The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 33 : The Keyz(2) 33 คุณพ่อคุณแม่ ลูกสอง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,218
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 11 ครั้ง
    2 ม.ค. 55

[33]

นายคิดว่าไงเสียงทะเล้นดังแทรกเสียงน้ำไหลกระทบผืนน้ำเย็น ท่ามกลางธรรมชาติของน้ำตกปรากฏเป็นร่างชายหนุ่มสองคน เปลือยกายท่อนบนโดยถูกระดับน้ำปิดจนถึงยอดอก

 

“…”คนพูดน้อยเลิกคิ้วเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

 

ก็เรื่องคุ้มกันอะความารีน ฮีลเลอร์กลับบ้าน แถมต้องทำการฝึกเพื่อเป็นอาวุธที่สมบูรณ์แบบตาสีฟ้าเทาสั่นระริก พยายามสำรวจดวงหน้าคมคายของบุรุษอีกคนที่ยังคงความเรียบตึงได้สมฉายา

 

มันเป็นหน้าที่น้ำเสียงเรียบๆ รับกับอารมณ์เฉยชาบนใบหน้า ทำให้ราล์ฟถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างยอมแพ้ต่อการยั่วยุอารมณ์คนตรงหน้า ที่ยั่วยังไงก็ไม่ขึ้น คงจะมีก็แต่หญิงสาวคนนั้นที่สามารถสั่นคลอนอารมณ์คนมาดมากนี่ได้

 

เฮ้อ ฉันล่ะเป็นห่วงแคปริคอร์น ฝากอนาคตไว้กับยัยนั่น มีหวังโดนขยี้เละว่าพลางโคลงหัวไปมา ก่อนยิ้มขำเมื่อนึกถึงเหตุการณ์ต่อสู้ที่ผ่านมา อาวุธอันร้ายกาจ?...แค่จะลงมือปลิดชีพอมนุษย์ตนเดียวหล่อนยังไม่คิดที่จะลงมือ คิดในใจเสร็จสรรพก็พูดเปรยกลั้วหัวเราะต่ออะความารีนใจอ่อนเกินกว่าจะเป็นไนท์ ยัยนั่นไม่แม้แต่จะคิดโจมตี

 

            ทรอนซ์รับฟังด้วยสีหน้าสงบ ตาสีทะเลลึกหลุบลงต่ำ เขาเองก็ตระหนักถึงข้อนี้เช่นกัน

ไม่มีทางที่สาวน้อยคนนั้นจะมอบความตายให้กับใครได้ แม้จะมีอาวุธครบมือหรือโอกาสทำลายชีวิตใคร มือเล็กๆนั่นมีไว้เพื่อช่วยชีวิตและรักษา ไม่ได้มีไว้เพื่อฆ่าหรือทำลาย

 

ถ้าอย่างนั้นเจ๊หนิม เอ้ย ท่านนิมฟอริด้าคงมีแผนในใจอยู่แล้วราล์ฟกดเสียงลงต่ำ ฟังดูคล้ายนักวิชาการผู้มากความรู้ ก่อนจะส่งเสียงจึ๊กจั๊กน่ารำคาญในลำคอ ต้องใช่แน่ๆ ให้ยัยนั่นเป็นคนจับดาบ เพื่อกวาดล้างผู้ใช้เวทย์ทั้งโลก

 

            ทรอนซ์ปรือตาขึ้นเล็กน้อย ในหัวพลันนึกถึงใครบางคน อดห่วงไม่ได้ว่าอุณหภูมิน้ำที่เย็นขนาดนี้เธอจะทนได้ไหม ความหนาวเย็นเป็นสิ่งที่เธอเกลียด พอๆกับความมืด

            แต่แล้วก็ต้องชะงัก พลันสลัดความคิดออกไป อะความารีน ฮีลเลอร์น่ะหรือจะตัวสั่นเพราะความหนาว ในเมื่อพื้นฐานหล่อนนั่นเป็นธาตุไฟบริสุทธิ์ ไม่ใช่คนเดิมอีกต่อไป

 

ว่าแต่นายเถอะทรอนซ์…”ลางสังหรณ์เตือนเขาในใจเมื่อโพรเทกเตอร์จอมหาเรื่องเริ่มขยับกายเข้ามาชิดพร้อมขยับรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ไปถึงไหนกันแล้วล่ะ

 

            ราล์ฟเหลือบมองสายตาดุๆส่งตรงมาราวกับจะเชือดเฉือนร่างเขาให้เละ ก่อนจะหลุดขำออกมาเบาๆ

ควรจะขอบคุณฉันถึงจะถูก ที่เนรมิตฉากตาต่อตา ฟันต่อฟันให้พวกนายหมัดต่อหมัดด้วยราล์ฟเสริมในใจ เมื่อนึกถึงสาวน้อยที่เหมือนจะรู้ตัวว่าเขาจงใจสร้างสถานการณ์ ก็ทำตัวไม่สมเป็นผู้หญิงพุ่งเข้าอัดเขาจนแทบจุก แต่ดีที่มันไม่ได้มีนิสัยเจ้าคิดเจ้าแค้น ไม่ถือโทษโกรธใครได้นาน

 

ฉันไม่ได้ขอให้ช่วยเจ้าชายน้ำแข็งตัดบทอย่างไร้เยื่อใย

“..รู้ไหมว่านายโชคดีกว่าฉันแค่ไหน ทรอนซ์เจ้าตัวดียิ้มขำ หากแต่ดูมีแววเศร้าในดวงตาวูบหนึ่ง

“…”

นายยังมีโอกาส แต่ฉันไม่มี

“…”

ถ้าฉันเป็นนาย ฉันจะไม่อยู่เฉยๆ ไม่ลองไม่รู้นี่จริงไหม

 

            แต่ก่อนที่จะเสกก้อนน้ำแข็งออกมาปาใส่คนช่างยุสักป้าบสองป้าบ เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นมาจากอีกฟากฝั่งของน้ำตก

            กริ๊ดดดดดดดดดดดดด

 

            สองหนุ่มมองหน้ากันแว๊บหนึ่ง ก่อนจะเคลื่อนตัวออกจากน้ำ พลางคว้าเสื้อขึ้นมาสวมทับไว้อย่างลวกๆ วิ่งไปยังจุดที่เป็นแหล่งกำเนิดเสียง หญิงสาวที่กรีดร้องนั่นคงต้องการความช่วยเหลือ

 

            ภาพที่เห็นทำให้บุรุษผู้เย็นชาเผลอสบถออกมาสองสามคำ หญิงสาวสองคนกำลังเกาะกันอยู่กลางลำนำ จะจมแหล่ไม่จมแหล่ พริบตาเดียวร่างบางที่เป็นจุดสนใจเขาในตอนนี้กำลังจมลงไปมิดหัว แล้วไม่โผล่กลับขึ้นมาอีกไม่ต้องคิดอีกต่อไป ร่างหนาพุ่งทะยานลงไปจากจุดโขดหินสูง ไม่สนถึงความตื้นลึก แหวกว่ายกรีดผืนน้ำตรงไปยังจุดเกิดเหตุ

            ราล์ฟอุทานเบาๆ ตาเบิกกว้าง ก่อนจะกระโดดตามลงไป

 

            ตู้ม!

เสียงน้ำสาดกระจายเป็นวงกว้าง ไม่นานหลังจากนั้นร่างหญิงสาวทั้งสองนางก็ถูกพาขึ้นฝั่งโดยสวัสดิภาพ

 

ฮือๆ…”นัยน์ตาสีบลอนด์ช้ำจากการร้องไห้หนัก หลังจากร่างสัมผัสพื้นดินก็ยังคงร้องโฮไม่หยุด ตาคู่นั้นจับจ้องไปยังหญิงสาวอีกคนที่นอนแผ่สำลักน้ำออกมาจำนวนมาก

 

            โรสเซลล่าย้อนนึกไปถึงเหตุการณ์ก่อนหน้านี้

กริ๊ดดดดดดดดดด ปลิงปลิงดูดเลือด ช่วยด้วย!!”แทบจะสิ้นสติเมื่อรับรู้ถึงสิ่งมีชีวิตที่ลอยกับสายน้ำมาเกาะติดต้นแขน สลัดเท่าไหร่ก็ไม่หลุด ทำให้เธอกรีดร้องขอความช่วยเหลือ เธอวิ่งแหวกว่ายผ่านน้ำไปยังร่างเล็กของสตรีที่ต้องการความช่วยเหลือมากกว่าเธอเสียอีก

 

เอามันออกไปที ฮือๆโรสตะโกนลั่นหลับตาปี๋ แต่กระนั้นก็สัมผัสได้ถึงมือเล็กๆที่เอื้อมมาจับยึดต้นแขนไว้ข้างนึง ส่วนอีกข้างก็ทาบลงบนตัวกินเลือดนั่น พลังไฟถูกรีดมาใช้จนมันยอมปล่อยจากอาหาร ด้วยความตกใจเธอยังจะคว้าตัวผู้ช่วยชีวิตเอาไว้ด้วยความกลัว กลับกลายเป็นว่ากดให้ร่างนั้นลงไปควานหาอากาศหายใจใต้น้ำ

 

         ในวินาทีที่หญิงสาวคนนั้นอยู่ในที่นั่งลำบาก หล่อนกลับยื่นมือเข้ามาช่วยทั้งที่ยังสลัดจากเถาวัลย์หนานั่นไม่ได้เป็นคนยังไงกันแน่ อะความารีน ฮีลเลอร์?

         ยอมจมอยู่ใต้น้ำและช่วยชีวิตเธอ

         คนสุดท้ายบนโลกที่สมควรให้หล่อนช่วย!

         เพราะก่อนหน้านี้ คนคนนี้เองที่คิดจะปลิดชีวิตหล่อน!!

 

แค่กๆอะความารีนรู้สึกเหมือนอากาศถูกถ่ายเทเข้ามาเต็มที่อีกครั้ง กลไกร่างกายกำลังขับน้ำออกจากปอด แต่ความทรมานอึดอัดยังไม่จางหาย

 

นี่เธอเสียงทุ้มลึกดังขึ้นแผ่วๆ พร้อมกับสัมผัสอุ่นๆของฝ่ามือหนาที่แตะแก้มเบาๆ ตาสีแดงสดค่อยๆปรือขึ้นช้าๆ ประสานสายตากับนัยน์ตาสีเข้มที่ทอดมองลงมาก่อน

 

            ความแตกตื่นแปรเปลี่ยนเป็นสงบ หญิงสาวเอื้อมมือขึ้นสัมผัสใบหน้าคุ้นเคยใกล้ๆพร้อมเสียงหัวใจที่กระหน่ำเต้นรัว ความรู้สึกดีใจจนเอ่อล้นฉายแว๊บบนดวงหน้าละมุนวูบหนึ่ง ก่อนที่ตากลมโตคู่เดิมจะเบิกกว้างเมื่อตระหนักว่า เธอกำลังนอนอยู่ใต้ร่างหนาที่คร่อมตัวเธออย่างถนัดถนี่ และมือเล็กของเธอกำลังเอื้อมไปแตะบนดวงหน้าคมคายนั่น

 

            พลั่ก

มือคู่เดิมเลื่อนลงมาผลักอกของร่างตรงหน้าออกไปอย่างแรง ส่งผลให้เขาล้มไปนั่งข้างๆ

 

โอ๊ยไอ้เชือกบ้านั่นรัดข้อเท้าฉัน เกือบจมอะความารีนสบถพรืด พยายามลืมเหตุการณ์เมื่อกี้โดยแสร้งทำไม่ใส่ใจ ไม่กล้ามองหน้าคนที่เพิ่งจะไปก่อเรื่องด้วย ทั้งที่ปกปิดรอยแดงที่แต่งแต้มบนดวงหน้าไม่มิด

 

หา ฉันไม่เห็นเชือกซักเส้นราล์ฟว่าพลางกวาดสายตาหาของที่ว่า ก่อนจะชะงักแล้วเหลือบไปมองดวงหน้าสตรีอีกคน ที่ยังคงนั่งสะอื้นไม่หยุด

 

            ทรอนซ์ตวัดสายตาคมเข้มไปยังร่างนั้นเช่นกัน ตาสีทะเลลึกดุดัน แฝงความกดดันประหลาด

 

นี่พวกแกคงไม่คิดว่า…”อะความารีนชะงักคำพูดไปเมื่อพอคาดเดาได้ว่าสายตาทั้งคู่ต้องการสื่ออะไร ริมฝีปากอวบอิ่มเผยออ้า ตากลมโตเบิกกว้างอย่างตื่นๆ

 

หนอย นี่เธอคิดจะฆ่าเพื่อนฉันใช่ไหม!?”ราล์ฟสบถลั่น ตาสีฟ้าเทาเป็นประกายโกรธเคือง

 

ราล์ฟ อย่าปรักปรำคนอื่นแบบนี้ บางทีอาจเป็นสาหร่ายก็ได้ ฉันเตะเท้ามั่วๆคงไปโดนมันเข้าหญิงสาวออกโรงปกป้องเต็มที่ ไม่ว่าเปล่า ยังเคลื่อนตัวไปหาผู้ต้องสงสัย แล้วก้มตัวลงโอบกอดปลอบประโลม ทำให้ร่างนั้นร้องไห้หนักหน่วงขึ้นไปอีก มันหลุดไปแล้ว ไม่ต้องกลัวนะ ไม่ต้องกลัว…”

 

            โรสเซลล่ามองเสี้ยวหน้าหวานละมุนที่พลันอ่อนโยนขึ้นทันใด ตาสีแดงสดฉายรอยอบอุ่นจริงใจ ความรู้สึกผิดกดหัวใจลงให้รู้สึกหนักอึ้ง เธอจึงได้แต่ส่งเสียงร้องไห้ ร่างทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างยากจะควบคุม

 

            ทรอนซีรายันกายขึ้น เหลือบมองร่างบางที่กำลังโอบกอดสตรีอีกคนอย่างปลอบโยน นัยน์ตาสีแดงสดคู่นั้นฉายแววเด็ดเดี่ยวบ่งบอกว่าจะยืนกรานปกป้องจนถึงที่สุด

 

 

            ผ่านพ้นจากเขตป่าโลหิตก็ปรากฏเป็นทุ่งหญ้ากว้างโล่ง มีต้นไม้ต้นใหญ่กระจัดกระจายเป็นหย่อมๆไม่รกตา หญ้าสีเขียวขจีอาบไล้ด้วยแสงอาทิตย์ยามเย็นดูอบอุ่นสบายตา อากาศเย็นสดชื่นพัดเข้ามาหอบกลิ่นอายธรรมชาติอ่อนๆชวนให้รู้สึกดี

 

            อะความารีนจ้องมองภาพสวยงามของธรรมชาติตรงหน้า ระบายรอยยิ้มออกมาอย่างมีความสุข หลังจากหลุบตาสูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด หล่อนก็หันไปสะกิดเพื่อนซี้คนสนิทที่ยืนปาดเหงื่ออยู่ด้านหลัง

 

ราล์ฟมาวิ่งแข่งกันป่าว^^?”

ง่ะแกแน่ใจ?”

หึหึ ไม่แน่ไม่ท้าหรอกแต่แกห้ามใช้พลังของแก แล้วก็ต้องต่อให้ฉันไปครึ่งทางก่อน เพราะแกขายาวกว่าฉัน

 

            ราล์ฟเลิกคิ้วขึ้นกับข้อเสนอที่ดูยังไงเขาก็เป็นฝ่ายเสียเปรียบ มองหน้าเพื่อนสาวอย่างช่างใจก่อนจะพยักหน้าตกลง

 

ใครวิ่งถึงต้นไม้ต้นนั้นก่อนชนะ!!!”ว่าแล้วร่างบางก็วิ่งพรวดพราดออกสตาร์ทวิ่งแข่งโดยตนตั้งกฎเอง เป็นกรรมการเอง แถมให้สัญญาณการแข่งขันเองได้อย่างน่าถีบ

            ชายหนุ่มแย้มรอยยิ้ม มองร่างที่วิ่งหลุนๆไปไกลพอสมควร ตาสีฟ้าเทาทอประกายกล้าดูเจ้าเพื่อนที่มันบอกห้ามใช้พลังแต่มันดันรีดเอาพลังลมออกมาใช้เต็มที่

 

 เห็นทีจะต้องแหกกฎนิดๆหน่อยๆไม่อย่างนั้นคงไม่มีทางชนะ

            ว่าแล้วร่างสูงก็หายวับไปจากที่ที่ยืนอยู่ พุ่งไปด้านหน้าเสมือนเท้าไม่ได้แตะพื้น ในเวลาอันสั้นก็สามารถถึงตัวร่างที่ทิ้งห่างออกไปในตอนแรกได้ไม่ยาก

 

            ทิ้งไว้เพียงบุรุษหนึ่ง สตรีหนึ่ง ที่หยุดนิ่งมองภาพประหลาดของเจ้าเพื่อนสองคนที่เริ่มเปลี่ยนการแข่งขันจากวิ่งแข่งเป็นมวยปล้ำ? ร่างบางนั่นคว้าเสื้อคนที่กำลังจะแซงแล้วเร่งสปีดเคลื่อนตัวเต็มที่ สองคนที่ไม่ยอมโตดูจะมุ่งมั่นคว้าชัยเป็นอย่างยิ่ง

 

            นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มตวัดไปมองร่างสตรีข้างๆ สีหน้าเย็นชาดุดันจนคนถูกมองหันไปสบตาก็อดสะดุ้งนิดๆไม่ได้

 

ถ้าคิดจะทำร้ายอะความารีน ฉันจะฆ่าเธอเสียงเย็นเยียบหนักแน่นถูกเปรยขึ้นเปิดบทสนทนาจากเจ้าชายเย็นชา ตาคมเข้มนั่นดูนิ่งลึกน่ากลัว แม้ไม่ได้แสดงสีหน้าหากแต่ความกดดันประหลาดจากกายเขาก็เพียงพอที่จะทำให้โรสเซลล่าสั่นสะท้าน

 

            หญิงสาวเบือนหลบสายตากดดัน ก่อนจะมองตรงไปยังร่างบางที่หยุดพิงต้นไม้อย่างเหนื่อยหอบ

            เหตุการณ์ที่น้ำตกเมื่อครู่ เป็นเครื่องพิสูจน์สิ่งที่เธอสงสัยเคลือบแคลง

            เจ้าชายน้ำแข็งไม่ได้แข็งกร้าว น่ากลัวอย่างที่คิด หากแต่นุ่มนวลอ่อนโยนกับสาวน้อยคนนั้นคนเดียว

            นัยน์ตาสีทะเลลึกยามจ้องมองไปยังอะความารีน เหมือนมีกระแสความห่วงใยที่เธอไม่คิดว่าจะมีโอกาสได้เห็น เบื้องหลังเกราะน้ำแข็งนั่น..

 

            โรสเซลล่าถอนหายใจยาว ขยับยิ้มนิดๆที่มุมปาก ยอมรับในความพ่ายแพ้ของตนเอง หญิงสาวคนนั้นสมควรได้รับความรักจากเขาคนนั้น

            ท่านแพทริกซ์ ช่างโชคดีที่มีคนดีๆเช่นนี้อยู่ข้างกายท่าน

 

นายไม่มีวันได้ครอบครองเธอเสียงหวานกดลงต่ำ ตาสีบลอนด์ลากสายตาไปมองบุรุษข้างๆที่ยืนนิ่งไม่ไหวติง ดวงหน้าคมคายเรียบเฉยไม่อาจคาดเดาอารมณ์ ทั้งสองเพ่งความสนใจไปยังสองเพื่อนซี้ที่พอนั่งพักจนหายเหนื่อยก็เริ่มรายการทะเลาะ

 

แกโกง!!>O<”สาวน้อยยันกายขึ้นมาเท้าเอว กล่าวโทษชายหนุ่มอีกคนที่ยืนยิ้มแผละ

โหย ขอโทษเถอะ แล้วตะกี้ลิงตัวไหนมันคว้าคอเสื้อฉันนะ เกือบตาย=O=;;”

            บทสนทนาต่อจากนั้นเป็นการเถียงกันระหว่างคนแพ้แล้วพาลกับคนชนะแต่แหกกฎ

 

ยอมลดตัวจากปริ๊นซ์ เป็นโพรเทกเตอร์ ผู้พิทักษ์อย่างนั้นสิ?”หญิงสาวยิ้มเยาะ จดจ่อไปยังดวงหน้าหล่อเหลาคมคาย สายตาดุๆถูกส่งมาจากตาสีทะเลลึกวูบหนึ่งแต่หล่อนชักเริ่มชิน จึงไม่ได้หลบสายตาเหมือนทุกครั้ง

 

            ทรอนซีราเดินจากไปอย่างไม่ใส่ใจจะตอบ ร่างหนายืดกายตรง ทุกท่วงท่าการเดินเปี่ยมล้นไปด้วยมาดสายเลือดสีน้ำเงิน เข้าไปปรามคู่หูที่ใกล้จะกลายเป็นคู่มวยก่อนที่จะเกิดศึกหย่อมๆกลางทุ่งหญ้า

 

            โรสเซลล่าทอดมองไปยังภาพคนสามคน เจ้าชายทรอนซีรายามอยู่ใกล้สองคนนั่น คล้ายจะลดความดุดันลงมาก สายตาดุๆไม่สามารถห้ามศึกน้ำลายได้เพราะพวกเขาคงเคยชินจนลืมกลัว จึงต้องลดมาดลงเริ่มจากพูดกล่อมดีๆ ระดับเสียงเริ่มดังขึ้น ดังขึ้นจนกลายเป็นตวาดในที่สุด

 

“O_O/*O*”ดวงหน้าสองเพื่อนซี้บัดนี้เจื่อนสนิท คล้ายจะเพิ่งรู้ถึงการปรากฏตัวของบุรุษอีกคน ไม่ต้องให้ตวาดซ้ำครั้งที่สอง ปากที่พล่ามจนน้ำลายกระเซ็นนั้นหุบสนิทก่อนที่จะถูกเสกเป็นรูปปั้นน้ำแข็งประดับต้นไม้อย่างที่ใครบางคนเพิ่งจะขู่ไปหมาดๆ

 

 

            กระดาษสีน้ำตาลอ่อนถูกกางแผ่อยู่บนพื้นหญ้านุ่ม โดยมีร่างหนาๆของราล์ฟบังอยู่เต็มกรอบ ฉันกลอกตาขึ้นฟ้าไปมาจนเวียนหัว เลยตัดสินใจผลักร่างนั่นออกไปข้างๆ เพราะมันนั่งนิ่งดูแผนที่นานเกินไปแล้ว จนชักสงสัยแล้วว่ามันกำลังมองแผนที่หรือทำสมาธิเตรียมจะเข้าฌานกันแน่

 

ดูยากราล์ฟเกาหัวแกรกๆ พลางยิ้มแหย

 

ไม่ยากก็แปลกฉันพยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะหมุนแผ่นกระดาษในมือแล้วแยกเขี้ยวใส่คนข้างๆ ก็แกมองผิดด้าน

 

อ้าวเอ้อ-w-“

 

อืมมมฉันครางในลำคอ สวมมาดผู้รู้ ตาหรี่ลงมองสัญลักษณ์ลายเส้นยึกๆยือๆ พอมองไปนานๆก็เริ่มปวดหัวตุบๆ คิ้วขมวดเป็นปมผูกโบว์ได้หลายตลบแล้วแต่ก็ยังหาทิศจับทางไม่ได้_ _ ว่าแต่ที่นี่มันอยู่ตรงไหนในกระดาษแผ่นนี้หว่า

 

หึหึหึ ไม่รู้ก็บอกมา^^”พอเห็นสีหน้ากวนประสาทกับรอยยิ้มรู้ทันแล้ว ฉันก็บังเกิดแรงฮึดในการควานหาแปรข้อมูลจากกระดาษลายแทงในมือ YY ใครมันเขียนแผนที่ฟะ มันใช้มือหรือเท้าเขี่ยกันคะ

 

            ฟึ่บ!..

“O_O”ฉันเบิกตากว้างมองมือเปล่าๆของตัวเอง ก่อนจะตวัดตาไปมองคนไร้มารยาทที่เพิ่งจะจกเอาของไปหน้าด้านๆ ไอ้รา

 

            นัยน์ตาสีทะเลลึกจ้องตอบมา ฉันกระพริบตาปริบๆเลื่อนสายตาลงมองกระดาษสีน้ำตาลในมือหนานั่น

            คนไร้มารยาท แย่งของหน้าด้านๆนั่นไม่ใช่ราล์ฟ…- -

 

ฉันอยู่นี่”…มันยังจะยืนยันที่อยู่ตัวเองอีกเนาะ

 

“…”ฉันกัดฟันกรุบกริบ เลี่ยงการปะทะทางสายตากับใครบางคนโดยการก้มหน้างุดๆ

 

            ได้ยินเสียงทรอนซ์ถอนหายใจเบาๆ ฉันจึงช้อนสายตาขึ้นไปมองอีกครั้ง พบว่าเขากำลังก้มลงอ่านแผนที่ซึ่งฉันกับราล์ฟแอบไปขโมยมาจากเขาตอนเผลอ เพื่อจะสวมบทเป็นนักผจญภัยและเมื่อกี้ก็เพิ่งโดนจับได้ คาของกลางเลยU_U

 

อีกเดี๋ยวก็จะถึงถนนสายหลัก เดินตามทางไปเรื่อยๆจะผ่านเมืองซิลเวอรี่ เราจะพักที่นั่นคนมาดเก๊กร่ายยาว สรุปเสร็จสรรพฟังเข้าใจกันทั่วถึง

 

ซิลเวอรี่ป๊าดดดด*O*”ราล์ฟดีดนิ้วเปร๊าะ แล้วยิ้มหัวเราะอย่างคนอารมณ์ดี ฉันจึงเขยิบเข้าไปหา(ถอยห่างจากใครบางคน) แล้วถามใกล้ๆ

 

ทำไมอะ มันมีอะไรน่าสน?”

 

ยิ่งกว่าน่าสน^^”เจ้าตัวดีขยับยิ้มพราย ตาสีฟ้าเทาสั่นรัวเหมือนเจอเรื่องตื่นเต้น เมืองท่องเที่ยวติดท๊อปทรีของแคปริคอร์นเชียวแหละ เป็นเมืองที่ไม่เคยหลับไหล

 

จริงดิ แหล่มเลยฉันยิ้มตาม พอจะอ่านสีหน้าและแววตาของราล์ฟออก มันคงมีอะไรสนุกๆรออยู่แน่ๆ

 

เราไม่ได้มาเที่ยว= =”ทรอนซ์ปรามเสียงดุ แต่ใครสนล่ะ^^!?

 

            ฉันเลยคะยั้นคะยอให้ราล์ฟพ่นข้อมูลออกมาให้หมด ระหว่างทางจึงมีเสียงฉันกับราล์ฟหัวเราะคิกคักจินตนาการถึงเรื่องชื่อเสียงและประวัติอันเลื่องลือของเมืองซิลเวอรี่ ซึ่งก็รู้อยู่เต็มๆอกว่าเรื่องที่มันเล่าความจริงอาจมีไม่ถึงหนึ่งเปอร์เซ็นแต่อย่างน้อยมันก็ช่วยกระตุ้นอารมณ์ให้รู้สึกสนุก ตื่นเต้น จนอยากพิสูจน์เองกับตาเต็มทีแล้ว

 

จากที่แกเล่ามา ดูท่าทางว่าแกจะไปที่นั่นบ่อย งี้ก็รู้ที่เที่ยวเยอะแยะเลยดิ^^”ฉันขยับปากถามหลังจากที่ไม่มีโอกาสได้ยิงคำถามเลยเพราะราล์ฟมันพูดติดจรวดแบบไม่เปิดช่องโหว่

 

หึหึราล์ฟยิ้มกว้าง แล้วส่ายหน้าน้อยๆ ไม่เคยสักครั้งสิถามได้ วันๆอยู่แต่ในบ้าน ก้มหน้าก้มตาฝึกเอาๆจะเอาเวลาที่ไหนไปเที่ยว^^”

 

“=[]=;;”ฉันน่าจะรู้ก่อนหน้านี้นะว่าคำพูดของหมอนี่มันมีความเชื่อถือได้มากน้อยแค่ไหน

 

พี่ๆที่ออกไปทำภารกิจเขาเล่ามาอีกทีนึง ประสบการณ์ตรง ทั่วแคปริคอร์นฉันรู้จักดีเลยล่ะ^-^”

 

            พอพ้นเขตทุ่งหญ้ากว้างก็เหมือนกับคืนสู่ป่าอีกครั้ง แต่ต้นไม้ที่นี่ดูแปลกตาไปจากป่าโลหิตที่มีไม้ยืนต้นอัดกันแน่นหนา มันมีใบไม้น้อย ลำต้นผอมแกร็น อากาศเย็นขึ้นมากเป็นเพราะเรากำลังเดินทางขึ้นทิศเหนือ ตามคำบรรยายเรื่องภูมิประเทศของแคปริคอร์นโดยราล์ฟเฟ ครอส ที่ได้อวดอ้างไปไม่นานว่ามันรู้จักดี เนื้อความสั้นๆมีอยู่ว่าโรงเรียนแคปริคอร์นที่พวกเราเพิ่งจะจากมา เหมือนเป็นศูนย์รวมของโลกผู้ใช้เวทย์เพราะเป็นทางเดียวที่เชื่อมกับโลกมนุษย์ มีป่าโลหิตโอบคลุมซึ่งจะมีถนนหลายสายแตกแขนงไปยังเมืองต่างๆ และเมืองโรสควอตซ์ที่เรากำลังจะไปนั้นอยู่ทางตอนเหนือ บนเนินเขาลูกหนึ่ง

            โรสควอตซ์เป็นที่รู้กันดีว่าเป็นเมืองแห่งผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟ เมืองที่ควรจะมีอากาศหนาวเย็นกลับกลายเป็นมีอุณหภูมิอบอุ่นตลอดปีเป็นผลเนื่องมาจากไอเวทย์ของพวกเขานั่นเอง

            แต่เมืองซิลเวอรี่ที่จัดว่าเป็นเมืองท่องเที่ยว ส่วนใหญ่มีผู้ใช้เวทย์หลากหลายธาตุปะปนกันไป

 

            ยิ่งพูด ยิ่งอยากเห็นว่ามันจะจริงอย่างที่ราล์ฟมันโม้ไหม

 

ถึงถนนแล้วราล์ฟยิ้มกว้าง พยักเพยิดไปข้างหน้า ฉันมองตามสายตาไปก็พบกับถนนปูนฉาบสีขาวขุ่นๆ ลมพัดมาทีเกิดฝุ่นตลบจนต้องยกมือขึ้นป้องจมูกไว้

            แปลว่าการเดินตามถนนฝุ่นเขรอะนี่คงไม่ค่อยโสภาเท่าไหร่นัก

 

            กุบกับๆ เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะเรียกความสนใจให้หันไปมอง ไม่ไกลนักมีเกวียนเล่มหนึ่งเทียมม้าสองตัวกำลังมุ่งเข้ามา

 

            โดยไม่ได้นัดหมาย ฉันกับราล์ฟหันไปมองหน้ากัน ตาสีฟ้าเทาสั่นริกๆเหมือนซ่อนความนัยอะไรบางอย่าง มองตาก็เหมือนรู้ใจ แต่จากประสบการณ์อันโชกโชนก็ต้องแย๊บไว้ก่อนกันหน้าแตก

            แกคิดเหมือนที่ฉันคิดไหม?”

 

ฉันจะไปรู้ได้ไงว่าแกคิดอะไรอยู่?^^”ราล์ฟเลิกคิ้วน้อยๆ สีหน้าฉายรอยฉงนแต่ในตามันสื่ออะไรมากกว่านั้น

เดินเท้ามันเหนื่อยเนาะ?”

ถ้ามีเกวียนสักเล่ม

อ่าฮ้า!”เอาเป็นว่าคิดตรงกัน พอส่งสัญญาณยักคิ้วแล้วฉันกับราล์ฟก็พร้อมใจกันกระโดดไปยืนเก๊กอยู่กลางทางแล้วรอ ให้สิ่งที่กำลังมุ่งมานั่นจอดอยู่กับที่

 

            กึก

ฉันกระตุกยิ้มอย่างพอใจ แล้วหันไปมองเจ้าเพื่อนซี้ที่ยืนเสยผมเก๊กท่าได้น่าถีบ

 

            หญิงชราคนหนึ่งชะโงกหน้าออกมาจากหน้าต่างในเกวียน สีหน้าฉายรอยงุนงง ตาหรี่ลงเล็กน้อยเหมือนมองไม่เห็นว่าอะไรที่ทำให้เจ้าม้าสองตัวนั้นหยุดวิ่ง

 

คุณยาย ขอโทษนะคะ พวกเราขอติดเกวียนไปซิลเวอรี่ด้วยได้ไหมคะฉันตะโกนถามไปแล้วส่งสัญญาณให้ราล์ฟช่วยเสริม

 

พี่สาวเดี๋ยวผมจะหาสารถีประจำเกวียนให้เองเพื่อเป็นการแลกเปลี่ยน ถ้ายอมให้พวกเราไปด้วย^^”คำพูดของราล์ฟทำให้ฉันพยักหน้าเออออในตอนแรกหมายว่าจะเสริมทัพให้เต็มที่ ก่อนจะชะงักแล้วหันไปถลึงตากับสรรพนามที่มันใช้เรียกพี่สาว? พี่ของยายน่ะสิ ราล์ฟมันก็ทะลึ่ง กับคนแก่ก็ยังหม้อได้ - -

 

            คุณยายคนนั้นกวาดสายตามองมายังฉัน ราล์ฟ แล้วเบือนไปมองทรอนซ์กับโรสเซลล่าที่เดินสมทบมาด้านหลัง

 

อ้อย้ายบ้านรึ? ลูกๆโตกันแล้วสิเนี่ยเสียงสั่นๆตามวัยดังขึ้น ก่อนที่ใบหน้าเหี่ยวย่นจะสั่นขึ้นลงช้าๆเบาๆ ขึ้นมาสิ

 

            ฉันกระพริบตาปริบๆ ขณะที่ราล์ฟยืนกลั้นขำ

นี่คุณยายแกคงตาไม่ดีจริงๆ เห็นฉันกับเจ้าราล์ฟเป็นสามีภรรยาที่กำลังขนของย้ายบ้าน? แต่อะไรนะลูกสอง? ไอ้ลูกสองคนนั้นก็ไม่มีเค้าโครงที่ว่าเหมือนกันตรงไหน แถมพ่อแม่ลูกก็อายุวัยไล่เลี่ยกันด้วยซ้ำ

 

            ฉันเผลอเหลือบมองพิจารณาใบหน้าของทรอนซ์กับโรสว่ามันมีส่วนละม้ายคล้ายคลึงกันตรงไหนจนสายตาไปสะดุดกับตาคมเข้มที่ปราดมองอย่างดุๆ

 

            ไม่เห็นจะเหมือนสักนิด

ฉันส่ายหน้าสะบัดไล่ความคิดเพี้ยนๆ ก่อนจะก้าวขึ้นเกวียนตามโรสเซลล่าไป

 

 

เดี๋ยวครับ คุณลูกชาย…”ราล์ฟเฟคว้าหมับเข้าที่ไหล่ทรอนซ์ ใบหน้าระบายยิ้มขัน ขณะที่คนถูกเรียกว่าลูกชักสีหน้าหงุดหงิด ทำหน้าที่สารถีคุมม้าหน่อยนะคุณลูก พอดีคุณพ่อรับปากไว้แล้วว่าจะหาคนมาขับเกวียนให้^^”

 

นายรับปากนายทำน้ำเสียงเย็นเยียบยิ่งกว่าไอเย็นในอากาศ

 

แน่ใจนะว่าจะให้คุณพ่อทำ!?”เจ้าตัวดีที่ยังเล่นไม่เลิกขยับยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะเอี้ยวตัวไปด้านหลังเล็กน้อยแล้วกรอกเสียงใส่เข้าไปในเกวียน คุณแม่ข้างใน อยากลองออกมาขับเกวียนชมวิวสวีทกิ๊บกิ้วกันไหม?”

 

            เพียงอึดใจสั้นๆ ดวงหน้าเล็กๆของใครบางคนโผล่ออกมาจากบานหน้าต่าง

ขับเกวียน!?”คิ้วเรียวมุ่นเข้าหากัน ก่อนที่ริมฝีปากอวบอิ่มจะระบายยิ้มพราย คำว่าสนุกมาก่อนถึงตอนแรกเจ้าหล่อนจะตั้งใจโผล่ออกมาด่าใครบางคนที่ซี้ซั้วใช้สรรพนามเรียกผิดๆ

 

            ราล์ฟหันกลับมามองดวงหน้าคมคายของบุรุษผู้เย็นชาที่บัดนี้เรียบสนิท เจ้าตัวดียิ้มกว้างอย่างมีชัย

 

ฉันจะขับเองว่าแล้วบุรุษผู้ที่ยืนนิ่งมานานก็กระโดดขึ้นไปประจำที่ ยอมลดมาดจากเจ้าชายมาเป็นคนขับรถ โดยมีเสียงหัวเราะร่าจากคนชอบก่อเรื่อง และสีหน้างุนงงของหญิงสาวจอมยุ่งที่ถูกลากมาเอี่ยวในรายการเกมประสาทอย่างไม่รู้ตัว

 

To Be Con.

 

 

Writer: อย่าลืมคอมเม้นนะค้า>O< ไรเตอร์ก็รักรีดเดอร์ทุกคนเช่นกัน!<3<3<3

อ่านเม้นแล้วเขิน แบบยิ้มมมมได้อีกๆ อ่ะค่ะ ^/////^

    

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 11 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2264 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 14:58
    ราฟน่ารักก
    #2,264
    1
    • #2264-1 บาบิQ(จากตอนที่ 33)
      17 เมษายน 2559 / 16:07
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่า
      #2264-1
  2. #1601 `Toey :)☆` (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 14:42
    สนุกค่า:)
    #1,601
    0
  3. #1600 ashnarima35 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 14:14
    ดราม่าดีจัง อ๊ายชอบ > #1,600
    0
  4. #1599 *เฟมีลน้อย* (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 13:55
     น่ารัก
    #1,599
    0
  5. #1594 Violin flower (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 00:50

    ราฟน่ารักที่สุดเล้ยยยยยย

    #1,594
    0
  6. #1593 SheetahG (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 00:07
     ไอยะ รอลุ้นต่อไปไม่ไหว ไรท์เตอร์อัพเร็ว ๆ เน้อ มายจะอ่านรอบสองจบแล้วเนี่ย อิอิ
    #1,593
    0
  7. #1592 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 23:26
     อยากอ่านฉากหวานของทรอนกะอะความารีนจัง *-*
    สู้ๆนะคะ ^^
    #1,592
    0
  8. #1589 bellz (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 19:13
    รักไรเตอร์เกินนนนนนนนนนนนนนนน 55555



    เป็นกำลังใจให้ค่ะ อยากใ้ห้มีฉากหวานๆกับทรอนหน่อยค่ะ >///<

    #1,589
    0
  9. #1588 Ün.и ε ω (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 19:04
    55555555555+ มันใกล้จะแฟนตาซีเต็ม 100 เข้าไปทุกที

    สนุกจ้า ^O^ อัพต่อไป สู้ ๆๆๆๆๆๆ

    ปล1. เราว่าไรเตอร์ตองไปอ่านบารามอส หรือไม่ก็ โรงเรียนเสนาฯ มาแน่ ๆ เลย
    เพราะพักหลัง ๆ พอเราอ่านของไรเตอร์แล้ว อารมณ์การเขียน การบรรยายมันคล้ายๆ แบบนั้น
    แต่ก็ยังสนุก + ฮา + ลุ้น + กรี้ด(?) เหมือนเดิม 55555+

    ปล2. ของหวานนนนนนนนน >//////< ทรอนซ์ และ อะความารีน กรี้ดๆๆ
    ปล3. ราล์ฟแมร่งงงงงงงงงงงงง... น่ารักอ้ะ <3 !
    #1,588
    0
  10. #1587 fah love u (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 16:19
    สู้ๆนะคร๊าา ชอบๆๆๆ

    :))
    #1,587
    0
  11. #1586 ธิตา (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 15:23
    ชอบเรื่องนี้มาก

    อ่านแล้วเพลินดี
    #1,586
    0
  12. #1585 เมมฟิส (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 14:28
    สนุกมากมาย   รีบอัพไวๆน่ะ  สู้ๆ
    #1,585
    0
  13. #1584 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 12:51
    สายตาของคุณยายสั้นจริงๆ

    ไรเตอร์สู้ๆนะคะ
    #1,584
    0
  14. #1583 Gaanseob'z (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 12:32
    อารายยยย
    รีบมาต่อนะค่ะ 555
    #1,583
    0
  15. #1582 [P]a[t] (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 12:07
    55สายตาสั้นจังคุณยายย
    อะความารีนกับราล์ฟสนิทกันดีเนอะ
    สนุกมากเยยค่ะ
    #1,582
    0
  16. #1581 Spicule (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 11:46
    ขอหวานๆกับทรอนหน่อยจ้า
    #1,581
    0
  17. #1253 SuperNova (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 20:45
    เมื่อไหร่จะหวานกับทรอน รู็สึกตึงเครีนดยังไงก็ไม่รู้  ฮ่าา สงสาร พระเอก
    #1,253
    0