The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 34 : The Keyz(2) 34 ล้ำเส้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,073
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    3 ม.ค. 55

[34]

            เกวียนเทียมม้าเคลื่อนตัวไปข้างหน้าด้วยความเร็วคงที่ วิวนอกหน้าต่างเริ่มเปลี่ยนจากต้นไม้ เป็นบ้านเรือนที่พักอาศัยของคน บ่งบอกว่ากำลังใกล้เข้าสู่ตัวเมืองเต็มทีแล้ว

 

            ฉันหลุบตาลงเมื่อนึกถึงบ้านบ้านในความทรงจำของอะความารีน ฉันจากที่นั่นมานานเหลือเกิน เวลาผ่านมาเป็นปีๆแล้ว ไม่รู้ว่าท่านพ่อ ท่านแม่ จะเป็นยังไงบ้าง? จะมีรอยยิ้มและอ้อมกอดที่อบอุ่นรออยู่ไหม เพราะ ณ ตอนนี้ฉันรู้สึกถวิลหาความรักจากครอบครัวมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก

สองปีที่ผ่านมา ฉันเฝ้าพยายามนึกถึงพ่อแม่ ที่จำไม่ได้แม้แต่รูปร่างหน้าตา อยากจะเจอพวกท่านสักครั้ง รอคอยเวลาจนเลิกคิดที่จะรอ

มีป้าเอลี่คนเดียว ก็ช่วยบรรเทาความหนาวได้ ทำให้ฉันไม่รู้สึกโดดเดี่ยวไร้ที่พึ่ง ทั้งที่ลึกๆในใจมันเงียบเหงาการรู้สึกว่าไร้ตัวตนบนโลกมันไม่ต่างอะไรกับอยู่คนเดียว

แต่กลับกลายเป็นว่าป้าเอลี่ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับฉัน เขาทำหน้าที่เลี้ยงดูฉันและเด็กคนอื่นๆตามคำสั่งของแคปริคอร์นแต่ถึงยังไงป้าก็ยังเป็นป้าของฉันเสมอ ถ้ามีโอกาสฉันก็อยากกลับไปเยี่ยมป้าและขอบคุณที่เลี้ยงดูฉันมาอย่างดี

 

กึกๆ กึกๆ

แต่จู่ๆเกวียนก็เริ่มส่ายไปมา ฉันลืมตาโพลงเมื่อรับรู้ถึงแรงสั่นสะเทือนนั่น

 

เกิดอะไรขึ้น?”ฉันกระซิบเบาๆพลางมองไปยังทางเข้าออกทางเดียว ที่เชื่อมระหว่างข้างในและนอกเกวียนบางที คนขับอาจจะด้อยประสบการณ์? หึหึ เจ้าชายเกิดคึกอยากเปลี่ยนอาชีพเป็นสารถี ตลกสิ้นดี -;:-

 

สงสัยทรอนซ์อยากจะซิ่ง โอ๊ย!”ไม่ต้องหันไปมองว่าเป็นเสียงใคร ฉันก็รู้ได้ทันที แต่เสียงโอ๊ยที่ตามมาทำให้ต้องหันกลับไปมองเจ้าเพื่อนตัวแสบ ที่มันนั่งคลำหัวป้อยๆ

 

            เกวียนเริ่มเคลื่อนตัวเร็วขึ้นๆ แรงสั่นทวีความรุนแรง โรสเซลล่าเอื้อมมือไปประคองคุณยายไว้ ใบหน้าซีดเผือด ขณะที่ราล์ฟพยายามทรงตัวแต่ไร้ผล เกิดเสียงดัง โป้ก!’ รุนแรงหลายรอบ จนมันทำหน้าเหมือนอยากจะร้องไห้ออกมาอยู่รอมร่อ

 

ทรอนซ์เกิดอะไรขึ้น!?”ฉันตัดสินใจตะโกนถามออกไปข้างนอก แต่ไม่มีเสียงตอบรับ

 

กริ๊ดดดดดดดดดดดดดด!!”เสียงกรีดร้องดังขึ้นใกล้ๆ โรสถอยกรูดไปจนติดผนังมุมหนึ่งของเกวียน ดวงตาสีบลอนด์ทั้งสองเบิกกว้างฉายรอยตกใจสุดขีด

 

“O_O”เมื่อมองตามสายตาของเจ้าหล่อนแล้วฉันก็รู้ทันใดว่ามีอะไรน่าตกใจ ร่างคุณยายคนนั้นกำลังกลายสภาพจากหญิงชราเป็นค้างคาวยักษ์ ดวงตาดำขลับเป็นมันวาวแบบไม่ต้องทาแว็กซ์ เขี้ยวเรียวแหลมโผล่ออกมาจากปากกว้าง ปีกสีดำเหยียดสยายจนติดแน่นอยู่ในเกวียนสี่เหลี่ยม ลำตัวขยายกว้างสูงประมาณ2เมตร ทะลุหลังคาออกไปจนเศษไม้ปลิวกระเด็นไปทั่ว

 

ทรอนซ์ข้างในมีปัญหาฉันพยายามควบคุมเสียงที่กรอกไปด้านหลังไม่ให้สั่น ตากำลังประสานกับดวงตามันวาวใหญ่ยักษ์ที่ทอดมองมาอย่างลึกซึ้ง(?)

 

ข้างนอกก็มีเสียงทุ้มลึกดังแว่วเข้ามา น้ำเสียงเครียดๆแบบนั้นแปลว่าเขาคงกำลังเจอดีอะไรซักอย่างอยู่ด้านนอกนั่นแน่ๆ

 

ทำอะไรซักอย่างสิ!”ราล์ฟดูท่าทางจะมีปัญหากับการทรงตัว หัวโขกกับผนัง ขอบหน้าต่างเกวียนไม่หยุดหย่อน เห็นรอยช้ำนูนปูดขึ้นเป็นจ้ำเต็มหน้าผาก ส่วนสีหน้าบัดนี้บูดสนิท

 

แล้วจะให้ฉันทำยังไงเล่า?”ฉันกวาดตามองไปรอบๆ แทบจะไม่มีที่ขยับเขยื้อนตัวเลยสักนิด และขนาดของคู่ต่อสู้กำลังทำให้รู้สึกช้อคจนทำใจไม่ได้ถ้าจะต้องปะมือด้วย

           

            โป้ก!

หยุดม้าบ้านั่นก่อนดูมันกัดฟันท่าทางลูกเมื่อกี้คงจะเจ็บน่าดู

 

            ฉันค่อยๆคลานคลำทางไปที่จุดเชื่อมระหว่างด้านในและนอก เมื่อเอาหัวมุดออกจากผ้าที่กั้นไว้ก็ต้องตะลึงลานอีกรอบ เพราะสายตาสะท้อนภาพฝูงค้างคาวตัวเล็กกว่าตัวข้างใน บินว่อนเต็มท้องฟ้า แถมโฉบกรูเข้ามาเป็นกองทัพ แต่มันไม่ได้โจมตีอะไรมากกว่าการสร้างความรำคาญและบดบังทรรศนียภาพเท่านั้น

 

            เจ้าม้าสองตัวนั่นคงกำลังแตกตื่นจนควบฝีเท้าเต็มแรง ความเร็วเกวียนจึงยังไม่ลดลง เหลือบมองทรอนซ์ที่กำลังยืนแช่ค้างคาวลงทีละสามสี่ตัว แต่ดูท่าทางจำนวนของมันไม่ได้น้อยลงกว่าเดิมสักนิด

 

            ฉันลากสายตากลับไปที่ม้าสองตัวนั่นอีกครั้ง สมองพยายามเค้นความคิดหาวิธีหยุดมันจะทำยังไงดี ฉันไม่ค่อยถูกกับม้าซะด้วยสิ T_T

 

            แต่แล้วก็เหมือนนึกอะไรออก ฉันค่อยๆคลานออกไปถือเชือกบังเหียน กัดฟันหลับหูหลับตากระโดดขึ้นไปคร่อมบนหลังม้าตัวหนึ่งอย่างกล้าหาญชาญชัยยิ่งY^Y

 

            ฮี้!  มันร้องประท้วงทันที แล้วใส่เกียร์ม้าเผ่นแน่บเร็วกว่าเดิมอีก

สรุปฉันเป็นคนไปกระตุ้นให้มันวิ่งเร็วขึ้นหรอนี่ –O-;;

 

            ฉันค่อยๆเอื้อมมือไปแตะบนหัวเจ้าม้าตัวที่ฉันโอบคอมันไว้แน่น หลุบตาลงทำใจเงียบสงบ

จงหยุดจงหยุด เสียงในหัวดังพึมพำคำซ้ำๆไปมา เมื่อลืมตาขึ้นมามองก็พบกับแสงสีขาวสว่างวาบแต่ไม่แสบตา อาบไล้เผื่อแผ่ไปถึงม้าอีกตัวข้างๆ ฉันเคยเห็นแพทตี้ทำในวันที่ม้าพยศ แล้วตอนนั้นมันก็สงบลง หวังว่าคราวนี้จะได้ผล?

 

            กึก มันหยุดมันหยุดแล้ว จริงๆด้วย เย้!!^O^/

แต่!! อย่าเพิ่งดีใจไป จู่ๆขณะที่มีความเร็วสูงแล้วเกิดการหยุดชะงักกะทันหันแบบนี้ ตามกฎของแรงแล้วฉันก็ปลิว(อีกแล้ว)น่ะสิ! T[]T;; อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกก!!

            มือที่โอบรอบแผงคอม้าหลุดเลื่อน ร่างกำลังลอยละล่องบนท้องฟ้าฉันหลับตาปี๋ เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดขึ้นเร็วเกินกว่าจะเรียกพลังไอน้ำออกมาช่วยหอบร่าง จึงได้แต่ประสานมือทั้งสองไว้ด้วยกันแล้วภาวนาU_U

 

            พลั่ก! ตุบ!

ร่างฉันกลิ้งหลุนๆไปตามพื้นปูนหลายตลบ เศษฝุ่นลอยคลุ้งเข้ารูจมูกทำให้ไอสำลักออกมา แต่ไม่ยักจะเจ็บอย่างที่คิด? เหมือนมีเบาะมารองรับซะด้วยซ้ำแหม่ พระเจ้ายังเข้าข้างและเห็นใจฉันที่ปลิวมาหลายรอบใช่ไหมคะ

 

“O_<”ฉันลืมตาขึ้นข้างหนึ่ง มองเห็นแผงอกกว้างๆ สูดดมกลิ่นกายคุ้นๆที่ทำให้หัวใจเต้นผิดจังหวะกลิ่นไอเวทย์แบบนี้มัน

 

“= =;”มองขึ้นไปก็พบกับดวงหน้าคมคายดุดัน ปรายตามองลงมาอย่างเย็นเยียบ เขาเองที่กลิ้งมากับฉัน ก่อนลงพื้นเขากระโดดเข้ามารับทั้งร่างฉันและแรงกระแทกนั่น พอไล่สายตาลงมาที่ท่อนแขนแข็งแกร่งทั้งสองข้างที่โอบรอบตัวฉันไว้หลวมๆ นั่นก็ยิ่งเป็นหลักฐานยืนยันการกระทำของเขา มีแต่รอยถลอก เลือดไหลออกมาเป็นทาง แตกต่างจากฉันที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วนหรือรอยฟกช้ำสักนิด

 

            ช่วยฉันทีไร นายต้องเจ็บตัวทุกที

“T_Tทรอนซ์รู้สึกถึงน้ำรื้นๆที่ขอบตา ความอึดอัดแน่นจุกในอก

 

เจ็บหรอใบหน้าที่เคยเย็นชาชะงักกึก ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นอ่อนลง นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มกวาดมองสำรวจร่างฉันเพื่อหาบาดแผล

 

            ฉันส่ายหน้าน้อยๆ พยายามเม้มปากกลั้นความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านไปทั่ว แต่ฉันทำอะไรไม่ได้สักอย่างนอกจากมอง ความถูกต้องเท่านั้นที่ฉันต้องรักษา ระหว่างฉันกับเขามันไม่มีที่ว่างตรงกลางนอกจากเส้นขีดแบ่งระหว่างเรา

           

            ดวงหน้าคมคายตรงหน้ายุ่งขึ้นนิดๆเพราะกำลังสาละวนกับการหาบาดแผลตามตัวฉัน ตาสีเข้มเพ่งสำรวจอย่างตั้งใจ จนอาจจะมากเกินไปสำหรับคนอย่างเขาด้วยซ้ำ

 

            นายช่วยเย็นชา ห่างเหินกับฉันเหมือนเดิมเถอะนะทรอนซ์

ทำให้ทุกอย่างมันง่ายขึ้นเกลียดฉันตวาดใส่ฉัน อย่าทำดีกับฉันอีกเลย

 

อย่ามัวสวีทโว้ย! มาช่วยกันหน่อย!”เสียงใครบางคนตะโกนเรียกสติให้ฉันละสายตาไปมอง ตอนนี้เกวียนแตกยับเป็นเสี่ยงๆ ค้างคาวยักษ์ที่หลุดจากพันธนาการได้แล้ว กำลังถูกเถาวัลย์หนาของโรสเซลล่าตรึงร่างเอาไว้ ราล์ฟพึมพำสร้างเกราะเวทย์ดันฝูงค้างคาวตัวเล็กๆให้ออกห่างตัวไป

 

            ไม่ต้องรอให้เรียกซ้ำ ฉันรีบลุกจากร่างอุ่นๆแล้ววิ่งตรงไปช่วยไล่ฝูงค้างคาวที่มันทะลึ่งออกหากินผิดเวล่ำเวลา โดยไม่หันกลับไปมองใครบางคนข้างหลังอีก

 

            ฉันวาดมือทั้งสองขึ้น จิตตั้งมั่นรีดพลังลมออกจากตัว รับรู้ถึงกระแสแรงอุ่นๆผ่านกล่องควบคุมเวทย์ที่อก พายุลูกเล็กๆเริ่มก่อตัวบนพื้น หมุนเหวี่ยงเอาเศษใบไม้ปลิวว่อนไปทั่ว ความแรงเริ่มทวีขึ้นเรื่อยๆ จนซัดเอาร่างค้างคาวเล็กๆพลัดหายกลับคืนสู่ป่า

 

 

            เหตุการณ์ชุลมุนจบลงด้วยดี คณะเดินทางสามารถไล่อมนุษย์ผู้รุกรานออกไปได้ หลังจากความสงบเข้ามาเยือน การเดินทางจำต้องเดินด้วยลำแข้งอีกครั้ง เนื่องจากเกวียนแตกยับไม่มีชิ้นดี ส่วนม้าทั้งสองวิ่งเตลิดเข้าไปในป่า

            แต่การลงเดินด้วยเท้า รับลมรับฝุ่นหนาเตอะจากพื้นถนนไม่ได้ทำให้มีใครคิดจะบ่น โดยเฉพาะคนสองคนที่เสนอความคิดอาศัยพาหนะเดินทางในตอนแรก

 

            กุบกับๆ เสียงเกวียนเทียมม้าของพ่อค้าต่างเมืองแล่นเข้ามาใกล้ ราล์ฟตวัดสายตาไปมองเพื่อนสาวข้างๆที่พอรับรู้ถึงแววตาที่มองมาแบบสื่อความนัย ดวงหน้าละมุนเล็กก็ส่ายไปมาเป็นพัลวัน

 

ไม่! ไม่เอาเกวียนแล้ว

แต่ๆๆฉันหิวอะ เดินมาตั้งนานแล้วเมื่อยสุดๆU,U”

หัวแกยังช้ำไม่หาย อยากจะสร้างแผลใหม่หรือไง

“T_T อือ เจ็บฮีลให้หน่อย

 

            อะความารีนมองเพื่อนรักที่มองตาละห้อย เธอถอนหายใจออกมาก่อนจะเดินเข้าไปประชิดร่างหนา มือเล็กๆยกขึ้นสัมผัสหน้าผากคนตรงหน้าเบาๆแล้วเปล่งเสียงหวาน ฮีล

 

            แสงสีขาวทอลงมาเหนือหน้าผาก ดวงหน้าละมุนยามต้องแสงสว่างนั้นดูอ่อนโยนขึ้นถนัดตา ราล์ฟตวัดสายตามองไปยังบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหลังไม่ห่าง สบกับนัยน์ตาสีทะเลลึกที่ฉายแววกรุ่นๆ ไม่พอใจวูบหนึ่ง แล้วดวงหน้าคมคายก็เบือนออกไปทางอื่น

 

หึหึหึเจ้าตัวดียิ้มกว้าง รู้สึกสบายใจขึ้นมากเพราะคราวนี้ไม่มีอะไรลอยมาทางเขาอีกแล้ว เจ้าชายน้ำแข็งนั่นยังคงรักษามาดนิ่งๆไว้ได้ แต่มีหรือที่คนอย่างเขาจะไม่รู้ว่าคนคนนั้นคงอยากปาก้อนน้ำแข็งอัดหน้าเขาหลายครั้งหลายคราเช่นกัน

 

อยู่เฉยๆโว้ยท่านหญิงที่เริ่มทำตัวไม่สมฐานะ สบถด่าอย่างไม่พอใจเมื่อคนที่ยืนรอรักษาพยายามกลั้นหัวเราะ ส่งผลให้ร่างนั้นสั่นไปมาจนมือเล็กๆโยกไปมาตามแรง

 

นี่ คุณแม่ลูกสอง ช่วยพูดจากับคุณพ่อดีๆหน่อยไม่ได้รึไงนะ=3=”

ใคร?…ใครแม่=[]=;”

ก็แกไง^^”

            โป๊ก!

คุณแม่เลยประทานมะเหงกให้คุณพ่อเข้าเต็มรัก หัวโนๆที่เพิ่งยุบกลับปูดนูนขึ้นมาใหม่ แต่ดูเหมือนคนถูกกระทำจะไม่ใส่ใจเพราะเจ้าตัวดียังยิ้มแผละพลางยักคิ้ว ยิ่งมองเห็นเสี้ยวหน้าคมคายดุดันนั่นทวีความเย็นเยียบเรียบตึงแล้วก็อดยิ้มกว้างขึ้นไม่ได้

            ยั่วสำเร็จแล้วโว้ยยยยยยยยยยยย >O< ถ้าทำได้เขาคงกระโดดโลดเต้นอย่างดีอกดีใจเป็นที่สุด หากไม่ติดว่าหลังจากนั้นอาจจะไม่ได้ลืมตาตื่นขึ้นมาดูโลกอีกเลย

 

ราล์ฟ แกว่าไงฝูงค้างคาวตอนอาทิตย์ยังไม่ตกดิน? มันไม่แปลกไปหน่อยหรอหลังจากเดินมาได้สักพัก อะความารีนก็อดเปรยขึ้นมาไม่ได้

 

ไม่แปลกราล์ฟว่า ดวงหน้ายังคงประดับรอยยิ้มซึ่งหญิงสาวก็ชักสงสัยว่ามันดีอกดีใจอะไรนักหนาตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว… “ไม่แปลกที่มันมองเราเป็นคุณพ่อคุณแม่ลูกสองค้างคาวเป็นสัตว์หากินตอนกลางคืน มันตาไม่ดีอยู่แล้ว ขนาดมองทรอนซ์กับโรสว่าเป็นพี่น้องกัน…^^”

           

            หญิงสาวที่ถูกพาดพิงทั้งขยับตัวนิดๆ หล่อนปรายตามองแว๊บนึงก่อนจะชำเลืองไปทางอื่น ส่วนชายหนุ่มอีกคนกลับนิ่งสงบไม่ใส่ใจ

 

เป็นไปได้ไหมว่าจะเป็นโทรปิคอร์น?”คำถามที่ผุดขึ้นมาในใจใครหลายคนถูกเปรยขึ้นจากหญิงสาวคนสำคัญ ดวงหน้าละมุนยุ่งขึ้นนิดๆยามตกในห้วงความคิด ตาสีแดงสดปรือลงต่ำ

 

            โทรปิคอร์น กับ แคปริคอร์น

ความแค้นที่เธอไม่มีวันเข้าใจ

สาเหตุหลักที่เป็นต้นตอความขัดแย้งคือต้นกำเนิดที่แตกต่าง โทรปิคอร์นเป็นอมนุษย์ ลูกผสมระหว่างสัตว์วิเศษเผ่าพันธุ์ต่างๆ แคปริคอร์นเป็นเหมือนมนุษย์ที่มีพลังเหนือธรรมชาติ?

ว่ากันว่าแคปริคอร์นบางพวกที่มีจิตใจโหดเหี้ยม มักจะกดขี่ข่มเหงโทรปิคอร์น และกระทำต่อพวกเขาอย่างทารุณเหมือนสัตว์ ใช้เป็นเครื่องระบายอารมณ์ ทดสอบพลังเวทย์อย่างโหดร้าย บางทีนี่อาจสมควรแล้วที่พวกเขาลุกฮือขึ้นมาต่อต้าน

แต่ก็มีโทรปิคอร์นบางพวกหยิบเอาเรื่องความแค้นมาบังหน้าเพื่ออวดศักดา แสดงอำนาจเบ่งแคปริคอร์นเพราะตนมีจำนวนพวกพ้วงที่เหนือกว่าหลายเท่า

 

ปมปัญหาที่เกิดจากคนกลุ่มน้อย กลับกลายเป็นชนวนที่มีผลกระทบต่อชีวิตทุกชีวิต ต่างคนต่างใช้อารมณ์ หากมีเหตุผลสักนิด ลดทิฐิลงสักหน่อย เรื่องคงไม่ลงเอยถึงสงคราม

 

แล้วโทรปิคอร์นกับแคปริคอร์น จะไม่สามารถอยู่ด้วยกันอย่างสันติได้จริงหรือ?

 

หญิงสาวถอนหายใจยาว ทอดมองไปยังป้าย ยินดีต้อนรับสู่เมืองซิลเวอรี่ หลังจากใช้เวลาเดินทางร่วมสองชั่วโมงจนดวงอาทิตย์ลาลับฟ้าไปแล้ว ยิ่งใกล้ตัวเมืองยิ่งเห็นความเจริญ บ้านเรือนคนมากขึ้น ถนนปูฉาบเรียบอย่างดีไม่มีฝุ่นตลบ

 

เป็นเวลาโพล้เพล้ใกล้ค่ำ แสงไฟจากตัวเมืองมีมากมายหลากสีจนบังเกิดภาพงดงาม เหมือนมีเทศกาลเฉลิมฉลองอะไรสักอย่าง

 

โอ้โห สวยกว่าที่คิดอีกนะเนี่ย*O*”ราล์ฟเฟพึมพำอย่างแตกตื่น

 

ฉันก็ว่าสวยอะความารีนพยักหน้าเห็นด้วย ตามองไปยังไฟหลากสีหลากลายที่ถูกจัดเป็นระเบียบดูลานตา

 

ที่ว่าสวยน่ะ ฉันว่าเราคงมองคนละเรื่องแล้วล่ะ^^”เจ้าตัวกวนหันไปยิ้มกริ่มก่อนจะพยักเพยิดไปทางสาวน้อยรูปร่างอ้อนแอ้นอรชรที่ยืนเรียกแขกเข้าร้านด้วยเสื้อเกาะอกคว้านเห็นเป็นเนินโค้ง กางเกงขาสั้นน่าหวาดเสียว หล่อนชม้ายสายตามองราล์ฟซึ่งขยิบตากลับไปแทบจะทันที

 

“Love Love Heaven?”อะความารีนแหงนหน้าขึ้นอ่านตามป้ายที่ติดแขวนอยู่เหนือประตูทางเข้าร้าน ที่ตกแต่งออกโทนสีชมพูแจ๋น ประดับด้วยรูปหัวใจติดเต็มไปหมด

 

เสียดาย แกน่าจะเกิดเป็นผู้ชายราล์ฟกระซิบข้างๆเพื่อนที่ยืนหน้าเหวอจับต้นชนปลายไม่ถูก ก่อนจะเดินนำลิ่วไปยังประตูร้าน

 

หมับ

มือหนายื่นออกไปจับไหล่เจ้าคนรู้มากที่ดูเหมือนจะมีจุดหมายปลายทางที่แน่ชัดแล้ว

 

ทรอนซ์? เออ ฉันลืมไปว่านายก็เป็นผู้ชายป่ะ งั้นเราเข้าไปกันเถอะ^O^/”ไม่ว่าเปล่า ยังลากแขนคนที่จับหมับที่ไหล่ให้ออกเดิน

 

            กึก

รู้สึกถึงความเย็นที่ขา ชาจนไม่สามารถก้าวต่อได้ ตาสีฟ้าเทาเบิกกว้างเมื่อมองเห็นน้ำแข็งชนิดใสไม่มีสีที่กำลังห่อหุ้มจากปลายขาจนมิดหัวเข่า

 

“TOT มันเย็นนะทรอนซ์สีหน้าเรียกความสงสารไม่ได้ทำให้เจ้าชายน้ำแข็งใจอ่อน เพราะร่างหนานั่นเดินนำลิ่วไปอีกทางแล้ว

 

            โรสเซลล่าส่ายหน้าอย่างเอือมระอาก่อนจะก้าวเดินตามไป

อะความารีนTT^TT”ความหวังสุดท้ายอยู่ที่สาวน้อยที่ยังคงยืนแข็งเป็นรูปปั้น พร้อมดวงหน้าละมุนที่แต้มสีจัด อายแทนพนักงานต้อนรับหญิงคนนั้นที่หันไปเบียดชิดกายรับแขกรายต่อไปที่มาเยือน โดยที่เจ้าหล่อนไม่ยักจะมีความกระดากอายบนใบหน้ายั้วยวนเลยสักนิด

 

 

ไปหาอะไรกินกันเถอะ ฉันชักหิวๆแล้วหลังจากถูกปลดจากพันธนาการโดยคาถา ไฟร์ เมลท์ ของสาวน้อยผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟ เจ้าตัวก่อเรื่องก็ยังไม่ยอมหยุดหลงแสงสีที่ดูสวยงามจนลืมมองสายตาปรามดุจากบุรุษอีกคน

 

อือหิวเมื่อเพื่อนสาวพยักหน้ารับ เจ้าตัวดีก็ยิ้มร่า แล้วลากร่างบางนั่นเข้าไปยังร้านอาหารและบาร์ที่อยู่ทางขวามือ

 

            บรรยากาศในร้านนับว่าดีเลยทีเดียว เพราะเป็นร้านแบบเปิด หลังคาเป็นซุ้มโค้งมีดอกไม้สวยงามประดับตกแต่ง กำลังเบ่งบานรับแขกเต็มที่

            เสียงดนตรีบรรเลงช้าๆ เนิบๆ ภายใต้แสงเทียนสลัว กลิ่นเทียนหอมลอยโชยเข้ามาแตะจมูก ดูเหมือนเป็นร้านที่ได้รับความนิยมมากทีเดียว เพราะทางเดินกว้างลานตาไปด้วยกลุ่มคนในชุดหลากสี ผู้คนเดินสวนกันแบบแทบจะชนไหล่

 

ตรงนี้ว่างไหมคะ?”เสียงหวานหยดย้อยดังมาจากสตรีร่างอ้อนแอ้นสมส่วน ผู้ซึ่งกำลังช้อนสายตามองสบกับบุรุษสองคนในโต๊ะ

 

อย่างที่เห็นครับ^^”คนกะล่อนยิ้มพราย ก่อนจะเอนหลังพิงพำนักเก้าอี้โซฟาด้วยสีหน้าผ่อนคลาย

 

แล้วตรงนี้ล่ะคะ?”หญิงสาวอีกคนเดินมาหยุดข้างๆบุรุษท่าทางนิ่งๆอีกคน แม้ใบหน้าเรียบเฉยไม่ฉาบมิตรเหมือนใครบางคน หากแต่นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม ดูลึกลับมีเสน่ห์ ทำให้สาวใจกล้าอยากริลองหยอดเบ็ดดูสักตั้ง

 

“…”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ ตาคมเข้มตวัดไปมองแว๊บหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าออกไปทางอื่นด้วยสีหน้านิ่งสงบเช่นเคย

 

            ความเงียบทำให้สาวเจ้าแย้มรอยยิ้ม ก่อนจะถือวิสาสะทิ้งตัวลงนั่งข้างๆชายหนุ่ม

 

            การกระทำที่ไม่ตอบรับแต่ก็ไม่ปฏิเสธอยู่ในสายตาของใครบางคน อะความารีนถลึงตามองเพื่อนหน้าหม้อไม่ใส่ใจสิ่งรอบข้างนอกจากสาวในวงแขน ขณะที่อีกคนเอาแต่ปั้นหน้านิ่ง ทั้งที่สาวเจ้าใช้ร่างบดเบียดบริหารเสน่ห์เข้าไปเต็มที่โรสเซลล่าปรายตามองหญิงสองคนนั้นอย่างดูแคลน

 

            พรวด!

อ้าว จะไปไหนล่ะ?”ราล์ฟเงยหน้าขึ้น ถามเพื่อนสาวที่จู่ๆก็ลุกพรวดจากเก้าอี้

 

ห้องน้ำ!”เสียงหวานกระแทกใส่โดยไม่อาจควบคุม รู้สึกโกรธเคืองใครบางคนที่ไม่รักนวลสงวนตัว ตากลมโตตวัดไปมองครั้งสุดท้าย ปากเชิดขึ้นนิดๆ ก่อนจะพาร่างออกไปจากโต๊ะ

 

            หมับ

จะไปไหนสาวน้อยเสียงนุ่มนวลดังแว่วข้างๆ อะความารีนชะงักเมื่อสัมผัสได้ว่ามีมือใหญ่ๆคว้าต้นแขนไว้

 

ปล่อยฉันเสียงคนที่ถูกเรียกว่าสาวน้อยฉายรอยหงุดหงิดแกมรำคาญ มือเล็กๆพยายามแกะนิ้วมือหนึบหนับทั้งห้าแต่ก็ไม่สำเร็จ

 

อย่าเล่นตัวน่า…”มือใหญ่ข้างที่ว่างตะปบหมับไปที่ไหล่เล็กอีกข้าง ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่หนวดเคราเฟิ้มกำลังโปรยยิ้มมีเสน่ห์ที่ชวนขนลุกในความคิดของอะความารีน

 

เฮ้ยยย!!”ชายคนเดิมร้องเสียงหลง สัมผัสถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่ซ่านไปทั่วกระดูกสันหลัง จึงต้องชักมือกลับมาอย่างตกใจ หันไปมองไหล่ที่กำลังถูกชายหนุ่มคนหนึ่งแตะเบาๆแค่เพียงสัมผัสเบาๆเท่านั้น!

 

            ตาคู่เดิมเบิกกว้าง ประสานสายตากับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม ความกดดันประหลาดแผ่ออกมาจากกายชายหนุ่มผู้นั้น พลังที่ทำให้เข่าอ่อนจนทรุดฮวบลงไปกับพื้น ความกลัวฉายชัดบนดวงหน้าหยาบกร้านเคราดก

 

            ผู้คนหยุดมองเหตุการณ์แปลกประหลาด ตอนแรกดูเหมือนชายหนวดเฟิ้มกับสาวน้อยตากลมโตสีแดงกำลังทะเลาะกัน แต่แล้วชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาก็เข้ามาช่วยปรามชายคนนั้นเท่านั้นเอง? ไม่ได้ลงมืออะไร แต่ชายเคราดกกลับตัวสั่นลงไปนั่งตาถลนอยู่กับพื้นราวกับเห็นเรื่องน่ากลัว

 

            ก่อนที่จะมีคนเปิดบทสนทนา มือเล็กของสาวน้อยก็ถูกคว้าโดยมือหนาอุ่น ร่างบางร้องประท้วงแต่แรงฉุดดึงทำให้จำต้องก้าวตาม

 

 

            ในขณะที่คนในโต๊ะที่ห่างจากเหตุการณ์ชุลมุนไม่ไกลนัก เริ่มขยับตัวเล็กน้อยหลังจากที่ ตะลึงค้าง ลุ้นระทึกกับฉากหึงหวงโดยนักแสดงนำที่ดูจะไม่เข้ากันเลยสักนิด ชายหนุ่มผมทองขยับยิ้ม ตาสีฟ้าเทาเป็นประกาย ขณะที่หญิงสาวผมสีบลอนด์ตาสีเดียวกันหันขวับไปมองดวงหน้าคนทะเล้น สีหน้าแสดงความสงสัยใคร่รู้

 

อย่างที่เธอคิดแหละสองคนนั่นเขารักกันจะตายราล์ฟเฟยักไหล่ ก่อนจะยกเครื่องดื่มในมือขึ้นมาซด

 

แต่อะความารีน เป็นคนรักของท่านแพทริกซ์โรสเซลล่าแย้งเสียงแข็ง ตลอดเวลาที่เดินทางหล่อนก็ไม่ยักเห็นอะความารีนสนใจใยดีทรอนซีรา แต่เหตุการณ์เมื่อครู่ดูเหมือนท่านหญิงคงเกิดอาการหึงหวงแม่สาวพวกนี้จริงๆ

 

ความทรงจำของอเมทิสต์ในนามชาร์ลีนไม่ได้หายไป เพิ่งจะมารู้เอาเร็วๆนี้ว่าเป็นอีกคนน่าสงสารนะ เจ็บกันทุกฝ่าย

 

ชาร์ลีน กับ ทรอนซีรา? อืม ฉันก็เคยได้ยินอยู่โรสพึมพำเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองดวงหน้าคนทะเล้น คนที่ดูจะสนิทกับอะความารีนเป็นพิเศษก่อนจะเปรย แล้วนายไม่สนกับเขาบ้างหรอ? ดูท่าทางเข้ากันได้ดีนี่

 

            ราล์ฟสำลักน้ำพรวด กระพริบตาปริบๆ ดวงหน้าฉายแววฉงนสงสัยราวกับว่าคำถามนี้มีคำตอบที่ชัดเจนจนไม่น่าจะถูกตั้งเป็นคำถาม

 

จะบ้าหรอไง? ฉันยังอยากมีชีวิตที่ดี มีความสุข ไม่ได้อยากหาเรื่องโดนย่างสด ไม่ก็แช่แข็งเป็นๆหรอกนะ!”

 

 

            ทรอนซีรา! นายนาย

ฉันกัดฟันกรอดมองไปยังคนในกระจก หญิงสาวตากลมโตสีแดงสดจ้องตอบกลับมาด้วยอารมณ์ขุ่นมัว หากแต่แก้มทั้งสองข้างกลับแต่งแต้มสีแดงโดยไม่ได้ประทินโฉม

 

            ซ่า ปล่อยให้น้ำไหล ทำใจให้สงบ ใจเย็นไว้อะความารีน

 

กล้าดียังไงทำเหมือนกับว่าฉันเป็นคนของนาย!”ผู้หญิงในกระจกบ่นกระปอดกระแปด ทำเอาคนที่เพิ่งจะเข้ามาในห้องน้ำหันควับมามองอย่างงงๆ

 

นายจะมายุ่งทำไมมันไม่ใช่ธุระอะไรของนายที่จะมีคนมาทำรุ่มร่ามกับฉัน!”ผู้หญิงคนเดิมยังคงพูดคุยกับกระจกต่อไป… “ทีผู้หญิงคนนั้นยั่วนาย ฉันยังไม่เข้าไปห้า

 

            แล้วทำไมฉันต้องเข้าไปห้ามด้วย!?

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!! TOT ฉันจะบ้าตาย

 

            ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ ควักน้ำขึ้นมาล้างหน้าล้างตาดับความโกรธบ้าๆนี่ เคืองใครบางคนที่ทำตัวผิดฐานะ เส้นที่ฉันขีดขึ้นมานี่มันไม่มีความหมายกับเขาเลยหรือไง?

 

            แล้วอย่างนี้ฉันจะเอาเวลาที่ไหนไปลืมนาย

ฉันหลุบตาลง ถอนหายใจยาว ก่อนจะตระหนักว่ากำลังเป็นเป้าสายตาของใครหลายคน พวกเขามองมาที่ฉันด้วยสายตาแปลกๆ แล้วหันไปกระซุบกระซิบกัน

 

            เออฉันบ้า U_U

ฉันก็ยิ้มแห้งๆให้ไปก่อน ยกมือขึ้นปัดผมมาปกปิดใบหน้า เดินดุ่มๆกระดึ๊บๆไปทางประตูห้องน้ำแล้วเบียดตัวออกไปโดยไม่คิดที่จะหันกลับไปให้พวกเขาจำหน้าได้ชัดเจนกว่านี้

 

            แต่พอพ้นจากเขตห้องน้ำ

“O_O”ภาพที่เห็นนั้นแทบช้อค ผู้ชายที่ฉันเพิ่งจะด่าไปหมาดๆเมื่อไม่กี่บรรทัดกำลังยืนชิดกำแพง ในซอกหลืบมืดๆตรงหน้าเขามีผู้หญิงคนนั้น! คนเดิมที่จงใจทอดสะพานให้เขาที่โต๊ะนั่น และที่น่าตกใจคือหล่อนกำลังยืนแนบชิด โอบแขนคล้องคอเจ้าคนไม่หวงตัวนั่นอยู่!

 

            รู้สึกมีคนแผลงธนูใส่ด้านหลัง ปักทะลุตรงกลางใจ

ทรอนซ์ยืนนิ่ง ทอดมองไปยังร่างในอ้อมกอดเขาด้วยสายตาที่ฉันไม่อยากจะเชื่อว่าจะได้เห็นสายตาที่แสดงความรักอย่างลึกซึ้ง ตาสีเข้มสั่นไหวก่อนจะค่อยๆปรือลงเมื่อดวงหน้าสาวเจ้ากำลังโน้มขึ้นไปหา

 

            หมับ

มือฉันมันขยับไปคว้าร่างผู้หญิงคนนั้นออกมา ทั้งที่สมองสั่งให้ ไม่ใส่ใจแล้วเดินออกไป

 

ขอโทษนะ เขามากับฉันไม่รู้ทำไมเสียงของฉันมันฟังดูน่ากลัวประหลาด แล้วยังไม่สามารถควบคุม ไอเย็นที่กำลังแผ่ออกจากร่าง ทำให้ผู้หญิงคนนั้นสะดุ้งนิดๆแล้วมองมาด้วยความสงสัย

 

แต่คืนนี้ เขาเป็นของฉันฉันมองริมฝีปากที่แต้มลิปสติกสีแดงสด หยาดเยิ้มนั่นขยับคำพูด แล้วรู้สึกถึงหัวใจที่แกว่งเบาๆ ไม่เชื่อถามเขาดูก็ได้

 

            นั่นแหละที่ฉันกลัว

ถ้าเขาเต็มใจล่ะ ฉันจะมีสิทธิ์อะไรไปห้าม?

ฉันลากสายตาไปสบกับนัยน์ตาสีเข้มอย่างฉุนๆ ดวงหน้าคมคายนั่นดูอ่อนลงจนกลายเป็นอ่อนโยน แก้มขึ้นสีแดงระเรื่อ สายตาที่เขามองมาราวกับว่าจะหลอมละลายทุกสิ่งทุกอย่างตรงหน้า

 

            ฟึ่บ แล้วก็ต้องกัดฟันสะบัดหน้าหนี เม้มปากแน่นสนิท

อย่าอย่าได้มอง >_<

 

ฉันตวัดสายตามองผู้หญิงที่กล้าท้าให้ถาม ก่อนจะโพล่งออกไปอย่างมั่นใจที่สุด

เธอทำอะไร!?”

เธอหมายความว่าไง?”

ทำอะไรกับเขาทำไมถึงเป็นแบบนี้

หึ

 

            หญิงสาวคนนั้นหรี่ตาลงมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนยิ้มเหยียด

ดูไม่น่าฉลาดนะ”…นี่หล่อนกำลังด่าฉันใช่ไหม

 

ฉันแค่ทำให้เขามีความสุขก็เท่านั้น เวทย์ของฉันสามารถทำให้คนตกอยู่ในห้วงภวังค์รัก นึกไม่ถึงว่าพ่อหนุ่มรูปงามนี่จะมีความรู้สึกลึกซึ้งขนาดนี้ เขาคงรักของเขามาก เล่นเอาฉันเขินไปเลย ไม่ได้รู้สึกงี้มานานแล้ว>///<”

 

“…”

 

ทีนี้ก็ปล่อยเขาได้แล้ว คืนนี้ฉันจะทำให้เขามีความสุข จะได้ไม่ต้องมีหัวใจที่เศร้าและผิดหวังในรักขนาดนั้น ฉันสัมผัสได้

 

“…”ในหัวฉันดูเหมือนปิดสวิทช์การรับรู้ไปแล้ว สิ่งที่ผู้หญิงคนนี้พล่ามมาทำให้หัวใจเต้นแปลกๆ ฉันมองผู้หญิงคนนั้นอย่างคาดโทษ ก่อนจะเข้าไปพยุงร่างหนาที่ยืนเหม่อลอยไม่ได้สติออกจากสถานที่นรกแห่งนี้โดยเร็วที่สุด

 

            ทรอนซ์รู้ไหมว่าเรากำลังล้ำเส้นออกไป

ความมั่นใจที่เคยมีพังครืนลงไป เผยให้เห็นหัวใจที่อ่อนแอของฉันเอง

 

            เหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายที่มีสีชมพูแต้มจางๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มแสดงอารมณ์ความรู้สึกออกมาทั้งหมด นั่นทำให้ฉันน้ำตาไหลออกมาช้าๆ

 

            เขากำลังเจ็บปวด

หัวใจฉันเหมือนถูกบีบ รัดแน่นจนหายใจไม่ออก

คนที่ทำให้นายเจ็บปวดขนาดนี้ฉันจะไม่มีวันให้อภัยเด็ดขาด

 

นายรออยู่นี่นะ ฉันจะไปตามราล์ฟกับโรสเซลล่าฉันปาดน้ำตาออกไปลวกๆ ก่อนจะหันตัวออกจากร่างที่ยืนอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ ณ มุมหนึ่งซึ่งไม่มีคน

 

            หมับ

แรงฉุดจากหัวไหล่ ทำให้ร่างเซถลาไปด้านหลัง ร่างหนาที่ยืนโอนเอนอยู่ก่อนแล้ว เมื่อรับแรงกระแทกก็หงายหลังล้มลงไปบนพื้นหญ้าและฉันจะไม่ตื่นเต้นอะไรเลยถ้าเขาไม่ได้ดึงร่างฉันลงไปด้วย…!

 

            ตุบ

ลมหายใจเหมือนหยุดชะงักไปอย่างนั้น ต้องขอบคุณพื้นหญ้านุ่มๆที่รับแรงกระแทกทำให้ไม่รู้สึกเจ็บ แต่หลังจากลืมตาขึ้นมาก็พบว่าฉันกำลังอยู่ใต้ร่างหนาใหญ่ของใครบางคน แขนทั้งสองข้างถูกตรึงยึดไว้กับที่ด้วยมือหนาอุ่นๆ นับหนึ่งสองสามในใจแล้วช้อนสายตาขึ้นไปมองดวงหน้าคมคายหล่อเหลาระยะประชิดนั่น

 

“O_O///”หัวใจเต้นรัวเร็วทันทีที่ปะทะสายตากับนัยน์ตาสีทะเลลึก จ้องลึกเข้าไปก็พบกับกระแสอบอุ่นอ่อนโยน สั่นไหวลึกซึ้ง ดวงหน้าคมคายเริ่มเคลื่อนเข้ามาใกล้เรื่อยๆ เป็นภาพที่ชวนให้ใจอ่อนยวบยาบ

 

ทรอนซ์ มไม่ได้นะเผลอกำหญ้าบนพื้นจนมันหลุดออกมาติดมือแต่เสียงสั่นๆนั่นหยุดเขาไม่ได้

“…”

นาย ตั้งสติหน่อยสิ!”ริมฝีปากเรียวอยู่ในระยะสายตา ฉันเม้มปากแน่นเตรียมรับการจู่โจม(?)

“…”

ไม่ ไม่ได้นะ…”ปากพูดไปอย่างนั้น ทั้งที่ตาทั้งสองปรือลงช้าๆ ตัวเกร็งจนสั่นนิดๆรับรู้ถึงลมหายใจอุ่นๆที่เป่ารดใบหน้า

 

            ตึกๆ ตึกๆ

ฉันฟังเสียงหัวใจตัวเอง ลมหายใจหยุดชะงัก กลิ่นกายที่คุ้นเคยกำลังพาให้สติเริ่มหลุดลอย

 

            ปลายจมูกของเขากับฉันแตะกันเบาๆ ฉันกระตุกหนังตาขึ้นนิดๆ มองเห็นสายตาที่เขามองมา แววตาที่ถ่ายทอดความรู้สึกลึกซึ้ง ภาพที่ฉันเฝ้ารอและอยากเห็นมาโดยตลอด การแสดงออกจากนัยน์ตาสีทะเลลึกยากที่จะหยั่งถึงคู่นั้น ว่าเขารักฉัน เขาต้องการฉัน

แต่ว่านี่เป็นผลของเวทมนตร์เท่านั้นใช่รึเปล่า?

 

ทรอนซ์ฉันขอโทษฉันกระซิบเบาๆ พูดออกมาอย่างจริงใจ และเจ็บปวดที่สุด

 

            นัยน์ตาคมเข้มคู่เดิมสั่นริกๆ เผยความเจ็บปวดลึกไม่ต่างกัน ดวงหน้าใกล้ๆฉันคลืบคลานเข้ามาใกล้เรื่อยๆ

 

            ฟึ่บ

แล้วร่างหนานั่นก็ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาบนร่างฉันทั้งหมด ทรอนซ์หลับตาพริ้มหมดสติไป ทั้งที่ริมฝีปากเรียวนั่นแปะแหมะอยู่บนแก้มด้านซ้ายของฉัน

 

ทรอนซ์…?”ลองเรียกเขาสักหน่อย เขย่าตัวนิดๆ ก็ไม่ขยับนิ่งสนิท

 

            ฉันถอนหายใจยาว เหลือบมองเสี้ยวหน้าคมคายยามหลับใหล สัมผัสอุ่นๆที่แก้มพาให้หน้ารู้สึกร้อนๆขึ้นมา

 

นายมันงี่เง่าเอาแต่ใจที่สุดว่าแล้วก็เลยต่อว่าคนตรงหน้าซะบ้าง ฉันจะได้ดูบ้าน้อยลงหน่อย(?) หึ ปล่อยให้ฉันจมอยู่กับความรู้สึกบ้าๆนี่ แล้วนายดันหนีหลับไปซะก่อน แบบนี้มัน

 

            แต่ขอเวลาฉันสักนิด

            ให้ฉันได้มองเขาใกล้ๆ สักครั้ง

ฉันหลุดยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าถึงเขาจะหลับแต่ก็ยังไม่คลายปมคิ้วขมวดนั่น ความคิดแปลกๆแล่นวาบเข้ามาในหัว ฉันยกมือขึ้นมานวดหว่างคิ้วนั่นเบาๆ

ตลกที่สุดเลยทรอนซีราจอมเย็นชา นายตกอยู่ในเงื้อมมือน้อยๆของฉันแล้วตอนนี้ หึหึหึหึฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า^O^

 

แต่แล้วก็ต้องดึงมือกลับ รอยยิ้มบางๆเริ่มหุบลง ไล่พิจารณาใบหน้าหล่อไร้ที่ติจากคิ้ว ลงมาจมูก แล้วก็สุดอยู่แค่นั้นเพราะริมฝีปากเขาทาบอยู่บนแก้มของฉันยังไงล่ะ *O*///<<ซู่..

           

ทรอนซีรา คนที่ทำให้นายเจ็บปวด คือฉันใช่ไหม

งั้นฉันจะไม่มีวันไม่มีวันให้อภัยตัวเอง

 

            ฉันยกมือสั่นๆ เอื้อมไปสัมผัสใบหน้าคมคายที่แสนคิดถึง จากที่ผ่านมาฉันคอยหลีกเลี่ยงมาตลอด ขอแค่ตอนนี้สักครั้ง ในเมื่อคนตรงหน้ายังเอาแต่ใจตัวเองได้ ทำไมฉันจะทำบ้างไม่ได้?…เอาเป็นว่าหายกันแล้วกันนะ ทรอนซ์

 

ได้โปรด อย่าเจ็บปวดอีกเลยนะคำพูดสุดท้าย ฉันฝากไว้กับลมหนาวให้พัดหอบออกไป อาจจะไม่ถึงคนข้างๆ แต่ขอให้พระจันทร์และหมู่ดาวช่วยกระซิบบอกเขาที

 

แสงสว่างของฉันจะต้องเจิดจรัส โดดเด่นยิ่งกว่าพระจันทร์บนท้องฟ้านั่น

เขาจะต้องมีความสุข

            มีความสุขในโลกของเขา

โลกที่ไม่มีฉัน ยืนอยู่ข้างๆ

 

รู้สึกถึงน้ำรื้นๆที่ขอบตา ฉันกลั้นใจหลุบตาลงต่ำ ก่อนจะเบือนหน้าไปทางซ้ายเล็กน้อย ประทับริมฝีปากบนปากเรียวได้รูป รับรู้ถึงสัมผัสอุ่นๆ แผ่วเบานิ่มนวล เวลาเหมือนหยุดค้างไว้อย่างนั้น ทุกสรรพสิ่งรอบกายกลืนหายไปกับเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัว

To Be Con.

 

Writer : ว้ากก โดนโจมตีอย่างหนักว่ามันจะแฟนตาซีไปแล้วนะไรเตอร์ 555 ค่ะ ขอโทษอย่างแรงเพราะปรับโหมดเรื่องนี้ไว้เป็นรักหวานแหวว แต่เนื้อหาภาคสองมันออกจะหนักไปทางแฟนตาซี U_U

            หวังว่าตอนนี้จะพอทดแทนชดเชยได้บ้างนะ(พอรีเควสฉากหวานมา เราก็จัดเต็ม!<<เต็มที่แล้วค่ะจากเดิมมีน้อยกว่านี่_ _) ก็จะคงความงงของเรื่องนี้ไว้อย่างเดิม บรรยายสลับรักหวานแหวว/แฟนตาซี ไว้เป็นเอกลักษณ์ละกันนะคะ ! ^^

            อ้อ แต่แอบกระซิบบอกว่าถ้าติดตามไปตอนหลังๆ จะมีแต่เลิฟ เลิฟ เลิฟ ซีน แบบที่ไล่มดออกจอกันไม่ทัน (จริงป่าว…?) ติดตามไปเรื่อยๆนะคะ :D

            1 COMMENT PLEASE ! >/l\< (ขอเก็บไว้เป็นกำลังใจแต่งต่อนะ)

>>love you all, my readers << ^^<3

ปล.เม้นเร็ว-อัพเร็ว เม้นมาก-อัพมาก (ตามอารมณ์ไรเตอร์ ฮ่า ฮ่า)


 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #1802 belle (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 28 มีนาคม 2557 / 12:39
    อ่านรอบสองก็ฟินเหมือนเดิม >//<



    สู้นะไรเตอร์ ฮึบๆ
    #1,802
    0
  2. #1638 [P]a[t] (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 12:23

    ว้าวว หวานมาก
    สงสารทรอน อะความารีนมากอ่ะ
    T^T

    #1,638
    0
  3. #1625 Delle (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 21:55
     โดนมากกกกกกกก~~~~!!!!!!!!
    แนวนี้ละค่ะใช่เรยๆ แฟนตาซี+เลิฟๆ!!!
    มันใช่อ่ะ! อัพไวๆน้า นุกมากกกกกกกก
    #1,625
    0
  4. #1623 seadragonpanso (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 18:56
    สงสารทรอนซ์
    #1,623
    0
  5. #1622 Gaanseob'z (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 18:15
    น่าจะลากไปซั่มเลย ฮ่าๆ
    #1,622
    0
  6. #1621 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 6 มกราคม 2555 / 17:45
    เศร้า สงสารทรอนสุดสุด TT^TT
    เมื่อไหร่จะลงเอยกันซะทีอ่ะ แง้ T^T
    #1,621
    0
  7. #1611 pang 28828 (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 18:20
     น่าสงสาร
    #1,611
    0
  8. #1610 Igloo (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 18:16
    สนุกมากเลยค่ะไรเตอร์
    #1,610
    0
  9. #1609 เมมฟิส (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 12:12
    ทำไมอเมทิสต์ไม่จัดการกับยัยนั่นเลยอ่ะ
    #1,609
    0
  10. #1608 SheetahG (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 4 มกราคม 2555 / 06:12
     สงสารทรอนซ์ แต่ก็ สงสารแพทริกซ์ด้วย สรุป... ราล์ฟเป็นพระเอกเลยดีมั้ย ?? ฮ่า ๆๆ > < 
    #1,608
    0
  11. #1607 `Toey :)☆` (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 21:35
    เพิ่งมาอ่านตอนล่าสุดที่ไรเตอร์อัพมะวานพอมารวมกับวันนี้ก้ได้่านเบิ้ลเลย เย่ๆๆ:)

    ทรอนซ์น่าสงสาร

    ตอนหน้าไรเตอร์อย่าให้ทรอนซ์เศร้านะ

    ปล.จะเม้นตอนละเม้นเลยน้าไรเตอร์^^
    #1,607
    0
  12. #1606 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 19:22
     สงสารทรอนซ์มากเลยอ่ะ

    น้ำตาจะใหลสงสารทรอนซ์....
    #1,606
    0
  13. #1604 อาราเนะ (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 17:57
    ฮือๆๆๆๆ T^T
    อยากบอกว่า สงสารทรอนมากเลยยย
    จะเป็นไงต่อ...จะรออัพต่อไปน่ะคะ่
    T^T///
    #1,604
    0
  14. #1603 Ün.и ε ω (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 17:28

    กรี้ดดดดดดดดดด >///< จัดเต็มจริงอะไรจริง

    สู้ ๆ ต่อไปนะไรเตอร์ !!! เรารอ... เลิฟซีน เอ้ย! รอตอนต่อไปอยู่เน้ หุหุ

    อะไรมันจะหึงน่ารักขนาดเน้ >O<

    ปล. ไม่ว่าเรื่องของไรเตอร์มันจะแฟนตาซีจ๋า หรือหวานแหววจ๋า หรือ รวม ๆ กันจ๋า
    เราว่ามันยังคงสนุกเหมือนเดิมแหล่ะ 55+

    #1,603
    0
  15. #1602 Violin flower (จากตอนที่ 34)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 16:47
     ไรเตอร์ๆๆๆๆ สงสารทรอนอ่าาาา T^T very saddddd
    #1,602
    0