The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 47 : The Key (2) 47 ภารกิจพิชิตยอดเขาน้ำแข็ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,394
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[47]

            เจ็บ

สัมผัสแรกหลังลืมตา คืออาการเจ็บปวดที่ไหล่ซ้าย ร้าวเข้ากระดูก ฉันค่อยๆขยับทีนิ้วมือทั้งสิบแล้วก็พบว่าแขนซ้ายชาจนไม่รู้สึก ไม่มีแรงพอที่จะยกขึ้นมา

 

แกฟื้นแล้วหรอเสียงแหบพร่าดังขึ้นด้านข้าง ฉันไล่สายตาไปมองก็พบกับใบหน้าเรือนลาง ผมสีทองตาสีฟ้าถึงจะมองไม่ชัดแต่ดูก็รู้ว่าเขากังวล เพราะเขาคอยเรียกชื่อฉันอยู่ตลอดเวลา

 

อืม…”ฉันครางต่ำในลำคอ กระพริบตาซ้ำๆอีกหลายครั้ง ถึงจะเห็นภาพในห้องชัดขึ้นฉันกำลังนอนอยู่บนเตียง ในห้องที่ฉันจำได้ว่าอยู่ในแคปริคอร์นและราล์ฟเฟ กำลังก้มมองฉันอยู่

 

เป็นไงบ้างเจ็บอยู่ไหมพอปรับโฟกัสชัดขึ้น ก็ยิ่งเห็นความกังวลในสีหน้าของราล์ฟชัดขึ้น

 

เจ็บฉันตอบตามอัตโนมัติ เพราะความรู้สึกหนักอึ้งที่ไหล่ซ้ายยังไม่หายไปไหน มันขยับไม่ได้แต่ไม่ทันคิดว่าเพราะอะไร จึงหันไปถาม เกิดอะไรขึ้น

 

“…”ราล์ฟอึกอักเหมือนจะพูดแต่ก็เงียบเสียง จนฉันขมวดคิ้วรออยู่นาน

 

ราล์ฟ?”

 

แกจำไม่ได้จริงๆหรอ คือว่า แกหมดสติไปหลังจากที่เอ่อราล์ฟเริ่มทำหน้าบิดเบี้ยวเหมือนพยายามอธิบายเรื่องยากๆ ทรอนซ์…”

 

“O_O”ภาพความทรงจำเหมือนไหลทะลักเข้าสู่จอภาพ ฉันนึกออกแล้ว!

 

            เห็นฉันทำหน้าตกใจ ราล์ฟเลยเงียบเสียงไป

ตอนนั้น

 

            ทรอนซ์ในร่างปีศาจพุ่งกระโจนเข้ามาถึงตัวฉัน เป็นจังหวะเดียวกับที่ฉันเห็นภาพแพทริกซ์กำลังเล็งธนูไฟตรงไปยังเขาและโดยไม่ต้องคิด ฉันพลิกตัวรับศรธนูนั้นก่อนที่มันจะถึงตัวเขาแล้วสติก็ดับวูบ

 

ทรอนซ์เป็นยังไงบ้าง!”ฉันคงโพล่งออกไปเสียงดังเกินเหตุ เพราะเห็นราล์ฟสะดุ้งนิดๆ

 

ก็หลังจากที่แกสลบไป มันก็คืนร่างเดิมแล้วก็สลบไปแกควรจะห่วงตัวเองนะ ที่โดนลูกธนูเสียบทะลุร่างขนาดนั้นมันทำหน้าเหมือนเห็นหมาตายแล้วสงสารเวทนา

 

ฉันชินแล้วฉันแยกเขี้ยวใส่

 

ทรอนซ์กำลังฟื้นตัวอยู่น่ะ เขาเองก็ขยับไม่ได้มากเหมือนกัน เพราะระหว่างที่โดนปีศาจครอบงำก็เสียพลังเวทย์ไปเยอะราล์ฟอธิบาย ท่าทางและบุคลิกจริงจัง นิ่งเงียบของมันในตอนนี้ ดูห่างไกลกับคนที่เคยรู้จักมากนัก

 

ฉันไม่เข้าใจทำไมทรอนซ์ถึงถูกปีศาจเล่นงานล่ะเมื่อนึกถึงเซย์ ฉันก็รู้สึกเสียววาบขึ้นมา เขาขายวิญญาณให้กับปีศาจ มันดูดกลืนพลังเวทย์ในตัวเขา เรื่องนั้นที่ฉันพยายามจะเตือนแต่เขากลับเพิกเฉยไม่ใส่ใจ

 

เพื่อปกป้องเธอจู่ๆราล์ฟก็เปรยขึ้นมาในความเงียบ

 

อะไรนะ?”ฉันทวนเสียงสูง

 

การต่อสู้กับเซย์ แค่ใช้เวทย์ก็คงไม่ชนะ เขาคงยอมให้อำนาจอยู่เหนือการควบคุมอย่างเต็มใจราล์ฟทำสีหน้าลำบากใจ ส่วนใจฉันหายวูบไปอยู่ที่ไหนแล้วก็ไม่รู้

 

นายจะบอกว่าเขาทำเรื่องแบบนั้นเพื่อฉัน!?”ฉันคิดว่านั่นคงเป็นเหตุผลเดียวที่นึกออกในตอนนี้ เพราะทรอนซ์จะต้องไม่ยอมให้ปีศาจควบคุมร่าง เขาจะต้องคิดแล้ว

ทำไมนายต้องทำขนาดนี้นะบ้าจริง

 

เขาอยู่ที่ไหน พาฉันไปหาเขาหน่อยนะฉันพยายามขยับแขนแต่ก็พบว่ามันเจ็บสุดๆเลย! คงเดินไปไหนมาไหนในสภาพนี้คนเดียวไม่ได้

 

ฉันว่าอย่าเพิ่งเลย แกพักเหอะมันทำหน้าแปลกๆตั้งแต่แรกจนถึงตอนนี้แล้วนะ มันชักจะยังไงๆอย่นะ!?

 

เกิดอะไรขึ้นกับเขารึเปล่า ราล์ฟ! ถ้าแกเป็นเพื่อนฉันแกต้องบอกฉัน!”ฉันย้ำคำอย่างหนักแน่น เพ่งจนแทบตาถลนออกมากองข้างนอก มันเบือนสายตาหนีอย่างหน้าหมั่นไส้

 

ก็ไม่เชิงหรอก ความจริงร่างกายทรอนซ์ก็แค่ต้องพักฟื้นแต่…”

 

แต่อะไรฉันเค้นหนัก มันจึงยกมือยอมแพ้

 

แต่สภาพจิตใจไม่โอเคอย่างแรง ไม่มีใครเข้าหาเข้าได้ตอนนี้ เขาไล่ทุกคนออกไปรวมถึงฉันด้วยเฮ้อดูเหมือนครั้งนี้เกราะน้ำแข็งจะทั้งหนาทั้งสูง ถึงจะรู้ว่าทำไมเขาถึงทำแบบนั้นก็เหอะราล์ฟถอนหายใจ

 

เพราะไม่อยากให้ทุกคนที่เกี่ยวข้องต้องถูกเขาทำร้ายเขาโทษตัวเองว่าเป็นความผิดของเขาฉันพูดต่ออย่างรัวเร็ว ราล์ฟพยักหน้ารับ

 

            ทรอนซีรา เกิดมาพร้อมคำสาปที่เขาหลีกเลี่ยงไม่ได้ พ่อของเขาฆ่าล้มล้างตระกูลตัวเองเพื่อหยุดคำสาป แต่เขากลับรอดออกมา และแบกรับความรู้สึกผิดตลอดเวลาที่เขามีชีวิตอยู่

 

ให้ฉันไปดูเขาหน่อยเถอะนะฉันพูดเสียงอ่อน หยดน้ำไหลผ่านแก้มเบาๆ

 

อืมราล์ฟตอบตกลงในที่สุด แม้ว่าเขาดูจะไม่ค่อยมั่นใจนักก็ตาม

 

 

            ดวงหน้าไร้อารมณ์ของร่างหนาของบุรุษเจ้าของฉายาเจ้าชายเย็นชา ดูนิ่งสมฉายา ตั้งแต่เช้าเขาไม่อนุญาตให้ใครเข้ามาในห้อง และเอาแต่นั่งอยู่บนเตียงโดยมีหมอนหนุนหลังเอาไว้ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มทอดมองไกลออกไปยังนอกหน้าต่าง ไม่มีใครสามารถคาดคะเนถึงเรื่องในใจของเขาได้ มันดูเลื่อนลอยและยากจะเข้าถึง

 

            แต่กระนั้นก็มีคนคิดจะลอง

 

            ก๊อกๆ

เสียงเคาะประตูดังขึ้น ทรอนซ์ไม่ขยับตัว และยังคงนั่งนิ่งราวกับรูปสลัก

 

ทรอนซ์เสียงหวานคุ้นดูดังขึ้น ร่างบางสมส่วนเดินมาหยุดข้างเตียงเขา ในมือถือข้าวต้มโรยผงฟื้นฟูอยู่เต็มถ้วย กินซะหน่อยเถอะนะ นายยังไม่ได้กินอะไรเข้าไปเลย

 

“…”คู่สนทนาไม่สนใจ เพิกเฉยราวกับหล่อนไม่มีตัวตน มารีอาถอนหายใจเงียบๆ ก่อนตัดสินใจวางอาหารไว้ที่โต๊ะเล็กๆข้างเตียง เผื่อเขาจะรู้สึกตัวว่าเป็นมนุษย์ที่ยังต้องการอาหารบ้าง

 

ทรอนซ์เสียงหวานเรียกอีกครั้ง

 

ออกไปเขาพูดออกมาเรียบๆ เยือกเย็น ราวกับสายลมฤดูหนาวที่พัดผ่านเบาๆแต่กลับทำให้สะท้านทั้งร่าง

 

            มารีอาทำสีหน้าเจ็บปวดลึก ก่อนจะยอมทำตามแต่โดยดี หล่อนเดินไปหยุดอยู่ที่บานประตู แล้วก็อดพูดประโยคเดิมซ้ำๆไม่ได้

มันไม่ใช่ความผิดของนาย เลิกโทษตัวเองได้แล้วนะ

 

            ร่างนั้นยังคงนิ่งไม่ขยับเขยื้อน มารีอาส่ายหน้าเบาๆก่อนจะแทรกตัวผ่านประตูแล้วปิดไว้ตามเดิม

 

            แต่แล้วหล่อนก็อุทานเบาๆเมื่อพบกับดวงหน้าซีดเผือดของคนที่ควรจะนอนเฉยๆอยู่บนเตียง กับรอยยิ้มเจื่อนๆของคนที่ควรจะเฝ้าคนป่วยที่ควรนอนอยู่เฉยๆบนเตียง

 

นายพาอะความารีนมาทำไม ราล์ฟเฟ!”มารีอาแหว หล่อนดูตกใจไม่น้อย

 

ก็มันยืนยันว่าต้องมาให้ได้ อย่าดุนักสิ ฉันกลัวนะTT”ชายหนุ่มทำสีหน้าชวนสงสาร ส่วนหญิงสาวอีกคนก็ช่วยเพื่อนเสริมอีกแรง

 

ฉันต้องพบเขามารีอา ให้ฉันเข้าไป…”

 

ไม่ได้เด็ดขาด!”มารีอาตัดบทฉับ ทำให้สองเพื่อนซี้กระพริบตาปริบๆ มองหน้ากันแว๊บนึง และดูเหมือนมีอะไรบางอย่างในสายตาทั้งสอง

 

ฉันขอโทษนะที่ต้องทำแบบนี้อะความารีนทำสีหน้าลำบากใจสุดขีด พยักหน้าให้เพื่อนซี้ที่เข้ามาร่วมกระบวนการเพราะโดนบังคับ แล้วราล์ฟก็เข้าไปประชิดร่างบางสมส่วนที่ยืนอึ้งขวางบานประตู ไม่ทันตั้งตัว ร่างนั้นถูกรวบไว้ในอ้อมกอด ก่อนที่ราล์ฟจะใช้ความเร็วแบบพิเศษฉบับผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟฟ้า พาร่างนั้นหายวับไปจากตรงนั้น โดยไม่ทันแม้แต่จะกรีดร้อง

 

ขอโทษจริงๆอะความารีนมองตามหลัง ก่อนจะหันหน้าเผชิญกับความจริงที่เธอต้องรับรู้อีกเรื่อง เธอได้ยินทั้งหมดแล้ว ทรอนซ์ไม่ต้องการให้ใครยุ่งกับเขาทั้งนั้น อาจจะรวมถึงตัวเธอเองด้วย

 

            แอ๊ด

เธอสูดหายใจแล้วผลักบานประตูเข้าไป สายตากวาดมองทั่วห้อง และพบร่างของเขานั่งอยู่บนเตียงสีขาว เขานิ่ง ไม่แม้แต่จะหันมองว่าใครเข้ามา อาจจะเป็นเพราะเขารู้อยู่แล้ว เพราะผู้ใช้เวทย์ย่อมมีกลิ่นอายเฉพาะ ในแบบตัวเอง

 

ทรอนซ์อะความารีนรู้สึกคอแห้งขึ้นมา เธอขยับตัวเข้าไปใกล้เขา คนที่คิดถึงแทบทุกเวลา และไม่คาดคิดว่าเมื่อพบกันอีกครั้งเธอกับเขาจะอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้

 

ออกไปเสียงเยียบเย็นจากเขาเสมือนแส้ที่ฟาดลงกลางใจ แม้จะเตรียมรับมือไว้แล้ว แต่อะความารีน อดไม่ได้ที่จะรู้สึกเจ็บแปลบ

 

ฉันแค่อยากเจอฉันคิดถึงนายเสียงหวานพูดนุ่มนวล พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น

 

ฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีก ออกไปเสียงนั้นยังคงเรียบเฉย ราวกับไม่มีความรู้สึกในนั้น ราวกับว่าเธอไร้ตัวตน ไม่อยู่ในสายตาเขา

 

          ไม่จริงอะความารีน เธอต้องหนักแน่น อย่าเพิ่งเขว!

ฉันจะนั่งอยู่เฉยๆ ไม่รบกวนนาย ตกลงไหมเธอเริ่มต่อรอง พลางเหลือบเห็นโซฟาที่ตั้งอยู่ไม่ไกลจากเตียงนั่นมากนัก

 

ไม่ได้ทรอนซ์เบือนหน้ามาสบ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดูดุดัน และเฉยชาราวกับเป็นคนที่ไม่เคยรู้จักกัน… “อย่าบังคับให้ฉันต้องทำ ออกไปซะ อะความารีน ฮีลเลอร์

 

            ไล่อีกแล้ว

ผู้ถูกเรียกชื่อเต็มยศกลืนน้ำลายเอื๊อกๆ แต่ยังยิ้มใจดีสู้เสือ

 

นายจะโยนฉันออกไปจริงๆหรอ^^”อะความารีนยิ้ม และรู้สึกใจเต้นแรงเมื่อทรอนซ์ขยับลงจากเตียง และเดินตรงเข้ามา…!

 

            ด้วยความดีใจแทบจะกระโดดเป็นลิง หล่อนพุ่งเข้าหาเขา พลางกางแขนอ้าเพื่อที่จะเข้าไปกอด ให้สมความคิดถึง

 

            หมับ

“O_O”แต่มันไม่ใช่ท่าที่โรแมนติกอย่างที่จินตนาการไว้ เพราะทรอนซ์ใช้แขนข้างเดียวของเขาคว้าเอวเธอ ส่งผลให้ร่างเธอห้อยโต่งเต่งกลางอากาศ อีกไม่กี่วินาทีถัดมา เธอก็ถูกพาไปยังบานประตู และร่างก็ถูกหย่อนไว้ตรงนั้น

 

            ตุบ

อะความารีนคลำก้นด้วยสีหน้าเจ็บปวด อ้าปากค้างอย่างตื่นตะลึงเมื่อเห็นสีหน้าไร้อารมณ์สุดๆ ของคนที่เพิ่งจะโยนเธอออกมา เขาปิดประตูตามมาด้วยเสียงล็อค!

 

            ท่าทางต้องคุยกันอีกยาว!

 

 

ภารกิจพิชิต ยอดเขาน้ำแข็ง!!”ฉันทวนชื่อที่ราล์ฟโพล่งชื่อแผนการที่มั่นใจนักหนาว่าความคิดของมันเจ๋ง ไร้ที่ติ

 

ถูกต้อง เป้าหมายของภารกิจนี้ก็คือ ละลายเกราะน้ำแข็งของเจ้าชายเย็นชา!!”ราล์ฟดูตื่นเต้นกับแผนการของมัน แม้ว่าลึกๆแล้วฉันรู้ว่าไม่ควรเชื่อมันมากนักแต่นี่เป็นความหวังเดียวของฉันแล้วT^T

 

แล้วแกคิดว่ามันจะได้ผลหรอฉันแอบกังวล เพราะดูจากท่าทีของเขา ความเย็นชาดูจะทวีคูณยิ่งๆขึ้นไปอีก มากกว่าก่อนจะรู้จักเขาซะอีก

            ฉันขยับตัวเอื้อมมือขึ้นแตะไหล่ซ้ายที่ยังคงปวดหนึบพอสร้างความรำคาญ เพราะถึงเป็นเวทย์รักษาฝีมือดีขนาดไหน แต่การถูกธนูเสียบร่างก็ยังคงสาหัสมาก และจำเป็นต้องอยู่นิ่งเพื่อรอให้รอยแผลเชื่อมประสานกันจนสนิท

           

เอ้า มันก็ต้องลองดู ไม่ลองไม่รู้ราล์ฟยักไหล่ ฉันเห็นแผลนูนปูดที่หัวมัน ไม่ต้องสงสัยก็เดาได้ว่าเป็นผลจากการชิงตัวแม่นางมารีอาโดยพละการ และฉันก็รู้ว่าไม่ควรถามว่าเกิดอะไรขึ้น

 

ตกลงว่าแผนนี้มันจะได้ผลเรอะฉันเพ่งมองแผ่นกระดาษเล็กๆที่ถูกเขียนด้วยลายมือยึกยักไม่เรียบร้อยหรือเรียกง่ายๆว่าไก่เขี่ยน่ะแหละ ราล์ฟบันทึกแผนการณ์ทั้งหมดไว้ในนั้น ถึงจะไม่ค่อยเห็นด้วยแต่มันไม่มีวิธีอื่นที่คิดออก และแน่นอนว่าต้องยอมเสี่ยง!

 

            เอาก็เอาวะ! ภารกิจพิชิตยอดเข้าน้ำแข็ง!

 

เอาสิ ฉันพร้อมละ^^”ราล์ฟยิ้มพราย ดูเจ้าเล่ห์จนน่าถีบแต่ฉันก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันแฮะ

 

งั้นเริ่มเลยฉันพยักหน้าตกลงเรียบร้อย พับกระดาษเก็บใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วฉันกับราล์ฟก็เดินดุ่ม   ๆไปยังบริเวณสวนดอกไม้ สถานที่ที่อยู่ติดกับฝั่งทิศตะวันออกของตัวอาคารที่พัก หรือพูดง่ายๆก็คือข้างๆห้องที่พักของทรอนซ์ซึ่งอยู่เหนือขึ้นไปสี่ชั้น

 

            พอราล์ฟให้สัญญาณ ฉันก็รวบรวมพลังเวทย์ธาตุลมที่มีในตัว รู้สึกถึงแรงดันจากด้านล่างที่คอยพยุงตัวไว้อย่างนุ่มนวล ร่างฉันค่อยๆลอยขึ้นเรื่อยๆ

 

            เอ๊ะ นั่น! ทรอนซ์ยืนพิงหน้าต่างอยู่บนนั้น!

ฉันล็อคเป้าหมาย พุ่งเข้าใส่ทันที!

 

            ทรอนซ์ดูประหลาดใจเล็กน้อยเมื่อฉันเสนอหน้าเข้าไปใกล้ โดยที่ดวงหน้าเราห่างกันแค่คืบเดียว

 

สวัสดี^^”ฉันทักเสียงใส จ้องมองปฏิกริยาของคนตรงหน้า เขาหลุบตาลงต่ำ แต่ก็ไม่ได้เบือนหน้าหนีซึ่งนับว่าเป็นเรื่องที่ดี นายคิดถึงฉันอยู่ใช่ไหมล่ะ

 

“…”ทรอนซ์ไม่ตอบซึ่งนั่นก็ไม่ได้เหนือความคาดหมายนักหรอก!

 

ให้ฉันเข้าไปอยู่เป็นเพื่อนไม่ได้หรอ อย่างน้อยแค่นั่งเฉยๆ ฉันแค่อยากแน่ใจว่านายไม่เป็นอะไรฉันพ่นอย่างรัวเร็วเพราะกลัวว่าเขาจะถอยห่าง ไม่รับฟัง แต่ยังโชคดีที่เขาไม่ขยับไปไหน ฉันจะไม่ทำให้นายรำคาญ จริงๆนะ ฉันสัญญา

 

จะไม่ทำให้ฉันรำคาญงั้นสินะทรอนซ์ขยับเปลือกตาขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่จ้องตอบดูไร้เยื่อใย มุมปากกระดกยิ้มน้อยๆ แต่เธอกำลังทำอย่างนั้น รู้ไว้ซะ

 

            ร้ายกาจ!

ฉันกำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ พยายามท่องไว้ว่ามันไม่จริง มันไม่จริง และมันไม่จริง!

 

นายจะไม่ให้ฉันเข้าไปดีดีใช่ไหมฉันเริ่มยิ้มไม่ออก และยอมรับว่ารู้สึกโกรธ ก่อนจะพุ่งเข้าใส่หน้าต่างทันที!

 

            โป๊ก

โอ๊ยฉันครางเมื่อรู้สึกเหมือนศีรษะกระแทกเข้ากับของแข็ง

 

            ตาพลันเหลือบมองข้างหน้าชัดๆก็พบว่าสิ่งที่เพิ่งชนเมื่อกี้เป็นน้ำแข็ง! และจะมาจากไม่ได้นอกจากคนที่ยืนไม่รู้สึกรู้สาอะไรนั่นไงล่ะ!

            ฉันยกมือขึ้นคลำหัวป้อยๆอย่างเจ็บใจ

 

นายเล่นขนาดนี้เลยหรอ

 

ฉันไม่ได้เล่นทรอนซ์ย้ำเสียงหนักแน่น ฉันพูดจริงเลิกยุ่งกับฉัน ไปจากฉัน ไม่ต้องสนใจฉัน นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการ

 

ไม่จริง!!”ฉันเถียงเสียงแข็ง รู้สึกเหมือนความเจ็บที่หัวเริ่มร่วงหล่นมาที่อก รู้สึกอึดอัดจนแทบจะระเบิด! นายไม่ได้ต้องการแบบนั้น นายแค่จะปิดกั้นตัวเอง เพราะคำสาปนั่น ฉันไม่ยอมหรอก!!”

 

ฉันไม่สนว่าเธอคิดยังไง อะความารีน ฮีลเลอร์เขาหรี่ตาลงเล็กน้อย ปากเรียวนั่นแทบไม่ขยับ ท่วงท่าสบายเหมือนไม่รู้สึกอะไรทำให้ฉันนึกอยากจะพุ่งไปกระชากคอเสื้อเขา เขย่าตัวเขา ให้รู้สึกอะไรขึ้นมาบ้าง

 

            ไม่ใช่ฉันที่เหมือนบ้าอยู่ฝ่ายเดียวแบบนี้

 

ฉันก็ไม่สนเหมือนกัน!เพราะฉันรักนายไปแล้ว ฉันต้องการนายได้โปรดเถอะนะเสียงของฉันแผ่วลงและกลืนหายไปในลำคอ พร้อมหยดน้ำตาที่เพียรกลั้นไว้นานที่หลั่งเทลงมาเป็นสาย แม้จะรู้ทั้งรู้ ว่าเพราะอะไร ทำไมเขากลายเป็นแบบนี้ ทำไมท่าทีเขาช่างห่างเหินเหมือนไม่รู้จักกัน แต่ฉันก็เจ็บปวดมากอยู่ดี

 

            การที่ต้องรู้สึกว่าไม่เป็นที่ต้องการ จากคนที่ต้องการมากที่สุดที่ชีวิต

 

ฉันไม่เคยพูดว่ารู้สึกแบบที่เธอรู้สึกกับฉันทรอนซ์พูดเรียบๆ ตาสีน้ำเงินเข้มดูไม่สะทกสะท้าน

 

“…นายไม่เคยพูดว่ารักฉัน…”ฉันตอบรับเสียงแผ่ว นั่นเป็นอีกความจริงที่ปฏิเสธไม่ได้ ฉันเคยแอบสงสัยว่าจะมีสักครั้งไหมที่จะได้ยินคำสารภาพรักจากชายคนนี้ ฉันแอบหวังจนเลิกรอ เพราะแค่การกระทำของเขามันสามารถชดเชยได้ทุกสิ่งแต่พอมาวันนี้ มันกลับห่างจากสิ่งที่เคยคิดขึ้นทุกที

 

เพราะฉันไม่แน่ใจเขาเสริมอย่างรวดเร็ว ขมวดคิ้วราวกับหุ่นยนต์ที่ใช้ความคิดฉันอยากบังคับให้เขาหยุดแค่นั้น เพราะความเป็นจริงฉันอาจจะทนรับมากกว่านี้ไม่ไหว ฉันไม่รู้ว่ามันใช่ไหม แต่สุดท้ายมันก็ไม่ใช่อย่างที่ฉันคิด

 

นาย…”ฉันอ้ำอึ้งไปต่อไม่ถูก รู้สึกปั่นป่วนในท้อง คราวนี้ฉันสับสนขึ้นมาจริงๆซะแล้ว

 

ฉันอยากขอโทษ กับเรื่องเข้าใจผิดทั้งหมดทรอนซ์มองต่ำ เหมือนเขารู้สึกผิดจริงอย่างที่ว่า และนอกจากความรู้สึกผิด ก็ไม่มีอะไรอีกเลย

 

อะอะไรนะเรื่องเข้าใจผิดหรอฉันทวนเสียงสูง เกือบร่วงลงไปเพราะลืมว่าต้องแบ่งพลังเพื่อควบคุมธาตุลม ไม่จริงนายโกหกถึงปากจะเถียง แต่ความมั่นใจกำลังถูกสั่นคลอนอย่างรุนแรง!

 

            ครืน

เสียงฟ้าร้องดังคำราม ก่อนห่าฝนจะเทสาดลงมาอย่างเร็ว ร่างของฉันเปียกไปทั้งตัวในเวลาไม่นาน

 

            ฉันไม่แปลกใจเพราะนั่นเป็นแผนซึ่งราล์ฟกับฉันตกลงไว้ก่อนหน้านี้แล้ว

 

ตามนี้เลยนะ ยังไงทรอนซ์จะต้องใจอ่อน และรับเธอเข้าไปในห้องแน่นอน!’ ท่าทางราล์ฟดูมั่นอกมั่นใจเหลือเกินในตอนนั้น

 

            อยากจะลงไปบอกมันว่าแผนมันคงไม่ได้ผลแล้วล่ะ

 

แล้วก็บอกราล์ฟเฟด้วย ว่าไม่ต้องเรียกเมฆฝนมาแถวนี้ทรอนซ์พูดทิ้งท้าย ก่อนจะปิดบานหน้าต่างลงฉับ และดึงผ้าม่านทับไว้อีกชั้น ฉันถึงไม่สามารถมองทะลุเข้าไปด้านในห้องได้

 

            นอกจากลอยค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ อาบน้ำฝนที่ดูจะรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ก็ดีอย่างน้อยเขาก็จะได้ไม่ต้องเห็นน้ำตาของฉัน

 

            ภาพความทรงจำทั้งหมดฉายชัดราวกับตอกย้ำความรู้สึกเหมือนถูกฉีกหัวใจออกเป็นเสี่ยงๆ ยากที่จะยอมรับว่าทั้งหมดเป็นแค่เรื่องเข้าใจผิด ไม่มีเหตุการณ์ไหนที่ฉันจำไม่ได้

 

            นายโกหกนายกำลังโกหกอย่างแนบเนียน ใช่รึเปล่าทรอนซ์ ตอบฉันสิ

ฉันรู้สึกหนาวจนชา หลุบตาลงต่ำปล่อยใจให้อยู่ในห้วงความทรงจำแสนหวาน เจือความขมลึก

 

[50%]

           

            ราล์ฟเดินไปเดินมาอยู่ด้านหน้าประตูห้องพักของเพื่อนรักอยู่นาน ตามที่ตกลงไว้ถ้ามันยังไม่โผล่มา ก็เป็นสัญญาณที่ดีว่าภารกิจครั้งนี้สำเร็จ!

 

            นัยน์ตาสีฟ้าพลันสะดุดกับร่างเล็กเปียกปอนที่เดินตรงเข้ามาช้าๆ หากไม่ใช่ว่าเขาสติดีพอก็คงวิ่งเตลิดไปแล้วเพราะปอยผมยาวคลุมดวงหน้าเซียวซีดของร่างหญิงผู้นั้น ที่ก้มหน้าน้อยๆชวนให้เกิดภาพสยองชวนขนหัวลุก

 

เห้ย! ไอ้บ้า ตกใจหมด เดินเข้ามาเงียบๆเขาอดแหวใส่ไม่ได้ แต่ไร้ปฏิกริยาตอบกลับเช่นเคย จึงเริ่มเอะใจ… “ไม่เอาน่า พลาดครั้งนี้แต่ยังมีอีกหลายภารกิจ แค่นี้แกจะท้อไม่ได้

 

            ไหล่เล็กกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะ ราล์ฟชะงักเมื่อเห็นหยดน้ำผ่านแก้มเซียวซีดอย่างเร็วหนึ่งหยด

 

เขาไม่ได้รักฉันเสียงหวานเจือเศร้าไม่ได้ปิดกั้นความรู้สึกภายใน

 

            ราล์ฟเคลื่อนตัวเข้าหาร่างนั้นช้าๆระมัดระวัง รู้สึกได้ถึงความผิดปกติ เขายังไม่อยากถามอะไรมากไปกว่านี้ เพราะดูเหมือนคนตรงหน้าเขาดูราวกับใกล้จะแตกสลายไปทุกที

 

            อาการหนัก

ตาสีฟ้าสั่นระริก มือหนาประคองร่างเล็กนั้นไว้แล้วก็ต้องตกใจอีกรอบเมื่อสัมผัสผิวของหญิงสาวที่เย็นเยียบราวกับน้ำแข็ง!

 

แกอุ่นตัวเองก่อนดีกว่า ยังกับก้อนน้ำแข็งเลย!”ราล์ฟชักมือกลับทันที ความจริงศูนย์การควบคุมพลังเวทย์อยู่บริเวณกลางอกของผู้ใช้เวทย์ มันจะทำงานอัตโนมัตินอกอำนาจจิตใจ แต่หากมีความผิดปกติบางอย่าง มันก็อาจไม่ทำงานไปเสียเฉยๆ ซึ่งนั่นเป็นอันตรายต่อสุขภาพของผู้ใช้เวทย์ทุกคน แม้แต่ผู้ที่มีธาตุทั้งสี่ก็ไม่เว้น

 

มารีน่า…”เสียงทุ้มแหบพร่าดังมาจากอีกด้าน ราล์ฟไม่ทันสังเกตุก่อนหน้านี้ แต่สัมผัสได้ถึงพลังธาตุไฟบริสุทธิ์นั่น

 

แพทริกซ์ตาสีฟ้าฉายรอยกลุ้ม เมื่อทอดสบกับบุรุษร่างหนา

 

ไม่ต้องห่วง ฉันดูแลเองดวงหน้าคมคายดูกลบรอยกังวลไม่มิดเช่นกัน ราล์ฟครุ่นคิดสักพัก ก่อนจะพยักหน้าตกลง

 

            แพทริกซ์เอื้อมมือขึ้นสัมผัสแผ่นหลังของหญิงสาวเบาๆ ร่างนั้นไหวตัวนิดๆ แต่ไม่ได้มีสติอยู่กับปัจจุบัน สายตานั้นดูเลื่อนลอยไปไกลแสนไกลเขาหลุบตาต่ำไม่อยากเห็นภาพสะเทือนใจมากกว่านี้

 

ฝากนายด้วยนะราล์ฟพูดเบาๆอย่างรัวเร็ว ก่อนจะเดินออกไป เมื่อหันกลับไปมองก็เห็นแพทริกซ์อุ้มพาร่างที่เปียกทั้งตัว แต่ดวงหน้าดูมีสีแดงเรื่อขึ้นจากผลของการอุ่นร่างจากผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟบริสุทธิ์ แต่เขายังอดกังวลไม่ได้อยู่ดี

 

            ภายในห้อง ร่างบางถูกวางอย่างทะนุถนอมบนเก้าอี้โซฟาตัวนึง

นัยน์ตาสีแดงสั่นระริก มีน้ำตาไหลอาบแก้ม หล่อนกำลังร้องไห้อย่างไร้เสียง

 

มารีน่า เป็นอะไรดวงหน้าคมคายอยู่ในระดับสายตาของหญิงสาว อะความารีนเพิ่งสังเกตว่าแพทริกซ์คุกเข่าลงสองข้างเพื่อให้เห็นหน้าเธอได้ชัด

 

ท่านพี่อะความารีนหลุบตาลง ไม่กล้าสบตาอันอบอุ่น จากเขาเพราะเธอรู้สึกว่าไม่สมควรได้รับ มารีน่าขอโทษ

 

“…”มือหนาเอื้อมขึ้นมาโอบร่างบางไว้แนบอก เขาก้มกระซิบข้างหู ฉันรู้

 

ขอโทษขอโทษมารีน่าทำผิดกับท่านพี่มากมายเหลือเกินเสียงหวานกลั้นสะอื้นเมื่อนึกทบทวนถึงสิ่งที่เธอทำไป เริ่มแรกเธอหายไป กลับมาหาเขาอีกครั้ง แล้วก็หายไปสัญญาที่จะอยู่ด้วยตลอดไป เธอก็ไม่อาจรักษาไว้ได้ ความรู้สึกผิดจึงกลั่นออกมาเป็นน้ำตาทีละหยด

 

ที่ฉันโกรธก็แค่เรื่องที่เธอบังคับให้ฉันต้องทำร้ายเธอแพทริกซ์ถอนหายใจยาว ราวกับข่มกลั้นอารมณ์บางอย่าง

 

ขอโทษค่ะอะความารีนพอเข้าใจในความหมาย เพราะหล่อนเอาตัวไปรับลูกธนูไฟของเขาทั้งสองครั้ง แทนคนอีกคน

 

            ความคิดชะงักลงพร้อมความรู้สึกเจ็บแปลบที่หัวใจ เมื่อนึกถึงเขา

 

ฉันรู้แล้วว่าฉันไม่ใช่คนที่เธออยากฝากชีวิตไว้แพทริกซ์คลายอ้อมกอด หันมาก้มสบกับนัยน์ตากลมโตนั้นแทน แต่ฉันจะปกป้องเธอ ดูแลเธอจนกว่าจะถึงวันนั้น

 

ท่านพี่ ก็เป็นคนสำคัญสำหรับฉันค่ะถ้าเกิดเหตุการณ์แบบนั้น ฉันก็จะทำแบบเดียวกัน…”

อย่าพูดอย่างนั้นนิ้วเรียวทาบลงบนริมฝีปากอวบอิ่มก่อนจะจบประโยค สีหน้าของชายหนุ่มราวกับสะกดอารมณ์ขุ่นๆ อย่าทำร้ายตัวเองอีกเลยเพราะนั่นคือการทำร้ายฉันด้วย

 

            อะความารีนหน้าขึ้นสีระเรื่อ ดวงหน้าและเส้นผมที่เปียกชื้นด้วยหยดน้ำบังเกิดเป็นภาพงดงามน่ารักในความคิดของแพทริกซ์

 

มารีน่าเขาจ้องลึกไปในดวงตาคู่นั้น ปฎิเสธไม่ได้ว่าหัวใจกำลังเต้นรัวเร็ว มือหนาเลื่อนขึ้นไปปาดคราบน้ำตาออกจากดวงหน้าละมุน ฉันยังมีโอกาสอยู่บ้างไหม

 

            อะความารีนชะงัก เห็นสีหน้าและแววตาตัดพ้อคู่นั้น ใจก็เริ่มแกว่งเบาๆ

เอ่อ…”เธอไม่รู้จะให้คำตอบอย่างไรแบบไหนที่ไม่ทำให้เขาต้องเจ็บปวด หรือคาดหวัง

 

ไม่ต้องตอบตอนนี้ริมฝีปากเรียวขยับยิ้มนิดๆ เป็นรอยยิ้มเจือความเศร้า แค่เก็บไปคิดก็พอ ตอนนี้ทำให้ตัวเธอแห้งก่อนดีกว่านะ

 

            หญิงสาวรู้สึกตัวชื้นและหนาว มีไม่กี่ครั้งในชีวิตผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟบริสุทธิ์ที่เธอจะรับรู้ถึงความหนาว นอกจากว่าเธอกำลังจะมีไข้

            ไข้จากการที่กล่องควบคุมเวทย์เสียสมดุลไป

 

ฮัดชิ่ว!”หญิงสาวจามเสียงดัง ทำให้แพทริกซ์ขมวดคิ้ว

 

ไม่สบายหรอเขาแตะหน้าผากของตัวเองกับหญิงสาวเบาๆ อืม ตัวเย็นกว่าปกติจริงๆด้วย

 

            นัยน์ตาสีแดงทั้งสองจึงสบกันอย่างเลี่ยงไม่ได้ ดวงตาคมกร้าวของชายหนุ่มฉายรอยลึกซึ้ง เขาหลุบลงมองต่ำ อ้อยอิ่งที่ริมฝีปากเล็กที่เผยอขึ้นเล็กน้อย

มารีน่าเสียงแหบพร่าเปล่งอย่างเว้าวอน

“…”อะความารีนค่อยๆปิดเปลือกตาลง ก่อนจะรับสัมผัสนุ่มราวกับกลีบกุหลาบในตอนแรก แล้วเปลี่ยนเป็นร้อนแรงขึ้นเรื่อยๆจากชายหนุ่ม จูบครั้งแรกกับท่านพี่ที่ไม่เคยแตะต้องเธอมากไปกว่าน้องสาว

            หญิงสาวรู้สึกตัวลอยขึ้น เพราะถูกอ้อมแขนแข็งแกร่งอุ้มขึ้นแต่ริมฝีปากบางยังบดเบียดเข้ามาอย่างหนักหน่วง จนเธอเริ่มรู้สึกเหมือนขาดอากาศหายใจ

 

            แหมะ

สัมผัสจากเตียงนุ่มๆจากแผ่นหลัง อะความารีนเบิกตาตื่นๆเมื่อพบว่าถูกร่างหนาทาบทับตามลงมา และแขนทั้งสองข้างก็ถูกพันธนาการไว้ด้วยมือหนาของเขา

 

            จะทำอะไร

เธออยากจะถามออกไปแต่ไม่อาจเปล่งเป็นคำพูดได้ รสจูบเริ่มรุนแรงขึ้นจนเธอรู้สึกเจ็บ

 

            แพทริกซ์เลื่อนมือมาปลดกระดุมทีละเม็ด ร่างบางหดเกร็งทันทีก่อนจะดิ้นพล่าน

อย่า!”

 

            เขาชะงักไป ดูหายใจหอบไม่ต่างกัน

ขอโทษเสียงทุ้มเปล่งเสียงออกมาอย่างยากลำบาก ตาสีแดงฉายรอยสับสนวูบนึง ก่อนจะผละร่างออกจากกายหญิงสาวราวกับต้องของร้อน ฉันอดทนมานาน พอได้สัมผัสเธอมันก็เลย..”

 

            หญิงสาวรู้สึกทั้งเสียใจและรู้สึกผิดยิ่งกว่าเก่า

คนที่ควรจะขอโทษ คือฉันต่างหาก

 

ฉันควรออกไปก่อน มารีน่า

 

หญิงสาวสัมผัสได้ถึงกลิ่นไอเวทย์ธาตุน้ำอันคุ้นเคยแล่นผ่านสายลมที่เพิ่งพัดผ่านบานประตู นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้าง!

            ทรอนซ์!!

แม้ไม่เห็นร่าง แต่อะความารีนก็พุ่งออกไปนอกบานประตูห้องที่ไม่ได้ปิดอย่างรวดเร็ว

ดวงหน้าละมุนหันซ้ายขวาอย่างตื่นตระหนก ได้ยินเสียงแพทริกซ์เรียกชื่อเธอซ้ำๆตามหลัง แต่ไม่ได้ใส่ใจ สองเท้าเล็กๆเริ่มออกวิ่ง

 

            เขามาที่นี่หรือ

ไม่สิ เขาเห็นอะไรไปบ้าง

 

            อะความารีนกัดริมฝีปากจนเลือดออกซิบ น้ำตาที่หยุดไว้ชั่วคราวกลับทะลักออกมาพร้อมหัวใจที่กรีดร้อง พร่ำโทษตัวเองที่ชั่วขณะนึงเธออยากลืมความเจ็บปวดทั้งหมด จึงลองปล่อยใจไปกับท่านพี่ แต่ผลลัพท์ทำให้เรื่องทุกอย่างมันแย่ลงกว่าเดิม

 

 

            บุรุษเจ้าของร่างนัยน์ตาสีฟ้าขยับตัวนิดๆเมื่อสัมผัสของผู้พิทักษ์รับรู้ว่ามีการเคลื่อนไหว และคนที่เขากำลังรอใกล้มาถึง

 

            ทรอนซ์ย่ำเท้าผ่านระเบียงมุ่งตรงมายังห้องของเขา ก็ต้องชะลอฝีเท้าลงเมื่อเห็นว่าใครกำลังยืนพิงกำแพงหินรออยู่ก่อนหน้า

 

ทรอนซ์นึกว่าจะอยู่ในห้องนายออกไปไหนราล์ฟยิงคำถามทันที แต่ร่างหนาดูไม่ใส่ใจเพราะเดินผ่านประตูเข้าไปก่อน

 

            อย่างน้อยก็ไม่ได้ปิดประตูใส่หน้าราล์ฟคิดบวกอยู่ในใจ

 

ฉันมีเรื่องจะคุยด้วยหลังจากเลื่อนตัวผ่านบานประตูเขาก็ปิดมันลง มองทรอนซ์ที่ทิ้งตัวลงนั่งกุมขมับบนโซฟา ว่าแต่นายดูเครียดๆนะ เป็นอะไรไปหรอ

 

ว่ามาเนื่องจากเขาก้มหน้าราล์ฟจึงไม่เห็นสีหน้าเขาชัดนัก

 

ฉันรู้ว่านายพยายามจะทำอะไร พวกเรารู้ราล์ฟเกริ่น ใช้น้ำเสียงนุ่มนวลที่สุดในการสนทนา แต่นายจะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร ทุกคนอยากช่วยนาย เราไม่มีทางทิ้งนาย

 

ฉันจะไม่หาย...ไม่มีทางหายเสียงกระซิบรอดไรฟันดังขึ้นแผ่วเบาเย็นเยียบ

 

เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน แต่เรื่องอะความารีน ฉันบอกตรงๆว่าฉันสงสารมันราล์ฟเห็นทรอนซ์กำหมัดแน่นเมื่อได้ยินชื่อหญิงสาว ถึงยัยนั่นจะโง่เชื่อการแสดงของนายแต่ฉันไม่โง่ ดูก็รู้ว่านายรัก และเป็นห่วงมันขนาดไหน

 

อะความารีน ฮีลเลอร์ มีตัวเลือกมากพออยู่แล้ว

หมายความว่าไง

“…”

 

            ราล์ฟอดทนรอสักพักก็ไม่มีคำอธิบายใดใดเพิ่มเติม จึงสรุปเอาในใจว่าคงหมายถึงความสัมพันธ์ซับซ้อนของแพทริกซ์ และเดรโก กับอะความารีน

 

แต่มันเลือกนาย ให้ตายดิ! นายไม่รู้จริงๆหรอ ว่าคนที่เขารับคมดาบคมธนูแทนกันมันเรียกว่าอะไรด้วยความที่ใส่อารมณ์ไปเยอะบวกกับปากมันไปไว ราล์ฟเริ่มรู้สึกว่าตนเองกำลังโยนลูกระเบิดลูกใหญ่เข้าไปซ้ำ

 

“…ฉันไม่สน ราล์ฟดวงหน้าไร้อารมณ์ของทรอนซ์ปรากฎตรงหน้า กลับไปซะ มันไม่มีประโยชน์อะไร ฉันกับอะความารีน จบกันแล้ว

 

ฉันคิดว่าความสัมพันธ์จะยุติก็ต่อเมื่อทั้งสองฝ่ายตกลงยอมรับ ไม่ใช่หรือราล์ฟยิ้มอย่างละเหี่ยใจ

 

ไม่นานเธอก็จะลืมถึงจะต้องทำเรื่องเลวร้ายกว่านี้ฉันก็จะทำ ถ้านั่นทำให้อะความารีนตัดใจจากฉันทรอนซ์ผุดลุกขึ้น หันหลังให้แล้วเดินไปพิงขอบหน้าต่าง

 

อ๋อ หมายความว่านายไม่แคร์ ไม่สนใจถ้าหากมีใครทำให้หัวใจยัยนั่นหวั่นไหวสินะราล์ฟพยายามหาจุดอ่อน แต่ยอมรับว่าเรื่องนี้ทรอนซ์ใจแข็งมากทีเดียว ยั่วยังไงก็คงไม่ขึ้น จึงตั้งใจจะโยนระเบิดลูกสุดท้าย งั้นนายก็เตรียมรับผลที่ตามมาได้เลย

 

“…”ความนิ่งเงียบเป็นคำตอบ ก่อนที่เสียงประตูห้องจะปิดดัง ปัง!

 

            ทรอนซ์กำหมัดแน่นจนสั่น ดวงหน้าไร้อารมณ์แปรเปลี่ยนเป็นเครียดจัด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุกร้าวราวกับนักล่า เขาเหวี่ยงหมัดไปยังบานกระจกพร้อมกับภาพในความคิดว่าเธอกำลังร้องไห้อยู่ด้านนอกนั่น

 

            เพล้ง

บานกระจกแตกละเอียดไม่มีชิ้นดี คงพร้อมกับหัวใจของเขา ที่ไม่ได้มีไว้เพื่อรักใคร

 

มันมีเพื่อถูกทำลาย

เขาเป็นใครเจ้าชายแห่งราชวงศ์ต้องคำสาปลืมไปแล้วหรือ?

เขาเกิดมาเพื่อทำลายทุกคนที่เขารัก

 

            สัมผัสถึงของเหลวข้นเต็มฝ่ามือแต่ทรอนซ์ไม่ได้ใส่ใจ เพราะเจ็บที่อื่นมากกว่าเจ็บจนชา

            ภาพบุรุษหนึ่งหญิงหนึ่ง กำลังกอดรัดและมอบจุมพิตให้กันราวกับจะหลอมรวมเป็นร่างเดียว ทำให้ไฟในใจกำลังมอดไหม้ ฉายชัดอยู่ในความทรงจำซ้ำไปซ้ำมา

           

            อะความารีน ฮีลเลอร์

หากโชคชะตาเลือกให้เขารักเธอไม่ได้คงง่ายกว่าหากเขาจะเกลียดเธอ!

 

            ทรอนซ์หลุบตาลง ข่มอารมณ์แปรปรวนข้างใน พร้อมกับการตัดสินใจอย่างเด็ดขาดยิ่งกว่าครั้งไหน

 

 

             Writer: แต่งเลิฟซีนไม่เก่ง ฮือ TT ประมาณนี้เดี๋ยวมีเวลาไปศึกษา(!?)ค่อยมารีไรท์นะค้า อยากอัพทุกวันจริงๆเลยแต่ไม่มีเวลาเพราะจะสอบอีกแล้ว แอบดูยอดคอมเม้นว่าถึงเป้าก็จะอัพอยู่นะ (ฮ่าฮ่าฮ่ารู้สึกมีกำลังใจ-ทิ้งหนังสือเนี่ยนะ!)

                                                                                                                        บาบิQ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2271 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 18:55
    ทำไมทรอนทำแบบนี้????????????
    #2,271
    0
  2. #1952 SweeTTenny (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 6 มิถุนายน 2558 / 08:50
    อัพไวๆเลยย ใจจะขาดด ทรอนซ์ลูกแม่ T T
    #1,952
    1
    • #1952-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      8 มิถุนายน 2558 / 18:38
      แม่ทรอนซ์อยู่นี่เอง555
      #1952-1
  3. #1949 Bua (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 06:57
    สนุกตั้งแต่แรกเลยค่ะชอบมากเลยค่ะ อยากรู้จริมๆว่าจะจบยังไง555 พี่แต่งเก่งมากหนูชอบเปนกำลังใจให้นาค่ะสู้ๆ
    #1,949
    1
    • #1949-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      8 มิถุนายน 2558 / 18:37
      โอ้ว ขอบคุณมากค่าอ่านตั้งแต่แรกเลยเหรอ (ยาววววน้าา)รออ่านไปเรื่อยๆนะคะหวังว่าจะไม่เบื่อไปก่อนนะงิงิ
      #1949-1
  4. #1948 vin_111 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2558 / 15:22
    มารีนา  แนะนำฮะ   จับทรนซ์จูนแล้วปล้ำเลยฮะ ง่ายดี

    เดี่ยวๆๆๆๆ 5555
    #1,948
    1
    • #1948-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      8 มิถุนายน 2558 / 18:36
      เดี๋ยว!! 555555 แม้ว่าในใจจะเห็นด้วยไปกว่าครึ่งแล้วก็ตาม>_< กิกิ
      #1948-1
  5. #1947 milkystar (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2558 / 21:32
    ไม่นะทรอนซ์ที่รัก อย่าเกลียดเค้านะตะเอง สู้ๆค่ะไรท์ รออ่านตอนหน้า
    #1,947
    1
    • #1947-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      8 มิถุนายน 2558 / 18:36
      อะความารีนอยู่นี่เอง55
      #1947-1
  6. #1945 อมยิ้ม (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 21:55
    โอ๊ย!ทำไมเป็นแบบนี้ละ อยากรู้ว่าจะเป็นยังไงต่อไปรอติดตามยุนะค่ะสู้ๆค่ะ//
    #1,945
    1
    • #1945-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 23:00
      เย้เย้ขอบคุณค่ะ :)
      #1945-1
  7. #1944 AomJung Eiei (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 20:31
    เดรโกไปไหนนนนน มาอัพไวๆนะคะ
    #1,944
    1
    • #1944-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 23:00
      ตอนหน้า จะมาแล้วค่า พักก่อนค่าตัวแพง55
      #1944-1
  8. #1943 fc ทรอนซ์ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 18:22
    ใจจะขาดอะคะทำไมทำแบบนี้ให้อะความารีนไปจุ๊บกับแพททริกซ์ทำไมอ่าแล้วปีศาจในตัวทรอนซ์มันจะหายไหมง่าอยากรู้ กรี๊ดดดดดดดดด(ระบายอารม)

    ป.ล.รักทรอนซ์มากมาย
    #1,943
    1
    • #1943-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:59
      ใจเย็นค่า5555 เดี๋ยวเฉลยนะ ค่อยๆเป็นสเต็ป >_^
      #1943-1
  9. #1942 zelo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2558 / 12:45
    มาต่อเร็วๆนะคะ จะรอเป็นกำลังใจให้คะ
    #1,942
    1
    • #1942-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:58
      ^_^ ขอบคุณค่า
      #1942-1
  10. #1941 kiku_onni (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 30 พฤษภาคม 2558 / 18:30
    อัพเถอะ ไหว้ละ !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


    TOT TOT ใจ จิ ขาดแล้วว โอ้ยย!
    #1,941
    1
    • #1941-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:58
      โฮ -/|- อย่าไหว้เลยค่า พยามเต็มที่ฝุดๆแย้วว
      #1941-1
  11. #1940 fc ทรอนซ์ ราล์ฟ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 11:00
    อัพเร็วๆนะคร่าติดตามอย่างแรง
    #1,940
    1
    • #1940-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:57
      อัพอย่างแรงสู้ๆค่ะฮึบบ!!( นางให้กำลังใจตัวเอง.. )
      #1940-1
  12. #1939 fc ทรอนซ์ ราล์ฟ (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2558 / 10:59
    อัพเร็วๆนะคร่าติดตามอย่างแรง
    #1,939
    0
  13. #1938 zelo (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 21:40
    กลับมาอัพเร็วๆเน้ออ รออยู่ สนุกมากๆ
    #1,938
    1
    • #1938-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:56
      อัพอยู่ค่า แต่พิมพ์ช้า เท่านั้นเอง~~~..
      #1938-1
  14. #1937 boombim (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 26 พฤษภาคม 2558 / 20:48
    โอ็ยไม่ไหวๆ กลับมาเป็นเหมือนต้อนแรกอีกแล้ว แงๆๆๆๆๆ (น้ำตาไหลอย่างหนัก)

    ป.ล. รักทรอนซ์มากมาย
    #1,937
    1
    • #1937-1 บาบิQ(จากตอนที่ 47)
      1 มิถุนายน 2558 / 22:55
      รู้สึกรีดท่านนี้เน้นปล หนักมากค่า55>_< ขอบคุณนะค้า~~
      #1937-1