต้องทำอย่างนั้น เวรัน ครอสไม่มีทางทำอะไรฉันได้หรอก

 

ทรอนซ์คลี่ยิ้มจาง นัยน์ตาสีเข้มดูอ่อนลง ไม่ได้แน่นอน เพราะฉันยังอยู่

 

            หญิงสาวบีบมือชายหนุ่มคนข้างๆเบาๆ นัยน์ตาสีแดงเต็มไปด้วยหยดน้ำรื้นๆ แต่ไม่ไหลออกมา ก่อนที่ร่างบางจะเบียดเข้าหาอ้อมกอดอบอุ่น คนที่เธอฝากหัวใจไว้ทั้งดวง คนที่ภายนอกเย็นชาใส่สารพัด แต่จริงๆแล้วเขาคือคนที่เธอไว้ใจได้มากที่สุด

 

ฉันไม่เข้าใจนายเลย ไม่เข้าใจจริงๆเสียงอู้อี้พูดขณะที่หน้าเล็กๆซบกับอกอุ่น นายจะเย็นชาหรือจะอบอุ่นกันแน่ เดี๋ยวก็ดีเดี๋ยวก็ร้าย บางทีฉันก็งงนะ

 

หึทรอนซ์หัวเราะในลำคอ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน

 

อ้าว-o-”

 

            ชายหนุ่มทอดมองร่างบางในอ้อมกอดด้วยสายตาอาลัยแว๊บนึง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบเช่นเดิม เมื่อมีการเคลื่อนไหวของคนมุ่งตรงมาทางนี้

 

ทรอนซีรา ทางเราได้จัดที่พักไว้ให้แล้ว มีเสบียงพร้อมชายสวมชุดสีดำ พร้อมสะพายดาบใหญ่ไว้ด้านหลังเดินเข้ามาทัก ด้านหลังมีพรรคพวกของเขาอีกสามคนยืนมองอยู่ห่างๆ สถานการณ์ที่นี่ไม่มีอะไรน่าห่วง พวกนายน่าจะได้นอนถึงเช้า

            พูดจบชายคนเดิมก็ขยิบตาให้อะความารีน ก่อนจะเดินออกไปพร้อมกับนายทหารผู้พิทักษ์คนอื่นๆ

 

 

            ฉันเดินตามแผ่นหลังกว้างของใครบางคน ที่เดินนำอยู่ด้านหน้าโดยไม่พูดไม่จา อาจเป็นเพราะหนึ่ง เป็นเวลากลางคืนที่เงียบมากถึงมากที่สุด อย่าว่าแต่พูดเลยแค่หายใจยังได้ยิน หรือสอง เขาอาจจะรู้สึกประหลาดๆแบบที่ฉันกำลังรู้สึกตอนนี้?

 

            ก็หลายวันก่อนจนถึงเมื่อวาน เขา ทำท่าทางอย่างกับว่าถึงฉันตายไปเขาก็จะไม่สนใจ แต่ว่า กลับเปลี่ยนท่าทีตั้งแต่ฉันกลับจากปราสาทโทรปิคอร์น จะให้ฉันชินตอนนี้มันก็ออกจะเร็วไปไหม?

            ที่สำคัญเขาบอกรักฉัน

            ทรอนซีรา เจ้าชายน้ำแข็งจอมเย็นชานั่น รักฉันแล้ว

 

            ฉันอดกลั้นยิ้มตลอดทางไม่ได้ ตอนแอบมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาไร้ที่ติ หรือยิ่งตอนที่ตาสีน้ำทะเลลึกจ้องตอบกลับมา หัวใจเหมือนยิ่งพองโตขึ้นไปอีก

 

เธอเข้าไปพักก่อน ฉันจะออกไปตรวจดูข้างนอกในที่สุดเขาก็หยุดอยู่หน้าบานประตูไม้สลัก หน้าบ้านหลังหนึ่งที่เหมือนกับชาวบ้านในละแวกนี้

 

ฉันไปด้วย!^-^”ที่พูดนี่ก็ลืมคิดฉันดูเหมือนพร้อมติดสอยห้อยตามเขาไปทุกที่ทุกเวลา(อย่างออกนอกหน้า)เกินไปรึเปล่านะ

“…”

แหะๆงั้นไม่ไปดีกว่า เดี๋ยวจะทำอาหารให้ นายยังไม่ได้กินอะไรเลยใช่ไหม

อืม

งั้นรีบกลับมาไวไวนะ

 

            ทรอนซ์มองมาด้วยสายตาแปลกๆ สายตาเขาดูอ่อนลงมากเขาจะรู้ตัวไหมว่าเผยความรู้สึกขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ถึงจะไม่ค่อยแสดงออกในความรัก แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่เย็นชาใส่

            ฉันมองแผ่นหลังเขาเดินออกไปไกลจนสุดสายตา ก่อนจะหันไปเปิดประตูบ้าน

 

            ฮือ ยัยอะความารีนขี้มโน T^T (น้ำตาจะไหล) บ้านนี่มันน่ารักชะมัดเลย! เป็นบ้านเล็กๆที่มีบรรยากาศอบอุ่นสุดๆ มีเฟอร์นิเจอร์ครบเซ็ตทั้งโซฟาสีครีม โต๊ะทำงาน โต๊ะอาหาร ห้องครัวอย่างนี้ฉันก็อดจิ้นไม่ได้น่ะสิว่าฉันกับทรอนซ์

            ภาพทรอนซ์สวมชุดเป็นทางการออกไปทำงานตอนเช้า โดยมีฉันผูกเนคไทให้เขาก็แว๊บเข้ามาในหัว

 

ฉันต้องออกไปทำงานข้างนอก ไม่อยากไปไหนจากเธอเลยทรอนซ์เอื้อมมือมาโอบรอบเองไว้หลวมๆ ก้มลงเอาหน้าผากอิงซบไหล่ฉัน

นายรีบกลับมาเร็วๆนะ ฉันจะรอ…’

 

            กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!

เปล่าค่ะไม่มีอะไร ไม่มีแมลงสาบ หนอน แมลงวัน อะไรใดใดทั้งสิ้นเพราะบ้านสะอาดมาก แต่ภาพแห่งจินตนาการมันเริ่มวาบเข้ามาในหัว ตามมุมต่างๆของบ้าน

 

            ฉันเดินพุ่งไปยังส่วนของห้องครัว ซึ่งมีเคาน์เตอร์เล็กๆลายไม้กั้นอยู่กับโต๊ะอาหารซึ่งกว้างพอที่จะนั่งได้ห้าถึงหกคน

 

            กึกๆ

หือ? เสียงนั้นฉันไม่ได้คิดไปเองใช่ไหม?

ฉันเอี้ยวตัวเหลือบมองตู้เก็บของขนาดสูงประมาณสองเมตร มันถูกตั้งไว้ตรงมุมห้อง ถ้าไม่สังเกตุดีดีก็มองไม่เห็น

 

หูฝาดล่ะมั้งฉันยักไหล่ มือควานหาวัตถุดิบตามชั้นวางของเหนือเคาน์เตอร์ มีทั้งเครื่องปรุงรสมากมายหลากชนิด อาหารแห้งที่น่าจะเอามาประกอบการทำอาหารได้(แหละมั้ง)

 

            ตึง!

เฮ้ย!O_o”ฉันสะดุ้งโหยงเมื่อได้ยินเสียงดังสนั่นสะเทือนพื้นและกำแพง คำบรรยายไม่ได้เวอร์ไปนักเพราะสังเกตุถึงรอยร้าวบนกำแพง และชั้นวางของถัดไปทางซ้ายก็ร่วงลงเฉียดหัวฉันแบบพอดิบพอดี

 

            แล้วภาพที่เห็นก็ชวนให้ใจดิ่งลงไปถึงตาตุ่ม เมื่อฉันมองเห็นต้นตอของสิ่งที่ทำให้เกิดเสียงและการทำลายล้าง

            มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่ไม่มีแม้แต่กลิ่นปีศาจ รูปร่างเหมือนจิ้งจกขนาดยักษ์พอๆกับตู้เก็บของที่มันคงใช้เป็นที่ซ่อนตัว ลิ้นสองแฉกแล่บผลุบๆโผล่ๆตามจังหวะ ตาเรียวยาวกระพริบถี่และกำลังจับจ้องมายังฉันที่ทรุดลงไปนั่งกองกับพื้นพร้อมผักกาดกำหนึ่งในมือขวา พลางอ้าปากค้าง

 

            ในหัวเกิดเป็นภาพในความทรงจำ ในหนังสือสิ่งมีชีวิตน่ารู้ เป็นเล่มโปรดตอนที่ฉันอายุประมาณแปดขวบ เพราะตอนเปิดอ่านพร้อมภาพประกอบและคำบรรยายมันชวนให้ใจเต้นด้วยความหวาดกลัวปนตื่นเต้น แล้วตอนนี้ความรู้สึกแบบนั้นก็กลับมาอีกครั้ง! ตัวเป็นๆเลยนะ! โฮ TOT

 

จอมพรางกายฉันเอ่ยฉายาของมันพร้อมกับกระโดดหลบหางที่ฟาดลงมาบนพื้นได้อย่างหวุดหวิด แล้วเหลือบมองรอยร้าวชัดเจนบนกระเบื้องสีขาวนั่น

 

            ตึง! พลั่ก!

มิน่า ถึงไม่ได้กลิ่นมันฉันพึมพำเบาๆ ข้อมูลตัวหนังสือที่เคยอ่านเสมือนพรั่งพรูเข้ามาในหัว มันไม่มีกลิ่นอายให้รู้สึกได้ เมื่อมันจะอยู่เฉยๆไม่ขยับจะไม่มีทางเห็นมันได้ แต่ถ้ามันขยับเมื่อไหร่ล่ะก็ตามคำแนะนำในหนังสือคือให้วิ่งหนีให้เร็วที่สุด! อย่าหันกลับไปมอง!

 

            ฉันไม่ลังเลที่จะทำตามคำแนะนำนั่น เรียกพลังลมช่วยในการโดดข้ามเคาน์เตอร์ และมุ่งไปยังประตูทางออก

 

            พลั่ก

            สัมผัสถึงแรงกระแทกจากด้านหลัง แล้วร่างฉันก็ลอยปลิวไปอัดกำแพง

ก่อนที่จะได้ร้อง มันก็โจมตีอีกครั้ง โดยหมุนตัวฟาดหาง ฉันนึกภาพเกราะเวทย์พร้อมเสกขึ้นมาในเสี้ยววิ เพราะจากการประเมิณเบื้องต้น คือไม่มีทางหลบได้ทันแน่นอน!

 

อึก..ฉันหลับตาปี๋ด้วยความเจ็บ พ่นเลือดออกมาพร้อมกับกลิ้งตัวหลบไปด้านข้าง

            แม้แต่เกราะเวทย์ก็ใช้กับมันไม่ได้! มิน่าล่ะ คำแนะนำถึงมีแค่ข้อเดียว!

 

            ถึงจะรู้สึกเจ็บแปลบที่สีข้าง แต่ฉันยังประคองสติและพยายามอัดพลังไอน้ำไปที่ฝ่าเท้าเต็มสปีด กลับไปยังเคาน์เตอร์ห้องครัว ที่มีมีดหลายขนาดเสียบเรียงเป็นระเบียบ

 

            เคร้ง!

หยิบมีดได้ทัน แต่ดันได้มีดสั้น!

ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นขนาดมีดในมือ มันน่าเอาไปปลอกแอปเปิ้ลมากกว่าสู้กับเจ้านี่!

 

            แต่ไม่มีเวลาได้ร้องคร่ำครวญนานนัก เพราะมันเริ่มโจมตีอีกครั้ง คือบุกไม่ยั้ง ด้วยความเร็วพอๆกับเจ้าราล์ฟหรือผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟฟ้า ซึ่งมองด้วยตาก็รู้ว่าธาตุลมธรรมดาไม่สามารถเทียบชั้นได้เลย!

 

            เอาวะ!

ย๊ากกกกกกกกฉันสวมวิญญาณผู้กล้าหาญกระโดดคร่อมร่างสัตว์เลื้อยคลานสี่ขา มือซ้ายรัดคอที่มีสัมผัสเหนียวเหนอะน่าขยะแขยง ส่วนมือขวากำมีดสั้นไว้แน่นก็ปักลงกลางอก

 

            ฟ่อ ฟ่อ

เสียงมันส่งเสียงร้องเป็นครั้งแรกหลังจากที่เงียบเสียงมานาน มันดิ้นลงไปนอนหงายกับพื้นโดยมีฉันผู้กำมีดที่ปักกลางอกมันไว้แน่นติดไปด้วย 

ฉันหลับตาปี๋กรีดรอยมีดให้ยาวและลึกถึงหน้าท้อง สัมผัสถึงเลือดสีแดงสดจำนวนมากที่สาดกระเซ็นเข้าหน้าและลำตัว

 

            มันดิ้นสองสามครั้งก่อนจะนอนแน่นิ่งไป

 

ฉันหายใจหอบเหนื่อย ก่อนจะถอยกรูดห่างจากร่างสัตว์ประหลาดที่นอนตายตาค้างนั้นจนหลังชนกับกำแพง  มือที่กำมีดสั่นอย่างแรง ฉันจ้องไปที่ร่างไร้วิญญาณนั้นด้วยความรู้สึกจุกแน่น จนลืมความเจ็บระบมตามร่างกาย

 

            ฉันเป็นคนฆ่า

ฉันเบิกตาโพลงไม่กระพริบ ความอึดอัดแปรเปลี่ยนเป็นน้ำตานี่เป็นศพแรกที่ฉันลงมือสังหาร

ตอนนี้ฉันกลายเป็นอาวุธอย่างที่พวกเขาคิดกันอย่างนั้นใช่ไหม

 

            กึก

ฉันสะดุ้งสุดตัว ประสาทสัมผัสทุกส่วนตื่นตัวเต็มที่ มือกำมีดไว้แน่นจนรู้สึกเจ็บ

 

อย่าเข้ามานะ!”ฉันวาดมีดออกไปทั้งที่มือสั่น

 

เกิดอะไรขึ้น…”เสียงทุ้มเครียดดังจากทางประตู ร่างหนาวิ่งปราดเข้ามาอย่างเร็ว นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มปรายมองร่างไร้วิญญาณที่นอนแน่นิ่งไม่ขยับ ก่อนจะมองมาที่ฉันด้วยสีหน้าอึ้งๆ

 

            เขาดูช็อคที่สุดเท่าที่เคยเห็น

 

ทรอนซ์ฉัน ฆ่า ฉัน…”ฉันคลายมือที่กำมีดไว้แน่นแล้วปล่อยโฮ กลืนทุกประโยคที่คิดจะพูดต่อลงในลำคอ มองตามทรอนซ์ที่เดินไปหยิบผ้าสะอาดชุบน้ำ ก่อนจะมานั่งลงข้างๆแล้วประคองหน้าใช้ไว้ด้วยมือข้างนึง ขณะที่บรรจงเช็ดคราบเลือดเหนียวเหนอะบนหน้า แขน ขา ไม่มีคำพูดใดเล็ดลอดจากปากเรียวได้รูป ฉันสะอื้นและปล่อยให้น้ำตาไหลเป็นสาย

 

เจ็บไหมเขาเอ่ยเสียงราบเรียบ ฟังเผินๆดูเหมือนไร้อารมณ์ แต่แววตาฉายชัดว่าเป็นห่วง มือข้างนึงสำรวจรอยช้ำที่เอวซ้าย แล้วกดเบาๆ นั่นทำให้ฉันหยุดร้อง และรู้สึกอุ่นขึ้นในใจ

 

            ฉันมองตามก็พบว่ามันเป็นจ้ำเลือดเป็นวงกว้าง สีเริ่มเปลี่ยนเป็นม่วงคล้ำน่ากลัว

เจ็บ…”ฉันพยักหน้า พลางเอื้อมไปจับไหล่ขวา ตรงนี้ก็เจ็บ

 

            ทรอนซ์นิ่วหน้า ก่อนที่มือหนาจะเอื้อมขึ้นมาจับคอเสื้อของฉัน และก่อนที่จะร้องห้ามทัน เขาก็ดึงคอเสื้อลงไปอยู่ในระดับไหล่ เผยให้เห็นรอยจ้ำคล้ำกว่าเดิม บนไหล่ที่ควรจะเป็นสีขาวเนียน ฉันมองไหล่ขวาตัวเองอย่างอึ้งๆ

 

เวทมนต์รักษาพิษของปีศาจชนิดนี้ไม่ได้…”เขาพูดเหมือนรู้ทันความคิดของฉัน มือที่กำลังจะเอื้อมไปฮีลก็ชะงักค้างกลางอากาศ

 

ฉันไม่เป็นไรหรอก แค่กลับไปฮีลเลอร์ สเตชั่น ท่านพ่อกับท่านแม่น่าจะช่วยได้ฉันพูดปลอบใครบางคนที่ดูเหมือนจะเครียดกว่าฉันที่มีแผลเองซะอีก

 

พวกเขารักษาไม่ได้ทรอนซ์ส่ายหน้าช้าๆ ตาสีเข้มเหมือนตั้งเค้าพายุลูกใหญ่ เวทมนต์แก้ไขไม่ได้

 

“’งั้นก็ไม่เป็นไร ฉันไม่ถือนักหรอกเรื่องสวยๆงามๆเนี่ยT_T แค่รอยแผลนิดๆหน่อยๆนายไม่รังเกียจใช่ไหมฉันถามอีกครั้งอย่างลังเล ทรอนซ์หลุบตาลงต่ำ นั่นทำให้ฉันเริ่มใจแป้ว ศัลยกรรมก็น่าจะช่วยได้นะ

 

ฉันเป็นห่วงว่าเธอเคยได้รับพิษปีศาจอย่างเข้มข้นไปครั้งหนึ่งแล้วทรอนซ์ค่อยๆปรือตาขึ้นมาสบกับฉัน ที่มองตอบอย่างงงๆ ร่างกายเธอสร้างภูมิคุ้มกันขึ้นมาต้านทานพิษ แต่ถ้าได้รับพิษเข้าไปอีก มันจะยิ่งต่อต้านอย่างรุนแรง

 

            ฉันอ้าปากค้างเป็นรอบที่สิบ ประมวลความรู้ในหัว รู้สึกสงสัยนิดๆว่านี่ฉันหรือทรอนซ์เป็นฮีลเลอร์กันแน่ เขารู้กระทั่งเรื่องพิษปีศาจที่ฉันลืมนึกถึง

 

ฉันไม่น่าทิ้งเธอไว้คนเดียวทรอนซ์นั่งนิ่งไม่ขยับ แม้ดวงหน้าแข็งกร้าวจะไม่เผยความรู้สึก แต่ฉันรู้ฉันรู้จักทรอนซ์ ยิ่งเขาเย็นชา ยิ่งเขามีม่านน้ำแข็งบางๆกั้นไว้ นั่นคือกำแพงที่เขาป้องกันตัวเองจากความเจ็บปวด ยิ่งเย็นชามากเท่าไหร่ ยิ่งแปลว่าเขากำลังเจ็บปวด

 

ไม่ใช่ความผิดของนายฉันเอื้อมมือแตะหน้าเขาเบาๆ ทันทีที่สัมผัส เขาเอื้อมมือข้างนึงมากุมไว้

 

ทำไมฉันถึงปกป้องเธอไม่ได้สักทีนะทรอนซ์เหลือบมองบาดแผลบนไหล่ขวาเปลือยเปล่าของฉันเล่นเอาฉันรู้สึกเริ่มเขินนิดๆ

 

ฉันไม่ได้ต้องการให้นายปกป้องฉันแต่ฉันต้องการให้นายอยู่ข้างๆฉัน ทรอนซ์ฉันมองเขาด้วยสายตาจริงจัง ต่อจากนี้นายห้าม!ทำเย็นชาตัดเยื่อใยกันอีก เข้าใจไหม

 

ฉันไม่อยากทำให้เธอเจ็บปวดอีกเขาพยักหน้าเบาๆอย่างว่าง่ายเกินคาด น่ารักขนาดที่ฉันอยากจะโผตัวเข้าไปกอดแน่นๆ ถ้าไม่ติดว่าเจ็บ ขยับมากไม่ได้

 

ดีเอ่อ O_O”ฉันยิ้มค้างไปเมื่อทรอนซ์โน้มตัวเข้ามาจุ๊บแก้มซ้ายเบาๆ อย่างรวดเร็ว กะทันหัน ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย ฉิ่งฉับระนาดขิมใดใดทั้งนั้น

 

            ตึกตึกหัวใจฉันเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งสเต็ป

 

            ฉันอ้าปากค้างเป็นรอบที่สิบเอ็ด จ้องมองทรอนซ์ที่เอื้อมมือมาจัดเสื้อของฉันให้เรียบร้อย ปกปิดรอยแผลเอาไว้

 

นาย…”อย่าทำน่ารักบ่อยๆได้รึเปล่า!หัวใจจะวาย! ฉันอยากจะพูดออกไปอย่างนั้นแต่เขาพูดแทรกขึ้นมาก่อน

เราต้องไปหาวิธีช่วยเธอขับพิษออกไปก่อนภายในสามวัน ไม่อย่างนั้น…”ทรอนซ์เงียบไปอีกครั้ง ขณะเสมือนว่ากำลังมีม่านน้ำแข็งบางๆก่อตัวขึ้น ฉันก็รีบพูดแทรกขึ้นมาด้วยน้ำเสียงสดใส

 

ไม่เป็นอะไรหรอกน่า มันมีวิธีอยู่แล้วล่ะ นายไม่ต้องห่วง! ฉันรู้สึกสบายดีฉันยิ้มร่า ยิ้มจากหัวใจแม้จะมีความเจ็บปวดทางกายมากขนาดไหน โดยไม่ต้องพึ่งเวทมนต์ ไม่ต้องมีฮีลเลอร์เก่งกาจ หัวใจของฉันคงไม่มีวันไหนที่มีความสุขได้เท่านี้

 

[50%]


 

            การเดินทางออกจากเมืองทรานซิลเวียร์เริ่มขึ้นตั้งแต่ก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ทรอนซ์เจรจาและรายงานสถานการณ์กับเหล่าทหารผู้พิทักษ์ที่แวะเวียนผ่านมาสำรวจสถานการณ์ตามเมืองต่างๆ และได้รู้ว่าไม่ใช่เพียงจอมพรางกายปีศาจที่หายสาปสูญไปนานไม่ค่อยมีใครพบเห็น ก็ถูกพบได้บ่อยขึ้น แต่ยังมีอมนุษย์แปลกประหลาดจำพวกนี้หลุดออกมาเรื่อยๆ

 

โทรปิคอร์น เป็นครึ่งอมนุษย์ พวกเขายังมีส่วนเป็นคน แต่ปีศาจไม่มี มันจะไม่ปราณี เหมือนสัตว์เดรัจฉานที่ถูกสร้างมาเพื่อล่าเหยื่อเสียงทุ้มลึกอธิบายอย่างใจเย็น นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องไปยังดวงหน้าเล็กซีดเซียว เมื่อเริ่มรู้สึกผิดต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนอีกครั้ง

 

แต่ฉันก็ฆ่าสิ่งที่มีชีวิตอยู่ดีอะความารีนเบ้หน้า ในหัวพลันนึกถึงร่างปีศาจนอนแน่นิ่งเลือดอาบกระจายเต็มพื้นไปทั่ว

 

ถึงเธอไม่ฆ่า ฉันก็จะทำทรอนซ์ถอนหายใจเบาๆ เขาชะลอฝีเท้าลงให้หญิงสาวข้างกายได้ก้าวตามได้ทัน เลิกคิดซะ

 

            พวกเขาเดินออกจากเมืองทรานซิลเวียร์ ผ่านเนินลูกหนึ่งไม่นานนัก ภาพเมืองเล็กๆก็ถูกทิ้งไว้เบื้องหลัง

แฮ่กนายจะไม่ให้ฉันไม่รู้สึกอะไรแฮ่กเลยหรอเสียงหวานใสเริ่มแหบพร่า ดวงหน้าเล็กมีหยดเหงื่อเกาะเป็นหย่อมๆ แม้ลมเย็นจะพัดผ่านตลอดก็ไม่ทำให้เหงื่อแห้งเหือดหายไป ทรอนซ์สังเกตุทุกอาการที่เริ่มเปลี่ยนไปของใครบางคนที่เหมือนจะดูสบายดีทั้งที่ความจริงคนปกติควรจะดูแย่กว่านี้

 

เหนื่อยมากไหมปากเรียวแทบไม่ขยับ เสียงกระซิบแผ่วเบาราวกับขนนกหล่นพริ้วตามแรงลม

 

ไม่มากเท่าไหร่หญิงสาวสูดอากาศเข้าเต็มปอดอีกครั้ง เมื่อได้พักหายใจเธอก็รู้สึกดีขึ้น และก็สังเกตุว่าพวกเขาต้องพักบ่อยๆ เพราะเธอเริ่มเหนื่อยมากขึ้นเรื่อยๆ

 

หกชั่วโมง…”ทรอนซ์เงยหน้ามองฟ้า คำนวณเวลาโดยอาศัยวิธีโบราณนั่นคือการดูพระอาทิตย์ในตอนกลางวัน ดูพระจันทร์ในตอนกลางคืน ซึ่งเขามั่นใจว่าไม่พลาด

 

อะไรนะ?”

 

เรามีเวลาอีกไม่มาก อย่างน้อยเดินทางกลับไปยังเมืองโทเปซ ก็ใช้เวลาอีกครึ่งวัน…”ดวงหน้าคมคายเริ่มตึงเครียดกว่าเดิมอีกครั้ง นัยน์ตาสีเข้มทอดมองไปไกล สลับกับร่างเล็กที่ยืนเฉยๆก็เริ่มเก็บอาการหอบไม่อยู่

 

ฉันไหวฉันสบายดีอะความารีนกลืนน้ำลายเอื๊อก เช็ดเหงื่อที่เกาะตามใบหน้าเป็นรอบที่ร้อย แต่นัยน์ตาสีแดงสดนั้นฉายชัดถึงความมั่นใจเต็มเปี่ยม

 

            ทรอนซ์ก้าวเข้าประชิดร่างบาง ในจังหวะถัดมาก็รวบร่างนั้นไว้ในอ้อมกอด ทำให้คนที่ยังไม่ทันตั้งตัวรีบคว้าคอเสื้อเขาไว้แน่นจนแทบหายใจไม่ออก

 

เหวอออO_O”หญิงสาวอุทานเบาๆ มือโอบคล้องคอ ดวงหน้าซุกอกแข็งแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อ หัวใจกระตุกวูบเบาๆ

 

แบบนี้จะเร็วกว่า

 

            หญิงสาวพยายามสูดอากาศเข้าเต็มปอด และปรับการหายใจให้ทันแม้ว่าจะใช้พลังงานเพียงแค่ทิ้งตัวในวงแขนใครบางคน แต่เธอไม่อาจปฏิเสธได้เลยว่ากำลังโดนพิษปีศาจนั่นเล่นงานอยู่ทุกวินาที

 

            ร่างกายของเธอเสมือนถูกขยี้จนกระดูกทุกชิ้นแตกเป็นเสี่ยงๆ รู้สึกเจ็บปวดเกินจะบรรยาย แต่ถ้าเธอแสดงออกมาก ก็จะมีคนที่ดูจะเป็นทุกข์มากกว่าเดิม เธอจึงเลือกกัดฟันข่มความทรมานไว้ให้ลึกเท่าที่จะทำได้

 

อะความารีนเสียงทุ้มเอ่ยเรียก ฟังดูร้อนรนจนหญิงสาวต้องขยับเปลือกตาขึ้นมาสบ

หือ

อดทนไว้นะ

“…”

ฉันอยู่กับเธอตรงนี้เธอห้ามไปไหนจากฉันเข้าใจที่พูดไหม

“…”

            อะความารีนเหลือบมองมือของตนที่โอบคล้องคอคนข้างๆไว้ ก็พบว่ามันเหมือนไม่ใช่มือของเธอ เพราะมันสั่นจนควบคุมไม่ได้อีกต่อไป ร่างบางค่อยๆสั่นทีละนิด ทรอนซ์กำชับวงแขนแน่นขึ้น ตาสีเข้มดูหวาดหวั่นอย่างยากนักที่จะเห็น

 

            หญิงสาวได้ยินเสียงเรียกชื่อเธอซ้ำๆ หลายครั้ง จนสติค่อยๆดับวูบลงทีละนิด

 

 

          ประเทศโซลิเซียร์ ดินแดนแห่งหิมะและธารน้ำแข็ง สมัยที่ราชวงศ์โซลิเซียร์ถูกปกครองโดยกษัตริย์องค์สุดท้าย มีการจัดงานเลี้ยงเฉลิมฉลองสำหรับเจ้าชายรัชทายาท ทรอนซีรา โซลีเซียร์ เมื่ออายุครบสิบสองปีบริบูรณ์ ประชาชน ชาวบ้านผู้ใช้เวทย์ทั้งในและต่างแดนต่างได้รับการต้อนรับเข้าราชวังอันงดงามเลอค่าเนื่องจากถูกสร้างด้วยเวทย์มนต์น้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย สลักเจียระไนเป็นลวดลายศิลป์ เป็นยุคที่ศิลปะกำลังพัฒนาเฟื่องฟู  

 

ปีนี้นายได้ของขวัญวันเกิดเป็นอะไรหรอเสียงเล็กแหลมดังจากเด็กหนุ่มตาสีฟ้า หากไม่ได้ตั้งใจฟังให้ดีคงคิดว่าเป็นเสียงของเด็กผู้หญิงมากกว่า

 

นี่น่ะหรอมันคือลูกแก้ววิเศษท่านแม่บอกว่ามันสามารถแก้พิษปีศาจได้ทุกชนิด และเหลือชิ้นสุดท้ายในโลกเสียงทุ้มแปร่งๆเอ่ยตอบ เด็กน้อยผู้สวมมงกุฏเล็กประดับบนศีรษะบ่งบอกถึงสถานะเจ้าชายรัชทายาท ตาสีน้ำเงินเข้มเพ่งมองลูกแก้วกลมใสในมือ สลับกับดวงหน้าแสดงความใคร่รู้ของญาติคนสนิทที่เปรียบเสมือนน้องชายแท้ๆของเขา นายอยากได้มันหรือ เซย์

 

อยากสิตาสีฟ้าวาววับเป็นประกาย จ้องมองสิ่งของในกำมือน้อยนั่น แต่ตาคู่นั้นก็หม่นแสงวูบไปพร้อมเบือนหน้าไปทางอื่น แต่มันเป็นของนาย

 

“…”เจ้าชายน้อยก้มมองลูกแก้วสีใส ก่อนจะยื่นมันตรงหน้าเด็กน้อยร่างเล็กกว่าเขา เอาไปสิ ฉันให้นาย

 

หือ นายไม่อยากได้มันหรอเซย์ทวนคำเสียงสูง น้ำเสียงปกปิดความตื่นเต้นไม่มิด

 

ฉันไม่อยากได้หรอกทรอนซ์ส่ายหน้าน้อยๆ รู้สึกดีใจที่เห็นลูกพี่ลูกน้องของเขายิ้มร่า พลางคว้าของขวัญวันเกิดปีล่าสุดของเขาไป

 

ขอบใจนะทรอนซ์ตาสีฟ้าเพ่งทะลุผ่านวัตถุกลมใส ดวงหน้าน้อยนั่นเปล่งประกายความสุข

 

เซย์

ชื่อเดียวในความคิดทรอนซ์ดังซ้ำไปมา เท้าทั้งสองก้าวต่อไปด้วยพลังไอน้ำ ขณะที่แขนแข็งแกร่งคอยประคองไม่ให้ร่างบางไร้สติร่วงหล่นลงไปกับพื้น

 

            ทรอนซ์เหลือบมองเสี้ยวหน้าซีดเซียวแวบนึง ขณะที่สมองพยายามประมวลผลหาทางที่จะเข้าถึงบุคคลที่เขานึกถึงชายคนนั้นมีลูกแก้วรักษาพิษปีศาจ ถึงแม้จะไม่แน่ใจว่าถูกใช้ไปแล้วหรือไม่ แต่ก็ไม่มีเวลาพอที่จะตามหาส่วนผสมที่ล้วนแต่เป็นของหายาก สำหรับการแก้พิษปีศาจ ในขณะที่เวลาเหลือน้อยลงทุกที

 

ตามหาผมหรอ ทรอนซ์

 

“!!”ร่างหนาชะงักเท้า ค่อยๆชะลอความเร็วจนลดเหลือศูนย์ เขาบรรจงวางร่างไร้สติบนพื้นหญ้าอย่างนุ่มนวล ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆ เซย์! นายอยู่ที่ไหน

 

ในดวงจิตปีศาจเราเชื่อมเข้าหากันด้วยคำสาป

 

“…หมายความว่ายังไงทรอนซ์เพิ่งสังเกตุว่าเสียงนั่นไม่ได้ดังมาจากด้านนอก แต่มาจากในหัว ในความคิดของเขาเองต่างหาก

 

ผมรู้ว่าคุณต้องการยาถอนพิษให้กับอะความารีน ฮีลเลอร์ และดูเหมือนจะไม่มีทางเลือกซะด้วยสิ

 

นายต้องการอะไรจากฉันเสียงทุ้มเปรยเรียบ ตาหลุบลงมองร่างบางที่นอนนิ่งกับพื้น ทั้งที่ภายนอกดูนิ่งเฉยแต่ข้างในเขารู้สึกราวกับถูกแผดเผา ยิ่งสัมผัสถึงลมหายใจของหล่อนเบาลงทุกที เขายิ่งอยากเจรจาให้จบ แล้วรีบทำอะไรซักอย่างเพื่อรักษาชีวิตเธอไว้

 

ผมต้องการให้คุณมาเป็นกองกำลังสนับสนุนโทรปิคอร์นจะยอมรับหรือว่าปฎิเสธล่ะ

 

ชื่อเสียงชาวโซลีเซียร์จะต้องแปดเปื้อนเสียงของเขาเย็นเยียบราวกับผืนน้ำแข็ง

 

พวกเขาแปดเปื้อนมานานแล้ว นับตั้งแต่ท่านพ่อของนาย ฆ่าทุกชีวิตในราชวงศ์

 

            ทรอนซ์ขยับตัวเล็กน้อย มือกำหมัดแน่น ไม่มีเสียงใดเล็ดลอดจากริมฝีปากเรียวได้รูป

หรือคุณอยากเห็นอะความารีน ฮีลเลอร์ ตายอย่างช้าๆ…”

 

“…ฉันตกลง

 

หึนั่นนับเป็นคำสัญญาจากเจ้าชายทรอนซีรา โซลิเซียร์ก็แล้วกันเมื่อพร้อม จงค่อยๆกลายร่าง คุณจะได้เชื่อมจิตหาผม จากนั้นก็นึกถึงสิ่งของที่ตามหา…”

 

          ทรอนซ์สูดลมหายใจเข้าลึก ค่อยๆก้มตัวลงผ่อนแรงและพลังเวทย์ที่ไหลผ่านกล่องเวทย์อย่างเข้มข้น ค่อยๆปล่อยให้อำนาจปีศาจเข้าครอบงำ แต่เขายังรับรู้และมีสติ ไม่นานนักร่างหนาก็แปรเปลี่ยนเป็นสัตว์มีขนมหึมา ตาสีน้ำเงินเข้มดูดุดันกวาดมองทั่ว ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ

 

            สิ่งของวิเศษปรากฎตรงหน้า ลอยค้างกลางอากาศ

และทันทีที่มันสัมผัสได้ถึงพลังปีศาจเข้มข้นในร่างหญิงสาวผู้ไม่ได้สติ ลูกแก้วสีใสก็ลอยไปอยู่เหนือร่างนั่น ก่อนจะค่อยๆฝังตัวเองลงบนกล่องเวทย์บริเวณกลางอก

 

            ปีศาจถอนหายใจออกเป็นเสียงคำรามครั้งหนึ่ง เมื่อเห็นดวงหน้าเล็กเริ่มมีสีเลือดฝาดดังเดิม

 

            มันได้ผล

ทรอนซ์โล่งอกไปเปราะนึงเพียงเท่านี้เขาก็ไม่มีอะไรต้องกังวลอีกแล้ว

 

ยินดีต้อนรับเจ้าชายทรอนซีรา โซลีเซียร์ สู่โทรปิคอร์นอย่างเป็นทางการ

 

            เสียงแหบพร่าน่าสะพรึงดังก้องในหัวซ้ำไปมาจนรู้สึกปวดร้าว ระบมไปทั่ว แตกต่างจากเสียงของเซย์ ทรอนซ์เริ่มรู้สึกเหมือนร่างกายไม่ใช่ของเขา และเขาสูญเสียการควบคุมเวทย์ไป จึงไม่สามารถดึงตัวตนร่างมนุษย์กลับมา

 

            นัยน์ตาสีน้ำเงินฉายแววกังวล ทอดมองร่างบางที่เริ่มขยับตัวช้าๆ ตากลมโตค่อยๆเผยอขึ้นทีละนิด มองสำรวจรอบๆจนนัยน์ตาสีแดงสดคู่นั้นหันมาสบ

 

ทรอนซ์? นาย?”ดวงหน้าหวานเต็มไปด้วยคำถาม และขณะที่ร่างนั้นกำลังจะพุ่งเข้ามาใกล้ ร่างของเขาเริ่มเซ และเหมือนถูกดูดไปด้านหลัง ได้เพียงแต่มองภาพสุดท้ายที่หล่อนพยายามจะคว้าเขาเอาไว้ด้วยสีหน้าตระหนกสุดขีด

 

            ร่างปีศาจถูกดูดหายไปอีกมิติ เหลือเพียงร่างหญิงสาวที่ทรุดฮวบลงไปกับพื้น ในตำแหน่งที่ เขาหายไปต่อหน้าต่อตา

 

 

            Writer: ขอเบรคไว้ก่อนแค่นี้เดี๋ยวมาต่อนะคะ ><

เม้นรอไว้เลยเดี๋ยวมาแน่ มาช้ามาเร็วขึ้นกับเวลาว่างนะคะ แงๆ 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 9 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2379 XIN49 (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 23 กรกฎาคม 2560 / 00:10
    ไรท์รูปท้ายบทอามาจากเรื่องอะไร
    #2,379
    1
    • #2379-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กรกฎาคม 2560 / 10:33
      Vampire knight จ้า
      #2379-1
  2. #2274 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 09:15
    มีความสุขแปปเดียวต้องจากกันอีกแล้ว????
    #2,274
    0
  3. #2016 Asuna ^^ (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 11 กันยายน 2558 / 00:02
    ไรท์เเต่งนิยายหนุกมากกกก>< เราพึ่งมาตามอ่าน ฟินมากค่ะ เป็นเเฟนตาซีเรื่องเเรกที่เราอ่านเเล้วติดใจม้ากกมากกก ฉากดราม่านี่เราร้องไห้ไปหลายทีล่ะ สงสารมารีน่าอ่าาTT ไรท์รีบมาเร็วๆนะค้าาา รออยู่ค่ะ><
    #2,016
    1
    • #2016-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:10
      ไม่กล้าเรียกว่าเป็นแฟนตาซีจ๋า เลยเพราะมันเน้นหนักที่รักหวานแหววมากกว่า การบรรยายก็เช่นกัน ดีจังที่ไม่งงการบรรยายของไรท์ 555
      #2016-1
  4. #2012 Nickname Donna (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 21:47
    กรี๊ดดดดดดดดดด!!! ค้างมากไรต์ จะรออ่านต่อน่ะ
    #2,012
    1
    • #2012-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:11
      ขอบคุณค่า อิอิ
      #2012-1
  5. #2011 Boombim (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 18:53
    อ็ากกกกกกกจะเป็ยยังไงต่ออะคะกลัวเหลือเกินกลัวทรแอนซ์จะไม่กลับมาอะคะโอ็ย ตอนแรกหวานไหงกลายเป็นงี้อะคะกลัวจริงๆนะ
    #2,011
    1
    • #2011-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:12
      ตอนต่อๆไปจะเข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ เป็นกำลังใจให้ทั่งคู่ผ่านอุปสรรคไปให้ได้นะคะ^^
      #2011-1
  6. #2010 milkystar (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2558 / 17:54
    แง~ ทรอนซ์  ไม่นะทรอนซ์ แง~ สงสารทรอนซ์ หวังว่านางเอกจะไม่เข้าใจผิดนะ สู้ๆน้ะค้ะไรท์ รออ่านตอนต่อไปอยู่น้าาาา
    #2,010
    1
    • #2010-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:12
      ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^^
      #2010-1
  7. #2004 aongaoyfc (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 23:49
    มาแล้ววว ดีใจจังเลย ทรอนซ์น่ารักมากกก สวีทไปอีกงือ ขอแบบนี้จนตอนจบเลยได้มั้ย ถูกใจมากจริงๆ55555
    #2,004
    1
    • #2004-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:14
      เดี๋ยวไรท์กระอักน้ำตาล ตายไปก่อนจะเขียนเรื่องจบนะคะ งือ
      #2004-1
  8. #2003 Boombim (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 20:24
    น่าร้ากกกกกกกยิ่งอ่านยิ่งหวานชอบบบบบบบถูกใจมากมาย
    #2,003
    1
    • #2003-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:14
      เปลี่ยนโหมดบ้าง
      #2003-1
  9. #2002 ... (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 20:07
    ตอนนี้มันชั่ง...//มดขึ้นจอเเทบเลต-///-

    พูดได้คำเดียวว่า ฟิน~ ^_^
    #2,002
    1
    • #2002-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:15
      55555 ไล่มดด่วนค่ะ
      #2002-1
  10. #2001 Fst Forsythia (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 20:03
    รีดติดนิยายเรื่องนี้ส่วนนึงเพราะคาแรกเตอร์ของพระนางคู่นี้55555555
    เซโร่ยูกิโอ้มายสวีทฮาร์ทททท ไม่นึกว่าจะมีคนเอายูกิกะเซโร่มาเป็นคาแรกเตอร์
    รีดชอบมากมากมากกกกก555555555555
    #2,001
    1
    • #2001-1 บาบิQ(จากตอนที่ 51)
      23 กันยายน 2558 / 16:15
      จริงๆไรท์ชอบท่านคานาเมะนะ TT แต่บุคลิกท่านคานาเมะคือแบบแพทริกซ์เลยอะค่ะ
      #2001-1
  11. #2000 FangFySama (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 12:01
    สนุกค่ะ อัพไวๆนะคะ รออยู่น้า
    #2,000
    0
  12. #1999 milkystar (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 10:55
    รักไรท์ที่สุด มาต่อไวไวนะคะ รออ่านนนนน
    #1,999
    0
  13. #1998 MonkeyGale (จากตอนที่ 51)
    วันที่ 5 สิงหาคม 2558 / 01:26
    ไรตเตอสู้ๆหวานมากก้ไม่ดีนะเดี๋ยวจะคิดว่าทรอนซ์กินยาหรือาหารผิดสำแดงนะ
    #1,998
    0