The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 35 : The Keyz(2) 35 คฤหาสน์ฮีลเลอร์

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,090
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    7 ม.ค. 55

[35]

            คณะเดินทางเริ่มเคลื่อนพ้นเขตเมืองซิลเวอรี่ หนทางเริ่มคดเคี้ยวและสูงชัน บ่งบอกถึงสภาพภูมิประเทศอันเป็นเทือกเขาสลับซับซ้อน อากาศเริ่มเย็นลงเรื่อยๆ เมื่อระดับความสูงเพิ่มขึ้น

            อะความารีนยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แม้จะรู้ว่าอีกไม่นานลมเย็นๆก็จะพัดให้เหงื่อแห้งเหือดไปเองแต่น้ำเค็มๆไหลย้อยเข้าตาจนเธอก้าวพลาด สะดุดก้อนหินตรงหน้าอีกระลอก

 

โอ๊ะ

ตุบ! ร่างบางเซถลาไปพิงกับอกแข็งแกร่งของร่างที่เดินตามมาติดๆ

 

“…”ตาสีเข้มตวัดไปมองดวงหน้าละมุนที่ขึ้นสีจัดแว๊บหนึ่ง ก่อนจะดันร่างเล็กที่เหมือนจะยืนแข็งเป็นรูปปั้นออกห่างตัว แล้วก้าวเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจ

 

“U///U”ทิ้งให้ใครบางคนยืนลูบอกด้วยอารมณ์ว้าวุ่น

 

            โรสเซลล่าเดินผ่านไป พลางส่งสายตาแปลกๆสื่อความนัยออกมา ยิ่งทำให้หญิงสาวก้มหน้างุดๆมองพื้นหินขรุขระ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นไปลูบแก้มซ้ายเบาๆ

 

            เขาจะจำได้ไหม…?

ในหัวของอะความารีนคิดเพียงแต่คนงี่เง่าบางคนที่แสร้งทำเป็นไม่ใส่ใจ ว่าจะจำเหตุการณ์เมื่อคืนได้รึเปล่า เพราะหลังจากที่เขาหมดสติไป ก็ฟื้นตัวอีกทีประมาณสายๆของวันรุ่งขึ้น

 

แกเป็นอะไรไข้ขึ้นหรอ?”ชายหนุ่มที่เดินรั้งท้ายมาตลอดการเดินทางเหลือบมองเสี้ยวหน้าของเพื่อนซี้ที่ดูจะร้อนวูบวาบ ทั้งที่อากาศกำลังเย็น

 

ช่างฉันเถอะน่าหญิงสาวแยกเขี้ยวงุด ก้มหน้าก้มตาเดินขึ้นทางลาดเนินต่อไป

 

เออ ทรอนซ์ว่าแต่ ทำไมเมื่อคืนถึงได้หลับเป็นตายขนาดนั้นอ่ะโอ๊ย!”พูดจบประโยคไม่ทันไรก็ต้องร้องเสียงหลงเพราะเท้าเล็กๆของหญิงสาวคนข้างๆอยู่ดีไม่ว่าดี ยื่นมาตะปบเท้าของเขาด้วยแรงมหาศาลไม่เหมาะสมกับตัว

 

อุ้ยขอโทษทีอะความารีนทำหน้าลอยๆ ตาแป๋วแหววที่ดูยังไงก็รู้ว่าบรรจงจัดเสริมเติมแต่ง ราล์ฟหรี่ตาลงนิดๆอย่างจับพิรุธ พยายามควานหาความนัยภายใต้ดวงหน้าละมุนไร้เดียงสาของเพื่อนที่มันแถเก่งพอๆกับเขา

 

            ทรอนซ์หันกลับไปมองทางเดินตรงหน้าอีกครั้ง เมื่อคนถามดูเหมือนจะไม่ต้องการคำตอบอีกต่อไป ซึ่งเขาเองก็ให้คำตอบไม่ได้เช่นกัน

            ภาพสุดท้ายที่มองเห็นและรับรู้ด้วยสติคือตอนที่กำลังยืนรอใครบางคนอยู่บริเวณหน้าห้องน้ำ มีผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาชน จากนั้นภาพก็ค่อยๆเลือนรางพร้อมกับสติที่หลุดลอย

           

ทรอนซ์ชะงักเมื่อนึกถึงความฝันประหลาด

            ดวงหน้าละมุนของใครบางคนปรากฏในมโนภาพอย่างแจ่มชัด ดวงตากลมโตสีแดงสดเปล่งประกายทักทายตอบกลับมา ร่างบางนั่นอยู่ใต้ร่างของเขา และเขาก็โน้มหน้าลงเข้าไปใกล้

 

            คิดได้ถึงตรงนั้นก็พ่นลมหายใจออกทางจมูกเบาๆ พร้อมสลัดความคิดออกไป ปากเรียวเม้มแน่นข่มอารมณ์ประหลาด เลือกที่จะเก็บไว้ในใจเงียบๆ

มันก็แค่ฝัน

 

เห้ยนั่น! ฉันเห็นป้ายเมืองอยู่ลิบๆแล้ว*O*”ราล์ฟหรี่ตาลงมองไกลไปยังป้ายไม้ใหญ่ๆสีแดง ตัวอักษรสีทองจารึกเป็นชื่อ ‘Rose quartz’ ปักอยู่ใกล้ซุ้มโค้งประตูที่มีกุหลาบสีแดงพันเลื้อยประดับตกแต่งอย่างงดงาม

 

            ทุกคนเบือนหน้าไปตามสายตา ก็พบว่ามีบันไดทอดยาวขึ้นไปจนสุดตัวเมืองซึ่งตั้งอยู่บนพื้นราบ แม้ยังห่างจากตัวเมืองพอสมควร หากแต่กลิ่นธาตุไฟบริสุทธิ์ลอยคลุ้งแทรกซึมทุกอณูอากาศ อุณหภูมิหนาวเย็นเมื่อครู่แปรเปลี่ยนเป็นอบอุ่น สมกับเป็นเมืองผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟ

 

และทันทีที่คณะเดินทางก้าวถึงซุ้มประตู

ยินดีต้อนรับกลับสู่เมืองโรสควอตซ์ท่านหญิงอะความารีน ฮีลเลอร์ร่างหญิงสาวนางหนึ่งในชุดคลุมสีดำ ปราดเข้ามาหยุดตรงหน้าพร้อมโค้งคำนับอ่อนช้อยงดงามทีหนึ่ง นายท่านรอท่านหญิงมานาน เชิญที่คฤหาสน์ฮีลเลอร์เจ้าค่ะตาเรียวสีแดงสะท้อนภาพดวงหน้าของท่านหญิงที่ถูกเรียก ผู้ซึ่งกำลังยืนช้อคอ้าปากค้าง จนคนข้างๆต้องเข้ามาสะกิด

 

เขาเรียกแกอ่ะ

 

อ่า อืมร่างบางไหวตัวนิดๆ พลางขยับยิ้มแห้งๆตอบกลับไป หญิงสาวผู้นั้นเพียงค้อมกายลงอีกรอบก่อนจะพลิกตัว เดินนำฝ่ากลุ่มคนจำนวนมากที่หยุดยืนมุงต้อนรับคณะเดินทางของหญิงสาวคนสำคัญ

 

            ผู้คนพิจารณาร่างบางผู้มีนัยน์ตากลมโตสีแดงสด กลิ่นอายธาตุไฟบริสุทธิ์ดูเลือนรางเพราะปะปนไปด้วยธาตุดิน น้ำ ลม เป็นพลังอำนาจที่น่าหวาดสะพรึงจนเรียกพลังร้อนๆในกายให้ตื่นตัวตามสัญชาติญาณ

 

            และเป็นเพราะกลิ่นไอเวทย์ของท่านหญิงคนสำคัญแผ่ออกมากลบกลิ่นไอผู้ใช้เวทย์คนที่เหลือในคณะเดินทาง จึงไม่อาจสรุปได้ว่าพวกเขามีพลังแบบใด

 

            อะความารันสัมผัสได้ถึงพลังไฟของหมู่คนโดยรอบ กำลังเดือดพล่านอย่างกระหายจะพิสูจน์ นั่นทำให้ตากลมโตตวัดไปมองกลุ่มคนที่เดินตามมา พวกเขาคงรู้สึกได้ถึงแรงกดดันเหล่านั้นเช่นกัน ราล์ฟเฟยักคิ้วแล้วมองไปรอบๆอย่างระวังภัย โรสเซลล่ากำหมัด เม้มปากเป็นเส้นตรง ส่วนทรอนซีรา

            ร่างหนาถูกกันออกห่าง โดยกลุ่มคนเหล่านั้น เข้าไปชิดตัว

 

            ดวงตาสีแดงฉานทุกคู่วาววับ จมูกสูดดมกลิ่นอายของบุรุษที่อยู่ในวงล้อม พวกเขาค้นพบแล้วว่าคนผู้นี้คือผู้ใช้เวทย์ธาตุน้ำบริสุทธิ์

 

            อริโดยสัญชาติของผู้ใช้เวทย์ไฟ

 

หยุด!”เสียงหวานใสตวาดออกไป ทำให้ทุกคนหยุดชะงัก ขณะที่พลังในกายถูกรีดเค้นเตรียมโจมตี หากพวกท่านทำร้ายคนของเรา ก็เท่ากับว่าไม่ให้เกียรติเรา

 

            ได้ผลไหม?

คณะผู้เดินทางต่างรอคอยด้วยใจลุ้นระทึก อำนาจของอะความารีน ฮีลเลอร์ มีมากล้นเท่าไหนกัน? ตระกูลฮีลเลอร์ติดท้อปทรีของผู้ใช้เวทย์ไฟบริสุทธิ์ที่แกร่งที่สุด แค่กิตติศัพท์ก็พาให้ผู้ใช้เวทย์ต่างเลี่ยงการปะทะ

           

            พลังไฟโดยรอบเริ่มสงบลง กลุ่มคนที่ล้อมไว้ค่อยๆเขยิบห่างออกไปเรื่อยๆ

 

ดีนะที่เจ้าชายน้ำแข็งของเรายังไว้หน้าแกอยู่บ้างคนข้างๆแอบกระซิบ ตาสีฟ้าเทาเป็นประกาย ไม่งั้นเมืองนี้ได้เปลี่ยนฤดูเป็นหิมะโพลนๆแน่

 

            หลังจากนั้นก็ดูเหมือนจะไม่มีใครกล้าก้าวเข้าใกล้กลุ่มคนของท่านหญิงอีก

 

 

            บ้านหลังใหญ่ ดูคุ้นเคยไม่เปลี่ยนไปเลยจากภาพในความทรงจำ ทุ่งหญ้ากว้างใหญ่รายล้อมตัวคฤหาสน์ ทำให้นึกย้อนไปในวัยเด็กที่ฉันชอบออกไปวิ่งเล่นแบบไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย จนท่านแม่บอกว่าพลังไฟของฉันนั้นมีอยู่เต็มเปี่ยม มันสว่างตลอดเวลาและไม่ว่าจะโดนลมพายุ ก็ไม่สามารถดับไฟดวงนี้ได้

 

            ใกล้จะสิ้นสุดการรอคอยแล้วแค่ก้าวผ่านบานประตูนี้ไปแค่นั้น ครอบครัวที่ฉันเฝ้าหวังจะเจอมาตลอดสองปีที่ผ่านมา ฉันกำลังจะได้เห็นหน้าพวกท่านแล้ว

 

            แอ๊ด

บานประตูไม้สลักลายกุหลาบถูกเปิดออกช้าๆ

            กึก

 แต่ขามันกลับไม่ยอมขยับ

 

เอ้า รออะไรอยู่ล่ะ เข้าไปสิ*-*”ราล์ฟสะกิดไหล่จึกๆ ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ กลั้นอารมณ์แปลกๆไว้ เหลือบตามองนัยน์ตาสีทะเลลึกที่ทอดมองมาก่อน สายตาเรียบเฉยแต่มั่นคง ชวนให้รู้สึกอุ่นใจได้เสมอ

 

            ฉันหลับตาก่อนจะก้าวพ้นขอบประตู ที่เปิดอ้าไว้อยู่ก่อนแล้ว

 

ท่านหญิงนายท่านออกไปข้างนอก จะกลับมาค่ำๆเจ้าค่ะหญิงสาวคนเดิมเดินออกมาจากห้อง ขณะที่ขาฉันยกค้างอยู่อย่างนั้น ยังไม่ทันจะได้วางบนพื้นพรม

 

ฮ่าๆๆ เธอน่าจะบอกก่อนหน้านี้นะ ปล่อยให้ใครบางคนลุ้นเวอร์ราล์ฟหลุดขำแล้วเอื้อมมือมาตบไหล่ฉันป้าบๆ

 

“-.-อืมฉันถอนหายใจเบาๆ ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจ คงดีที่มีเวลาเตรียมใจมากกว่านี้ เพราะฉันจากพวกท่านไปนานเหลือเกิน แล้วยิ่งรู้สึกแปลกๆหลังจากมีประสบการณ์ของสาวน้อยอเมทิสต์ แต่ก็ผิดหวังเล็กๆ เพราะการรอคอยมันยืดเยื้อออกไปอีก

 

“’งั้นระหว่างนี้ พาทัวร์รอบบ้านหน่อยดิ^^”ราล์ฟเสนอ ขณะที่ทรอนซ์กับโรสดูเหมือนต้องการพักผ่อน เพราะร่างสองร่างนั่นเดินตามหญิงสาวคนเดิมขึ้นบันไดไปยังห้องพักเรียบร้อยแล้ว

 

ไม่รู้สิไม่แน่ใจว่าฉันจำอะไรเกี่ยวกับบ้านหลังนี้ได้มากน้อยแค่ไหนฉันตอบไปขณะที่ตายังจ้องไปที่ร่างสองร่างนั่นที่กำลังขึ้นบันได

 

            สองคนนั่นคงไม่มีอะไรมั้ง?

ฉันกระพริบตาปริบๆ สะดุ้งเฮือกกับความคิดตัวเอง

ก็ช่างเขาสิ พวกเขาจะมีอะไรก็เรื่องของเขา ฉันจะเก็บมาคิดทำไม>O<!?

 

ทำไมฉันเหมือนรู้สึกถึงไอเย็นๆแปลกๆแถวนี้นะราล์ฟย่นจมูก มองไปรอบๆ ฉันก็ต้องรีบเก็บความเย็นในตัวให้มิดชิดกว่าเดิม T_T

 

นั่นสิเนาะ กำลังคิดอยู่พอดี

 

            ความจริงบรรยากาศมันก็แปลกๆอยู่ ตั้งแต่ก้าวเข้ามาในบ้านเหมือนมีไอเย็น(ที่ฉันไม่ได้ก่อ)ลอยปกคลุมอยู่ทั่ว ทั้งที่มันมักจะอบอุ่นอยู่เสมอ หรือบางทีฉันอาจไม่คุ้นเคยสถานที่ก็ได้

 

            ฉันเดินนำราล์ฟไปยังห้องซ้ายสุดของตัวคฤหาสน์ นั่นคือห้องหนังสือขนาดใหญ่ รวมตำราอภิมหึมามหาใหญ่หลายเล่ม คอแลคชั่นของท่านพ่อและท่านแม่ที่เก็บรวบรวมไว้เพื่อมอบเป็นของขวัญเมื่อฉันโตขึ้น

 

“*O*หนังสือพวกนี้มันอ่านได้เรอะ กี่ชาติจบล่ะนี่ราล์ฟพึมพำเบาๆแต่ได้ยินทั่วถึง ก่อนเดินไปกรีดนิ้วลงบนสันหนังสือที่วางเรียงเป็นระเบียบบนชั้นวาง โดยไม่มีแม้แต่ฝุ่นเกาะ

 

ตอนเด็กๆฉันชอบอ่านฉันว่าพลางยักไหล่ ไม่ค่อยใส่ใจ ส่วนใหญ่เป็นเกี่ยวกับการรักษาเบื้องต้นจนถึงเบื้องลึกเบื้องหลัง สูตรลับเฉพาะของตระกูล

 

สมกับที่เป็นตระกูลฮีลเลอร์ในตำนานจริงๆราล์ฟทำเสียงจึ๊กจั๊ก ส่ายหน้าเบาๆก่อนจะทำหน้าเบ้ ที่บ้านฉันไม่เห็นต้องอ่านมาก แต่ต้องฝึกมาก

ฝึก?”

เด็กตระกูลครอสทุกคนจะต้องเติบโตเป็นโพรเทกเตอร์ หัดจับดาบก่อนขวดนมซะอีกนะจะบอกให้

“=.=แกโม้

แกก็รู้นี่^^”

 

            แล้วฉันก็เอื้อมมือไปหยิบหนังสือขนาดพอดีมือไม่ใหญ่ไม่เล็กมาเล่มหนึ่ง หน้าปกมันเขียนไว้ว่า สรุปการรักษาเบื้องต้นที่ควรรู้ฉันหลุดยิ้มออกมาเมื่อเปิดไปหน้าแรกก็พบกับภาพถ่ายของเด็กน้อยตัวเล็กๆกำลังยื่นหน้าเข้าไปอ่านหนังสือเล่มหนาใหญ่กว่าขนาดตัว สีหน้ามุ่งมั่นตั้งใจฉายออกมาจากตาสีแดงสดคู่นั้นชัดเจน

 

            ใต้ภาพมีคำบรรยายเขียนไว้ ลายมือตวัดเป็นเส้นบาง จรดในเนื้อกระดาษนั้นอย่างสวยงาม

มารีน่าชอบอ่านหนังสือมาก ฉันกับออกัสช่วยกันสอน ลูกเรียนรู้เร็วมาก

                                                                                                       เนเฟิลไนล์

 

            เปิดไปอีกหลายๆหน้าก็พบว่ามีภาพถ่ายแทรกคั่นอยู่ตามกระดาษหนังสือ พร้อมคำบรรยายมากมายที่ฉันอ่านแล้วก็กลั้นยิ้มไม่อยู่ รู้สึกมีน้ำรื้นๆที่ขอบตา ภาพความทรงจำของอะความารีนมันชัดเจนมาก หัวใจเต้นรัวกับการรอคอยที่ใกล้จะสิ้นสุดในไม่ช้า

 

            ท่านพ่อท่านแม่

 

นี่แกร้องไห้!?*O*”ราล์ฟโผล่พรวดมายืนข้างๆ ทำให้ฉันตกใจจนเผลอทำหนังสือหลุดมือ ทำให้ภาพถ่ายปลิวว่อนไปกองกับพื้น

“T_Tป่าวว้อย

โหตอนเด็กๆมันก็น่ารักดีอยู่หรอก แต่ว่าตอนนี้มันเกิดอะไรขึ้น!?”

ปากแกนี่นะ-;:-”

            ฉันเหลือบมองราล์ฟที่ก้มลงหยิบภาพพวกนั้นขึ้นมาดู พยายามมองขึ้นฟ้าให้น้ำตามันไหลกลับ ก็ยังดีที่มันยังมีมารยาทไม่ล้อไม่แซว ให้ฉันรู้สึกแย่กว่านี้

 

ฮ่าๆๆ เฮ้ยดูดิ ตัวกะเปี๊ยกแค่นี้เก๊กมาดหนอนหนังสือ หน้านี้แบบนะกลมบ๊อก ตาก็โตได้อีก

“=[]=”

เฮ้ยถามจริง แกอ่านออกจริงๆเหรอหรือว่าแกล้งทำเป็นฉลาด?”

“=[]=”

ฮ่าๆๆๆๆ! เฮ้ยรูปนี้มัน...O.o”

 

            ฉันถลึงตาใส่ราล์ฟก่อนจะหันไปมองภาพที่มันโชว์ร่อนๆอยู่บนฟ้า ก่อนจะเบิกตาแทบถลนกว่าเดิม   

            เป็นภาพถ่ายของฉันกับท่านพี่ ในวันปิดเทอมที่เรากลับมาเยี่ยมท่านพ่อท่านแม่ วันเกิดครบรอบสิบห้าปีของฉัน

 

ราล์ฟ เอามานะ!!”ฉันเขย่งเท้าพยายามคว้ามาสุดมือ แต่หมอนั่นพลิกตัวพลิ้วๆหลบได้สบายๆ แถมยังอ่านคำบรรยายเสียงดังจนฉันรู้สึกหน้าร้อนๆพร้อมๆกับควันที่เริ่มพ่นออกจากหู

 

วันเกิดปีนี้ไม่ขออะไร นอกจากมีท่านพี่ที่แสนดีคนนี้อยู่ข้างๆในวันเกิดปีหน้าและปีต่อๆไป…”

 

“T///Tราล์ฟ พอเหอะ

 

แกเขียนเองหรอ?”ราล์ฟทำสีหน้ากระอักกระอ่วน เหมือนอยากจะพ่นอ้วกออกมาอยู่รอมร่อ ฉันอาศัยจังหวะนี้ช่วงชิงมันกลับมา ก่อนจะตวัดสายตามองเคืองๆ

 

            ก็ไอ้คำบรรยายใต้ภาพมันไม่เท่าไหร่ แต่ในภาพนั่นมันคือภาพที่ท่านแม่กับฉันเตี๊ยมกันไว้ก่อนหน้านี้ในตอนนั้น ว่าจะแอบถ่ายสีหน้าท่านพี่ตอนที่ฉันเอ่อ จุ๊บแก้มเขาเบาๆ พวกเราหัวเราะขำท่านพี่กันยกใหญ่เพราะดวงหน้าของเขาดูเหวอและตกใจนิดๆ

 

 

นี่คงเป็นพ่อแม่แกสินะราล์ฟตะปบเอารูปที่ปลิวไปแปะอยู่บนโต๊ะ มาถือไว้ในมือ ใบหน้ายิ้มแย้มนั่นค่อยๆหุบลง ตาสะท้อนความรู้สึกและอารมณ์หม่นๆ ฉันเก็บความสงสัยไว้ในใจก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปดู

 

            เป็นภาพถ่ายวัยเด็ก ในงานฉลองส่งท้ายปี มีท่านพ่อ ท่านแม่ และท่านพี่ ยืนยิ้มอบอุ่น พวกเขาล้อมรอบตัวฉันไว้ ในตอนนั้นฉันยังเด็กมาก ผมสั้นๆมัดเป็นแกละสองข้าง ในมือกำลังอุ้มตุ๊กตารูปร่างประหลาดๆ

 
 

ดูอบอุ่นดีนะ

 

            ฉันเบือนหน้าไปมองคนข้างๆที่ทำเสียงเจือความเศร้าไม่สมกับนิสัย เมื่อเขารู้ตัวว่าโดนจ้องก็ยิ้มตาหยีมาให้ แต่ไม่รู้ทำไมนะฉันไม่ชอบยิ้มแบบนี้ของเจ้านี่เลย

 ราล์ฟแกโอเคไหม?”ฉันโพล่งถามไป พยายามสังเกตหน้าเปื้อนยิ้มที่มันไม่หลุดแก๊กให้จับผิดอีกต่อไป ตาสีฟ้าเทากระพริบปริบๆก่อนจะพยักหน้า

 

ไม่ค่อยโอเค ตอนนี้หิวมาก^O^”

“= =ฉันหมายถึงเรื่องอื่น แกเจือกทำหน้าเศร้า

อ๊า หิวจังเลย หิวจัง หาอะไรกินกันเถอะ ^^”

แกเปลี่ยนเรื่อง…”

“…”

 

            ความเงียบเข้าปกคลุมบรรยากาศ ฉันจ้องหน้าราล์ฟนิ่งๆ ดวงหน้าทะเล้นคลายยิ้มลง สีหน้าสงบก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะในลำคออย่างฝืนๆ

ฉันไม่เคยมีภาพความทรงจำที่ดีนักกับครอบครัวหรอกนะ

 

            ตาสีฟ้าเทาสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนที่เจ้าตัวจะหลุบตาลงเพื่อซ่อนความรู้สึกบางอย่าง ฉันเม้มปากแน่นรับฟังเงียบๆ ทั้งที่รู้สึกสะเทือนใจ

ไม่รู้ว่าพวกเขาจะจำได้หรือเปล่า ว่ามีลูกอย่างฉันอยู่บนโลกใบนี้^-^”

“…”

บ้านครอสเป็นตระกูลใหญ่น่ะ ท่านพ่อมีภรรยาหลายคน ออกลูกออกหลานกันเต็มบ้านเต็มเมือง ถึงจะพอรู้เหตุผลว่าต้องผลิตทายาทออกมาเป็นกองกำลังสำคัญของแคปริคอร์นก็เถอะนะ ท่านแม่ของฉันเจ็บปวดมาก…”

“…”

เขาคาดหวังกับฉันมาก ว่าฉันต้องโดดเด่นเหนือพวกลูกๆคนอื่นของท่านพ่อ…”

“…”

 

            แล้วเสียงของราล์ฟก็กลืนหายไป เขาหันหน้าหนีไปทางอื่น แสร้งทำไปหยิบหนังสือหนาๆออกมาเล่มหนึ่ง ฉันมองแผ่นหลังว่างเปล่าแล้วน้ำตาค่อยๆไหลออกมาช้าๆ

ราล์ฟ…”

หืมม์มันขานตอบทั้งที่ไม่หันมา

เวลาอยู่กับฉัน แกไม่ต้องปั้นหน้ายิ้ม ถ้าอยากจะร้องไห้ก็ร้องออกมาเถอะฉันเม้มปากแน่น พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น มันรู้สึกเศร้าแทนไอ้คนที่ทำหน้าระรื่น ร่าเริงตลอดเวลา ทั้งที่ในใจมันซ่อนความทุกข์เอาไว้มากมาย

 

“=O=แล้วแกจะร้องไห้ทำไมราล์ฟพลิกตัวกลับมาทำหน้างง พลางเลิกคิ้วขึ้น

ร้องแทนแกละกัน ไอ้บ้าฉันส่งค้อนวงโตๆไปให้ ทำให้มันแยกเขี้ยวยิ้มบางๆ ก่อนจะเดินเข้ามาหา

ขอบใจนะ^^”มันกำลังยิ้มแต่รู้ไหมว่าบางที รอยยิ้มก็แสดงความรู้สึกเศร้าได้มากกว่าการร้องไห้เสียอีก ขอบใจสำหรับรูปใบนี้ ฉันขอเก็บไว้เป็นที่ระลึก!^O^”

 

            แล้วก็เพิ่งจะรู้ตัวว่ารูปที่ฉันจุ๊บแก้มท่านพี่ถูกแย่งไปจากมือ ฉันเบิกตาตื่นๆตวัดสายตามองร่างหนาที่เริ่มเคลื่อนตัวออกไปอย่างรวดเร็ว

ไอ้ราล์ฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟฟ!!!”

 

            ฉันนี่แหละฉันนี่แหละจะทำให้มันร้องไห้ออกมาเอง!! >O<;;;

 

 

            ก๊า ก๊า

หูสำเหนียกเสียงประหลาดทำให้ร่างบางบนเตียงสีครีมสะดุ้งเฮือก ตื่นจากภวังค์ฝัน ตากลมโตสีแดงกวาดมองรอบๆห้อง ก่อนจะหยุดที่บานหน้าต่างไม่ไกลนัก ผ้าม่านลายกุหลาบขาวสะบัดพลิ้วตามแรงลมที่ปลิวเข้ามาภายในห้อง รู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งกาย

 

            วืด ฟึ่บ!

แรงลมทำให้หน้าต่างไม้ปิดพับเข้าหากัน เกิดเสียงดังชัดเจนภายในห้องเงียบๆ ร่างบางสะดุ้งพรวดลงจากเตียง น้ำลายเฝื่อนคอจนกลืนไม่ลง

 

“O_O”ความมืด ความเงียบ และความหนาวกำลังเร้าให้ความกลัวออกมาครอบงำจิตใจ หญิงสาวค่อยๆคลานไปยังทิศที่เป็นประตูทางออกของห้อง มือเล็กสั่นพั่บๆ ปากอวบอิ่มเตรียมจะเปล่งเสียงหวีดร้องทันทีหากมีสิ่งใดเคลื่อนไหวในห้อง

 

            ใจชื้นขึ้นเมื่อสัมผัสลูกบิดประตูเย็นๆ

เฮ้ออะความารีนถอนหายใจเบาๆ เหงื่อซึมชื้นไปทั่วร่าง เมื่อออกแรงเปิดประตูก็พบกับทางเดินว่างโล่ง ที่มีเทียนไขประดับบนเพดานเป็นหย่อมๆ

 

            บรรยากาศแบบนี้ ชวนให้ขนลุกเกรียว ในความคิดของหญิงสาว

 

ปัง! 

“*O*”ตากลมโตสีแดงสดตวัดสายตาไปมองบานประตูที่อยู่ด้านหลัง หัวสมองเริ่มประมวลผลแล้วรำลึกได้ว่า ไม่มีทางที่ลมจะพัดจากบานหน้าต่างเพราะมันถูกปิดสนิทไปแล้ว ไม่ต้องให้คิดอีกต่อไปถึงสาเหตุต้นตอการปิดเองได้ของประตูห้อง หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าปอดลึกๆ

 

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!>O<”

 

            ร่างบางวิ่งโซเซไปยังราวบันได ไม่มีจุดหมายที่แน่ชัด แต่ในใจกู่ร้องว่าให้ออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด!

 

 

            เจอดีแล้วไง เจอเข้าแล้วไง ซวยๆๆ!!TT^TT

ฉันสะดุดบันไดขั้นสุดท้ายลงไปนอนกลิ้งกับพื้นพรม แต่ก็ไม่ยอมหยุดอยู่แค่นั้นง่ายๆเพราะฉันอยากออกไปสูดอากาศบริสุทธิ์ข้างนอกเต็มที

           

            ฉันวิ่งเต็มฝีเท้าเลี้ยวไปเลี้ยวมาจนชักงง พยายามตั้งสติเต็มที่แล้วแต่มันก็ยังคงลนลาน เพราะสติเริ่มอยากจะหลุดออกไปซะเดี๋ยวนี้ U_U

 

            หมับ   อะไร ใครมาคว้าไหล่ไว้เนี่ยO_O!!!

กะอุ๊บๆๆเสียงที่เตรียมจะกรีดร้องกลับโดนมืออุ่นๆปิดไว้แน่นสนิท ฉันหลับหูหลับตาดิ้นสุดแรง ทั้งเตะทั้งถีบสวมมาดนักมวยระดับชาติ แต่ก็ยังไม่สามารถหลุดพ้น รู้สึกถึงแรงกระแทกดันตัวให้เข้าไปในห้องหนึ่งซึ่งไม่มีแสงสว่างเลย แล้วร่างฉันก็ถูกดันติดกำแพงเย็นๆ

 

เงียบซะเสียงทุ้มเรียบออกคำสั่ง ฉันเริ่มคลายมือจากการหยิก จิก ข่วน แล้วกระพริบตางงๆ ภายในห้องมืดๆทำได้อย่างมากก็เห็นภาพสีดำสนิท ฟังเสียงลมหายใจแรงๆของคนข้างๆ บ่งบอกว่าเขาคงอยู่ในอารมณ์ที่ไม่ค่อยดีนัก

 

ทรอนซ์นั่นนายหรอ??”ฉันกระซิบเบาๆ ความเงียบมาแทนคำตอบ แต่ก็ไม่ต้องให้คิดอีกต่อไป ฮือๆๆๆ ทรอนซ์ ฉันโดนผีหลอก TT^TT”

 

            ฉันเบียดร่างเข้าไปกอดร่างหนาๆอุ่นๆ ที่ดูจะเกร็งเล็กน้อย แต่ฉันไม่สนอีกต่อไป ความกลัวกำลังเกาะกินหัวใจจนทิ้งคำว่าศักดิ์ศรีไปหมดแล้ว

ฉันกลัวมากอ่ะ มันมืดTTOTT”

“…”

หนาวด้วย ทำไมมันหนาวแบบนี้นะ บ้านไม่เคยเย็นขนาดนี้

“…”

 

            ฉันรู้สึกว่าคนข้างๆไม่ยอมพูดอะไร รู้สึกมีอะไรมาสะกิดใจให้เลื่อนสายตาขึ้นไปมอง แม้จะมองไม่เห็นแม้แต่นัยน์ตาคู่นั้น แต่ฉันก็อดรู้สึกปั่นป่วนในใจไม่ได้

หรือหรือว่านาย…”รู้สึกว่าน้ำลายมันเฝื่อนคอเหลือเกิน

“…”

นายก็เป็นผะ ผะ ผะ ผะ ผี!!”O_Oไม่นะ

 

            ในขณะที่ฉันเตรียมจะกริ๊ดอีกรอบ มือหนาอุ่นๆก็ยกมาปิดปากฉันได้อย่างถนัดถนี่ ฉันดิ้นขลุกขลักอีกครั้งอย่างคนเสียสติจนร่างหนานั่นต้องดันฉันเข้าไปติดกำแพงอีกรอบ

 

ถ้ามันจะกริ๊ดอีก นายก็จูบเลยทรอนซ์เสียงทะเล้นดังแว่วเข้ามาในหู ฉันเบิกตากว้างหยุดการกระทำต่อต้าน ควานหาต้นเสียงนั้นในความมืด

 

ราล์ฟ? แกมาตอนไหน

มาทันตอนที่แกกอดทรอนซ์แน่นๆละกัน

“=//O//=แกเห็น?”เออ ฉันไม่น่าถามเลย

ปรับสายตาเป็นโหมดอินฟราเรดน่ะ

 

            ในความมืด มันดูแปลกๆที่จะพูดคุยโดยไม่มองหน้ากัน ได้ยินเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัว ร่างอุ่นๆหนาๆกำลังขยับออกห่างเล็กน้อยหลังจากฉันสงบลง แต่ฉันเอื้อมมือไปคว้าแขนคนตรงหน้าไว้เพราะกลัวเกินกว่าจะต้องอยู่คนเดียวU_U

 

บรรยากาศที่นี่มันแปลกๆเสียงหวานของสตรีเปรยขึ้นมา ทำให้ฉันรู้ว่าโรสเซลล่าก็อยู่ในนี้ด้วย

 

            ที่สำคัญ พวกเขามารวมหัวกันอยู่ที่นี่ แล้วทำไมไม่เรียกฉันบ้างเลยฮะ!T^T

พวกเรากำลังจะไปรับแกอะ แต่ดันวิ่งเตลิดเปิดเปิงมาซะก่อนราล์ฟพูดเหมือนเดาออกว่าฉันกำลังคิดอะไร-.-

ฉันสัมผัสไม่ได้ถึงธาตุไฟบริสุทธิ์ในบ้านหลังนี้ นอกจากตัวเธออะความารีนโรสพูดต่อไป เสียงนั้นเบากว่าราล์ฟเล็กน้อยบ่งบอกว่าเธอคงยืนห่างออกไปไกลที่สุด

ใช่ บ้านไม่เคยเย็นขนาดนี้ฉันว่า…”

 

            ปัง

เสียงเคาะประตูดังขึ้นมาขัดก่อนที่ฉันจะจบประโยค

 

นี่เธอ…”เสียงเรียบๆดังข้างๆหู น้ำเสียงฉายรอยหงุดหงิดเล็กๆ เดาไม่ยากว่าเขาคงไม่พอใจที่ฉันใช้แขนเขาเป็นหมอนข้างเอาไว้เกาะหนึบแน่ๆแต่ๆๆ ในสถานการณ์แบบนี้ฉันไม่กระโดดทับนายก็บุญแล้วทรอนซ์ Y_Y

 

อะความารีน ลูกอยู่ในนั้นหรือเปล่า?”เสียงหวานใสดังแว่วออกมาอีกฟากประตู ฉันกระพริบตาถี่ หัวใจที่เต้นด้วยความกลัวเริ่มผ่อนคลายลง ตาเบิกกว้างในความมืด

 

ท่านแม่ฉันคลายมือจากคนข้างๆ ก่อนจะควานหาลูกบิดประตูแล้วเปิดมันออกสุดแรง

 

            ดวงหน้าสตรีนัยน์ตาสีแดงสดปรากฏขึ้นหลังบานประตู เจ้าหล่อนมีเครื่องหน้างดงามตั้งแต่คิ้วโก่งเรียว ตาคู่สวยดูคุ้นเคยและอบอุ่น จมูกเล็กๆได้รูป ริมฝีปากชมพูคล้ายกลีบกุหลาบเผยอขึ้นนิดๆ ก่อนจะเปล่งเสียงเรียก

อะความารีน นั่นลูกหรือ?”

 

            ไม่ต้องรอให้พูดต่อ ฉันโผเข้าไปกอดร่างเล็กๆตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก มันอัดอั้นตันใจ เหมือนหัวใจกำลังจะถูกเติมเต็มที่ละนิด

ท่านแม่ ท่านแม่…”ฉันพึมพำเรียกซ้ำไปซ้ำมา หลับตาลงพร้อมกับหยดน้ำตาที่ไหลออกมาเป็นสาย ร่างท่านแม่ดูผอมไปมากไม่ได้นุ่มนิ่มเหมือนเคย

 

อะอะความารีนเสียงราล์ฟฟังดูสั่นๆ แต่ฉันก็ไม่ได้หันกลับไปมอง

อ่า ฉันขอตัวนะโรสเซลล่าออกปากพูด แล้วเสียงฝีเท้าก็ดังขึ้นบ่งบอกว่าหล่อนกำลังเดินออกไป

ฉันไปด้วยราล์ฟมันรีบเสริมแทบจะทันที ฉันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติเลยหันไปมอง ภาพโรสกับราล์ฟที่ดูเหมือนจะเดินสับขาแข่งกันให้ไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด? พวกเขาจะรีบไปไหนกันนะ

 

ท่านแม่…O_O”ฉันหันกลับไปมองดวงหน้าสตรีในความทรงจำคนเดิม ก่อนจะต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่า คนในอ้อมกอดฉันกลายเป็นโครงกระดูกไม่หุ้มเนื้อ กะโหลกศีรษะนั่นดูคล้ายจะแย้มรอยยิ้มให้ เป็นยิ้มที่ชวนให้รู้สึกดีจริงๆTOT

 

            มิน่าล่ะกอดแล้วถึงได้รู้สึกว่าผอมนัก

ทรอนซ์นายฉันค่อยๆคลายอ้อมกอด ก่อนจะเดินถอยหลังไปไปหนึ่งก้าวด้วยความยากลำบากยิ่งเพราะขามัน ไม่ยอมขยับอย่างที่ใจสั่ง เอาฉันไปด้วยTT^TT เดี๋ยวนี้เลย!”

 

“= =;”ทรอนซ์ขมวดคิ้วเล็กน้อย ก่อนจะคว้ามือฉันออกวิ่งพร้อมๆกัน

 

            อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!

เจอดีแล้วไง เจออีกแล้ว คราวนี้เต็มลูกกะตาเลยให้ตายดิ!!!T[]T;;

 

แฮ่ก แฮ่ก ทรอนซ์นั่น ไม่ใช่ท่านแม่ใช่ไหมToT”ฉันถามขณะที่กำลังวิ่งลงบันได โดยที่มีแรงฉุดดึงของคนข้างหน้าลากร่างไปด้วย เพราะขามันไม่ค่อยจะยอมขยับเอง

 

ไม่ใช่ เป็นวิญญาณเร่ร่อน โทรปิคอร์นทรอนซ์ตอบเรียบๆทั้งที่ไม่ได้หันมา ฉันบีบมือเขาแน่นขึ้นไปอีก รู้สึกทั้งโล่งทั้งหวาดเสียว เพราะร่างที่กอดไปไม่ใช่ท่านแม่ ท่านแม่ยังมีชีวิต

 

            แล้วเจ้าพวกนั้น! ราล์ฟกับโรสเซลล่า เผ่นกันได้ไวเหลือเกิน ปล่อยให้ฉันเผชิญกับวิญญาณนั่น

 

มาแล้ว!”เสียงราล์ฟดังมาก่อนที่จะเห็นร่างมันวิ่งกระหืดกระหอบ สะพายเป้ไว้บนหลัง โรสเซลล่าวิ่งตามมาติดๆพร้อมสัมภาระมากมายเช่นกัน งั้นแสดงว่าที่พวกเขารีบวิ่งไปก็คงเพื่อไปเก็บของเตรียมหนี -;:-

 

ไปกันเถอะโรสหน้าซีดเผือด คงไม่ต่างจากฉันเท่าไหร่มั้ง

 

            จากนั้นพวกเราก็วิ่งสุดฝีเท้า ออกสู่ตัวคฤหาสน์ ก็เจอกับทุ่งหญ้ากว้างโล่ง ทันทีที่ออกสู่ภายนอก ลมหนาวเย็นยะเยือกพัดโชยเข้ามาปะทะร่าง รู้สึกเสียวซ่านไปทั้งไขสันหลัง แต่ไม่ใช่เพราะไอเย็นเท่านั้นหรอกนะ มันประกอบกับภาพที่เห็นต่างหากTOT

ช้อคเป็นรอบที่สอง กองทัพวิญญาณกำลังรอต้อนรับอยู่ทั่ว โครงกระดูกขาวพวกนั้นยืนเรียงเป็นแถว จำนวนคงไม่ต้องพูดถึงเพราะแทบจะไม่เห็นสีเขียวของพื้นหญ้า

 

เอาไงต่อล่ะทีนี้ฉันกระซิบเครียด เหลือบมองเสี้ยวหน้าแต่ละคนที่ดูจะเกร็งไม่ต่างกัน แม้แต่ราล์ฟก็ไม่พูดมากเหมือนเคย

 

อะความารีน ใช้พลังอำนาจของเธอที่มีอยู่ จัดการซะโรสหันมาพูดประโยคที่ได้ยินแล้วอยากจะแกล้งตายให้ตายเถอะ T^T

 

ฉัน?”ฉันทวนคำพร้อมกับชี้นิ้วไปที่หน้าตัวเอง กระพริบตาปริบๆมองใบหน้าแต่ละคนที่ฉายแววจริงจังเชื่อมันกันเหลือเกิน

 

            เอาวะ

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ถอยไปพวกเขาขยับออกห่าง ทำให้ฉันหันขวับไปมอง พวกนายไม่ต้องถอย ฉันสั่งให้พวกมันถอย

 

            ในขณะที่ทุกคนกำลังทำหน้างง ไม่ต้องให้คิดอีกต่อไป ฉันตะโกนออกคำสั่งลั่นในฐานะคนที่มีพลังอำนาจสูงสุด

 

โกยโว้ยโกยยยยยยยยยยยยยยยยย!!!”

 

            พลังลมถูกรีดออกมาจากร่าง ฉันหลับหูหลับตาซัดร่างไร้หนังไร้วิญญาณนั่นออกให้พ้นตัวพร้อมกับพลังไอน้ำระดับสูงสุดที่พุ่งติดฝ่าเท้า จมูกสูดดมกลิ่นไอเวทย์ลอยเข้ามาใกล้ พวกเขาคงกำลังวิ่งตามมาติดๆ

           

 

ไอ้บ้า!”ราล์ฟเปิดบทสนทนาก่อนทันทีที่ทุกคนหยุดหอบ พักหายใจหลังจากที่พ้นเขตบริเวณคฤหาสน์ โครงกระดูกพวกนั้นเคลื่อนไหวช้ามาก เมื่อเทียบกับพลังไอน้ำของเหล่าผู้ใช้เวทย์

 

แฮ่กๆๆฉันก้มตัวลงหายใจหอบ ตวัดสายตาไปมองเพื่อนซี้ที่มันเริ่มหัวเราะลั่นอย่างอดไม่อยู่

 

นึกว่าจะโชว์พลัง ดันโกยแน่บ

อยากโชว์ก็โชว์เองดิ ฉันไม่เอาด้วยหรอกT^T”

ฮ่าๆๆๆ

 

            สัมผัสถึงไอเย็นๆที่ทำให้กระดูกสันหลังเสียวว๊าบ ราล์ฟกับฉันมองหน้ากันแว๊บหนึ่ง ก่อนจะเบือนไปทางบุรุษผู้ยืนนิ่งขรึม ผู้มีสีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์

แกคิดเหมือนที่ฉันคิดมะ?”ฉันกระซิบถามเบาๆแบบที่ได้ยินกันสองคน

ฉะฉันจะไปรู้ได้ไงว่าแกคิดอะไรอยู่ตาคู่นั้นสั่นไหวเล็กน้อย

วิญญาณนี่มันเข้าสิงคนได้ใช่มั้ยToT”

แกจะบอกว่าทรอนซ์…”

 

ราล์ฟเฟเสียงเย็นเยียบเรียกให้ขนลุกชันตั้งเกรียว บุรุษที่กำลังถูกนินทาขยับปากเรียว ตาสีเข้มตวัดไปสบร่างผู้ที่ถูกเรียก ฉันถอยหลังออกห่างพร้อมยืนภาวนา

“O_O”ราล์ฟชะงักเล็กน้อยแต่ไม่มีโอกาสได้เกียร์ถอย เพราะร่างสูงหนานั้นเดินไปใกล้

บ้านนาย…”

ง่า นายอยากได้นายเอาไปเลยT^T”

“= =;”

 

            เห็นสีหน้าเกร็งๆแล้ว ฉันเริ่มคลายใจลงเพราะนั่นคงเป็นทรอนซีรา ตัวจริงเสียงจริง ไม่ใช่วิญญาณเร่ร่อนที่เข้าสิงคนได้อย่างที่เข้าใจ U_U

 

 

พาไปบ้านนาย ป้อมปราการครอสน้ำเสียงเรียบๆนิ่งลึก รับกับสีหน้าไร้อารมณ์ของเจ้าชายน้ำแข็ง ปลุกเอาคนที่ฟุ้งซ่านไปเองดึงสติกลับคืนมา ตาสีฟ้าเทากระพริบถี่

 

บ้านฉันน่ะหรอ?”ราล์ฟทวนคำอย่างงงๆ

 

ตอนนี้ไม่มีที่ไหนปลอดภัยอีกแล้ว นอกจากที่นั่น สถานที่ที่มีการคุ้มกันเข้มแข็งที่สุดของแคปริคอร์น ที่ที่โทรปิคอร์นไม่กล้าเฉียดกรายเข้าใกล้โรสเซลล่าเสริม ทำให้เด็กตระกูลครอสพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ

 

            คณะเดินทางเริ่มเปลี่ยนเป้าหมายใหม่

ป้อมปราการครอสสถานที่ที่มีโพรเทกเตอร์คุ้มกันมากที่สุด

กองกำลังหลักของแคปริคอร์น

 

 

Writer: ตอนนี้รีบปั่นไปหน่อย อาจจะบรรยายลวกๆไปบ้างTOTขออภัยมา ณ ที่นี้ค่ะ

ติดขัดตรงไหน คอมเม้นติ-ชม ได้เลยค่ะ J ช่วยเม้นหน่อยน้า อยากเข้ามาสูบกำลังใจ(ฮ่า) 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2216 เมมฟิส (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 30 มีนาคม 2559 / 18:48
    ราล์ฟน่าสงสาร ขอให้ราล์ฟโดดเด่นที่สุดในบรรดาลูกของท่านพ่อ และให้สมหวังในรักน่ะค่ะไรท์
    #2,216
    0
  2. #2170 4132141201 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 6 มีนาคม 2559 / 11:07
    ชอบบ ราฟเฟ กับ อะความารีนน
    #2,170
    0
  3. #1671 seadragonpanso (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 15:58
    สู้ๆนะค่ะไรเตอร์
    อัพตอนต่อไปด้วยนะค่ะ
    #1,671
    0
  4. #1666 NAN (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 10 มกราคม 2555 / 21:26
    ไรเตอร์สู้ๆ >< พวกเราทุกคนขอทุ่มเทกำลังใจให้นะ สนุกมากๆเลยค่ะ เราชอบ >< กรี๊ด >
    #1,666
    0
  5. #1660 bellz (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 22:21
    ตอนนี้สนุกค่ะ ไรเตอร์ ^^



    เป็นกำลังใจให้นะคะ =]
    #1,660
    0
  6. #1658 preaw (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 22:09
    ลุ้นนะ อัพพพพพพพพพพพพพพพพพพพ
    #1,658
    0
  7. #1657 maya-zen (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 20:58
    ลุ้นๆ ลุ้นๆ
    หวังว่าที่ต่อไปคงไม่มีกองทัพกระดูกนะ *O*
    #1,657
    0
  8. #1655 Violin flower (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 14:33
     ราฟฟฟฟฟฟฟฟฟ  น่าสงสารจัง
    #1,655
    0
  9. #1654 Ün.и ε ω (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 14:07
    ว่ะ ราล์ฟผู้น่ารักก็น่าสงสารเหมือนกันแฮะ T.T

    ปล. นางเอกเรานี่รั่วได้ทุกสถานการณ์จริง ๆ 555555555+
    สู้ ๆ ต่อไปจ้า รอ่านต่อไป ^O^
    #1,654
    0
  10. #1649 SheetahG (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 07:05
     สนุกสนานมากกก เฮฮาปาร์ตี้ อิอิ อัพไว ๆ เน้ออ
    #1,649
    0
  11. #1648 ขนมปังเจ้าค่ะ (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 03:42
     สนุกมากเลยยย \(^O^)/
    #1,648
    0
  12. #1647 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 19:42
    อัพต่อตอนหน้าเลยจ้า
    กำลังมันส์ >< อิอิ
    #1,647
    0
  13. #1645 ashnarima35 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 18:49
     หนุกง่าาาาาา <3 (ฝากอ่านนิยายด้วยจิ > #1,645
    0
  14. #1644 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 18:43
     ต่อเลยคร๊
    #1,644
    0
  15. #1643 Delle (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 17:03
     ต่อเรยจร้าาาาาา~~~~!!!
    อยากเหนพงัลของนางเอกมั่งๆ เอาเก่งสุดๆไปเรยๆๆ
    อิอิ
    #1,643
    0
  16. #1642 pang 28828 (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 16:55
    สู้ๆจ้ะ ไรเตอร์
    #1,642
    0
  17. #1641 Spicule (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 14:13
    หวานๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    ขอหวานๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,641
    0
  18. #1639 [P]a[t] (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 12:44
    -0- อยากเหนบ้านราล์ฟจัง รอตอนหน้านะคะ -3- จุ๊บๆ
    #1,639
    0
  19. #1635 Gaanseob'z (จากตอนที่ 35)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 11:54
    ปั่นเลยย ไรเตอร์
    #1,635
    0