The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 42 : The Keyz (2) 42 ว่าที่พระชายา

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,615
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    2 เม.ย. 59

[42]

            ไม่นานนักหลังจากที่ฉันได้ขึ้นนั่งบนหลังเจ้ามังกรสีขาว พร้อมกับเดรโกที่นั่งอยู่ด้านหน้า วิวทิวทรรศน์ด้านล่างก็ดูเปลี่ยนจากป่าทึบเป็นที่ดินว่างเปล่า ไม่พบแม้แต่กลิ่นไอเวทย์หรือร่องรอยการดำรงชีวิตในเขตแดนนี้ นั่นหมายความว่าตอนนี้ฉันกำลังเข้าสู่เขตแดนของโทรปิคอร์น

 

            ฉันมองเห็นยอดปราสาทที่ทำจากหิน ไม่เปลี่ยนไปนักจากความทรงจำที่มาเยือนโทรปิคอร์นครั้งแรก ในช่วงระหว่างทำภารกิจ เซย์ ญาติลูกพี่ลูกน้องของทรอนซ์ออกอุบายหลอกล่อ แล้วลักพาตัวฉันมาที่นี่T^T

 

เกาะแน่นๆนะ จะลดระดับแล้วเสียงทุ้มลึกดังขึ้นในหัว หลังจากที่เงียบไปสักพัก

            ฉันกำชายเสื้อเขาไว้แน่นขึ้น พลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ กลอกตาเป็นเลขแปด

เมื่อไหร่เขาจะเลิกคิดใส่หัวฉันสักทีนะ!!!

 

ถึงฉันจะไม่มีตาหลัง แต่ฉันรู้นะว่าเธอด่าฉันอยู่เสียงเดิมดังขึ้นอีกครั้ง เจ้าของเสียงหันเสี้ยวหน้าคมคาย ปรายตามองแว๊บนึง

ถ้าขี้เกียจพูดขนาดนั้นก็ไม่ต้องพูด! คิดใส่หัวคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาติน่ะมันหยาบคายนะรู้ไหมฉันสวนกลับไปทันที

 

            แล้วก็ไม่มีเสียงในความคิดขึ้นมาอีก ตลอดจนเมื่อร่างของฉัน และเดรโกถูกพาลงจากหลังของมังกรตัวนั้นอย่างปลอดภัย เราสองคนยืนอยู่ด้านหน้าของปราสาทหิน มีตราสัญลักษณ์รูปมังกรสีแดงกำลังพ่นไฟ ดูสง่างามน่าเกรงขาม ประดับอยู่หน้าประตูใหญ่ทางเข้าปราสาท

 

            เจ้าชายกลับมาแล้วกลุ่มคนสวมชุดสีดำทยอยเข้ามาเรียงแถวเป็นระเบียบ พร้อมยอบคำนับ

 

            ต่อไปนี้ ผู้หญิงคนนี้คือควีนของฉัน ให้เกียรติดูแลเธอให้สมกับตำแหน่งว่าที่พระชายาแห่งราชวงศ์โทรปิคอร์นเสียงทุ้มแฝงอำนาจประกาศกร้าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ ฉันที่กำลังก้าวลงจากหลังมังกรอย่างทะมัดทะแมงก็ถึงกับเกิดอาการขาพันกันอย่างกระทันหันแต่ก็ต้องขอบคุณพลังลมที่ช่วยให้กลับมาทรงตัวได้เหมือนปกติ

ถ้าไม่อย่างนั้นก็คงขายไก่สดๆต่อหน้าธารกำนัลน่ะสิ!

แต่เดี๋ยวก่อนเมื่อกี้ฉันรู้สึกว่าได้ยินอะไรแปลกๆพิกลๆนะ?= =

 

นายว่าไงนะ?”ฉันรู้สึกเหมือนปากแทบจะขยับไม่ขึ้น น้ำลายแห้งจนกลืนลงคอไม่ลง

ก็ตามนั้นไงแอบดีใจที่เขา พูดกับฉันจริงๆแล้ว

ใครพระชายา?”

เธอไง

ฉัน?”

ใช่

ฉัน!!!”คราวนี้ชี้หน้าตัวเองบวกกับซาวน์เอฟเฟคO_O

นี่คือ อาเธอร์กับเธียร์น่า มังกรแฝดคู่นี้จะรับหน้าที่รับใช้เธอที่นี่แล้วเขาก็ตัดบทแบบเสมือนว่าไม่มีอะไรน่าตกใจ พร้อมโบ้ยไปยังทางที่มีเด็กสองคน ชายหญิง หน้าตาจิ้มลิ้มน่ารักเกือบจะคล้ายกันทุกส่วน ยกเว้นดวงตา อาเธอร์เป็นเด็กผู้ชายอายุประมาณ10ขวบ ตาสีฟ้าสดใส ส่วนเธียร์น่าเป็นเด็กผู้หญิงที่มีตาสีชมพูหวานแหวว เธอสูงกว่าอาเธอร์เล็กน้อย

 

สวัสดีค่ะ/ครับ

“O_O สวัสดีจ้ะ

 

เอาล่ะเธอไปพักก่อน เดี๋ยวมื้อเย็นจะให้คนไปตาม…”

เดี๋ยว! เดี๋ยวๆๆๆ นายฟังฉันหน่อยสิ ตั้งแต่ฉันเหยียบที่นี่นายก็ไม่เปิดโอกาสให้ฉันพูดบ้างเลยหรอไงฮะ- -”ฉันโผเข้าไปขวางร่างหนาที่ทำท่าจะเดินออกไปหลังออกคำสั่งฉอดๆ

อะว่ามา

นายเหมือนจะพยายามสื่อว่าฉันต้องเป็นว่าที่ของนาย นั่นมันเรื่องอะไรกัน?”ฉันพูดเสียงขาดๆหายๆ รู้สึกเหมือนถูกอำนาจบางอย่างแทรกแซงจิตใจอยู่เป็นระยะนัยน์ตาสีดำสนิทหรี่ลงเล็กน้อย

นั่นเป็นเรื่องที่ฉันจะบอกเธอเย็นนี้ และกับทุกคนในที่ประชุมสภา เธอไม่จำเป็นต้องรู้อะไรไปมากกว่านี้

 

ฉันรู้สึกเหมือนร่างถูกแช่แข็ง แล้วมีคนเอาน้ำมาสาดกลางหน้า

ใช่สินะฉันมาที่นี่ในฐานะเชลยศึก ไม่มีใครเขามาสนใจความรู้สึกฉันหรอก

 

เหมือนสวิทช์ความคิดถูกแช่ค้างไว้อย่างนั้น จวบจนเด็กสิบขวบสองคนมาดึงชายเสื้อเบาๆ แล้วส่งสัญญาณให้เดินตามไปยังอีกทาง

 

…….

 

            เสียงจังหวะฝีเท้าสม่ำเสมอ กระทบพื้นหินดังก้องไปทั่วอาคาร เส้นผมสีดำสนิทสยายยาวคลุมถึงกลางหลังขับผิวสีเข้มกร้านแดดสมชายชาตรีให้ดูสง่างามทุกท่วงท่า ตาสีท้องฟ้ายามรัตติกาลดูเยือกเย็นนิ่งลึกอย่างไม่อาจคาดเดาอารมณ์ เจ้าชายแห่งราชวงศ์โทรปิคอร์นหยุดเท้ายืนอยู่หน้าบานประตูไม้สลักบานใหญ่หากแต่สีหน้าดูเครียดเขม็งขึ้นจนผู้ติดตามข้างกายสัมผัสได้ เนิ่นนานที่ไม่มีการเคลื่อนไหวใดใด องครักษ์คนสนิทจึงเอ่ยถาม

 

เจ้าชาย หากท่านไม่พร้อมประชุม กระหม่อมจะเข้าไปแจ้งกับทางสภา…”

ไม่ต้องเสียงขรึมขัดขึ้นทันควัน สายตาเย็นเยียบปรายมองบุรุษในชุดองครักษ์เต็มยศ ที่ค้อมคำนับและลดสายตาลงต่ำแสดงความนอบน้อม เจ้าว่าเรากลัวรึ?”

หม่อมฉันมิบังอาจ

หึ

 

            ชายผู้สูงศักดิ์พ่นลมหายใจออกสั้นๆก่อนมือหนาจะเอื้อมไปผลักบานประตูตรงหน้าให้เปิดออก

 

            การเคลื่อนไหวของกลุ่มคนในห้องพลันหยุดชะงัก จากเสียงพูดคุยกลับนิ่งราวไม่มีสิ่งมีชีวิต ทั้งที่โดยรวมแล้วกลุ่มคนเหล่านั้นคืออมนุษย์ซึ่งนับได้สิบเอ็ดตน

 

ทำความเคารพเจ้าชายสิ พวกเจ้ายืนนิ่งอยู่ทำไมองครักษ์ประกาศกร้าวอย่างไม่สบอารมณ์

 

ขอคารวะเจ้าชายเดรโก ข้าน้อยเพียงแค่ประหลาดใจที่เจ้าชายมาโดยไม่ได้นัดหมายชายผมสีเทาแสดงความอาวุโสค้อมคำนับเป็นคนแรก แต่สายตายังจ้องตรงเข้าไปยังนัยน์ตาสีนิล

 

ขอคารวะเจ้าชายเดรโกตามมาด้วยเสียงจากกลุ่มคนที่เหลือ พวกเขาค้อมน้อยๆก่อนจะยืนเหยียดเต็มความสูง

 

เจ้าชายจำเป็นต้องนัดพวกท่านหรือ ในเมื่อวังนี้เป็นของท่าน ซึ่งเป็นทายาทแห่งราชวงศ์โทรปิคอร์นแต่เพียงผู้เดียว

 

หยุดเถิด โรเจอร์เจ้าชายปรามองครักษ์ที่ดูพร้อมจะเติมเชื้อเพลิงให้บรรยากาศในห้องพลันร้อนระอุไปยิ่งกว่าเดิม

            เพียงแค่การปรากฏตัวของเจ้าชายแห่งราชวงศ์ก็ทำให้ภายในห้องนี้เกิดสงครามเย็น บรรยากาศไม่ค่อยจะดีอยู่แล้ว

 

เราแค่จะมาประกาศให้ทุกคนในสภามืดรู้ไว้…”เสียงทุ้มต่ำเกริ่นขณะที่ห้องอยู่ในความเงียบ เราได้นำตัว อะความารีน ฮีลเลอร์มาที่นี่ ในฐานะว่าที่พระชายาแห่งราชวงศ์โทรปิคอร์น

 

แต่เด็กนั่น...”

นั่นคือบุคคลที่แคปริคอร์นจะใช้เป็นอาวุธทำลายล้างพวกเราไม่ใช่หรือ

พวกเราควรฆ่ามันทิ้งซะ!”

ใช่ ข้าเห็นด้วย

มันอยู่ที่ไหนกันเจ้าชาย

 

บังอาจนัก!!”หัวหน้าองครักษ์แผดเสียงลั่นพร้อมไอเย็นแห่งการเข่นฆ่า ทำให้ห้องสงบขึ้นมาอีกครั้ง พวกเจ้าได้ฟังที่เจ้าชายประกาศหรือเปล่า เจ้าชายหมายความว่าห้าม! ให้มีใครแตะต้องว่าที่พระชายา! และหากมีผู้ใดกล้าฝ่าฝืนคำสั่งฝ่ายทหารจะไม่มีการปราณี

 

            บุรุษผู้อาวุโสที่สุดแห่งสภามืดจ้องเขม็งไปยังหัวหน้าองครักษ์ และปรายตามองเหล่าองครักษ์พิทักษ์ราชวงศ์ด้วยสายตาคล้ายยิ้มเยาะ ปากกระดกขึ้นน้อยๆพร้อมกับโค้งคำนับ

ข้าน้อยขออภัยแทนสมาชิกที่ล่วงเกินเจ้าชายเดรโก

 

            อมนุษย์อีกสิบคนที่เหลือมองหน้ากันชั่วครู่ก่อนจะโค้งตาม

ขออภัยเจ้าชายเดรโก

 

ดีชายสูงศักดิ์เลิกคิ้วนิดๆ สองเท้าเดินทอดน่องด้วยท่วงท่าสบายๆ เราคิดว่าจะจัดงานแต่งในอีกสองเดือน พวกท่านคงไม่มีปัญหาอะไรนะ

 

เจ้าชาย ข้าน้อยเกรงว่าเราจะนำศัตรูเข้ามาสร้างความวุ่นวาย…”

อย่าขัดคำสั่งเจ้าชายสิ เอ็ดเวิร์ดชายชราแทรกบท นัยน์ตาคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อยหากเจ้าชายคิดว่ามันเป็นการเหมาะสม สภามืดจะไม่ต่อต้านอะไรกับเรื่องนี้ ขอให้เจ้าชายสบายใจเถิด

 

ขอบใจเกรย์ เราเพียงแค่อยากบอกด้วยตัวเอง พวกท่านทำงานต่อไปเถอะเดรโกพยักหน้าเป็นสัญญาณให้แก่องครักษ์และเหล่าคณะเคลื่อนขบวนย้ายออกจากห้องประชุมสภา

 

สภามืดก่อตั้งเพื่อจุดประสงค์เดียว คือการสนับสนุนราชวงศ์แห่งโทรปิคอร์นพะยะค่ะคารวะเจ้าชายเดรโก

 

            ชายชราโค้งคำนับเป็นครั้งสุดท้าย ขณะที่เจ้าชายเดรโกยิ้มเหยียด

สายตาของผู้กุมอำนาจสภานั้นไม่เคยลดลงต่ำแต่มันกลับจ้องตอบกลับมาเสมอ แม้ไม่มีแววตาท้าทายอำนาจการกระทำที่อ่อนน้อม แต่ไม่ได้แสดงความนับถือ

 

            เจ้าชายหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะพลิกกายเดินจากไป

 

 

            ภายในห้องส่วนตัวในฐานะเชลยศึกดูดีเกินคาด ไม่ว่าจะเป็นขนาดห้องที่กว้างพอให้เดินจนเมื่อย การตกแต่งภายในดูแยกเป็นสัดส่วน มีมุมโต๊ะเขียนหนังสือและชั้นวางหนังสือ มุมจิบน้ำชาพร้อมโซฟารับแขก เตียงคิงไซส์ถูกจัดให้อยู่ด้านในสุดแถมคลุมด้วยม่านโปร่งสีขาวขอบทอง ในห้องมีกลิ่นตลบอบอวลไปด้วยดอกไม้สายพันธุ์แปลกตา ที่ฉันแน่ใจว่าไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน มันให้กลิ่นคล้ายดอกลาเวนเดอร์จางๆ

 

            พระชายาชอบห้องนี้มั้ยคะเสียงหวานใสของเด็กผู้หญิงเจ้าของนัยน์ตาสีชมพูดังเจื้อยแจ้วไม่หยุด เจ้าหล่อนคอยแต่พร่ำบอกว่าเป็นคนจัดการเรื่องตกแต่งภายใน และเม้ามอยสารพัดเกี่ยวกับไอเดียสุดบรรเจิด

 

            ชอบจ้ะ แต่เรียกพี่ว่าอะความารีนเถอะนะจ๊ะ แหะๆ^-^”

 

            พระชายามาดูริมหน้าต่างสิครับ จากตรงนี้สามารถเห็นวิวภูเขาได้ทั้งลูก อู้หูววววว สวยมากครับ มาดูสีเธียร์น่า ฉันว่าฉันเห็นต้นแอปเปิ้ลต้นนึงล่ะ!O_O”เด็กผู้ชายก็พูดเก่งไม่แพ้กัน มือเล็กๆนั่งจับขอบหน้าต่างที่ตนพยายามจะเขย่งสุดเท้า เพื่อชมวิวทิวทัศน์ข้างนอกนั่น

 

            แต่ว่า เมื่อกี้ไม่ได้ยินที่ฉันพูดหรอเด็กๆ

เรียกฉันว่าอะความารีนเถอะจ้ะ^^”ถูกเรียกแบบนั้นมันชวนขนหัวลุกพิกล ให้ตายเหอะ!

 

ไหนๆโอ้โห ต้นใหญ่ซะด้วย มันจะมีซักกี่ลูกกันนะ เย็นนี้เราไปเก็บมากินกันเถอะอาเธอร์!!”เสียงใสนั่นฟังดูตื่นเต้นไม่น้อย เนื่องจากเธียร์น่าตัวสูงกว่าอาเธอร์ หล่อนจึงไม่ต้องเขย่งเท้าให้เมื่อยนัก ตาสีชมพูหันขวับมายังฉันที่ยังคงยิ้มค้างสีหน้าก็เปลี่ยนเป็นเลิ่กลั่ก ตายแล้วๆ เราลืมไปว่าที่นี่มีพระชายาอยู่ ขออภัยเพคะพระชายา

 

            แล้วเด็กหญิงก็สะกิดฝาแฝดคนข้างๆแล้วหันมาคำนับพร้อมกันอย่างสวยงาม

 

เอ่อคือว่านะเรียกพี่ว่า…”

 

            ก๊อกๆๆ

ขออภัยพระชายา ป้าเอาของหวานมาให้ค่ะหญิงวัยกลางคนสวมชุดแม่บ้านยกถาดขนมเข้ามาวางบนโต๊ะน้ำชา 

 

ขอบคุณค่ะเด็กๆไปกินขนมสิจ้ะฉันพูดพร้อมจูงมาเด็กแฝดมานั่งบนเก้าอี้ ก่อนจะหันไปหาป้าแม่บ้านป้าคะเรียกหนูว่าอะความารีนเถอะค่ะ^^;;”

 

อุ๊ย ไม่ได้หรอกค่ะพระชายา นี่เป็นคำสั่งโดยตรงจากเจ้าชายเดรโก ไม่มีใครกล้าฝ่าฝืนหรอกนะคะป้าแม่บ้านแสดงท่าทางร้อนรนขึ้นมาทันใด

 

ใช่ค่ะ พวกเราเป็นประชาชนของรางวงศ์มังกรอันยิ่งใหญ่ คำสั่งจากเชื้อพระวงศ์ถือเป็นสิทธิ์ขาดเธียร์น่ายกมือขึ้นปาดคราบคุกกี้ที่ริมฝีปากของตน ก่อนจะหันไปป้อนเศษขนมเล็กๆให้น้องชายฝาแฝด อาเธอร์อ้ามมมม

 

เอ่อ ถ้าอย่างนั้นก็ได้…”ฉันไม่มีทางเลือกอะไรแล้วนี่…TT

 

ชาวโทรปิคอร์นไม่มีอำนาจฝ่าฝืน คำสั่งใดใดจากเจ้าชายเดรโกค่ะป้าคนเดิมเสริม ขยับยิ้มน้อยๆให้ฉันก่อนจะหันไปดุเด็กแฝดที่กินเลอะเทอะ

 

เมื่อกี้เด็กๆบอกว่าอยากกินแอปเปิ้ลใช่มั้ย ถ้ากินเสร็จแล้ว เราไปเก็บลูกแอปเปิ้ลกันดีไหมจ๊ะฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้เมื่อเห็นเด็กแฝดลุกขึ้นมาเต้นอย่างร่าเริง

ไปค่ะ/ไปครับ!!!!”

 

ถ้าเด็กสองคนนี้ดื้อก็มาบอกป้าได้นะคะ เดี๋ยวป้าจะจัดการ^^;”

 

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อยู่แบบนี้ก็ไม่เงียบดี ขอบคุณนะคะฉันยิ้มตอบ ขณะที่มองหญิงวัยกลางคนเดินออกจากห้องไป

 

            อืมตั้งแต่เข้ามาเหยียบที่นี่อีกครั้ง คนที่นี่ก็ดูภายนอกเหมือนคนปกติ และก็ดีกับฉันมากๆ ต่างจากกลุ่มคนพวกนั้นที่จ้องจะทำร้ายฉันในวันนั้น ครั้งแรกที่ฉันเหยียบที่นี่ ในห้องมืดสลัว กับกลุ่มคนที่ใส่ชุดสีดำล้วน

 

            พวกเขาดูไม่ได้เลวร้ายเลยไม่เลยสักนิด

 

            ร่างหญิงสาวในชุดเดรสสีฟ้า กระโปรงยาวคลุมข้อเท้าทำให้มือเล็กๆต้องคอยยกชายกระโปรงขึ้นขณะก้าวเท้าย่ำพื้นหญ้า นัยน์ตาสีแดงทอประกายระยับรับกับแสงแดดอุ่นๆยามเย็น หญิงสาวรีดพลังไอน้ำไปยังฝ่าเท้าเพื่อให้เดินได้คล่องแคล่วขึ้นไม่สะดุดเนินหลุมของพื้นดิน

 

            ใกล้ถึงรึยังจ้ะเสียงหวานเอ่ยถามขึ้นเป็นครั้งที่สาม ขณะที่มองไปยังมังกรน้อยสองตนขนาดตุ๊กตากอดได้พอดีตัว กำลังกระพือปีกเล็กๆนำทางไปยังสถานที่ที่ทั้งสองกระตือรือร้นที่จะไปให้ถึงโดยเร็ว

 

            ใกล้แล้วค่ะพระชายาเสียงหวานดังพร้อมกับมังกรน้อยสีชมพูหันหน้ามามอง

            เธียร์น่าระวัง!”อะความารีนร้องเสียงหลงขณะที่เห็นภาพกิ่งไม้ท่อนใหญ่ที่ห้อยยาวมาจากต้นไม้ด้านข้าง ขวางเส้นทางการบินของแฝดคนพี่โดยที่ไม่ได้ระวังตัว

            โป๊ก! โอ๊ย!!!”มังกรสีชมพูกลิ้งตัวไถลลงกับพื้น

 

            เธียร์น่าเป็นอะไรรึเปล่า เธียร์น่า! ฮือๆๆเจ้ามังกรน้อยสีฟ้าบินลงพื้นแล้วร่างนั้นก็เปลี่ยนสภาพเป็นเด็กชายที่น้ำตาคลอเบ้า ไม่ต่างอะไรกับเด็กหญิงที่เริ่มร้องไห้จ้า

 

            ไหน พี่ขอดูหน่อยอะความารีนแอบบ่นในใจเพราะความยาวของกระโปรงที่ดูเกะกะรกตา หล่อนฉีกปลายกระโปรงออกอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะเดินไปนั่งข้างๆเด็กแฝดผู้หญิง ไม่ร้องนะคะคนเก่ง เดี๋ยวพี่จะรักษาให้เอง เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว

 

            ฮือๆ

            อะความารีนใช้สายตาประเมินบาดแผลคราวๆ เป็นรอยข่วนไม่ค่อยลึกมากบริเวณแขนขวา แต่ก็มีเลือดไหลออกมาตลอดเวลา

            ขณะที่มือเล็กกำลังจะทาบบนร่างนั้นเสียงทุ้มห้าวก็ดังขัดขึ้น

 

เธียร์น่า ! ลูกพ่อ !!”ร่างชายในชุดสีดำทะมัดทะแมงปราดเข้ามาหยุดอยู่ข้างๆ แววตาสั่นระริก อะความารีนแน่ใจว่าเคยเห็นชายหนุ่มคนนี้อยู่ข้างกายเดรโก

 

ท่านพ่อ ฮือๆ

ท่านพ่อครับ เธียร์น่าจะเป็นอะไรมั้ยครับ ฮือๆ

เด็กสองคนเหมือนจะคุมสติไม่อยู่ ยิ่งปลอบโยนยิ่งร้องไห้หนักขึ้นไปอีก

 

ไม่ต้องห่วงค่ะ แค่รอยถลอกเท่านั้น ฉันจะรักษาให้เองท่านหญิงทายาทคนสำคัญของตระกูลฮีลเลอร์เอ่ยอย่างมั่นใจ

 

เกิดอะไรขึ้นเสียงทุ้มมีอำนาจดังขึ้นมาอีกเสียง เจ้าชายเดรโกเข้ามาพร้อมกับคนติดตามอีกจำนวนหนึ่ง ดวงตาสีดำสนิททอดมองร่างเล็กที่นั่งร้องไห้กอดผู้เป็นพ่ออย่างเจ็บปวด โรเจอร์ ลูกเจ้าเป็นอะไร

 

กระหม่อมไม่ทราบพะยะค่ะ พอมาถึงก็เห็นเด็กสองคนกำลังร้องไห้…”

อะความารีนเจ้าชายเอ่ยตัดบท ตวัดสายตาไปยังร่างหญิงสาวที่ยืนไม่ห่างนัก

 

            นี่ถ้าเธอไม่เคยฝึกรับสายตาดุๆแบบนั้นจากทรอนซีราก็คงมีตกใจจนวิ่งหนีแน่นอน

อะความารีนเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ เพราะดูเหมือนเจ้าชายจะแผ่ไอเย็นออกมาเล็กน้อย

 

เธอทำอะไร

ฉัน?”เสียงหวานทวนคำอย่างไม่เข้าใจ

เธอทำอะไรเด็กๆ

นี่นาย!!”ร่างบางแข็งค้างพร้อมกับนัยน์ตาสีแดงที่เบิกกว้าง อย่างไม่อยากจะเชื่อในสิ่งที่ได้ยิน นายคิดว่าฉันทำอะไรๆเด็กพวกนี้หรอ?!!”

 

            เดรโกหน้าตึงสนิท ดวงตาหรี่ลงราวกับจะใช้ความคิดอ่านใจ จนคู่สนทนาดูเหมือนจะมีโทสะกรุ่นๆ เพราะไอร้อนจากกายผู้ใช้เวทย์เริ่มแผ่ออกมาจากร่าง

 

คุ้มกันเด็กๆเดรโกออกคำสั่งให้ทหารผู้ติดตาม ตีวงล้อมแล้วรอคำสั่งถัดไป

 

นายเห็นฉันเป็นอะไรกัน…”ร่างบางแสดงสีหน้าโกรธเคืองในตอนแรก ก่อนจะเผยแววเจ็บปวดในดวงตา

 

เธอคือ แคปริคอร์น…”

ฉันไม่มีวันทำร้ายเด็กๆหรอกนะ

จะให้ฉันเชื่อเธอได้ยังไง

มันจะมากไปแล้วนะเดรโก!”

 

เจ้าชายฮะเจ้าชายเดรโกหลุบตามองลงต่ำ ก็พบว่าอาเธอร์ เด็กแฝดคนน้องเข้ามาดึงชายเสื้อของตนเบาๆ

ว่ายังไงอาเธอร์ นายก็เจ็บหรอ ทำไมถึงร้องไห้ล่ะหืมม์รังสีคาดคั้นเมื่อครู่หายวับไปสนิท แทนที่ด้วยน้ำเสียงและสายตาอันอ่อนโยน

พระชายาไม่ได้ทำเธียร์น่าฮะเธียร์น่าชนกิ่งไม้แล้วตกลงมาเอง

 

ใช่ค่ะ ฮึกเจ้าชายอย่าดุพระชายาเลยค่ะเธียร์น่าที่เพิ่งได้สติก็พูดสนับสนุนน้องชายอีกแรง

 

            เจ้าชายเดรโกนิ่งค้างในท่านั่งคุยกับเด็กน้อย

อะความารีนสาวเท้าไปยังร่างเธียร์น่า ยอบกายนั่งบนพื้นหญ้า ก่อนจะยื่นมือไปสัมผัสบริเวณปากแผล

 

ฮีลแสงสีทองเป็นประกาย งดงามยิ่งกว่าแสงแดดยามเย็นส่องสวางขึ้นเหนือบริเวณแผล ดวงหน้าหวานละมุนภายในแสงนั้นดูอ่อนโยน แม้แววตาจะฉายรอยเจ็บปวดลึก

 

            อมนุษย์ในคราบมนุษย์เพิ่งได้เห็นการรักษาโดยผู้ใช้เวทย์เป็นครั้งแรก

พวกเขามองดูด้วยความรู้สึกอัศจรรย์ใจ ทึ่งในเวทย์มนต์ จนลืมว่าพวกเขาต่อต้านพลังเวทย์อันเกิดจากสายเลือดแคปริคอร์น

 

มันไม่เจ็บแล้วค่ะเด็กสาวฝาแฝดนั่งนิ่ง ตาสีชมพูเบิกกว้างอย่างตื่นเต้นราวกับได้เห็นมายากลอันน่าพิศวง

 

รอยแผลสมานกันสนิทแล้ว แต่อาจจะมีอาการช้ำในอยู่ ยังไงก็อย่าเพิ่งให้กระทบกระเทือนมากนะจ้ะ เธียร์น่าฮีลเลอร์สาวระบายยิ้มจาง หากแต่สีหน้าดูหม่นแสงแม้แต่เด็กเล็กๆยังรู้สึกได้

 

พระชายาคะ…”เด็กสาวกระซิบ

ว่าไงจ๊ะ…”

อย่าโกรธเจ้าชายเลยค่ะ เจ้าชายไม่ได้ตั้งใจจะหมายความว่าอย่างนั้น…”มังกรน้อยออกโรงปกป้องเต็มที่ อะความารีนหันไปสบสายตากับร่างหนานั้นแว๊บนึง ก่อนจะหันกลับมา

วันหลังเอาไว้วันหลังเราค่อยไปหาต้นแอปเปิ้ลกันใหม่แล้วกันดีไหมวันนี้พี่คงต้องกลับก่อน…”

 

            หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นลูบหัวเด็กน้อยทั้งสองอย่างเอ็นดู เป็นภาพที่คนมองรู้สึกสะท้านหัวใจ บังเกิดความรู้สึกหนังอึ้ง

 

“…”

“…”

 

            หญิงสาวเหยียดกายขึ้นเต็มความสูง มือเล็กกำชายกระโปรงขาดวิ่นไว้แน่นข่มกลั้นอารมณ์บางอย่าง พลังลมถูกรีดมาใช้ทำให้การเดินเพียงหนึ่งก้าวเท่ากับสิบก้าว หล่อนอยากจะออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด

 

อะความารีนเสียงเรียกดังขึ้นไม่ไกลนัก ไม่ต้องบอกก็สัมผัสได้ถึงพลังที่กำลังตามมาติดๆ

ฉันไม่อยากคุยกับนายเดรโก

ฉัน…”

 

            พรึ่บ!!

แล้วอะความารีน ฮีลเลอร์ก็แสดงทักษะการเป็นผู้ใช้เวทย์ธาตุลมได้อย่างเต็มเปี่ยม ร่างบางหายวับไปกับสายลมที่พัดผ่านมาเพียงหนึ่งครั้ง

 

เจ้าชาย…”องครักษ์คนสนิทวิ่งตามมาติดๆ ก็พบว่าเหลือเพียงร่างชายหนุ่ม ปราศจากเงาของหญิงสาวอีกคน

 

ฉันควรทำยังไงดีโรเจอร์เจ้าชายมังกรไม่เข้าใจกับอารมณ์ที่ตนกำลังเผชิญ ทั้งรู้สึกโกรธตัวเองขึ้นมาครั้งแรกในชีวิต อีกทั้งยังรู้สึกอึดอัดในสถานการณ์เมื่อครู่ เดิมทีเขาสามารถควบคุมสถานการณ์ อยู่เหนืออำนาจจิตใจมนุษย์ที่มีแต่ความซับซ้อนนี่นา

 

เมื่อครู่เจ้าชายทรงวู่วามไปนิด ทั้งที่พระชายาไม่ได้ผิดพะยะค่ะองครักษ์ค้อมตัวรายงานตามจริง เขาเป็นผู้ติดตามเจ้าชายเดรโกตั้งแต่เด็ก และรู้ว่าเจ้าชายเพิ่งเคยเผชิญกับสถานการณ์เช่นนี้เป็นครั้งแรก

 

เจ้าชายต้องเป็นฝ่ายง้อพะยะค่ะ โรเจอร์อยากจะพูดตามตรงแต่ก็รู้จักนิสัยหยิ่งทะนงในเกียรติและศักศรีดิ์แห่งเจ้าชายราชวงศ์โทรปิคอร์น ว่าจะไม่มีทางทำเช่นนั้น

 

อะแฮ่มไคล์ เจ้ามานี่สิหัวหน้าองครักษ์หันไปเรียกมือซ้ายคนสนิท ทหารฝีมือดีสายเลือดผสมหมาป่าโค้งคำนับ ก่อนจะก้าวเข้ามา

 

วันก่อนเจ้าบอกว่ามีปัญหากับลิลลี่ ภรรยาของเจ้า ตอนนี้เป็นอย่างไร

ครับ?”ทหารฝีมือดีเผยสีหน้างุนงงถึงสาเหตุที่เขาโดนเรียกตัวมา เพื่อถามไถ่ถึงปัญหาครอบครัวที่เขาบ่นให้หัวหน้าฟังลอยๆเพียงครั้งสองครั้ง?

ข้าแค่อยากรู้เท่านั้นแหละ

อ๋อลิลลี่เพียงแค่งอนข้า แต่ข้าไม่รู้ว่านางงอนไคล์ตอบกลับ สายตาคอยยิงเป็นคำถามที่โรเจอร์เองรู้ดีว่ามันหมายถึงอะไร

 

            สมควรแล้วหรือที่จะเล่าเรื่องแบบนี้ต่อหน้าเจ้าชายเดรโก!

 

อะแฮ่มแล้วถ้าหากนางงอน เจ้าจะทำเช่นไรหัวหน้าองครักษ์ส่งรหัสลับเป็นการแตะนิ้วชี้ และนิ้วกลางบนคาง โดยระวังไม่ให้เจ้าชายเห็น เป็นอันเข้าใจกันทั้งเหล่าทัพทหาร

 

            จงทำในสิ่งที่เจ้ากำลังทำอยู่ อย่าหยุดเป็นอันขาด!

 

อ้าคือว่าเรื่องนั้นเสียงไคล์หยุดเมื่อมองเห็นสัญญาณลับ รอสมองก็ประติดประต่อเรื่องได้ จึงสามารถพูดต่ออย่างราบรื่นไม่มีติดขัด ข้าก็เข้าป่าไปเก็บดอกอัลสโตรมีเรียมาให้นาง นางชอบมาก เพียงเท่านี้นางก็หายงอนข้า

 

อืม นั่นสินะ ผู้หญิงคงชอบดอกไม้กันทุกคนแหละนะ

ใช่ครับ หัวหน้า

 

โรเจอร์เสียงทุ้มแหบพร่าเอ่ยเรียกหลังจากหายเงียบเพราะจมอยู่ในความคิด

พะยะค่ะ

วันนี้ยกเลิกงานตารางงานตอนหัวค่ำทั้งหมด เราอยากพัก ยกไปทำพรุ่งนี้เลย

รับทราบพะยะค่ะว่าแต่ให้เตรียมทหารไปกับเจ้าชายกี่นายดี? อ้าเอ่อ

 

            หัวหน้าองครักษ์ผู้ประเมินสถานการณ์ล่วงหน้าเร็วไปก้าวนึงเสมอนิ่งค้างอย่างไปต่อไม่ถูก

 

ไปไหน? เราเพิ่งบอกว่ายกเลิกงานทั้งหมดเสียงทุ้มย้ำหนักแน่นจนอาจจะดูจริงจังไปหน่อย?

 

เข้าใจแล้วพะยะค่ะ คารวะเจ้าชายเดรโก

 

            ทหารในชุดดำยอบเข่าลงข้างนึงก้มศีรษะลงแทบจะจรดพื้นแสดงความจงรักภักดี ก่อนจะแยกย้ายไปยังงานที่ได้รับมอบหมายตามที่ต่างๆ

 

            โรเจอร์มองตามบุรุษร่างหนาที่เดินไกลห่างออกไป นึกอดเป็นห่วงในใจไม่ได้

เจ้าชายเข้าป่าคนเดียวครั้งแรก จะเป็นอะไรไหมนะ?

 

 

            ฉันมาทำอะไรที่นี่

ตาสีแดงสดหม่นแสงลงขณะที่มองชายกระโปรงอันหลุดลุ่ยของตนเอง หล่อนเดินเรียบปราสาทหินอันใหญ่โต เพื่อเป็นการสำรวจเส้นทางใหม่ และหลบเลี่ยงการเจรจากับใครๆ

 

ทำอย่างกับว่าฉันไม่ใช่คนอย่างนั้นแหละเธอบ่นพึมพำกับตนเอง นึกย้อนไปถึงสายตาของคนเหล่านั้น ที่ไม่ไว้ใจในตัวเธอเลยแม้แต่น้อย อ้อ ลืมไป เธอคืออาวุธอันน่าสะพรึงกลัว แห่งแคปริคอร์นไง

 

            เป็นอาวุธที่ถูกจับมาเป็นเชลยจะมีอะไรน่าขันกว่านี้อีกไหม

ชาวแคปริคอร์นคงจะอับอาย ท่านนิมฟอริด้าและสภาความมั่นคงแห่งแคปริคอร์น ท่านพ่อ ท่านแม่

 

เธอไม่ใช่อาวุธ และไม่มีทางเป็นได้

ทรอนซีรา

ฉันคิดถึงนาย

 

แล้วเธอค่อยกลับมาบอกว่าเธอรู้สึกยังไงกับฉันฉันคิดถึง นัยน์ตาสีทะเลลึกที่มีความอบอุ่นอยู่ข้างในนั้น

 

 ฉันจะรีบไปรับให้เร็วที่สุด

 

ฉันจะรอ…”อะความารีนรู้สึกถึงน้ำที่ไหลผ่านแก้มไปหนึ่งหยด ลมหนาวพัดวูบเข้าปะทะ ดวงหน้าเล็กแหงนมองขึ้นท้องฟ้า ดวงจันทร์กลมโตลอยนิ่งอยู่บนนั้น ทำให้รู้ว่านี่คงเลยเวลาอาหารเย็นแล้วแต่หล่อนไม่รู้สึกว่าอยากกินอะไรทั้งนั้น

 

เหมือนจะเข้าอีหรอบเดิมเลยว่าไหมครับ? คุณก็ยังรอความช่วยเหลือจากเขาเสียงชายหนุ่มดังขึ้น อะความารีนตวัดสายตาไปตามต้นเสียงจึงพบกับร่างเล็กของบุรุษนัยน์ตาสีฟ้า ซึ่งยืนพิงกำแพงสบายๆต่างจากหล่อนที่ระวังตัวเต็มที่

 

เซย์…? เธอคือ เซย์ใช่มั้ย?”

หึหึรู้จักกันก็ดี ผมเป็นญาติคนเดียวที่เหลืออยู่ของเจ้าชายทรอนซีราแห่งโซลิเซียร์ชายร่างเล็กหลุบตาลงต่ำท่าทางเหมือนกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ผมแค่จะมาบอกว่าคุณไม่ควรเดินเพ่นพ่านรอบๆปราสาทโดยเฉพาะยามวิกาลเช่นนี้ที่นี่ไม่ใช่ที่ของแคปริคอร์น

 

แล้วนายไม่ใช่แคปริคอร์นหรอ?”หญิงสาวเอ่ยถามอย่างสงสัย

 

หึหึ ฮ่าๆๆคนตรงหน้ากำลังหัวเราะ ทั้งที่สายตาเขาไม่ได้กำลังหัวเราะด้วยสักนิด

 

            อะความารีนขยับตัวเล็กน้อย รอคอยคำตอบ

เซย์มีความเกี่ยวข้องกับทรอนซีรา เขาเป็นเบาะแสเดียวที่จะรู้วิธีแก้คำสาปนั่นอะความารีนนึกย้อนคำที่ราล์ฟเล่าให้ฟังทุกคำพูด

 

พ่อของทรอนซ์สังหารสายเลือดแห่งราชวงศ์ทุกคน รวมทั้งพ่อของเซย์ นั่นทำให้เขากับทรอนซ์มีความสัมพันธ์ไม่ค่อยดีนักหรอกนะ จากวันที่เกิดเรื่อง เซย์ก็หายตัวไป ทรอนซ์ถูกส่งมาเข้าโรงเรียนแคปริคอร์น พวกเราเพิ่งจะมารู้ตอนหลัง ว่าเซย์เข้าร่วมฝ่ายโทรปิคอร์น เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกสภามืดด้วยหละ…”

 

อยากรู้ไหมครับว่าทำไม

“…!”นัยน์ตาสีแดงเบิกกว้างอย่างอึ้งๆ

 

เมื่อกี้นี่มัน!!?

ภาพซ้อนของชายร่างเล็ก ที่มีสภาพไม่ใช่คนมันคืออะไรกันนะ?

ถึงจะเห็นแว๊บเดียว แต่นั่นทำให้อะความารีนเผลอก้าวถอยออกไปหนึ่งก้าว

ความรู้สึก รับรู้ได้ถึงความน่ากลัว

ไม่ใช่จากรูปลักษณ์ภายนอกอย่างเดียวไม่ใช่แค่นั้น

มันคือพลังบางอย่าง พลังมืดที่ไม่น่าเข้าใกล้ ไม่สมควรที่ใครจะได้เข้าใกล้ เพราะมันเป็นลางแห่งความหายนะ!

 

เพียงแค่แสดงให้โทรปิคอร์นเห็น ใช้พลังนั่นแสดงฝีมือนิดหน่อย ผมก็สามารถผ่านด่านทดสอบต่างๆจนเลื่อนขั้นเข้ามาเป็นหนึ่งในสมาชิกสภามืด ที่นี่เป็นที่ๆผมได้รับการยอมรับเซย์แค่นเสียงหัวเราะ แต่ดวงตาคู่นั้นไม่ได้แสดงถึงความยินดีสักนิดเดียว

 

มันคือลางร้าย นายไม่ควรใช้อำนาจนั้น มันจะพาหายนะมาสู่นายอะความารีนพูดอย่างรัวเร็ว พบว่าลมหายใจหอบระริน รู้สึกถึงความปั่นป่วนของพลังเวทย์ในกาย

 

ร่างกายคุณ ดูจะตอบสนองต่ออำนาจของผม แน่นอนล่ะเจ้าสิ่งนั้นมันไม่ชอบเวทย์ธาตุบริสุทธิ์ ดิน น้ำ ลม ไฟ ในตัวคุณซักเท่าไหร่

 

ทรอนซีราน่ะไม่ยอมให้เขาโดนควบคุมหรอกนะ

หึ คุณไม่เข้าใจหรอกครับ

เซย์นายรีบถอยออกมาเถอะ ก่อนที่มันจะสายไปมากกว่านี้

ผมไม่ได้เกิดมาแข็งแกร่ง เหมือนทรอนซ์ ร่างกายผมอ่อนแอตั้งแต่เด็ก ผมมักจะป่วยอยู่เสมอ การที่มีสิ่งนึงช่วยค้ำจุนร่างกายไม่ให้ต้องเจ็บป่วยอยู่ตลอดเวลา นั่นคือการรักษาของผม

“…!”อะความารีนมองไปยังร่างเล็ก บริเวณหัวใจตรงกลางอกนั่น หล่อนได้ยินมันแม้จะเพียงเสี้ยววิ

เสียงหัวใจอีกดวง ที่เต้นซ้อนทับกับกัน!!

 

มันพยายามจะควบคุมร่างนายอยู่นะเซย์…”

 ผมไม่สนหรอกมันให้พลังผม ผมก็มอบสิ่งที่มันต้องการ มันเหมือนการแลกเปลี่ยน…”

“…แล้วมันต้องการอะไร…”

“…”

“…”

 

ดูเหมือนมันต้องการ เลือด ของผู้ใช้เวทย์ธาตุบริสุทธิ์ครับ…”

“…!”

สิ่งนี้ทำให้ผมมีชีวิตอยู่จนถึงทุกวันนี้การคร่าชีวิตผู้ใช้เวทย์ กัดกินหัวใจของพวกเขายิ่งพวกเขามีสายเลือดบริสุทธิ์มาก ผมก็จะมีพลังมากโทรปิคอร์นยินดีต้อนรับผม เพราะเหตุผลนี้ด้วยล่ะมั้ง…”

เซย์…”

 

ไม่ว่าคุณจะเป็นคนสำคัญสำหรับทรอนซ์หรือไม่ ผมคงต้องขอกลืนกินหัวใจของคุณ เพื่อแลกเปลี่ยน ให้ดวงวิญญาณอันหิวโหยให้สมปรารถนา

 

เสียงของชายคนเดิมเปลี่ยนไปเป็นอีกคน!!

นัยน์ตาสีฟ้า แปรเปลี่ยนเป็นสีขาวโพลน ไม่เห็นแม้แต่เงาในตาคู่นั้น!!

 

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!”

 

 

เจ้าชาย มีอะไรหรือเพคะหญิงวัยกลางคนเอ่ยถามขณะเห็นบุรุษร่างหนาอันคุ้นตา เดินผ่านหน้าห้องที่หล่อนกำลังทำความสะอาดอยู่สามสี่รอบ ดวงหน้าเคร่งขรึมเหมือนอยากจะพูดบางสิ่ง แต่ท้ายที่สุดก็เก็บมันไว้ จนหล่อนชักไม่แน่ใจว่าจุดประสงค์ของเจ้าชายมังกรคนนี้คืออะไรกันแน่

 

คือว่า…”ตาสีนิลมองไปยังตู้หนังสือที่หล่อนกำลังปัดฝุ่นทำความสะอาด หากแต่รอแล้วรอเล่าก็ยังไม่มีคำพูดเปล่งออกมา

 

อ๋อ เจ้าชายสนใจตำราหนังสือเก่าๆพวกนี้หรือเพคะหล่อนขมวดคิ้วอย่างไม่เข้าใจ พยายามเดาใจบุรุษตรงหน้าที่ดูจะประพฤติตัวแปลกเป็นพิเศษ

 

อ่าใช่ๆๆ

 

เล่มไหนเพคะ เดี๋ยวหม่อมฉันหยิบให้

 

“…”

 

            ไม่มีคำตอบจากริมฝีปากเรียว

อ๋อ เจ้าชายไม่ทราบว่ามันเขียนว่าเช่นไรใช่ไหมเพคะ

 

อ่า…”

 

งั้นเดี๋ยวหม่อมฉันรื้อออกมาให้เจ้าชายเลือก…”

 

แค่กๆๆชายสูงศักดิ์ยกมือขึ้นปิดจมูกเมื่อรู้สึกได้ถึงฝุ่นที่ตลบอบอวลไปทั่วห้อง

 

ตายจริง ขออภัยเพคะ หนังสือพวกนี้เก่ามากแล้ว หม่อมฉันลืมว่าเจ้าชายแพ้…”

 

เราไม่เป็นไร หาต่อไปสิ

 

“…ว่าแต่มันเกี่ยวกับอะไรหรือเพคะ

 

มันเกี่ยวกับดอกไม้

 

เอ๋……….O_O?”

 

“-……………-”สีหน้าเจ้าชายดูจะไม่สู้ดีนัก เจ้าชายคงลำบากใจเป็นแน่แท้ จึงไม่อยากบอกตรงๆแต่แรก

 

เจ้าชายพอจะทราบไหมเพคะว่า มันมีชื่อเรียกว่าอะไร?”

 

อัล…”

 

“…”

 

อัลมีเรีย

 

หรือท่านหมายถึงอัลสโตรมีเรีย

 

ใช่!! นั่นแหละ!!”

 

เอ๋….O_O?”

 

“-………-”

 

แล้วเจ้าชายจะเอาไปทำอะไรหรือเพคะ

 

“…ช่างเถอะ

 

            หญิงวัยกลางคนยืนงงขณะที่สายตามองตามร่างสูงหนาของเจ้าชายเดรโก

แล้วไม่เอาหนังสือไปด้วยหรือเพคะ

 

            ร่างหนานั้นเดินย้อนกลับมา ด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง มือยื่นมารับหนังสือแล้วเดินจากไปอย่างเงียบๆ

 

 

Writer : สวัสดีค่า กลับมาแล้ว อิอิ ช่วงนี้ก็ยังคงไม่ว่างนัก หายไปนานเลย><

ไรท์เตอร์มักจะคิดถึงเรื่องนี้ แล้วพอสุ่มอ่านไปสักตอน มันก็จะไม่สามารถหยุดได้ ฮ่าๆๆ ไม่รู้ทำไมนะ[อวยตัวเองค่ะ-_-]

คิดถึงสุดๆ อยากมีเวลามากกว่านี้ ถ้ามีเวลาพักจะกลับมาแต่งต่อนะคะ

สำหรับนักอ่านที่ติดตาม (ดูจากยอดวิวประจำเดือนที่ขึ้นทุกเดือนแม้ไม่มีการอัพเดท) ไรท์เตอร์ขอขอบคุณจากใจเลย และจะพยายามอัพต่อๆไปไม่ให้ผิดหวังกับการรอคอยค่ะ

ปล.เม้นแสดงตัวตนกันสักนิด ทักทายกันได้นะคะ <3

 

>>> 

            [100%] แล้วจ้า สำหรับตอนนี้ อาจจะงงว่านี่เข้ามาอ่านถูกเรื่องแล้วหรือ555ไม่ต้องงงค่ะ เพราะคนแต่งเองก็งงเหมือนกัน(ทรอนซ์กับแพทริกซ์ไฟ๊ว์กันมาตั้งนาน หายไปไหน!!!)ใจเย็นๆนะคะ มาตอนหน้าแน่นอนค่า ตอนนี้เจ้าชายเดรโกเข้ามามีบทบาทเป็นพิเศษ ยังมีความลับอีกหลายอย่างที่ยังไม่เปิดเผย รอติดตามกันนะคะ>_<---

ขอบคุณทุกคอมเม้นนะคะ <3<3<3 ^^

 

บาบิQ

 


อิมเมจเจ้าชายเดรโกค่ะ
Cr.Unknown



Aquamarine
cr.VampireKnight

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2369 cocolipo (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 เมษายน 2560 / 21:16
    เดรโกกกก กุอยากเป็นนางเอกกก 555555
    #2,369
    2
    • #2369-1 บาบิQ(จากตอนที่ 42)
      1 เมษายน 2560 / 21:33
      ใจเย็นๆๆ นะคะ 55 มีเรื่องเดรโกแต่งจบแล้วด้วยน้า เดี๋ยวตามอ่านต่อได้เยย >< โฆษณาเบาๆ
      #2369-1
  2. #2327 zhou (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2559 / 19:30
    โง่ยยยยยยยยยยยยยยยยยย เจ้าชายเดรโกน่ารักจังงงงงงงงงงงงงงงงงง ซึนง่ะะ
    #2,327
    1
    • #2327-1 บาบิQ(จากตอนที่ 42)
      28 พฤษภาคม 2559 / 22:52
      5555 เด็กน้อยเดรโก
      ขอบคุณที่แวะมาเม้นค่ะ
      #2327-1
  3. #2320 J BB JOP FM (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 18:00
    นางซึนอ่ะ//น่าร้ากกก
    #2,320
    1
  4. #2268 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 17:50
    เดรโกน่ารัก????
    #2,268
    0
  5. #2119 Tonpalm_palmae (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2559 / 19:10
    ซึน.......
    #2,119
    0
  6. #1837 earnhk_ (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 4 เมษายน 2558 / 21:32
    รอตอน43ค่ะ
    #1,837
    1
    • #1837-1 บาบิQ(จากตอนที่ 42)
      4 เมษายน 2558 / 21:47
      วันอาทิตย์พร้อมเสิร์ฟค่ะ :)
      #1837-1
  7. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  8. #1835 The_Moononly (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 3 เมษายน 2558 / 00:03
    รอตอน 43 นะคะ
    #1,835
    1
    • #1835-1 บาบิQ(จากตอนที่ 42)
      3 เมษายน 2558 / 11:36
      ขอบคุณที่รอค่ะ ^_^
      #1835-1
  9. #1833 vin_111 (จากตอนที่ 42)
    วันที่ 1 เมษายน 2558 / 20:49
    ถ้าไรท์เตอร์จะแต่งต่อ  รีดเดอร์ก็จะรอคะ...
    #1,833
    1
    • #1833-1 บาบิQ(จากตอนที่ 42)
      3 เมษายน 2558 / 11:38
      ^____^ จะพยายามให้สมกับการรอคอยนะคะ
      ขอบคุณค่ะ (:
      #1833-1