The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 37 : The Keyz(2) 37 เริ่มฝึก...อีกครั้ง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,094
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    17 ม.ค. 55

[37]

กลิ่นอายธรรมชาติของอากาศยามเช้า ชวนให้สมองแล่นปรอดโปร่ง อากาศบริสุทธิ์ถ่ายเทเข้าสู่ปอด ภาพสนามหญ้าพื้นเรียบปรากฏเป็นกลุ่มคนจำนวนหนึ่งซึ่งกำลังวิ่งวนเป็นวงกลมใหญ่ สายลมโบกพัดอ่อนๆไม่สามารถขจัดความว้าวุ่นของหญิงสาวคนเดียวในลานสนามแห่งนี้

 

นัยน์ตากลมโตสีแดงสดทอดมองไปข้างหน้าอย่างมุ่งมั่น พลังลมในกายถูกรีดเค้นจากกล่องควบคุมเวทย์กลางอก ส่งผลให้ร่างเล็กๆสามารถเคลื่อนไหวได้เสมือนมีปีกติดอยู่กลางหลัง

และเมื่อดวงหน้าละมุนเล็กเหลียวมองไปยังด้านหลัง กลุ่มเด็กหนุ่มวัยรุ่นกำลังเร่งสปีดตามมา ปากอวบอิ่มก็ยิ่งเม้มแน่นขึ้นไปอีก ก่อนจะตวัดสายตาไปมองบุรุษผู้นั่งจิบชา พิงพำนักเก้าอี้อย่างสบายอกสบายใจ

 

เจ้าเพื่อนตัวดีเกิดคึกอยากปฏิบัติภารกิจให้สำเร็จ คือการฝึกให้หล่อนควบคุมพลัง แล้ววันนี้ก็ถูกปลุกตั้งแต่ไก่ยังไม่โห่ เพื่อมาวิ่งรอบสนาม วอร์มอัพร่างกายกับพวกเด็กหนุ่มที่ต้องฝึกเป็นประจำอยู่แล้ว

 

พอรู้ถึงสายตาพิฆาตที่ส่งไป ตาสีฟ้าเทานั่นก็กระพริบปริบเสมือนไม่เข้าใจความนัย ก่อนที่มุมปากจะขยับยิ้มเจ้าเล่ห์

อย่าให้โดนแซงล่ะ

 

พูดไม่ทันขาดคำ กลุ่มเด็กหนุ่มก็วิ่งแซงฉิวไม่เห็นฝุ่น

 

ไม่เอาแล้ว ไม่วิ่งร่างบางหยุดกึก พลังในกายสงบลงหากแต่ดวงหน้านั้นฉายรอยหงุดหงิด ปากอวบอิ่มเบ้ออกเล็กน้อย ทำให้เพื่อนชายต้องเดินเข้าไปปลอบ

เอาหน่ะ แกทำดีแล้ว^^”

โดนน็อกไปสามรอบเนี่ยนะ= =”

เด็กพวกนั้นก็เหมือนประจุอิเล็กตรอน พลังลมที่นึกมั่วๆออกมาใช้มันชนะไม่ได้หรอก

แกปลอบใจคนเก่งหนิ-.-”

 

            ร่างบางเล็กเดินลากขาไปทิ้งตัวบนเก้าอี้ข้างสนาม มือเล็กยกขึ้นปาดเหงื่อที่ใกล้จะไหลเข้าตากลมโตสีแดงสด ดวงหน้าของท่านหญิงคนสำคัญ อะความารีน ฮีลเลอร์ บัดนี้มีเลือดฝาดๆแต่งแต้มแก้มนวลทั้งสองข้าง

 

ใครให้แกนั่งพัก ลุกๆๆเร็ว ฝึกต่อ^^”ราล์ฟเฟเดินยิ้มเข้ามาใกล้ ไม่หวั่นสายตาขุ่นๆที่ตวัดมาสบ

“=;:=”แต่กระนั้นก็ไม่อาจปฏิเสธภาระหน้าที่อันยิ่งใหญ่ หญิงสาวถอนหายใจยาว เงยหน้ามองฟ้ารับชะตากรรมตนเอง ก่อนจะลุกพรวดจากที่นั่งไปยังลานฝึกอีกครั้ง

 

เอาล่ะ ต่อไปเป็นการฝึกออกดาบ ขอให้ทุกคนจินตนาการว่าสิ่งที่อยู่ตรงหน้านั้นเป็นคู่ต่อสู้ที่ต้องเผชิญหน้าด้วย ตั้งจิตให้มั่น แล้ววาดดาบออกไป…”เสียงทุ้มลึกดังแว่วเข้ามาแผ่วๆ กระแสลมเอื่อยๆพัดหอบความเย็นมาให้ ร่างบางยืนโอนเอน หนังตาเริ่มหย่อนลงจากการตื่นเช้าและฝึกหนักทำให้ร่างกายยังไม่ชิน

 

            ตุบ

“*-*/o_o”จังหวะที่เสียการทรงตัวก็ทำให้ร่างนั้นเซถลาเข้าไปซบไหล่ของเด็กหนุ่มที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆ

อ่า ขอโทษจ้ะอะความารีนทำสีหน้าปั้นยาก ก่อนจะรีบดึงร่างตนเองกลับไปประจำที่เดิม

อื้อเด็กหนุ่มผมสีน้ำตาลอ่อน ตาสีม่วงตอบเบาๆในลำคอ ก่อนจะหันไปสนใจท่านพี่ใหญ่ราล์ฟเฟที่กำลังบรรยายเรื่องวิถีดาบ ขณะเดียวกันก็แอบชำเลืองไปยังร่างบางข้างๆที่ใกล้จะเข้าสมาธิต่ออีกรอบ

 

            ราล์ฟสาธยายทฤษฎีการรุก ป้องกันในเชิงดาบต่อไปด้วยมาดผู้รู้ การถ่ายทอดวิชาความรู้นั้นเป็นหน้าที่ของพี่ที่ต้องฝึกฝนให้รุ่นน้องๆต่อไป ตามกฎของบ้านตระกูลครอส แต่เมื่อนัยน์ตาสีฟ้าเทากวาดมองไปหยุดที่ร่างเพื่อนหญิงที่ยืนก้มหน้านิ่ง ก็นึกอยากจะสลัดมาดเท่ห์ๆมาเป็นนักเลงทำร้ายสตรีด้วยการกระโดดฟรีคิกซักป้าบสองป้าบ

 

            ที่เขาพล่ามมาตั้งนาน ก็เพื่อจะให้มันฟัง แต่นี่อะไรมันดันหลับ

ตาสีฟ้าเทาหรี่ลงเล็กน้อย สายตาพุ่งตรงไปยังเป้าหมาย

ข้าวหน้าเป็ดมาแล้วจ้า!!!!”เสียงทะเล้นตวาดออกไป กลุ่มเด็กหนุ่มเลิกคิ้วกันอย่างงุนงง มองหน้ากันอย่างขอความเห็นว่ามันคือรหัสลับอะไรหรือไม่ แต่แล้วก็ไม่มีใครล่วงรู้

 

หือ ไหนๆๆๆ*O*”เสียงหวานใสดังแทรกความเงียบ ตากลมโตสีแดงสดกวาดมองไปรอบๆด้วยสีหน้าตื่นๆ และเมื่อพบกับดวงหน้ากลุ่มคนมากมายแถมอายุน้อยกว่า ดวงหน้าพลันรู้สึกเย็นเยียบจนชา

 

“^^”เจ้าเพื่อนตัวดียืนยิ้มแผละอย่างคนอารมณ์ดี

 

อ่า ไหนหว่า อยู่ไหนน้าเอ๋ เมื่อกี้ยังอยู่แถวนี้อยู่เลยหญิงสาวคนเดียวในหมู่คนพึมพำเสียงดังพลางเลิกคิ้วขึ้น ก่อนจะหันไปถามเด็กหนุ่มคนข้างๆ นี่น้อง เห็นยางรัดผมพี่ไหม มันหล่นอยู่แถวๆนี้อ่าจ้ะ^O^(ToT)”

 

            จากนั้นชั่วโมงก่อนฝึกจับดาบ ทุกคนก็ต้องช่วยกันก้มๆเงยๆหาสิ่งของของท่านหญิงคนสำคัญที่ยืนกรานว่าได้ทำมันหล่นหายไปเมื่อครู่ และกำลังตามหาอย่างมุ่งมั่น

 

 

            ปุๆ

การฝึกออกดาบไม่ได้หมายความว่าต้องจับดาบ

อะความารีนมองสิ่งที่อยู่ในมือแล้วคิดอย่างละเหี่ยใจ

ไม้ไผ่หนักๆขนาดใหญ่กว่าตัวเล็กน้อย ถูกวาดออกไปฟาดหุ่นฟางเก่าๆ เกิดเสียงดังระงมไปทั่ว

 

            ดาบยังเบากว่าไม้ไผ่

หญิงสาวถอนหายใจเป็นครั้งที่ร้อยของวัน ก่อนจะมองสบเด็กหนุ่มที่ทอดสายตามองมาก่อน นัยน์ตาสีม่วงเพ่งมองมาอยู่หลายคราแต่หล่อนแสร้งทำเป็นไม่สนใจ แต่คราวนี้เห็นทีจะไม่ทักไม่ได้

มีอะไรหรอจ้ะ?”เสียงหวานใสถามออกไป ทำให้เด็กหนุ่มชะงัก ก่อนจะส่ายหน้าช้าๆ

พี่คืออาวุธที่แข็งแกร่งของแคปริคอร์นจริงหรอเป็นคำถามที่ทำให้คนถูกถามชะงักกึก ร่างชาวาบเหมือนถูกไม้ไผ่ตีแสกกลางหน้า

“=O=”

ดูๆไปก็งั้นๆ

“*O*”

 

            รอบข้างดูเหมือนจะหยุดการฝึกซ้อมเมื่อสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติ นั่นคือพลังในกายของใครบางคนนั้นแผ่ไอเย็นๆออกมาชวนให้สัญชาติญาณโพรเทกเตอร์พร้อมทำงาน

 

            อะความารีนเม้มปากแน่นกับคำสบปรามาส แล้วเลือกที่จะระบายลงกับหุ่นตรงหน้าแทน

            ปุ! ปั่ก!

“*O*#”แต่ไม้ในมือนั้นกลับเด้งออกมา ซัดใส่กลางหน้าผากจนเกิดเป็นรอยช้ำแดง

 

อะความารีนเสียงหวานเรียบดังขึ้น ก่อนจะปรากฏเป็นร่างบางสมส่วนปราดเข้ามาใกล้ โรสเซลล่าตวัดสายตามองสำรวจบาดแผลแล้วยกมือขึ้นทาบบนหน้าผาก ฮีล

 

            คนถูกรักษากระพริบตาปริบๆอย่างงงๆ เจ็บกับแผลที่ได้รับ ชากับการกระทำงี่เง่าของตนเอง อีกทั้งยังมีโรสเซลล่าที่เข้ามารักษาให้หล่อนอย่างเร่งด่วน ทำให้สมองเริ่มจับต้นชนปลายไม่ถูก

 

            พอมองไปไกลก็สะดุดกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม ร่างหนานั่นยืนนิ่งอยู่ไม่ไกลนัก เขาคงเพิ่งมาถึงที่นี่ และคงเห็นเหตุการณ์หน้าอายเมื่อครู่ไปแล้ว

            ยิ่งคิดแล้วยิ่งอยากเอาหน้าแทรกดิน

หญิงสาวถอนหายใจยาว น้ำตาพาลจะเล็ด

 

ดีแต่ฮีล เป็นไนท์ไม่ได้โรสบ่นพึมพำหลังจากจัดการกับรอยช้ำ ร่างบางนั่นก็หายวับไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

แกเป็นอะไรมากไหม?”มองไปอีกด้านก็เพิ่งจะสังเกตว่าเพื่อนรักมายืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ แถมเด็กหนุ่มพวกนั้นยังมองมาเป็นจุดเดียวกันด้วยสายตาแปลกๆ

 

ฉันโอเคเว้ยT^T”

 

อะความารีน ฮีลเลอร์เสียงใสดังเจื้อยแจ้วฟังดูหลอนประสาทในความคิดของหญิงสาว ยิ่งเมื่อตวัดสายตาไปพบกับเด็กหนุ่มคนเดิม ตาสีม่วง ผมสีน้ำตาล ก็ชักจะมีโทสะกรุ่นๆ ใช่จริงๆหรอ คนนี้แน่หรอพี่ราล์ฟ?”

นาย…”

อะไร

เป็นเด็กเป็นเล็ก หัดพูดจาเคารพผู้ใหญ่ซะบ้าง>O<”

พี่ดูไม่เหมือนผู้ใหญ่เลยสักนิด

“*O*”

 

            เหมือนธนูวิ่งเข้าปักกลางใจ แส้ฟาดซ้ำไปยังอก นึกจะเถียงก็เถียงไม่ออก แต่การแพ้เด็กเป็นอะไรที่เสื่อมเสียเกียรติ ถึงชื่อเสียงวงศ์ตระกูล ซึ่งทายาทคนสำคัญอย่างหล่อนคงต้องปกป้อง!

 

ตัวๆไหม- -++”ตาสีแดงสดหรี่ลงเล็กน้อย ดวงหน้าละมุนเกร็งเครียด ไอเย็นทวีความหนักหน่วงขึ้นไปอีก

จะไหวหรอพี่เด็กหนุ่มยักคิ้วกวน หญิงสาวรู้สึกคุ้นเคยกับรอยยิ้มกวนประสาทนั่น เด็กนี่เป็นน้องชาย หรือลูกพี่ลูกน้องเจ้าราล์ฟแน่นอนไม่มีผิดเพี้ยน

รับคำท้าไหมล่ะ

จัดไป

 

            และแล้วราล์ฟเฟผู้ยืนเกาหัวแกรกอยู่กลางลานสนาม ก็จำต้องเป็นกรรมการชั่วคราว หลังส่งมอบอาวุธ(ไม้ไผ่)ให้ทั้งสองฝ่ายเป็นพิธีเสร็จสิ้น การแข่งขันก็เริ่มดำเนินขึ้น

 

            ปุๆ

เสียงกระทบกันของไม้ปะทะกันหลายครา ฝ่ายผู้ท้าชิงเคลื่อนตัวได้ช้ากว่าพลังสายฟ้าอิเล็กตรอน หญิงสาวทำอย่างมากก็ได้แค่ป้องกันการปะทะเท่านั้น

 

หนอย เจ้าเด็กบ้าตาสีแดงสดเป็นประกายระยับ รีดเค้นพลังลมในกายให้ส่งตัวพุ่งขึ้นไปด้านบน หลุดจากวงโคจรการโจมตี ก่อนจะทิ้งตัวดิ่งลงพื้นอย่างเร็วพร้อมไม้ที่ฟาดฉับ!

 

            ปั้ก!

ไม้ในมือเด็กหนุ่มถูกนำมารับการโจมตีที่เฉียบขาดและรวดเร็ว ส่งผลให้มันหักเป็นสองท่อนก่อนจะกลิ้งหลุนๆตกลงพื้น

 

รังแกเด็กตาสีม่วงทอประกาย ปากขยับยิ้มกวนๆ เรียกเพลิงโทสะให้ลอยคลุ้ง

เด็กไม่รู้จักกาลเทศะต้องถูกจับสั่งสอน

 

            พรึ่บ

“O_Oทำอะไรอะความารีนเบิกตากว้าง เมื่อมองเห็นคู่ต่อสู้ที่เด็กกว่านั้นปลดเสื้อตัวนอกออก เผยให้เห็นร่างกายแข็งแรงบึกบึนเกินวัย ตาสีแดงสดพยายามจ้องไปยังใบหน้าไม่ให้เลื่อนลงไปมองต่ำกว่านั้น

 

มา เอาจริงละเด็กหนุ่มคนเดิมก้มลงเก็บไม้ไผ่สองท่อนขึ้นมาเป็นอาวุธครบมือ หยุดยืนนิ่งเตรียมตั้งรับ

เดี๋ยวไปใส่เสื้อก่อน

ทำไมอะพี่

เออน่า ไปใส่ให้เรียบร้อย ที่บ้านไม่สอนรึไง

 

            เด็กหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย คิ้วขมวดมุ่นอย่างงุนงง ก่อนจะสังเกตสิ่งผิดปกติบนใบหน้าของพี่สาวตรงหน้า ที่มีรอยแดงจางๆบนพวงแก้ม แล้วเลื่อนสายตาลงมองแผงอกและเรือนร่างของตนเอง

อ๋อ พี่เขิน

ไอ้เด็กบ้า-;:-//”

หึหึ พี่น่ารักดี มีแฟนรึยัง อยากได้คนดูแลไหม?”

 

            บทสนทนาแปรเปลี่ยนจากโกรธเป็นเกี้ยว หญิงสาวกระพริบตาปริบๆอย่างงงๆเชื่อมเรื่องไม่ถูก ขณะที่เด็กคนอื่นๆเริ่มส่งเสียงโห่ร้อง ผิวปากแซวไปตามๆกัน

 

            ขณะที่ชายหนุ่มสองคนที่ยืนอยู่ไม่ห่างเริ่มขยับตัว ราล์ฟขำกึก ก่อนจะตวัดสายตาไปมองเพื่อนชายข้างๆ สีหน้าเรียบตึงเย็นชาสมฉายา หากแต่นัยน์ตาสีเข้มคู่นั้นดูจะดุกร้าวมากเป็นพิเศษ

เอาหน่า มันก็แค่เด็ก พูดเพ้อเจ้อไปเรื่อย

 

            แต่ดูเหมือนชายหนุ่มข้างๆไม่สนใจจะสนทนา ตาทั้งคู่จดจ่อไปยังภาพเบื้องหน้าแบบไม่กระพริบ

 

ว่าไง ทำไมไม่ตอบล่ะ

มาแข่งต่อมาสาวน้อยรีบเปลี่ยนเรื่อง แล้วพุ่งตรงไปประชิดร่างตรงหน้าก่อนจะบิดตัวพลิ้ว วาดอาวุธลงไปกลางลำตัว แต่สัมผัสได้เพียงอากาศว่างเปล่า

จุ๊บนี่เป็นบทลงโทษที่ไม่ตอบคำถามของผม^^”

“O///[]///O”

 

            ไม้ไผ่ในมือร่วงผล็อยลงไปกลิ้งบนพื้น หน้าร้อนวูบวาบเพราะการจู่โจมเมื่อครู่รวดเร็วจนตั้งตัวไม่ติด ยังคงสัมผัสได้ถึงรอยอุ่นๆบนแก้มซ้าย

 

มันเป็นแค่เด็กหน่า…”เสียงทะเล้นเอ่ยปรามคนข้างๆที่ดูจะทวีความเย็นขึ้นทุกที พลังน้ำในกายแล่นพล่านข้างใน โพรเทกเตอร์อย่างราล์ฟเฟ ครอส สัมผัสได้ไม่ยาก

“…”ทรอนซ์หรี่ตาลงเล็กน้อย ตัวชาวาบเหมือนต้องการออกกำลังด้วยสาเหตุบางประการ ต้นเหตุที่ทำให้จิตใจเริ่มว้าวุ่น ซึ่งเขาไม่อาจยอมรับ

 

เอาอย่างงี้ บ้านพี่อยู่ไหน โตขึ้นผมจะไปสู่ขอน่ะ^^”เด็กหนุ่มยิ้มจนตาโค้งเป็นรอยจันทร์เสี้ยว หน้าตาดูดี นิสัยเป็นผู้ใหญ่เกินวัยที่อะความารีนนึกอยากจะจับพี่มันมาสั่งสอนว่าให้ดูแลน้องมันให้ดีๆ

 

อะความารีน เป็นคนรักของฉันสิ้นเสียงทุ้มเรียบ พลังธาตุไฟบริสุทธิ์ลอยแทรกเข้ามาในอณูอากาศ ส่งผลให้เด็กหนุ่มผู้ถูกฝึกเป็นโพรเทกเตอร์ก้มตัวลงต่ำตามสัญชาติญาณ ตากวาดมองไปรอบๆจนหยุดอยู่ที่บุรุษร่างสูงใหญ่ ตาสีแดงเพลิงนิ่งสงบหากแต่ไม่สามารถปกปิดอำนาจมากล้นเหล่านั้นได้

 

ท่านพี่!”หญิงสาวยิ้มแก้มปริ ก่อนจะวิ่งพุ่งตรงไปยังร่างที่เพิ่งปรากฏตัว ไอเย็นแห่งการทำลายล้างหายวับไป เหลือไว้เพียงความอบอุ่นบนดวงหน้าคมคายที่ส่งรอยยิ้มบางๆให้สาวน้อยอันเป็นที่รัก

 

สบายดีใช่ไหม มารีน่าแพทริกซ์ก้มตัวดึงร่างบางเข้ามาสู่อ้อมกอด หลุบตาลงต่ำรับสัมผัสนุ่มนิ่มคุ้นเคย

ค่ะ ท่านพี่เป็นอะไรไหม บาดเจ็บหรือเปล่าเสียงหวานดังอู้อี้เพราะปากอวบอิ่มนั่นจ่ออยู่ที่แผงอกแข็งแกร่ง ก่อนที่ดวงหน้าเล็กๆจะเงยขึ้นไปสบสายตาอ่อนโยน

พี่คิดถึงเธอมือหนายกขึ้นสัมผัสเส้นผมสีน้ำตาลนุ่ม แล้วลูบไล้เบาๆอย่างเคยชิน

 

            ชายสองคนในเหตุการณ์เริ่มไหวตัวอีกครั้ง ตาสีฟ้าเทาสั่นริกๆ ปรายตามองคนข้างๆที่ไม่แสดงสีหน้าและอารมณ์เช่นเคย หากแต่เขาย่อมรู้ดีว่าต้องมีรอยแตกร้าวบนก้อนน้ำแข็งนั่น

นั่นน่ะคู่ต่อสู้นายตัวจริง

“…”

 

เดี๋ยวก่อนนะพี่ชายเอาอย่างงี้ พี่มาประลองกับผม ถ้าผมชนะผมขอพี่สาวคนนั้น ตกลงไหม?”เด็กหนุ่มตาสีม่วงยืนเจรจา สายตามุ่งมั่นฉายแววเด็ดเดี่ยว ขณะที่คนอื่นๆรอลุ้นกับคำตอบ

 

ฉันเองเสียงทุ้มเรียบดังแว่วมาจากบุรุษที่พูดน้อยที่สุด สายตาทุกคนเบือนไปมองร่างหนาที่ก้าวเข้ามาในลานสนาม นัยน์ตาสีทะเลลึกนิ่งสงบไม่อาจคาดเดาอารมณ์ ฉันแข่งเอง นายเข้าไปข้างใน

 

            เจ้าชายน้ำแข็งประกาศสั้นๆ น้ำเสียงเย็นเยียบชนะไอร้อนจากแดด

เด็กหนุ่มตวัดสายตาไปมองอย่างประเมิน

แพทริกซ์สบตาตรงๆ ความเงียบโรยตัวลงมาคลุมทับบรรยากาศ

อะความารีนกระพริบตาปริบๆ มองหน้าท่านพี่สลับกับคนที่อาสาจะแข่งแทน

ส่วนราล์ฟอยากจะขำแต่ขำไม่ออก เพราะคนที่จะแข่งนั่นน้องกับเพื่อนเขา แต่ไอ้เพื่อนนั่นดันเสนอตัวลงแข่ง ทั้งที่พูดน้อยรักสันโดษ อย่างน้อยนี่ก็ทำให้รู้ว่ามันยังมีความรู้สึก แต่

วุ้ย ใจร้อนไปได้ ก็บอกแล้วว่ามันเป็นแค่เด็ก

ราล์ฟส่ายหน้าช้าๆแต่นัยน์ตาเป็นประกาย

 

ตกลงแพทริกซ์เอ่ยสั้นๆ ก่อนจะคว้าร่างบางคนข้างๆไปยังด้านใน ตากลมโตสีแดงสดฉายรอยงุนงงแต่ก็ยอมเดินตามไปอย่างโดยดี

 

            ทิ้งไว้เพียงกลุ่มเด็กหนุ่มและร่างของเจ้าชายน้ำแข็งในวงล้อม กับชายหนุ่มโพรเทกเตอร์อีกคนยืนเป็นฉากประกอบ

 

            เสียงไม้ปะทะกันดังสนั่นลั่นสนาม รวดเร็วและหนักหน่วง การเคลื่อนไหวไม่มีใครได้เปรียบเสียเปรียบ

            ทรอนซ์เบี่ยงหลบอาวุธในมือคู่ต่อสู้อย่างคล่องแคล่ว สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์ขณะที่อีกฝ่ายเริ่มเครียดขึง เพราะโจมตีไม่โดนเป้าหมายสักครั้ง

 

ยอมแพ้ซะเสียงเย็นเยียบดังจากคนอายุมากกว่า สายตาทอดมองไปยังร่างที่เล็กกว่ามาก ความสูงก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยความได้เปรียบเสียเปรียบในเชิงดาบ หากไม่ไวพอก็ไม่สามารถล้มคู่ต่อสู้ได้

 

ไม่มีทางตาสีม่วงฉายประกายดื้อรั้น ก่อนจะพุ่งตัวเข้าปะทะอีกครั้ง แต่แล้วตาคู่เดิมกลับต้องเบิกกว้างเมื่ออาวุธในมือนั้นหลุดลอยเพียงแค่ผู้ชายตรงหน้าตวัดมือวูบ!

 

นายแพ้แล้วตาสีน้ำเงินเข้มเรียบเฉยไม่แสดงอาการเย้ยหยันถากถาง ทำให้คนแพ้ไม่อยากพาลต่อ ก้มหน้ายอมรับแต่โดยดี

“…”

 

ขอบใจทรอนซ์ ที่ยังยั้งๆมือบ้างราล์ฟเดินเข้ามาตบไหล่ป้าบๆ แต่อดกระซิบไม่ได้ แต่มันก็แค่เด็กนะ ฉันบอกนายแล้ว…”

“= =;”สายตาเย็นเยียบส่งไปแทนคำตอบ

ฮ่าๆเจ้าตัวดีหัวเราะอย่างรู้ทัน ทำให้เด็กหนุ่มผู้มีนิสัยเป็นผู้ใหญ่เกินวัยนั่นลำดับความคิด จับต้นชนปลายจนร้องอ้อ

 

ที่แท้ พี่ก็ชอบพี่สาวคนนั้นเหมือนกันนั่นเองเสียงแจ้วๆดังแว่วเข้าโสตประสาท ทำให้ดวงหน้าใครบางคนตึงเครียดยิ่งกว่าเดิม

ไม่!”เจ้าตัวปฏิเสธเสียงแข็ง

โหย อะไรอ่ะพี่ เห็นกันอยู่โต้งๆว่าพี่ออกโรงเอง แบบนี้มันต้องมีอะไรแหงมๆ

 

            ราล์ฟหัวเราะก๊ากดังสนั่นลั่นสนาม ตบไหล่เพื่อนรักและน้องรักผู้เฉลียวฉลาดให้สมานสามัคคีกัน อดชื่นชมเด็กคนนั้นไม่ได้ ไม่รู้มันขุดเอาความกล้ามาจากไหน ขนาดเขาเองยังไม่ค่อยจะกล้าแหย่มาก เกรงว่าจะถูกเสกเป็นรูปปั้นน้ำแข็งประดับสนาม

 

แต่ครั้งนี้เห็นทีจะไม่ช่วยน้องรักเสริมทัพไม่ได้

ไม่ใช่แค่ชอบนะตาสีฟ้าเทาสั่นริกๆ เว้นช่วงจังหวะหนึ่งเพื่อระบายรอยยิ้ม มันรักเลยแหละ

 

            เท่านั้นเหตุการณ์สงบก็เริ่มปรับเป็นโหมดสงคราม โดยมีฝ่ายเจ้าชายจากดินแดนน้ำแข็ง ปะทะเด็กหนุ่มตระกูลครอสรวมทั้งโพรเทกเตอร์ปากมีปัญหา น้ำแข็งหลายก้อนถูกส่งถึงตัวแบบไม่ต้องเรียกร้อง เสียงอึกทึกครึกโครมดังไปทั่ว เนิ่นนาน จนกว่าอารมณ์ของคนถูกยั่วจะเริ่มสงบลง

 

 

            ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าท่านพี่จะเป็นไปกับเขาด้วย!

แทนที่เพิ่งจะกลับมาหมาดๆจะนอนพัก นั่งพักเหนื่อยบ้างอะไรบ้าง แต่นี่ไม่ แถมยังลากฉันมาฝึกต่อที่ลานกว้างนี่อีก หลังอาหารเย็นท่านพี่ก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง พาฉันมายังสถานที่ที่เขาใช้ฝึกจับใช้อาวุธ ซึ่งตอนนี้ไม่มีใครนอกจากเราสองT-T

 

            ฉันถอนหายใจยาวนึกสงสารตัวเองขึ้นมาแปลกๆ ชำเลืองมองคนข้างๆที่จ้องนิ่งไม่ขยับ จนฉันเผลอคิดว่านั่นมันคนหรือร่างหุ่นที่ฉันต้องปามีดสั้นไปปักกันแน่

 

มีสมาธิสิแพทริกซ์ว่า ไม่มีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าอีกต่อไป นั่นทำให้บรรยากาศดูทวีความกดดันประหลาด

 

“ToT”ฉันหลุบตาลงทำใจสักพัก ก่อนจะเรียกมีดสั้นมาไว้ในมือ ตาจดจ่อไปที่หุ่นด้านหน้าซึ่งยืนเป็นเป้านิ่งไม่ขยับ แต่กระนั้นก็เถอะนะ ถ้ามันจะไกลจนเห็นเป็นแค่จุดเล็กๆขนาดนี้

 

ใช้พลังดิน น้ำ ลม ไฟ ควบคุมวัตถุคำพูดสั้นๆของท่านพี่ช่วยได้มากเลยU_U

 

            เป็นไงเป็นกัน!

ฉันหลับหูหลับตาเขวี้ยงมีดออกไป รู้สึกถึงพลังที่รีดเค้นจากกาย ธาตุหลักทั้งสี่ลอยแปรปรวนอยู่ในอก และฉันยังไม่สามารถควบคุมมันพร้อมๆกันได้

 

“O_<”เหลือบตามองก็พบว่ามีดนั่นไม่ได้ปักอยู่บนเป้านิ่ง

 

มารีน่า- -”

 

ท่านพี่หวา!*O*”อดตกใจไม่ได้ เมื่อเห็นในมือท่านพี่มีมีดสั้นแบบที่ฉันถืออยู่เมื่อกี้เป๊ะๆ อะอ้าว แล้วทำไมท่านพี่ถึงไปกระโดดรับมันมาล่ะ ฮ่าฮ่าฮ่า

 

“= =”แก้ตัวน้ำขุ่นๆ ไม่ได้เลยสินะดอกเมื่อกี้คงเป็นเพราะฉันปาพลาดถึงขนาดกับลอยไปปักร่างคนเป็นๆแทนหุ่น ยังดีที่เขาคว้ามันไว้ได้ทัน

 

เห้ยนั่น เลือดไหลด้วยท่านพี่T^T”ฉันวิ่งเข้าไปหาทันทีที่สังเกตว่ามือหนานั้นเปื้อนเลือด และพอรู้ว่าเป็นรอยมีดของฉันเอง ก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปอีก ขอโทษ

 

ช่างเถอะต่อไป ธนูสีหน้าเรียบเฉย กับท่าทางเย็นชาเหินห่างของเขาในตอนนี้ ยอมรับเลยว่าฉันยังไม่ชินอ่ะYOY

 

ค่ะแต่ก็ต้องรับคำอย่างว่าง่าย เดินไปยืนประจำที่เดิม ก่อนจะเรียกธนูไฟออกมาไว้ในมือ

 

มีสมาธิยิ่งพูดยิ่งสั้นกว่าเดิม ได้ใจความดีค่ะT^T

 

            ฉันสูดหายใจไว้ครึ่งปอดก่อนจะกลั้นลมไว้ นิ้วมือทั้งห้าดึงสายเชือกแล้วง้างค้างไว้ มืออีกข้างตรึงคันธนูไว้แน่น ตาหรี่ลงเพ่งไปด้านหน้า ก่อนจะปล่อยฉับ!

 

            ฟิ้วววโฉะ!

ยังดีที่วิถีธนูไม่ได้พุ่งไปหาท่านพี่

แต่ไม่ดีที่มันไม่โดนเป้าเลยแม้แต่น้อย…U_U

 

แหะๆ^^”ยิ้มไว้ก่อน ยิ้มไว้อะความารีน

“= =”ท่านพี่ก็ยังคงนิ่งสงบ เยือกเย็นได้เช่นเดิม T^T

 

            นัยน์ตาสีแดงเพลิงนั่นดูสงบ เรียบเฉยไม่คุ้นตา ความอ่อนโยนเหมือนมลายหายไปตั้งแต่ก้าวเข้ามาในเขตสนามแห่งนี้ นั่นทำให้ใจรู้สึกแกว่งเบาๆ

 

ต่อไป ดาบ

“…ค่ะฉันเรียกดาบไฟมาในมือ มันกำลังลามเลียทั่วผิวเหล็ก แต่แปลกที่เปลวไฟกลับเป็นสีน้ำเงิน ไม่ใช่แดง

 

            แพทริกซ์เรียกดาบมาไว้ในมือเช่นกัน ดวงหน้าสงบเรียบเฉย มือหนาตวัดดาบไปด้านขว้างวูบหนึ่งเป็นเชิงให้เข้าโจมตี

 

            ฉันกลั้นใจถีบตัวส่งเข้าไปประชิดตัวคนข้างหน้า อึดใจต่อมาได้ยินเสียงดาบปะทะกัน พลิกตัวกดน้ำหนักดาบลงไปอีกรอบ อีกรอบ เรื่อยๆ

 

            เคร้ง เคร้ง เคร้ง!

เสียงโลหะกระทบกันพร้อมแสงสว่างวาบของเปลวไฟ ดูสวยงามแต่ฉันไม่มีอารมณ์จะไปชื่นชมสักเท่าไหร่

 

            หลังจากใส่การโจมตีไปหลายชุด ก็ต้องกระโดดถอยห่างออกมารักษาระยะ ทอดมองร่างหนาที่ยืนนิ่งไม่ขยับแม้เพียงก้าวเล็กๆ ก็ยิ่งรู้สึกปวดขมับขึ้นมา ท่านพี่ไม่แม้แต่จะโจมตีกลับ แค่ยกดาบปัดป้องเท่านั้น นี่ฉันมันอ่อนหัดขนาดนั้นเลยหรอเนี่ยT_T

 

เหนื่อยหลังจากโจมตีไปสี่ห้าชุด ก็เริ่มรู้สึกหมดเรี่ยวแรง อดบ่นออกไปไม่ได้

อีกรอบแต่ท่านพี่ยังคงยืนกรานให้ฝึก

 

            เคร้ง เคร้ง เคร้ง! ตุบ!

ฉันโยนดาบลงพื้นทันทีที่พบว่า ยังไงก็ไม่มีทางชนะคนตรงหน้าได้ ฝีมือมันคนละชั้นT^T

 

เฮ้อได้ยินเสียงท่านพี่ถอนหายใจเบาๆ ฉันก็อดตวัดสายตาไปมองอย่างเคืองๆไม่ได้ ทำให้พี่ขยับเท้าให้ได้ แล้วจะปล่อยพัก

 

            นั่นเป็นไปไม่ได้

ท่านพี่รู้อยู่เต็มอก คิดจะแกล้งกันหรือไง?

ฉันกัดฟันกรุบกริบ น้อยใจนิดๆที่จู่ๆเขาก็เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ตอนกลับมายังกอดกันดีๆอยู่เลย ท่านพี่เล่าเรื่องที่เจอท่านพ่อให้ฟังด้วย ตอนนั้นยังยิ้มอยู่เลย แล้วตอนนี้มัน

 

            หน้าตาดุดัน เย็นชาแบบนั้น ดูเหมือนใครบางคนที่ไม่อยากนึกถึง

 

เอ้า ลองดู

ฉันเก็บดาบขึ้นมารำเพลงดาบชุดต่อไปที่คิดมั่วๆขึ้นมาตามสัญชาติญาณ มั่นใจในความเร็วของพลังลม และความแรงของธาตุดินหนักๆ แต่นั่นยังไม่พอที่จะทำให้คนตรงหน้าเคลื่อนไหวได้

 

            ไม่ได้ ยังไงก็ไม่ได้

เสียงร้องในใจมันบอกมาอย่างนั้น แต่ก็มีบางอย่างสะกิดใจขึ้นมา

 

            ขึ้นอยู่กับว่าจะลองเสี่ยงไหม…?

ฉันมองดวงหน้าเรียบๆของท่านพี่ สลับกับดาบในมือ แล้วเลื่อนสายตาไปยังกล่องลังผุๆที่บรรจุอาวุธไว้เต็ม

 

            ลอง

สิ้นเสียงพิพากษาในความคิด ฉันรีดพลังลมออกมาบางๆ ตวัดตาวูบเดียวไปยังหอกที่ปักอยู่ในกล่องลังไม้ ไม่ต้องให้รอนานเพราะมันลอยมาตามที่เรียก คมหอกเคลื่อนเข้ามาอย่างเร็วจนฉันที่ควบคุมพลังเองชักเริ่มหวาดเสียว หลับตาปี๋อย่างลืมตัว

 

            กึก เคร้ง

สัมผัสถึงไอเย็นยะเยือกที่ทำให้ร่างสะท้าน ก่อนจะลืมตาขึ้นมา พบว่าหอกนั่นลงไปกลิ้งกับพื้น และท่านพี่ก็เป็นคนขยับเท้าเข้ามาช่วย

 

            แต่ใบหน้าของเขาดูน่ากลัว ไม่เหลือเค้าความอ่อนโยนของท่านพี่คนเดิมอีกต่อไป

ฉันกลืนคำพูดลงไปในคอ จ้องลึกไปยังนัยน์ตาสีเพลิงที่สะท้อนอารมณ์โกรธจัด ดวงหน้าคมคายเกร็งจนเครียด

 

ก็ แค่ทำให้ท่านพี่ ขยับเท้า…”ฉันก้มหน้าลงมองพื้นเพราะไม่อาจฝืนทนมองสายตาน่ากลัวแบบนั้นได้อีกต่อไปTT^TT แงๆๆ ท่านพี่กำลังจะกลายร่าง

 

อย่าเล่นแบบนั้นอีกสิ้นเสียงเย็นเยียบ ร่างของท่านพี่ก็หันหลังจากไปโดยไม่แม้แต่จะเหลียวกลับมามอง

 

To Be Con.

 

 

Writer: ตอนนี้ปรับโหมดเป็นอัพอาทิตย์ละครั้งละกันเนอะ ช่วงสอบมิดเทอมของไรเตอร์ หลังจากที่ไม่ได้เรียนมานานเพราะประสบปัญหาน้ำท่วม สอบGATPAT Clearing house(ซึ่งไรเตอร์ไม่ได้ไปสอบ_ _) แล้วยังเพื่อนรด.ที่ไปเขาชนไก่ >>สรุปว่าไม่ได้เรียนมานาน พอไปรร.ทีงานก็รุกหนัก 55

            อนุญาตให้เข้ามาทวงนิยาย หยิก จิก ข่วน ได้ค่ะ แต่ใช้คำพูดสุภาพนะ J

เพราะนั่นเป็นแรงผลักดันให้รู้สึก ไฟลนก้น ฮ่าฮ่า

ติดตามกันจนจบเลยน้า>_< ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆค่า <3

ปล.ขอบคุณ'น้องแนน' ที่แวะมาเม้นให้กำลังใจกันถึงmy id นะคะ ดีใจมากเลยล่ะ^^

 

2คนนี้เก๊กนัก เดี๋ยวให้ราล์ฟเฟขึ้นแท่นเป็นพระเอกเลยหนิ *O*!
 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #1787 เมมฟิส (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 10 มีนาคม 2556 / 10:52
    บาบิหายไปไหน   อย่าทิ้งกันไปนานๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...แบบนี้เลยน๊า ค้างงงงงงงงงง...มากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ...รีบกลับมาอัพด่วนนนนนนนนนน...
    #1,787
    0
  2. #1778 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 24 สิงหาคม 2555 / 23:12
    อัพต่อๆ คนอ่านร้อรอนานแล้วน้าา T^T
    #1,778
    0
  3. #1776 รันจังชิมิ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2555 / 10:56
    รออ่านอยู่นะ รีบมาอัพไวๆ ละ
    #1,776
    0
  4. #1755 เมมฟิส (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 5 พฤษภาคม 2555 / 10:53
    อย่าทิ้งกันไปเลยน๊า  บาบิQ  เราชอบนิยายของบาบิQ  มากๆๆๆๆๆๆ...สู้ๆน่ะ   เป็นกำลังใจให้   และรีบกลับมาอัพไวๆๆ  น่ะ
    #1,755
    0
  5. #1749 mai-modify (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มีนาคม 2555 / 17:46

    รีบมาอัพด่วนเรยค่ะ กะลังมันๆเรย แง่ๆๆ อยากอ่านมากเรยอ้าา อัพไวๆนะคะ เป็นเดือนแร้ว แง่ๆ

    #1,749
    0
  6. #1731 เมมฟิส (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 13 กุมภาพันธ์ 2555 / 09:32
    ไรเตอร์จ๋า   รีบกลับมาอัพด่วน!  ค่ะ
    #1,731
    0
  7. #1729 น้องแนน (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 23:56
    เย้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ น้องแนนอ่านจบแล้ว หนุกมากเลยค่ะพี่บาบิ หนูจะส่งพลังกำลังใจไปให้พี่นะคะ สู้ๆทั้งการสอบและอัพนิยายให้พวกเราอ่าน 55555 >
    #1,729
    0
  8. #1728 maya-zen (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 6 กุมภาพันธ์ 2555 / 19:59

    สู้ๆนะ จะรอจ้า

    #1,728
    0
  9. #1725 นมเย็นสีฟ้า (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 29 มกราคม 2555 / 22:41
    ไม่มาอัฟเร่ยT^T
    #1,725
    0
  10. #1724 femalnconfake (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 28 มกราคม 2555 / 22:25
     สู้ๆค่าาาาาาาาาาา
    #1,724
    0
  11. #1723 Ün.и ε ω (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 22 มกราคม 2555 / 12:37

    ว๊ากกกก เรากลับมาเม้นให้แล้วววววว >O<

    เจองานรุกหนักเหมือนกันเลยอ่ะไรเตอร์ T.T เซ็ง

    ชอบเด็กคนนั้นน น  นน *0* แกยั่วทรอนซ์ด้ายยยย ย  ย กรี้ด!

    #1,723
    0
  12. #1722 อาราเนะ (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 21 มกราคม 2555 / 19:13
     ทรอนซ์หึงน่ากลัวสุดๆ และก้น่ารักในเวลาเดียวกัน

    #1,722
    0
  13. #1720 SheetahG (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 22:54
     แพทริกซ์จริงจังไปนะ ทรอนซ์หึงน่ารักมากกกกก
    #1,720
    0
  14. #1718 Gaanseob'z (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 19:43
    เห้ยย
    มาอัพต่อเลยไรเตอร์ ป๊าดด เดี๋ยวโมโหไม่อ่านต่อเลย (ล้อเล่น)
    #1,718
    0
  15. #1717 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 19:40
    ทรอนซ์หึง ฮ่าๆๆๆ
    #1,717
    0
  16. #1716 [P]a[t] (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 17:57

    -0- ท่านพี่เปลี่ยนไป
    เป็นไรอ่ะ T^T
    ทรอนน่ารักอ่ะ แค่นี้ก็หึงแล้ววววววว อิอิ

    #1,716
    0
  17. #1715 เมมฟิส (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 14:05
    แพทริกซ์เป็นอะไร
    #1,715
    0
  18. #1714 Violin flower (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 07:01
    ท่านพี่T^T
    #1,714
    0
  19. #1713 `Toey :)☆` (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 06:55
    อั้ยหยาาาาาา ท่านแพทเปนไรไป-0-โหดได้โหดดี

    ทำไมเดี๋ยวนี้นิยายอัพอาทิตย์ละครั้งทุกเรื่องเลยยยTT'
    #1,713
    0
  20. #1712 salapao*_* (จากตอนที่ 37)
    วันที่ 18 มกราคม 2555 / 01:32
    โหดอ่ะ
    #1,712
    0