The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 50 : The Keyz(2) 50 ฝันที่เป็นจริง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,441
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[50]

            ห้องพักส่วนตัวของเหล่ากองกำลังทหารตระกูลครอสถูกตกแต่งอย่างเรียบง่ายไม่มีความพิเศษสะดุดตา เตียงคลุมผ้าปูสีขาววางอยู่กลางห้อง ชายหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีเงินค่อยๆทิ้งตัวลงนั่ง แล้วเอนลงนอน ยกท่อนแขนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อขึ้นหนุนหัว ตาสีน้ำเงินเข้มค่อยๆปรือลงพร้อมเสียงถอนหายใจออกอย่างเหนื่อยล้า

 

            ทรอนซ์ขมวดคิ้วแน่น พบว่าแม้พยายามข่มตาหลับเพียงใด ก็ไม่สามารถพักความคิดลงได้ หลายวันมานี้ตั้งแต่ที่เขาเข้าร่วมกองกำลังทหารและได้รับการแต่งตั้งเป็นองครักษ์ประจำกายของ เวรัน ครอส เขาก็แทบไม่มีเวลาว่างให้พัก หรือมีเวลาส่วนตัว ซึ่งนั่นก็อาจจะดีกว่าการที่เขาได้ว่างงานแต่กลับต้องมีเรื่องฟุ้งซ่านให้คิดไม่จบไม่สิ้น

 

            คนที่กำลังคิดถึงคนที่ทำให้เขานอนไม่หลับ

 

            ก๊อก ก๊อก

ทรอนซ์พลิกตัวยืนอย่างทะมัดทะแมง ใช้เวลาไม่นานในการเดินไปเปิดประตูห้อง

 

มีอะไรเสียงทุ้มเปรยเรียบไม่แสดงความรู้สึกเช่นเดิม มือหนารั้งบานประตูให้แง้มเพียงเล็กน้อย ทหารตระกูลครอสคนหนึ่งทำความเคารพหนึ่งรอบก่อนจะรายงาน

 

มีรายงานว่าเจ้าชายเดรโกถูกนำตัวมาที่นี่ครับ

           

            ทันทีที่ได้ยิน สีหน้าบุรุษฉายาเจ้าชายน้ำแข็งก็เผยสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย อย่างที่ไม่ค่อยมีให้เห็นได้บ่อยนัก ใครพามา

 

อะความารีน ฮีลเลอร์ได้บุกเข้าปราสาทโทรปิคอร์น แล้วชิงตัวเจ้าชายกลับมาได้ครับ ตอนนี้กำลังมีการไต่สวน…”

 

“…ว่ายังไงนะเสียงทุ้มฟังดูเครียดพร้อมไอน้ำที่พวยพุ่งออกรอบกายบุรุษธาตุน้ำบริสุทธิ์ ทำเอาคนรายงานกล่าวสะดุด หน้าเริ่มซีดเป็นสีเดียวกับกระดาษ เพราะคิดว่าเขารายงานหรือทำอะไรผิดพลาด

 

ครับ?”

 

อะความารีนเกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้งั้นหรอ

 

ใช่ครับ เท่าที่ได้ยินมา ท่านหญิงบุกเดี่ยวเข้าปราสาทโทรปิคอร์น แทบไม่น่าเชื่อว่าสามารถเอาชีวิตกลับมาได้แต่สภาพร่างกายตอนนี้ก็แย่ไม่ใช่น้อยเหมือนกัน

 

            ได้ยินเพียงเท่านั้น มือหนาก็คว้าคอเสื้อคนตรงหน้าอย่างลืมตัว

เธอเป็นอะไรมากหรือเปล่า

 

เอ่อ…”เห็นสีหน้างุนงงของฝ่ายตรงข้าม ทรอนซ์จึงตระหนักได้ว่าเขาคงใจร้อนมากเกินไป จึงค่อยๆคลายเสื้อที่จับไว้เล็กน้อยแต่ไม่ยอมปล่อย ท่านหญิงกำลังเข้ารับการรักษาอยู่ในอาคารฮีลเลอร์ สเตชั่นครับ ส่วนเจ้าชายเดรโกยังไม่ได้สติตั้งแต่กลับมาถึง

 

            ทรอนซ์เม้มปากแน่น เขารู้สึกเจ็บแปลบกลางอก กล้ามเนื้อทุกส่วนตึงเครียด ก่อนจะพลิกกายเดินไปยังทางเดิน ที่ตรงสู่อาคารผู้รักษา

 

 

            ฉันพยายามขยับแขนขาอยู่นานแต่ไม่เป็นผล รู้สึกร่างกายหนักอึ้ง เหมือนถูกทับด้วยของหนัก ทำได้แค่ขยับเปลือกตาขึ้นลงช้าๆ เห็นดวงหน้าของท่านพ่อ ท่านแม่ และผู้ใช้เวทย์คนอื่นที่สวมชุดฮีลเลอร์สีขาวประดับด้วยตราลายกุหลาบสีแดง

 

เข้มแข็งไว้นะลูกเสียงของท่านแม่ฟังดูสั่นเครือสีหน้าก็ดูซีดกว่าครั้งไหนๆ จนฉันนึกอยากจะยกมือขึ้นสัมผัสดวงหน้าที่ฉายรอยกังวลนั้น แล้วบอกแม่ว่าฉันไม่เป็นอะไร

 

            แต่ปัญหาคือ ฉันขยับตัวไม่ได้เลย

ตั้งแต่ใช้พลังลมฝืนบินโดยแบกเดรโกที่ไม่ได้สติไว้ตลอดทาง ฉันก็ค่อยๆรู้สึกหมดแรงมากขึ้นเรื่อยๆ ถ้าไม่ใช่เพราะพลังของธาตุทั้งสี่ ป่านนี้คงไม่มีทางหนีออกมาได้

 

            ท่านพ่อผู้ยืนอยู่ใกล้ฉัน เริ่มร่ายเวทย์พร้อมกับประกอบสายสี่เส้นเข้าไว้กับร่างของฉัน บริเวณกลางอก ซึ่งเข้าใจว่าเป็นตำแหน่งบริเวณกล่องเวทย์

 

            ทันใดนั้นฉันรู้สึกจุกแน่นกลางอก เจ็บเสียดแต่ก็รับรู้ได้ถึงพลังเวทย์ที่ถ่ายเททะลักเข้ามาในกล่องเวทย์ ฉันหลับตาปี๋กลั้นความเจ็บและความรู้สึกเวียนหัว แต่ไม่นานก็เริ่มชิน

 

พ่อกำลังกระตุ้นกล่องเวทย์ของลูกให้กลับมาทำงานปกติหลังจากที่เราได้ล้างพิษปีศาจออกจากร่างของลูกจนหมดแล้วโชคดีที่ยังทันเวลาพอดีเสียงแหบพร่าแฝงพลังทำให้ไม่ต้องลืมตาก็รู้ได้ว่าเป็นเสียงของพ่อ ฉันค่อยๆฝืนขยับเปลือกตา แต่มือหนาอุ่นๆก็แตะหน้าผากเบาๆ

 

จะดีกว่าถ้าลูกได้พักผ่อน นอนเถอะลูกรัก ตื่นมาแล้วลูกจะรู้สึกดีขึ้นเสียงพ่อเริ่มหายไป พร้อมกับรอยจูบบนหน้าผากจากพ่อกับแม่ สติฉันค่อยๆดิ่งวูบลง แล้วทุกสรรพสิ่งก็ตกอยู่ในความเงียบ และมืดมิด เหมือนเหลือฉันเพียงคนเดียวในห้องรักษา

 

อะความารีนเสียงทุ้มฟังคุ้นหู ปลุกสติที่กำลังเคลิ้มหลับให้ฝืนลืมตาขึ้นครึ่งนึง

 

            ภาพตรงหน้าดูเลือนลางชายคนหนึ่งสวมชุดสีดำเข้ารูปเขาก้าวตรงเข้ามาใกล้ก่อนจะหยุดอยู่ข้างๆฉัน

 

            ฉันรู้สึกน้ำตารื้นและไหลออกมาเป็นสาย แม้มองเห็นหน้าเขาได้ไม่ชัด แต่ไม่มีทางที่ฉันจะจำคนที่ฉันรักไม่ได้

 

ทรอนซ์ฉันพยายามเปล่งเสียงออกมา แต่มันฟังดูแหบพร่าจนน่ากลัว เกือบจะเรียกว่าไร้เสียง

 

ทำไมทำไมเธอชอบหาเรื่องให้ตัวเองเจ็บตัวนักดวงหน้าคมคายโน้มลงมาใกล้ มือหนาสัมผัสใบหน้าฉันอย่างเบามือ จนแทบไม่รู้สึก ฉันเห็นนัยน์ตาสีเข้มนั่นชัดเจนขึ้นเมื่อเขาจ้องนิ่งมาที่ฉัน

 

ฉัน..”

 

ไม่ต้องพูดแล้วไม่ต้องพูดอะไรทั้งนั้นเขาอิงหน้าผากตัวเองไว้กับหน้าฉัน เสี้ยวหน้าเขาดูเคร่งเครียด หน้าตอบซูบเหมือนคนอดหลับอดนอน ฉันผิดเอง ที่ปกป้องเธอไม่ได้

 

            ฉันพยายามขยับมือ ก็พบว่าถึงต้องฝืนต้านความหนืด หนักแขน แต่ก็ยังค่อยๆแตะไหล่กว้างเบาๆ ทรอนซ์ขยับตัวชำเลืองไปยังมือนั้น ก่อนจะเอื้อมมือหนาขึ้นมาจับกุมไว้

 

ต่อจากนี้เธอไม่ต้องทำอะไรแบบนั้นอีกจะไม่มีใครทำร้ายเธอได้อีก…”มือหนากำชับแน่นขึ้น ก่อนจะยกมือฉันขึ้นสัมผัสกับริมฝีปากเรียวที่ทาบทับจูบลงมาอย่างแผ่วเบาทะนุถนอม

 

            ทรอนซ์นาย

 

นี่ฉันกำลังฝันอยู่ใช่ไหมฉันอดพูดออกมาไม่ได้ ถึงจะฟังดูแทบไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเลยก็ตาม

 

อะความารีนเสียงทุ้มทรงพลังเรียกชื่อฉันอีกครั้ง มือหนาประคองมือข้างหนึ่งของฉันไว้อย่างเบามือ ราวกับเป็นสิ่งของล้ำค่าเหมือนกับว่านั่นเป็นสิ่งสำคัญที่สุดสำหรับเขา เธอคงไม่ได้เชื่อว่าฉันไม่ได้รักเธอใช่ไหม

 

            อืมความมึนชาแล่นพล่านเข้าทั้งร่าง จนฉันเริ่มคุมสติที่มีไม่ได้ แม้ว่าใจไม่อยากจะปิดสวิตช์การรับรู้ตามร่างกาย แต่มันถูกฝืนใช้งานมานานจนไม่สามารถทนได้ต่อไป

 

ฉัน…………”

 

            เสียงของทรอนซ์หายไป พร้อมกับสติที่ดับวูบอีกครั้ง

 

 

            ปวดหัว

ฉันค่อยๆลืมตา หลายครั้งที่หมดสติแล้วฟื้นมาแรกๆจะรู้สึกมึน ต้องใช้เวลาในการปรับสายตาอยู่สักพักใหญ่ ซึ่งพักหลังๆมานี้รู้สึกว่าชีวิตฉันมันจะเจอเหตุการณ์ซับซ้อนแบบนี้บ่อยเกินไปแล้ว

 

แกฟื้นแล้วหรอ โอ๊ย ยัยบ้า สลบไปตั้งสามวัน ทำเอาคนอื่นไม่ได้หลับไม่ได้นอน- -!”เสียงแหวดังขึ้นจากคนที่นอนอยู่เตียงเดี่ยวข้างๆ

 

ราล์ฟ…”ฉันกลืนน้ำลายลงคอเพราะรู้สึกคอแห้งมาก เกิดอะไรขึ้นกับฉันบ้าง

 

ก็โดนถ่ายพลังเวทย์ ดิน น้ำ ลม ไฟ ปรับจนกล่องเวทย์เข้าสู่สมดุลปกติ อาการแกก็ขึ้นๆลงๆ จะตายแหล่ไม่ตายแหล่ หยุดหายใจไปสองสามครั้งเอง คนอื่นเขาแทบไม่ได้นอนราล์ฟบรรยายอย่างมันปาก จนแทบไม่อยากเชื่อว่ามันห่วงว่าฉันจะตายจริงๆ

 

แล้วแกสบายดีไหม

 

ถามตัวเองเถอะ อะความารีน ฮีลเลอร์คราวนี้น้ำเสียงเริ่มกระแทก สายตาฉายแววตัดพ้อต่อว่าเต็มที่ แกวางแผนงี่เง่าอะไรกันไม่เคยบอกฉัน นี่ฉันเพื่อนแกรึเปล่า ทำอะไรไม่รู้จักคิด! มันเสี่ยงแค่ไหนรู้รึเปล่า คิดสิคิด!”

 

มันคงโกรธที่ฉันวางแผนลอบเข้าปราสาทโทรปิคอร์นโดยไม่บอกมันก็มันยังป่วยอยู่แบบนี้ขืนเล่าแผนทั้งหมด รับรองว่ามันจะไม่คิดอะไรทั้งนั้นอย่างที่ว่า แล้วกระโจนเข้าลุยด้วยอย่างแน่นอน

ขอโทษที่ฉันไม่ได้บอกแกฉันเบ้ปาก ทำหน้าเสียใจอย่างสุดซึ้ง แกคงคันไม้คันมือสินะ ไว้คราวหน้าฉันจะไม่พลาดชวนแกไปด้วย

 

จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วจ้ะ มารีน่าเสียงหวานหยาดเยิ้มในโทนสูงประหลาดทำเอาต้องกลืนน้ำลายลงคออีกหนึ่งรอบ พอเลื่อนปรับสายลานสายตาและโฟกัสก็พบว่าท่านพ่อและท่านแม่เพิ่งจะเดินพ้นบานประตูเข้ามา

 

ลูกไม่ควรเอาตัวเองเข้าไปเสี่ยงขนาดนั้นท่านพ่อย้ำคำ ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียงฉัน มือหนาทาบลงบนอก เกิดแสงสีขาวนวลสว่างวาบ กล่องเวทย์เริ่มซ่อมแซมตัวเองได้แล้ว เราเกือบเสียลูกไป รู้ไหมว่ามันทำให้พ่อกับแม่ไม่สบายใจขนาดไหน

 

            น้อยครั้งที่ท่านพ่อจะพูดราบเรียบแต่แอบดุ นั่นแปลว่าท่านจริงจัง นั่นทำให้ฉันเริ่มใจแป้ว

 

มารีน่าขอโทษค่ะ ท่านพ่อ ท่านแม่ ต่อจากนี้จะไม่ทำอีกฉันได้ยินเสียงถอนหายใจจากเพื่อนคนป่วยเตียงข้างๆ และนึกอยากถีบแต่ต้องสำรวมกิริยา แล้วสถานการณ์ตอนนี้เป็นไงบ้างคะ

 

            ล่าสุดโทรปิคอร์นเหมือนจะวางแผนบุกโจมตี ฉันค่อยๆระลึกจำเหตุการณ์ตั้งแต่ออกเดินทาง และตอนบุกเข้าปราสาทได้ทีละนิด

 

ทหารของเราต้านรับไว้ได้ เพราะเพื่อนของลูกส่งข่าวมาบอกพวกเราทันเวลา แต่เราก็สูญเสียไปไม่น้อยจ้ะท่านแม่ให้คำตอบ มืออุ่นๆบีบมือฉันเบาๆอย่างให้กำลังใจ ลูกควรพักรักษาตัวให้ดีก่อน อย่าเพิ่งคิดมากนะจ๊ะ

 

            เราใช้เวลาทักทายกันอีกสักพักแล้วท่านทั้งสองก็ต้องกลับไปทำงานต่อ ได้ยินว่าจำนวนผู้ใช้เวทย์ที่อยู่ในการดูแลพุ่งขึ้นเป็นสองเท่าจากเหตุการณ์เมื่อสามวันก่อน ในขณะฉันสลบไม่ได้สติอยู่

 

เออ ใช่!! แล้วเดรโกล่ะ เขาอยู่ไหนฉันสะดุ้งพรวดขึ้นนั่ง ตาเบิกกว้างอย่างตื่นๆ

 

ได้ยินว่ายังไม่ฟื้นนะ ไม่รู้ว่าพวกสภามืดทำอะไรกับเขาไว้ ปลุกยังไงก็ไม่ตื่นราล์ฟยักไหล่ นอนเหยียดเอาขาวางไว้บนขอบเตียงที่ยกสูง มือถือน้ำชาข้างนึง อีกข้างถือสมุดเล็กๆหนึ่งเล่มดูมันจะสบายเกินไปไหม

 

แย่แล้วต้องเกิดเรื่องไม่ดีกับเขาแน่ๆ

 

แล้วแกไม่คิดจะถามถึงอีกคนบ้างหรอราล์ฟปิดสมุดฉับ มองหรี่ตาสื่อความนัยน์ประหลาดชอบกล

 

อีกคนแกหมายถึงทรอนซ์?”ฉันพึมพำเสียงเบา ในใจรู้สึกเบาหวิวราวกับว่าถ้ามีลมพัดมามันคงปลิวหลุดลอยไป

 

            ทำไมฉันต้องถามถึงเขา ในเมื่อเขาไม่แม้แต่จะสนใจฉัน

 

นี่แกจำไม่ได้หรอ ว่าใครที่มาหาแกทุกวัน

 

เขามาหาฉัน?”ฉันทวนคำอย่างงงๆ

 

เออสิ มาหาฉันมั้ง!”ราล์ฟแหวใส่

 

ฉันจำไม่ได้เลยฉันส่ายหน้าเบาๆ พยายามเค้นความทรงจำแต่มันคงกำลังฟื้นตัว พอพยายามคิดก็ปวดหัวหนักขึ้น ฉันไปดูเดรโกหน่อยดีกว่า อยากแน่ใจว่าเขาสบายดี

 

อยู่ห้องข้างๆนี่แหละแต่แกไม่ควรขยับ--”

 

            ฉันลุกพรวด ใช้พลังลมพยุงตัวโดยที่แทบไม่ได้ขยับร่างด้วยแรงตัวเองเลยสักนิด ราล์ฟถลึงตามองแล้วด่าอย่างไร้เสียง

เสียใจด้วยนะราล์ฟที่แกไม่มีธาตุลม นอนรอตรงนี้ เดี๋ยวฉันมา

 

 

            เสียงประตูปิดลงพักใหญ่ ขณะที่เขา ราล์ฟเฟ ครอส กำลังนั่งนับหนึ่งถึงร้อยข่มสติที่อยากจะลุกขึ้นมากระโดดถีบท่านหญิงคนสำคัญของแคปริคอร์น ถ้าไม่ติดว่าหนึ่ง สภาความมั่นคงของแคปริคอร์นจะต้องเอาเรื่องเขา สอง มันเป็นลูกสาวของฮีลเลอร์ที่รักษาชีวิตของเขาไว้อยู่

 

            ก๊อก ก๊อก

ราล์ฟ..”เสียงเรียกดังขึ้นทางประตู ตาสีฟ้าเทาเลื่อนไปสบกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม ที่ฉายรอยฉงน

 

และสามมันเป็นคนสำคัญของเจ้าชายทรอนซีรา โซลีเซียร์

 

อะความารีนไปไหนเสียงทุ้มพูดราบเรียบแต่น้ำเสียงบีบเค้น แม้จะเป็นคำถามที่ราล์ฟคาดการณ์ไว้ไม่ผิด แต่ก็อดใจหายวาบแทนอีกคนไม่ได้

 

ไปเดินเล่นมั้งเขาพูดตะกุกตะกัก รีบยกน้ำชาขึ้นซดโดยลืมว่าน้ำในถ้วยหมด! แต่ก็ยังทำเป็นดื่มต่อได้อย่างแนบเนียน

 

ราล์ฟเฟ ครอสเอาอีกแล้ว งานเข้าที่ตูทุกที - -

 

อยู่ห้องข้างๆ เดี๋ยวมันก็กลั---”

 

            ปัง

ยังพูดไม่ทันจบประโยค ก็ได้ยินเสียงกระแทกประตูปิดดัง ร่างเจ้าชายน้ำแข็งหายไปอย่างไร้ร่องรอย

 

 

            อะความารีนเพ่งมองดวงหน้าคมคายยามหลับสนิท ลมหายใจเข้าออกสม่ำเสมอ มือหนานั้นประสานทับบนลำตัว สีหน้าดูผ่อนคลายราวกับไม่มีเรื่องใดใดที่ทำให้เขากังวล

            แล้วทำไมนายถึงไม่ตื่นล่ะเดรโก

 

ถ้านายได้ยินฉัน ช่วยพยายามฟื้นขึ้นมาเถอะนะ เดรโกหญิงสาวกระซิบเสียงแผ่ว พลางเอื้อมมือขึ้นแตะแขนคนนอนหลับเบาๆ ไม่นานหล่อนก็เบิกตากว้างอย่างตื่นๆ เพราะนิ้วมือที่วางนิ่งในตอนแรกกลับดูเหมือนจะขยับ!

 

เดรโก เดรโกนายได้ยินฉันไหม เดรโก!”หล่อนปราดเข้าไปใกล้ โน้มตัวลง ใจเต้นเร็วอย่างมีความหวัง

 

            หมับ

มีแรงมหาศาลบางอย่างดึงร่างเล็กให้ลอยขึ้น ตาสีแดงกระพริบปริบๆเมื่อสัมผัสกลิ่นไอเวทย์ที่เคยคุ้นกลิ่นธาตุน้ำบริสุทธิ์จางๆและท่อนแขนแข็งแกร่งที่โอบรอบเอวหล่อนไว้จนตัวลอย

 

ทรอนซ์?”อะความารีนเบือนหน้าไปสบกับสายตาขุ่นๆจากใครบางคนที่กำลังทำให้หล่อนหน้าร้อนวูบวาบและใจเต้นรัวเร็วไปพร้อมๆกัน

 

มาทำอะไรน้ำเสียงเย็นเยียบบวกกับสีหน้าดุดัน คอยรั้งไม่ให้สติหลุดลอยออกไปไกลนัก

           

            ความจริงที่ไม่มีวันเปลี่ยนแปลงความเย็นชาที่ต้องเจอจากนั้นหล่อนก็ต้องเจ็บอยู่ฝ่ายเดียว

 

ฉันจะทำอะไรมันก็เรื่องของฉันคิดได้ดังนั้น หล่อนเลือกที่จะปกป้องตัวเองบ้างโดยหวังว่ากำแพงนั้นจะสร้างเพื่อกันไม่ให้ใครบางคนเข้ามาทำร้ายจิตใจได้อีก

 

“…”นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มหรี่ลง จับจ้องดวงหน้าหวานละมุนที่เชิดหน้าขึ้น เม้มปากแน่นเหมือนข่มกลั้นอารมณ์ว้าวุ่นภายใน ซึ่งน่าขำแต่ขำไม่ออกสำหรับทรอนซ์ในตอนนี้

 

นี่ไม่ใช่หน้าที่ของอะความารีน ฮีลเลอร์ เธอถูกสั่งไม่ให้ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ทรอนซ์เปรยเรียบ ปากเรียวแทบไม่ขยับ ขณะที่อีกฝ่ายเริ่มทนเห็นเขาที่ดูเหมือนไม่รู้สึกอะไรไม่ได้อีกต่อไป

 

ไม่ให้ฉันยุ่งกับเรื่องนี้หรือไม่ให้ฉันยุ่งกับนายอะความารีนรู้สึกเจ็บแปลบกลางอก ไม่รู้ว่าเป็นเพราะเพิ่งผ่านการรักษากล่องเวทย์ หรือเป็นเพราะอย่างอื่นกันแน่ แต่ทว่าน้ำตาหนึ่งหยดที่ไหลผ่านแก้มเป็นเครื่องยืนยันว่าสาเหตุของการเจ็บปวดครั้งนี้คืออะไร

 

“…”

 

นายจะให้ฉันออกไปจากชีวิตนายจริงๆใช่ไหมทรอนซ์หญิงสาวเบ้ปาก รู้สึกเกินขีดจำกัดที่เธอสามารถแบกรับ ความอดทนทั้งหมดที่เคยมีกลับพังทลาย ต่อหน้าคนตรงหน้าเธอยอมแพ้ ยอมศิโรราบเจ้าชายน้ำแข็งจอมเย็นชา

 

มากับฉันมือหนากระตุกร่างเข้าหาวูบหนึ่ง ก่อนที่จะช้อนร่างบางไว้แนบอก ตาสีน้ำเงินเข้มปราดมองดวงหน้าเล็กที่เต็มไปด้วยคำถามแว๊บนึง ก่อนจะกระโจนออกไปยังบานหน้าต่างที่เปิดอยู่

 

กริ๊ดดดดดแม้แต่คนที่มีเวทย์ธาตุลมในกาย สามารถเหาะเหินเดินอากาศได้แต่ก็อดกรีดร้องออกมาไม่ได้ อะความารีนหลับตาปี๋ในอ้อมกอดแข็งแกร่ง เธอไม่ได้รับแรงสะเทือนเลยแม้แต่น้อย เพราะคนข้างๆประคองร่างเธออย่างทะนุถนอม เมื่อสงสัยว่าเขาสามารถเหาะบนอากาศได้อย่างไร นัยน์ตาสีแดงก็ค่อยๆปรือขึ้นช้าๆ ก็พบว่าทรอนซ์กำลังพาเธอมุ่งไปไกลห่างจากอาคาร ไกลจากตัวเมือง โดยที่เขาสร้างธารน้ำแข็งต่อยาวไปเรื่อยๆ ขนาดพอดีกับเท้าทั้งสองข้างของเขา ตลอดการเดินทางเธอจึงไม่ต้องรับแรงสะเทือน

 

            นัยน์ตาสีแดงกระพริบถี่ๆต้านแรงลมก่อนเลื่อนสายตามองเสี้ยวใบหน้าคมคายที่อยู่ใกล้มากจนลมหายใจของหล่อนเป่ารดต้นคอของเขา

 

            มือเล็กที่โอบคล้องคอไว้หลวมๆตอนแรก กระชับแน่นขึ้นตากลมโตปรือลงอย่างแช่มช้า เอนหัวซบแผงอกอุ่นๆ ชวนผ่อนคลาย จนลืมความเจ็บปวดทั้งหมดที่เคยรู้สึก ราวกับว่าโลกหยุดหมุน เวลาหยุดเดิน มีเพียงเขาและเธอเท่านั้น หล่อนไม่ได้ต้องการพลังยิ่งใหญ่ล้นฟ้า ไม่ได้ต้องการอำนาจเหนือทุกสรรพสิ่ง

           

ฉันคิดถึงนายเสียงหวานฟังอู้อี้ไม่ได้ศัพท์ เนื่องจากร่างกายยังฟื้นตัวไม่ดีนักหล่อนจึงผล็อยหลับไปอย่างง่ายดาย

 

            ทรอนซ์เหลือบมองเจ้าคนที่กำลังเคลิ้มจะหลับในอ้อมกอด ดวงหน้าหวานยามหลับไหลไม่ได้สติชวนให้นัยน์ตาสีทะเลลึกทอประกายอ่อนโยน ริมฝีปากเรียวกระตุกยิ้มอย่างพอใจ

 

 

[50%]

  

ตื่นได้แล้ว อะความารีน

           

            เสียงทุ้มฟังดูนุ่มหูดังใกล้ ใกล้มากสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆของใครบางคนที่เป่ารดแก้มข้างซ้าย ฉันค่อยๆลืมตา

 

            ไม่นะ

ฉันฝันถึงเขาอีกแล้วหรอเนี่ย

 

ทรอนซ์นายอีกแล้วฉันถอนหายใจเฮือกใหญ่ จ้องไปยังดวงหน้าที่ดูเกือบจะงุนงงของคนที่กำลังอุ้มฉันไว้ ด้วยท่อนแขนแข็งแกร่งของเขา นายดูเหมือนจริงมากเลยนะครั้งนี้

 

“...”ทรอนซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย เหมือนเขาอยากจะพูดอะไร แต่ไม่ได้พูด

 

ช่างเถอะๆ เดี๋ยวฉันก็คงตื่นแล้ว แล้วนายตัวจริงก็คงทำร้ายจิตใจฉันซ้ำๆเหมือนเดิม ชิ! ไอ้คนเย็นชา ขี้เก๊ก!”ฉันบ่นพึมพำเบาๆ เอานิ้วมือจิ้มอกคนข้างๆแรงๆหนึ่งทีหวังให้หายแค้นได้บ้าง!

 

            ฝันครั้งนี้แปลกมาก เหมือนจริงมากเพราะแผงอกของเขามันอุ่น กลิ่นธาตุน้ำบริสุทธิ์ก็ปรากฏชัดกว่าครั้งไหน

 

หืมม์ฉันเอนหน้าซบอกอุ่นๆอีกครั้ง เอาหน้าถูไปไถมาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่ได้เข้าใจผิดพอเงยหน้าขึ้นมาก็พบกับหน้าเครียดๆ กับนัยน์ตาสีเข้มคมกริบ

 

ฝันงั้นสินะทรอนซ์กระตุกยิ้มที่มุมปาก คล้ายว่าเขาจะยิ้ม มั้งนะ… “งั้นเธอคงต้องตื่นได้แล้ว

 

อะอะไร นายจะโยนฉันลงหรอ กริ๊ดดดดด!!”ฉันโอบรอบคอเขาอย่างแน่นเมื่อดูเหมือนว่าเจ้าชายเย็นชาใจโฉดนั่นกำลังจะแผลงฤทธิ์ใส่! “อย่าน้า! อย่าทำฉัน ฮือๆๆ ทรอนซ์ ม่ายยยย!T^T”

 

            ทรอนซ์ปล่อยแขนทั้งสองข้าง แต่ไม่รู้ว่าชาติก่อนฉันเคยเกิดเป็นตุ๊กแกหรือไม่ นั่นจึงไม่สามารถสลัดร่างฉันให้หลุดลงไปได้ วะฮ่ะฮ่าๆๆๆ

 

เดินเองได้แล้ว- -”เขาทำเสียงดุ

แงๆๆ นายไม่ตามใจฉันหน่อยหรอ นี่มันความฝันฉันนะ!”

ยังยังไม่ตื่นอีกใช่ไหม

ไม่!! ไม่อยากตื่น ฉันอยากกอดนายนานๆฉันลดเสียงลงเมื่อถึงประโยคสุดท้าย ก่อนที่ความเงียบเข้าคลอบคลุมพื้นที่โดยรอบ ทรอนซ์โอบเอวฉันไว้หลวมๆ ฉันเงยหน้าขึ้นประสานสายตากับเขา

อืมแล้วฉันก็ต้องอึ้งกับปฎิกริยาตอบกลับทรอนซ์โอบร่างฉันเบาๆ หลับตาพริ้มขณะที่พิงซบหน้าไว้กับหัวฉัน

 

            ออะไรเนี่ย นี่มันเป็นฝันที่ดีที่สุดตั้งแต่เกิดมาแล้วโว้ย!!></////

 

ทรอนซ์ ถึงฉันคิดว่าจะไม่หวังอะไรแล้ว แต่ความจริงฉันอยากได้ยินจากปากนายว่านายรู้สึกยังไงกับฉันฉันพูดอย่างรัวเร็ว ไม่มีความอาย เขอะเขินใดใดทั้งสิ้น

ก็มันจะไปเสียหายอะไร๊ กะอีแค่ความฝัน? ไม่ต้องห่วงมาด ภาพพจน์ ศักดิ์ศรีอะไรทั้งนั้นแล้ววินาทีนี้

 

เธอคิดว่ายังไงล่ะทรอนซ์ผละออก และปล่อยให้ร่างฉันเป็นอิสระ โดยที่มือหนาทั้งสองข้างวางบนบ่าฉันไว้หลวมๆ ก้มตัวลงในระดับสายตาของฉันเอ่อ ตาสีทะเลลึกนั่นอยู่ห่างไม่ถึงคืบ ดวงหน้าหล่อละลายนั่น ยิ้มนิดๆอย่างร้ายกาจที่สุด!

 

ฉันไม่กล้าคิดหรอก-///-”ฉันพูดอึกอัก หน้าร้อนซู่ ช่วยไม่ได้ใครใช้ให้เขาทำอะไรแบบนี้ล่ะ โอ๊ย หัวใจฉัน แกเต้นช้าๆหน่อยได้ไหม!! “เดี๋ยวๆ นายช่วยหยุดหว่านเสน่ห์ใส่ฉัน แล้วตอบมา ตอบให้ชัดๆเลยนะ ฉันกำลังตั้งใจฟัง

 

            ทรอนซ์พ่นลมหายใจออกทางจมูก เหมือนเขากลั้นขำ? แต่ฉันไม่ขำเฟ้ย ฉันจริงจัง!=[]=

 

ทรอนซ์!!”

 

           

ทรอนซีราเสียงชายคนนึงดังแทรกเข้ามา ทำให้ทั้งฉันและทรอนซ์แยกออกจากกัน พลางหันหน้าไปมอง

 

มาครบแล้วสินะทรอนซ์กลับสู่โหมดเดิม คือเคร่งขรึมและเย็นชา- - …

 

เริ่มภารกิจเลยไหมชายคนเดิมถาม เขาสวมชุดสีดำเข้ารูปเหมือนทรอนซ์ทหารองครักษ์แห่งตระกูลครอส

 

            เอ่อไหงเขาถึงโผล่เข้ามาล่ะ ฉันกับทรอนซ์ควรจะได้อยู่สองต่อสองสิ!

 

เดี๋ยวๆ นายนายนั่นแหละ ช่วยออกไปก่อนได้ไหม มันใช่เวลาไหมเนี่ย!- -”ฉันบ่นอย่างหัวเสีย นายคนนั้นชะงักไป มองฉันสลับกับทรอนซ์ ก่อนที่จะจากไปเมื่อทรอนซ์พยักหน้าให้

 

ฉันติดภารกิจกวาดล้างโทรปิคอร์นที่มาบุกพื้นที่แคปริคอร์น ที่นี่เรียกว่าทรานซิลเวียร์ทรอนซ์อธิบายช้าๆ แต่ฉันไม่ค่อยสนใจฟังเท่าไหร่

 

อื้อๆๆ นายก็ยกเลิกภารกิจของนายไปก่อน แล้วอยู่กับฉันก็พอฉันยิ้มร่า ขณะสอดมือคล้องแขนเขา

 

เธอแยกไม่ออกจริงๆหรือว่าอะไรคือความจริง หรืออะไรคือความฝันทรอนซ์เผยสีหน้าประหลาดใจ ก็จะส่ายหน้าเบาๆคล้ายจะเอือมระอา

 

หาก็ฉันฝันถึงนายบ่อยมาก แล้วก็ไม่เห็นว่ามันจะต่างกันตรงไหน?”ฉันสวนกลับทันควัน

 

แบบนี้ไงทรอนซ์กระตุกยิ้มชวนให้ใจละลายอีกครั้ง มือหนาเอื้อมขึ้นมาประคองใบหน้าฉันไว้ขณะที่ฉันกำลังจะหลับตาพริ้ม

 

            หมับ

มือคู่เดิมก็บีบแก้มฉันแล้วดึงออกข้างไปมา!ซึ่งมันเจ็บมาก!

 

โอ๊ย!!!”ฉันผละออกจากคนตรงหน้า พลางยกมือขึ้นจับแก้ม เจ็บนะ!”

 

ในฝันเธอเจ็บได้ด้วยหรอทรอนซ์เลิกคิ้ว ดูก็รู้ว่าแกล้งทำสีหน้าประหลาดใจ ฮึ่ย!นี่เขาไปเลียนแบบความกวนแบบนี้มาจากใครฟะ

 

แต่นั่นแปลว่า นี้ไม่ใช่ฝัน เหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นจริง…??

จริงๆหรอ…?

ทรอนซ์อยู่ตรงหน้าฉันจริงๆ…?

 

ทรอนซ์นาย…”ฉันเบิกตากว้าง เริ่มรู้สึกตื่นเต้นจริงจังเป็นครั้งแรก และเมื่อย้อนทวนคำพูดไร้ยางอายของตัวเอง และหน้าก็ไม่ได้ฉาบปูนซีเมนต์ จึงรู้สึกร้อนวูบวาบขึ้นมา

 

ตื่นได้ซักทีนะเขาเหลือบมองหน้าขึ้นสีของฉันแว๊บนึง ก่อนจะเสมองทางอื่น

 

แย่แล้วพูดอะไรออกไปบ้างเนี่ย ฮือT/////T 

 

“…ฉันต้องไปทำภารกิจ

 

อ๋อ นายไปเถอะฉันรีบพูดโดยไม่คิด ฮือๆ อะไรก็ได้ที่ไม่ต้องเผชิญหน้าเขาตอนนี้ อายชะมัด! อายเป็นบ้าเลย! ทำไมไม่เอะใจเร็วกว่านี้ฟะเรา!

 

ฉันอยากให้เธอคอยอยู่ข้างๆฉัน อะความารีนเสียงทุ้มนุ่มลึกจากปากเรียวสะกดสายตาให้ฉันจ้องตอบไปที่เขาอย่างกล้าหาญ

 

ให้ฉันอยู่ข้างๆนาย?”ฉันรู้สึกจุกที่อก น้ำตารื้นๆที่ขอบตา แต่รู้ว่านี่ไม่ใช่เวลาที่จะทำซึ้งกว่านี้ จึงสะกดกลั้นมันไว้

 

ไม่ต้องใกล้มากแค่อยู่ในที่ที่ฉันมองเห็นเธอ และปกป้องเธอได้ก็พอ

 

“…”

 

            ร่างหนาค่อยๆก้าวเข้ามาใกล้ ฉันแทบไม่ได้ยินเสียงอื่นนอกจากเสียงหัวใจตัวเองที่กระหน่ำเต้นรัวไม่หยุด และแทบมองไม่เห็นอะไรนอกจากดวงหน้าหล่อเหลาคมคายไร้ที่ติ ที่โน้มเข้ามาใกล้ จนริมฝีปากเขาหยุดอยู่ข้างๆหู

 

            เสียงกระซิบดังแผ่ว ราวกับสายลมเอื่อยยามหนาวที่พัดผ่าน และสะกิดร่างเบาๆแต่สะท้านทั้งตัว รวมถึงหัวใจของฉันด้วย

ฉันรักเธอ

 

 

            เงาร่างผู้ใช้เวทย์สิบกว่าคนซ้อนทับกันสนิทเนียนไปกับเงาต้นไม้ใหญ่ สายตาทุกคู่จับจ้องผ่านความมืดไปยังจุดๆเดียว ทิศใต้อันเป็นทางผ่านที่โทรปิคอร์นใช้เดินทางมายังเมืองทรานซิลเวียร์ เมืองเล็กๆแห่งนี้จึงตกเป็นพื้นที่อันตราย และผู้คนได้ถูกอพยพไปสองสามวันที่แล้ว

 

            ทหารแคปริคอร์นได้รับคำสั่งมาเพื่อค้นหาผู้ใช้เวทย์ที่ยังหลงเหลืออยู่ และหากมีการปะทะ ก็กำจัดศัตรูให้เกลี้ยง

 

            หญิงสาวผู้สวมชุดสีขาวสะอาดตัดกับชุดนักรบของคนอื่นที่เป็นสีดำล้วน ขยับตัวเล็กน้อยพลางกวาดตามองไปรอบๆ หล่อนพบว่าเป็นตัวเองเป็นจุดสนใจไม่น้อย เพราะแม้ว่าพวกเขาจะไม่ได้มองมาทางหล่อนแบบเปิดเผย แต่สายตาเหล่านั้นก็เผยความสงสัยไม่น้อย

 

            คำถามเดียวในใจของพวกเขา คงคิดว่า อะความารีน ฮีลเลอร์มาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

หญิงสาวแทบกลั้นหายใจ เมื่อภาพในความทรงจำที่พยายามกดไว้กลับฉายซ้ำเป็นร้อยๆรอบอีกครั้ง และชวนให้ใจเต้นแรงทุกครั้งที่นึกถึง

 

            และต้นเหตุที่ทำให้หล่อนใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ก็คือคนที่ยืนข้างๆ ดวงสีหน้านิ่งเฉย เขาดูจะเพ่งสมาธิไปยังป่าทางทิศใต้เหมือนกับคนอื่นๆ พวกเขายืนรอมาร่วมหนึ่งชั่วโมง และดูเหมือนจะไม่ขยับไปไหน นอกจากรอ

 

ไม่ต้องใกล้มากแค่อยู่ในที่ที่ฉันมองเห็นเธอ และปกป้องเธอได้ก็พอ

ฉันอยากให้เธอคอยอยู่ข้างๆฉัน อะความารีน

ฉันรักเธอ

 

            อะความารีนรู้สึกว่าหน้าร้อนวูบวาบอีกครั้ง แต่คราวนี้กลับปิดไม่มิด เพราะคนด้านซ้ายที่เป็นโพรเทกเตอร์ตระกูลครอสเอ่ยถามขึ้นมา

ท่านหญิง ไม่สบายหรือเปล่าครับ

 

เอ่อ ฉันสบายดีค่ะ ขอบคุณนะ

 

ได้ยินมาว่าเพิ่งกลับจากปราสาทโทรปิคอร์นแล้วทำไมต้องมาร่วมภารกิจวันนี้ล่ะครับ?”

 

            หญิงสาวอ้ำอึ้งไม่รู้จะอธิบายยังไง….

 

เธอมากับฉันทรอนซ์เป็นผู้ตอบคำถามแทน และทันทีที่เขาเอ่ยปากพูด ทุกคนก็ดูเหมือนไม่เก็บอาการ หันมาให้ความสนใจแก่ทั้งคู่เต็มที่

 

อย่าบอกนะว่าพวกนายคบกันเสียงหนึ่งดังแทรกขึ้นมากลางวง

 

เอ่อคือว่า…/ใช่อะความารีนหันหน้าควับไปยังคนให้คำตอบ โดยที่ไม่ลังเลแม้แต่น้อย ทรอนซ์แค่ปรายตามองเธอแวบนึง เราคบกันอยู่ ก่อนจะย้ำคำอย่างหนักแน่น

 

พวกเราไม่มีฮีลเลอร์ คงต้องรบกวนท่านหญิงแล้ว

อย่าลืมสนใจพวกเราด้วยนะครับ อย่าสนใจแต่เขา

 

            เมื่อสิ่งที่สงสัยคลี่คลาย บรรยากาศรอบตัวก็ดูผ่อนคลายขึ้น ทหารสิบกว่านายเริ่มพูดคุยกัน บ้างเอ่ยแซวเธอกับทรอนซ์ บ้างฝากตัวกับเธอผู้เป็นผู้รักษาเพียงหนึ่งเดียว

 

พวกมันมากันแล้วเสียงหนึ่งดังแทรกทำให้สมาธิเหล่าผู้พิทักษ์กลับไปรวมกันอยู่ที่จุดเดิม

 

            อะความารีนรู้สึกถึงเลือดนักรบในกายพวกเขาเหล่านั้น กลิ่นธาตุไฟฟ้าบริสุทธิ์รอบด้าน ยกเว้นคนข้างๆทรอนซีรา ผู้มีธาตุน้ำเต็มเปี่ยมล้นกาย เขาพร้อมจะใช้พลังทุกเมื่อ

 

            แต่ก่อนเธอเป็นฮีลเลอร์ และเขาเป็นปรินซ์เธอรักษาเพราะหน้าที่

แต่วันนี้เขาพูดอย่างเต็มปากแล้วว่าเธอสามารถอยู่เคียงข้างเขาได้

 

            เกราะเวทย์สีฟ้าค่อยๆห่อหุ้มร่างบางในเดรสขาวไว้ในนั้น ตาสีแดงสดกระพริบตามองรอบๆอย่างงุนงง

 

รออยู่ในนั้น อย่าออกมาข้างนอกเป็นอันขาดทรอนซ์เอ่ยเรียบ แต่ดูหนักแน่นจริงจัง เป็นฮีลเลอร์ แบบที่เธอถนัด

 

            อะความารีนรู้ดีว่าทรอนซ์หมายถึงอะไรหล่อนไม่มีทางเป็นอาวุธอย่างที่ทุกคนปรารถนาจะให้เป็น นั่นเป็นสิ่งที่ทรอนซ์ ราล์ฟ มารีอา รู้และเข้าใจในตัวตนของเธอ นอกจากฮีลผู้รักษาแล้ว หล่อนไม่สามารถปลิดชีวิตอื่นได้

 

            แต่ว่าก็อดห่วงไม่ได้อยู่ดี

 

เวทย์ระยะไกลของฉัน ฮีลได้ไม่เกินห้าเมตรนะอะความารีนพูดรัวเร็ว สีหน้าเผยความกังวล

 

ไม่ต้องห่วงตาสีน้ำเงินเข้มเป็นประกาย ภายใต้ความมืดที่เริ่มโรยตัวลงช้าๆ ฉันจะไม่ไปไหนไกลเกินห้าเมตร

 

            หญิงสาวคลายยิ้มจาง ก่อนที่บรรยากาศหอมหวานจะแปรเปลี่ยนเป็นสนามรบอย่างแท้จริง

 

 

Writer: โอย ไม่ไหวแล้ว>< เห็นรีเควสกันมาเยอะ พอเถอะนะเดี๋ยวไรท์น้ำตาลพุ่งกว่านี้ อะเหอๆ เม้นมาก็มีแรงอัพ ฮุ่ยเล่ฮุ่ย! ขอบคุณทุกแรงเชียร์นะคะ และขอต้อนรับนักอ่านทุกท่านที่เพิ่งหลงเข้ามา อ่านจนถึงตอนนี้ก็คงเริ่มรู้แล้วว่าหาสาระไม่ได้555

            ไรท์ไปก่อนนะ ไปกินยาลดน้ำตาล - - - - - เจอกันตอนหน้าค่ะ <3<3<3

ปล.อีกสิบตอนก็จะจบแล้วนะคะ ตอนแรกคิดว่าจะมีตอนพิเศษเข้ามาเรื่อยๆ ไม่ได้รีบ ว่าจะแต่งไปจนแก่ 555 ติดตามกันนะคะ !^^ 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2322 J BB JOP FM (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2559 / 01:44
    เขินนน //ลุ้นตั้งนานกว่าทรอนจะบอกได้
    #2,322
    1
  2. #2273 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 18 เมษายน 2559 / 09:00
    ทรอนบอกแล้ววว เย้ เขินนนนแทนอควา
    #2,273
    0
  3. #1996 casidy (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 17:17
    เพิ่งหลงเข้ามาอ่าน...อยากบอกไรต์ว่าหนุกมากกกก อ่าน3วัน หมดรวด รีบแต่งเร็วๆน่ะค่ะ ปล.รักทรอนซ์
    #1,996
    1
    • #1996-1 บาบิQ(จากตอนที่ 50)
      23 กันยายน 2558 / 16:15
      ฝากติดตามต่อจนจบเลยนะคะ ขอบคุณมากค่ะ
      #1996-1
  4. #1995 Patcharee Som (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 02:36
    อยากได้ทรอนซ์มากเลย
    #1,995
    1
    • #1995-1 บาบิQ(จากตอนที่ 50)
      23 กันยายน 2558 / 16:16
      ไรท์ก็อยากได้ เหมือนกันค่าาาาTT
      #1995-1
  5. #1993 ochi (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2558 / 12:26
    แอบอิจฉานางเอกกก อยากสิงร่างนางงง

    ติ่งๆๆๆ
    #1,993
    0
  6. #1992 Boombim (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2558 / 10:26
    รออยู่นะคะ ยังไงก็ติดตามคะรักมากเรื่องนี้
    #1,992
    0
  7. #1991 FangFySama (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 22:54
    รออยู่นะคะ
    #1,991
    0
  8. #1989 aongaoyfc (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2558 / 20:34
    กล้าพูดเลยว่าเป็นนิยายที่ชอบมากที่สุด หยุดอ่านไม่ได้เลย สนุกมากกกกกกกกก พล็อตแน่นจริงๆอยากให้มีซัก100ตอนไปเลย55555 มาต่อเร็วๆนะงืออออออออออ
    #1,989
    1
    • #1989-1 บาบิQ(จากตอนที่ 50)
      23 กันยายน 2558 / 16:18
      จริงปะคะ 555 ขอบคุณนะ แต่100ตอน อายุไรท์คงประมาณ พันปีด้วยสปีดการอัพเท่านี้...
      #1989-1
  9. #1986 ... (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2558 / 12:00
    มาเเว้วดีจัยยยยยยยย

    รีบๆมาต่อไวๆนะไรท์
    #1,986
    0
  10. #1983 boombim (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 14:58
    อร๊ายมาต่อแล้วดีจาย ต่อนี้ทรอนซ์มาแล้วมาปุบใจละลายปั๊บมาต่อนะค้า

    ป.ล. ยักรักทรอนซ์ รอไรด์อัพอยู่เสมอนะคะ
    #1,983
    0
  11. #1982 milkystar (จากตอนที่ 50)
    วันที่ 19 กรกฎาคม 2558 / 13:01
    ย๊าาาาา ทรอนซ์น่าร้ากกกกกกก สู้ๆนะค้ะไรท์ รออ่านค่ะ 
    #1,982
    0