The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 30 : The Keyz 30 จุดเริ่มต้นของจุดจบ[End of Vol.1]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,657
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[30]

            ในคืนเดือนดับ ท่ามกลางป่าดงพงไพร ไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดใดของเหล่าสิ่งมีชีวิต หมู่ดาวระยิบระยับส่องแสงจากเบื้องบน ประดับท้องฟ้ามืดครึ้มยามรัตติกาล

            กลุ่มคนจำนวนหนึ่ง สวมใส่เสื้อฮูทสีดำกลมกลืนกับความมืด เร้นกายอยู่ภายใต้เงาต้นไม้ ดวงหน้าภายใต้หมวกจดจ่อไปในทิศทางเดียวกัน เขตแดนอีกฟากฝั่งซึ่งถูกกั้นด้วยเหวลึก ดินแดนที่ถูกกำหนดให้เป็นเส้นแบ่งระหว่างผู้ใช้เวทย์และอมนุษย์

 

            บรู๊วว..

หูสำเหนียกถึงเสียงร้องหอนของสัตว์ป่า ที่ดังชัดมาจากอีกฟาก กลุ่มคนเหล่านั้นเริ่มมีการเคลื่อนไหว เรียกอาวุธมาไว้ในมือ พร้อมสติสัมปชัญญะที่ตื่นตัวเต็มที่

 

            แต่แล้วภาพตรงหน้าทำให้ทุกดวงหน้าใต้เสื้อคลุมนั้นซีดเผือด

ฝูงหมาป่านับร้อยตนกำลังพุ่งทะยาน ข้ามช่องที่กั้นกลางระหว่างแดน

 

            ไม่มีเวลาให้คิดอีกต่อไป นอกจากจะต้องออกจากที่ซ่อนแล้วยกอาวุธขึ้นฟาดฟันศัตรูที่อาจหาญบุกรุกดินแดน

            เนื่องจากกำลังคนน้อยกว่ามาก ดูเหมือนศึกนี้ผู้บุกรุกจะคว้าชัยไปได้อย่างง่ายดาย

 

         เสียงขู่คำรามดังจากร่างหมาป่าที่ทรุดฮวบลงเพราะต้องคมดาบจากมนุษย์ แต่ก่อนที่จะได้ชักดาบออก กลับถูกอุ้งมือหนาที่มีเขี้ยวเล็บคมเป็นอาวุธ ตะปบเข้ากลางอก ไม่ทันได้กรีดร้อง ผู้ใช้เวทย์สิ้นใจไปพร้อมกับดวงตาที่เบิกกว้างด้วยความกลัวกับภาพสุดท้ายที่ได้เห็นในชีวิต

 

ไม่!!!”เสียงห้าวตะโกนลั่น นัยน์ตาสีเขียวสั่นระริก มองภาพเพื่อนค่อยๆล้มตายทีละคน มือกำหมัดแน่นเตรียมจะกระโจนเข้าไปร่วมวงต่อสู้

 

อย่าเข้ามา!! เจ้าต้องกลับไปรายงาน ไป!! เร็วเข้า!!”เสียงหนึ่งฉุดรั้งร่างเขาไว้ไม่ให้ก้าวต่อ ยังไม่ทันจะได้เถียง ร่างนั้นก็ถูกฉีกออกเป็นชิ้นๆต่อหน้าต่อตา เลือดอุ่นๆสาดกระเซ็นไปทั่วหย่อมหญ้า

 

คาเมล!!!”

 

หนีไป โอเวล!! อ๊ากก!!!กลิ่นเลือดคละคลุ้งไปทั่วแคปริคอร์นกำลังสังเวยชีวิตให้กับความแค้นของโทรปิคอร์น

 

ไม่ไม่!!!มือหนายื่นออกไปตวัดวูบหนึ่ง ลมพัดโบกเอาร่างอมนุษย์ที่ขึ้นคร่อมบนร่างเพื่อนอีกคนออกไป แต่ทว่ามันกลับสายเกินไป ร่างนั้นนอนแน่นิ่ง เนื้อตัวชโลมไปด้วยเลือด

 

กลับไปรายงาน เร็วเข้า!!!!”

 

            เสียงสุดท้ายที่ดังเข้ามาในโสตประสาทจากเหล่าเพื่อนฝูงที่ถูกมอบหมายภารกิจให้มาคุ้มกันเขตแดน ภาพสุดท้ายที่เห็นคือการคร่าชีวิตอย่างโหดเหี้ยมของเหล่าอมนุษย์ ชายหนุ่มกัดฟันกรอด เร้นกายในเงาต้นไม้ จดจำภาพและเสียง กลิ่นคาวเลือด ไอเย็นแห่งการเข่นฆ่า

 

            โทรปิคอร์นเจ้าจะได้ชดใช้

 

 

            ห้องทำงานของสตรีผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในสภาความมั่นคงแห่งแคปริคอร์นดูแคบลงถนัดตา เมื่อมีผู้เข้าร่วมประชุมร่วมกว่าสามสิบชีวิตในห้อง โดยมีผู้อาวุโสที่มีตำแหน่งสำคัญนั่งเรียงล้อมรอบโต๊ะยาวไม้สีดำสนิท บรรยากาศตึงเครียดยิ่งกว่าครั้งไหนๆ

 

เราถูกโจมตี ฝ่ายนั้นเริ่มเคลื่อนไหว นักเวทย์มือดีที่คุ้มกันเขตแดนทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือถูกฆ่าตาย เหลือรอดเพียง1คนประเด็นที่ต้องเรียกประชุมในวันนี้ คือเรื่องชีวิตที่ถูกสังเวยให้กับสงคราม อันเป็นชนวนเหตุสำคัญที่จะทำให้เกิดศึกที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง

 

            ...โทรปิคอร์น และ แคปริคอร์น

สงครามระหว่างอมนุษย์เป็นล้าน กับผู้ใช้เวทย์เพียงหยิบมือเมื่อเทียบกับศัตรู

 

            เสียงเปรยดังขึ้นมาจากบุรุษผู้ได้รับรายงานตรงจากผู้รอดชีวิตของกลุ่มนักเวทย์ที่เขามอบหมายภารกิจ เมื่อได้ยินข่าวร้ายของคนของตน ก็อดไม่ได้ที่จะเร่งเสริม

เราต้องตอบโต้!! จะนิ่งเฉยมองดูคนเหล่านั้นตายไปทีละคนไม่ได้!!”

 

ใจเย็นก่อน ท่านวิลเลี่ยมเสียงหวานทรงพลังเอ่ยปราม ตาสีชาอ่อนภายใต้กรอบแว่นสีทองนั้นฉายแววกลัดกลุ้มวูบหนึ่ง ก่อนจะเปรยต่อ สถานการณ์ตอนนี้เราจะทำอะไรวู่วามไม่ได้

 

แล้วท่านรออะไรอยู่ จะปล่อยให้มันเหิมเกริมยังนั้นหรือ!!?”ด้วยแรงโทสะ จึงไม่สามารถคุมน้ำเสียงที่ดังลั่นทั่วห้อง ดึงอารมณ์คุกรุ่นจากผู้ใช้เวทย์ที่เคียดแค้นต่อศัตรู เสียงสนับสนุนเห็นด้วยดังเสริมสมทบ หากแต่เมื่อสบกับแววตานิ่งสงบของสตรีผู้สูงศักดิ์ เสียงเหล่านั้นก็เงียบลงตามลำดับ

 

กำลังของเรายังไม่พร้อมที่จะบุกแววตานั้นจับจ้องไปที่ดวงหน้าแต่ละคน แล้วหยุดที่ผู้ที่จุดชนวนความวุ่นวายในห้องประชุม ท่านควรจะรู้ว่าโทรปิคอร์นคืออมนุษย์ที่มีอยู่ทั่วโลก หากเราประกาศศึกกับเขาเท่ากับเรียกกำลังเหล่านั้นมาบดขยี้เราถึงที่

 

            ทุกคนพากันกลั้นหายใจ ความกลัวที่ว่าจำนวนกำลังนั้นช่างต่างกันราวฟ้ากับเหว เรียกแรงโทสะและไฟความแค้นในใจดับมอดลง

 

แล้วท่านว่าอย่างไรบุรุษคนเดิมพยักหน้าเนิบๆ ยกมือขึ้นกุมขมับอย่างกลัดกลุ้ม

 

รอเสียงหวานเปล่งเป็นคำพูดเดียว ทุกใบหน้าต่างหยุดนิ่งอย่างรอคอย ระหว่างนี้ตั้งกำลังเตรียมรับการโจมตีไปก่อน

 

รอ!? รอรึ ท่านจะรออะไรอีก อาวุธของเราก็พร้อมแล้ว เด็กนั่นไงเล่า หล่อนมีพลังที่สามารถกำราบโทรปิคอร์นได้น้ำเสียงหงุดหงิดไม่สบอารมณ์กล่าวรัวเร็ว ไม่ต้องการยืดเยื้อเวลาอีกต่อไป

 

มีดที่ยังลับไม่คม จะมีประโยชน์อะไรน้ำเสียงสตรีผู้ครองเก้าอี้ด้านในสุด กล่าวขึ้นลอยๆ เด็กนั่นยังไม่รู้วิธีใช้พลัง ยังต้องเรียนรู้ ฉันได้เตรียมการเรื่องนี้ไว้แล้ว

 

            เสียงวิพากษ์วิจารณ์ แสดงข้อคิดเห็นยังดำเนินต่อไป

นัยน์ตาสีชาอ่อนหลุบลงต่ำ หูสดับรับฟังทุกคำพูด หากแต่ในหัวกลับมีภาพดวงหน้าเนียนใสกับตากลมโตสีแดงสดคู่นั้น ที่จ้องตอบกลับมาอย่างจริงใจ ไร้เดียงสา

 

            อะความารีนฉันเดิมพันทุกอย่างไว้กับเธอ

 

 

            บางที การเป็นอะความารีน ฮีลเลอร์ ควีน ออฟ แคปริคอร์น มันก็ทำให้รู้สึกแปลกๆ

เริ่มจากไม่ว่าจะก้าวเดินไปที่ไหน ผู้คนที่กำลังสวนมาก็จะหยุดโค้งคำนับ ไม่มีใครสบตา มันเป็นความรู้สึกที่ชวนขนลุกขนพองสิ้นดี ถ้านี่คือผลของอำนาจ แล้วมันจะไปสนุกอะไร? มีแต่คนหวาดกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ เฮ้อ

 

มารีน่า เป็นอะไร ไม่สบายรึเปล่า?”ชายที่เดินขนาบข้างฉันไม่ห่างก็คือ ท่านพี่แพทริกซ์คิง ออฟ แคปริคอร์น ที่ที่เราจะไปเช้าวันนี้คือโรงอาหาร แต่พอก้าวเข้าไป เสียงพูดคุยก็เหมือนถูกดูดกลืนจนกลายเป็นความเงียบนิ่ง ฉันกระพริบตาปริบๆแต่แล้วก็ถอนใจอีกรอบ เพราะว่าฉันควรจะชินได้แล้ว

 

ปล่าวค่ะแค่รู้สึกแปลกๆ ที่บรรยากาศของโรงอาหารมันจะเงียบ เงียบได้อีกขนาดนี้ฉันพึมพำเบาๆแต่คนข้างๆคงได้ยิน ถึงได้ยิ้มออกมาขำๆ

 

ถ้ามันเงียบเกินไป คงจะต้องบังคับให้เขาพูดคุยกันใช่ไหม?”ท่านพี่พูดเสียงเย็นๆ ทันใดนั้นก็เริ่มมีเสียงจ้อกแจ้กๆชวนกันเปิดบทสนทนากันอย่างตั้งอกตั้งใจ พวกเขาแอบชำเลืองมองเป็นระยะๆ

 

ท่านพี่อย่าขู่พวกเขาสิ เป็นแบบนี้มารีน่าก็เหมือนปีศาจเลย ไม่มีใครกล้าคุยด้วย=3=”ฉันอดบ่นอุบอิบไม่ได้ แต่บุรุษข้างๆกลับหัวเราะออกมาเบาๆ เรียกบรรยากาศตึงเครียดให้ผ่อนคลายลงบ้าง

 

พี่ไม่ได้ขู่สักหน่อย แล้วถ้าพวกเขาไม่กล้าเข้าหาก็คงเป็นเพราะมารีน่าไม่ยิ้มเลยต่างหากแพทริกซ์ยกมือขึ้นแตะจมูกฉันเล่น ระบายรอยยิ้มน่ารักจนผู้หญิงที่นั่งในโต๊ะใกล้สุดนั่นหงายหลังตกเก้าอี้ไปในทันใด - -

 

ง่าพวกเรารีบกินรีบกลับดีกว่านะ จะได้ออกไปเดินเล่นฉันลากคนเสน่ห์แรงข้างๆตัวไปหยุดนั่งที่โต๊ะริมสุดตัวหนึ่งที่ไม่น่าเป็นจุดสนใจ ก่อนที่เขาจะทำให้ใครตกเก้าอี้อีก

 

            ท่านพี่สัญญาว่าจะพาฉันทัวร์รอบโรงเรียน ทั้งในเขตสามัญและเด็กพิเศษ เป็นการอำลาโรงเรียนชั่วคราวก่อนที่จะต้องออกเดินทางกลับบ้าน

 

            ดังนั้นหลังจากที่รีบจ้วงกินอาหารเช้าอย่างรวดเร็วแล้ว ฉันก็รีบพา(ลาก)ท่านพี่ออกจากเขตคนพลุกพล่านอย่างรวดเร็ว ทำเอาคนที่เดินสวนมาถึงกับหน้าเหวอก้มคำนับไม่ทัน พวกเขามองตามหลังด้วยสายตาแปลกๆ ก็แหงล่ะมีใครกล้าลากคิง ออฟ แคปริคอร์น ไปไหนมาไหนได้ตามใจชอบซะที่ไหน

 

            ทั้งที่ท่านพี่มีงานจะต้องสะสาง แต่ก็ยอมสละเวลามาเดินเล่นกับฉัน

ส่วนคนที่รับงานแทนเห็นจะเป็นใครไม่ได้ นอกจากการ์มี รองประธานนักเรียน ซึ่งเขาส่งสายตาคาดโทษมาที่ฉัน ที่ทำหน้าลอยไม่รู้เรื่อง _ _

 

กริ๊ดดดดดดดดดดด!!!!”เสียงกรีดร้องทำให้ฉันก้าวถอยหลังอย่างระวังภัย ชนกับอกท่านพี่ที่เดินตามมาติดๆ เขายกมือขึ้นกดไหล่ทั้งสองของฉันไว้เป็นเชิงให้ยืนนิ่ง อย่าแตกตื่น

 

            และฉันก็ค่อยผ่อนลมหายใจได้เมื่อเสียงกริ๊ดดังสนั่นแก้วหูนั้นคือ เสียงของแฟนคลับท่านพี่ ที่อยู่ในภาคนักเรียนสามัญ นั่นเอง –O- พวกหล่อนกรูเข้ามาเป็นกองทัพ ขวางทางทำให้เดินขยับไปไหนไม่ได้

 

ยัยนั่นเป็นใครน่ะ*O*”เสียงซุบซิบดังไม่ปิดบัง ทำให้ฉันกระพริบตาปริบๆแต่ก็ยังไม่ทันได้ตอบคนข้างๆก็ชิงพูดก่อน

 

ช่วยหลีกทางให้ที่รักผมเดินด้วยครับ ^^”น้ำเสียงทุ้มลึกมีเสน่ห์ กับยิ้มที่มุมปาก เรียกให้หัวใจหญิงสาวหลายคนเต้นกระดอนออกมาข้างนอก

 

กริ๊ดดดดดดดดดด>////////<”

 

ท่านพี่กรุณาหยุดโปรยเสน่ห์เดี๋ยวนี้จะได้ไหม เพราะหูฉันจะแตกดับเอาก็งานนี้แลT^T

 

ไปกันครับ ที่รักหว่านเสน่ห์กับหญิงสาวพวกนั้นไม่พออีกหรือนี่ท่านพี่ไม่รอคำตอบ ดึงมือฉันแล้วพาออกไปจากวงล้อมของกลุ่มนักเรียนหญิง ใบหน้าแต่ละคนดูเลื่อนลอยราวกับจิตหลุดออกไปแล้ว

 

ท่านพี่แกล้งพวกเขาฉันเหลือบไปมองด้านหลัง ร่างเหล่านั้นทรุดลงไปกับพื้นพร้อมดวงหน้าแดงก่ำ

 

ปล่าวแล้วนัยน์ตาสีแดงก็เบือนมาสบ มือหนาที่กุมมือฉันไว้บีบแน่นขึ้นอีก มารีน่าเป็นที่รักของพี่จริงๆนี่นา

 

“O_O///”

 

เขินแล้วสินะ

 

ป่าวซักหน่อย อากาศมันร้อนฉันสะบัดหน้าไปอีกด้าน ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าใจมันเต้นไม่เป็นจังหวะ ฮึ่ยยย ตกหลุมเสน่ห์ของคนข้างๆซะแล้ว

 

            แล้วแพทริกซ์ก็ไม่ได้พูดอะไร มีเสียงหัวเราะในลำคอนิดๆ ก่อนที่เขาเดินจูงมือฉัน ร่ายเวทย์ล่องหนให้เด็กนักเรียนคนอื่นไม่สามารถมองเห็นได้ จะได้ไม่แตกตื่นวุ่นวายอีก

 

            สายลมอ่อนๆพัดเข้ามาทำให้ผมที่ปัดไปข้างๆนั้นปลิวมาปรกที่หน้า แต่ก่อนจะยกมือขึ้นเขี่ยมันออกไปก็พบว่ามือหนาของใครบางคนช่วยทำหน้าที่แทนไปแล้ว สายตาอบอุ่นอ่อนโยนนั้นเหมือนละลายอากาศเย็นๆรอบตัวให้อุ่นขึ้นมาทันตา

 

การกลับมาเป็นอะความารีน ฮีลเลอร์ คงทำให้เธอลำบากมากฉันมองริมฝีปากเรียวที่ขยับพูดพร้อมดวงหน้าที่หม่นแสงลง เธอต้องพัวพันกับสงคราม พี่ขอโทษจริงๆที่ช่วยอะไรไม่ได้ ปกป้องเธอไม่ได้

 

            มือหนานั้นไล้ลงมาประคองใบหน้า ไออุ่นจากมือให้ความอบอุ่นประหลาด ฉันยกมือขึ้นมาทาบบนมือนั้นไว้ ไม่ให้มันขยับไปไหน

 

มีท่านพี่อยู่เคียงข้าง มารีน่าไม่รู้สึกโดดเดี่ยวฉันพูดพลางหลุบตาลงต่ำ รับสัมผัสอุ่นๆผ่านฝ่ามือนั้น คนที่ไว้วางใจได้เสมอ เขาปกป้องฉันมาทั้งชีวิต แค่นั้นก็เพียงพอแล้วจริงๆ ท่านพี่ไม่ต้องโทษตัวเองหรอกค่ะ ถ้านี่คือชะตากรรม มารีน่าก็ต้องผ่านพ้นมันไปให้ได้

 

            รับรู้ถึงแรงฉุดดึงที่พาให้ร่างเข้าไปซบอิงคนร่างหนา ฉันหลับตานิ่ง ฟังเสียงหัวใจของท่านพี่ที่ไม่ว่าเมื่อไหร่มันก็ยังเพราะ กลิ่นกายที่คุ้นเคย ทำให้ประสาทสัมผัสที่มีอยู่เริ่มหลุดลอย มันเป็นความรู้สึกผ่อนคลายอย่างน่าประหลาด

 

มารีน่า…”

 

“…”

 

เธอคือคนที่สำคัญที่สุดในชีวิตฉัน

 

“…”

 

ฉันรักเธอนะ

 

“…”

 

“…มารีน่า?”

 

            เสียงทุ้มลึกเปรยขึ้นด้วยความไม่แน่ใจ เขากระพริบตาครั้งสองครั้งก่อนจะก้มลงมองร่างที่แนบแก้มซบอยู่บนไหล่ซ้าย แพขนตาหนานั้นไม่ขยับ นัยน์ตาสีแดงสดถูกซ่อนใต้เปลือกตา ริมฝีปากอวบอิ่มเผยอเล็กน้อยให้รู้ว่าเจ้าคนที่อยู่ในอ้อมกอดนั้นกำลังเข้าสู่ห้วงนิทรา!

 

            ร่างหนาพ่นลมหายใจออกอย่างใจเย็น พยายามข่มอารมณ์ทั้งขำทั้งโกรธกับเจ้าแมวน้อยที่หลับได้หลับดีได้ทุกสถานการณ์ ที่สำคัญ ล่าสุดหล่อนยังกล้าหลับในตอนที่เขาสารภาพความรู้สึกลึกซึ้งกับเธอ

 

            สงสัยคำคำนั้นจะต้องเก็บไว้ในใจแม้ไม่เคยเอื้อนเอ่ยให้ร่างบางนั่นได้ยินแต่ใช่ว่าจะไม่อยากบอก เพียงแต่เขาหาโอกาสเหมาะๆไม่ได้เท่านั้นเอง

 

เฮ้อแพทริกซ์พ่นลมหายใจยาว ช้อนร่างบางที่หลับไม่รู้เวลามาไว้ในอ้อมกอด เจ้าตัวดีไม่รู้สึกตัวสักนิดว่าโดนอุ้ม ท่าทางจะเหนื่อยเพลียมาก ร่างกายคงต้องการพักฟื้น

 

            สายตาพลันอ่อนลงเมื่อเหลือบมองดวงหน้านวลยามนิทรา ตั้งแต่เล็กจนโต ดวงหน้ายามหลับใหลนั้นก็ยังคงน่ามองเสมอ

 

            แพทริกซ์พลิกตัวกลับไปยังทางเดิมที่จากมา ถิ่นเด็กพิเศษแห่งโรงเรียนแคปริคอร์น ซึ่งตั้งอยู่ด้านหลังสุดของโรงเรียน

 

            เท้าทั้งสองเหยียบลงบนพื้นหญ้า อันเป็นเขตของนักเรียนผู้ใช้เวทย์

สัมผัสถึงธาตุน้ำคุ้นเคย นัยน์ตาสีแดงตวัดไปมองร่างหนาที่นอนนิ่งใกล้ริมทะเลสาบ เมื่อพบว่ามีผู้มาเยือน เปลือกตาคู่นั้นขยับขึ้น นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มทอดมองกลับมา

 

            ตาคมกริบสำรวจร่างผู้บุกรุกเวลานอน ก่อนจะเลื่อนมองร่างที่อยู่ในอ้อมกอดนั้น แววตาฉายรอยประหลาดใจวูบหนึ่ง

 

เธอแค่หลับไปเสียงทุ้มลึกเปรยขึ้นเรียบๆ ทำให้ตาสีทะเลลึกแปรเปลี่ยนเป็นสงบ

 

“…”

 

            สองสายตาสบประสาน โดยที่ไม่มีใครขยับ ราวกับวัดใจกันและกัน ทั้งคู่ต่างจมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด เนิ่นนาน

 

การเดินทางครั้งนี้ ฉันคงต้องขอให้นายช่วยแพทริกซ์หลุบตาลงต่ำ มองร่างในอ้อมกอดด้วยแววตาห่วงใยลึกซึ้ง ปกป้องอะความารีน เธอจะต้องไม่ได้รับอันตราย

 

ไม่จำเป็นต้องขอทรอนซ์ขยับปากพูด ริมฝีปากเรียวแทบไม่ขยับ มันเป็นหน้าที่

 

จริงสินะฉันก็หวังว่าจะเป็นอย่างนั้นตาสีแดงเพลิงหรี่ลง จับจ้องดวงหน้าคู่สนทนาที่ยังคงเรียบเฉยคาดเดาอารมณ์ยาก ทำหน้าที่ของนายให้เต็มที่ก็พอ

 

            หากดูเผินๆมันคงเป็นบทสนทนาที่ดูจะไม่มีอะไร หากแต่ประโยคเหล่านั้นแฝงความนัยที่คนทั้งสองเข้าใจเป็นอย่างดี

 

            อย่าเอาความรู้สึกมาปนกับหน้าที่

นัยน์ตาสีแดงสื่อออกมาเป็นคำพูด ดวงตานั้นดุกร้าวเฉยชา ทอดมองบุรุษผู้ยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยและสงบนิ่งได้ดีเช่นเคย

 

            ตู้ม!!

เสียงระเบิดดังลั่นมาจากฝั่งรั้วที่กั้นระหว่างเขตนักเรียนภาคสามัญและภาคพิเศษ

 

            ตามมาด้วยกลิ่นไอทะมึน รังสีเข่นฆ่า เสียงหัวเราะเยาะเย้ยดังขึ้นระงมทั่วผืนหญ้า ปรากฏเป็นภาพอมนุษย์หลากหลายชนิดพากันเคลื่อนตัว มายังตัวปราสาท รูปร่างประหลาดกึ่งคนกึ่งสัตว์ดูลานตา มีทั้งตะขาบยักษ์ แมงมุมยักษ์ งูยักษ์ รวมถึงสัตว์ต่างๆที่ดูจะขยายขนาดตัวมากกว่าปกติหลายเท่า บ่งบอกถึงสถานที่ที่พวกนั้นจากมา

 

            โทรปิคอร์น

 

ทำหน้าที่ของนาย เดี๋ยวนี้แพทริกซ์กระซิบเครียดออกคำสั่งอย่างเคยชิน เขาส่งร่างบางในอ้อมกอดไปให้บุรุษอีกคนที่ยืนนิ่งรับร่างนั่นไว้อย่างว่าง่าย ไป

 

            สิ้นเสียง ทรอนซ์ตวัดสายตาประเมินบุรุษตรงหน้าวูบหนึ่ง

ความเป็นผู้นำที่ฉายชัดในนัยน์ตาสีแดงฉาน ที่สั่นริกด้วยแรงโทสะ แม้เขาจะเป็นเพียงคนเดียวที่ยืนหยัดท่ามกลางฝูงอมนุษย์ แต่ก็ไม่พบความกลัวในดวงตาคู่นั้น

 

ต้องการกำลังเสริมไหม

 

ด่วนที่สุด

 

ทรอนซ์พยักหน้าเบาๆก่อนจะก้าวเดินเข้าเขตประตู ที่มีร่างบางในอ้อมกอดหลับอุตุไม่รู้เรื่องรู้ราว ทิ้งร่างหนาที่ยืนนิ่งพึมพำมนตร์ร่ายเวทย์คุ้มกันตัวปราสาทไว้ด้านหลัง กลิ่นไอธาตุไฟบริสุทธิ์ลอยกรุ่นไปทั่ว หูสดับฟังเสียงร้องครวญครางของเหล่าอมนุษย์ที่อาจหาญจะแทรกตัวผ่านเกราะคุ้มกันของ คิง ออฟ แคปริคอร์น

 

            มือหนาข้างนึงชี้ไปบนฟ้า แสงสีน้ำเงินเข้มพุ่งวูบไปตามทิศมือ แปรเปลี่ยนเป็นพลุที่แตกระยับเหนือท้องฟ้าอันเงียบสงบ

 

            เมื่อสัญญาณว่ามีผู้บุกรุกถูกจุด คนในประสาทเริ่มตื่นตัว เกิดภาพชุลมุนขึ้นทันทีที่เข้าไปถึงเขตส่วนในของตัวปราสาท เหล่านักเรียนวิ่งวุ่นไปรวมตัวกันที่จุดนัดพบตามที่ตกลงกันไว้ก่อนหน้านี้ โดยมีเหล่าคณาจารย์ยืนรอสั่งการไว้อยู่ก่อนแล้ว

 

            แคปริคอร์นเตรียมพร้อม รับศึกทุกเมื่อ

หากแต่เวลาที่บุกโจมตีมันกลับเร็วเกิดคาด…?

 

ทรอนซ์ เกิดอะไรขึ้น?”เสียงมารีอาดังแว่วเข้ามา สีหน้าเคร่งเครียดนั่นบ่งบอกว่าเธอพอจะเข้าใจสถานการณ์

 

แพทริกซ์คุ้มกันอยู่หน้าปราสาท ไปตามท่านอาจารย์ใหญ่ทรอนซ์พูดสั้นๆ มารีอาพยักหน้ารับคำก่อนจะก้าวยาว ใช้เวทย์เทเลพอร์ตที่สามารถพาร่างว๊าบไปยังอีกจุดหนึ่งได้อย่างรวดเร็ว

 

ทรอนซ์ อะความารีนเป็นอะไรน่ะ!*O*”ราล์ฟเฟวิ่งมาพร้อมกับการ์มี โซล แพทตี้ ตาสีฟ้าเทามองร่างบางที่เพื่อนชายอุ้มไว้อย่างแตกตื่น เมื่อมองสำรวจทั่วแล้วก็ดูเหมือนจะไม่พบบาดแผลหรือสิ่งผิดปกติ

 

หลับ= =”สีหน้าของเจ้าชายน้ำแข็งตอนนี้ทำเอาราล์ฟกลั้นขำ พยักหน้าอย่างเข้าใจ

 

            เขาจะรบกันอยู่แล้วแต่มันดันหลับ

 

คุ้มกันอะความารีน ตามมาทรอนซ์พาร่างนั้นก้าวเดินขึ้นไปยังที่พัก เริ่มไม่มีกลุ่มคนพลุกพล่านเพราะต่างถูกเกณฑ์ออกไปต้านกำลังศัตรูด้านนอก

           

            ตู้ม!!

            เสียงระเบิดดังขึ้นอีกครั้ง ดวงหน้าคนในห้องพลันตึงเครียดขึ้นมาทันใด

เสียงนั้นดังมาจากทางป่าโลหิต

 

มันคงกะขยี้เราให้เละ ขนมากันเยอะขนาดนี้ราล์ฟแยกเขี้ยวงุดๆ มองควันโขมงที่ปลายทางไกลๆ ผ่านหน้าต่าง

 

งั้นฉันจะออกไปลุยการ์มีขยับเท้าจะเดินแต่แล้วแพทตี้ก็ยึดร่างไว้

 

คุ้มกันอะความารีน ท่านอาจารย์ใหญ่ส่งพลังจิตมาบอกฉันเสียงหวานดังขึ้นเอื่อยๆ พร้อมดวงตาที่เหม่อลอย ทำเอาคนถูกคว้าหมับที่ไหล่ถึงกับสะดุ้ง

 

คร่อก..”เสียงใสจากร่างบางที่นอนแผ่อยู่บนเตียงเรียกสายตาทุกคู่ให้หันกลับไปมองด้วยความรู้สึกเดียวกัน

 

            อาวุธของแคปริคอร์นดูช่างห่างไกลกับคำว่าชัยชนะเหนือโทรปิคอร์นนัก

ภาพลักษณ์ของสงครามอันยิ่งใหญ่ กำลังถูกทำลายยับด้วยน้ำมือ(เสียงกรน)ของหญิงสาวเพียงคนเดียว!

 

เอ่อฉันปลุกให้ ดีไหม?”ราล์ฟเสนอตัว ซึ่งทุกคนมองหน้ากันนิ่งอย่างยินยอม

 

            ราล์ฟสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเข้าไปชิดตัวร่างที่นอนหลับได้น่าถีบ

 

ข้าวขาหมูมาแล้วจ้า!!!!”ขณะที่ทุกคนกำลังทำหน้างง

 

ไหนๆๆๆO_O”ร่างที่นอนแน่นิ่งเมื่อครู่เด้งตัวขึ้นตอบรับเสียงกระตุ้นอย่างเร็ว ตาสีแดงสดกวาดมองหาสิ่งของ แต่เมื่อพบกับดวงหน้าคนกลุ่มหนึ่งที่ทำสีหน้าหลากหลาย ก็ต้องทิ้งตัวลงไปนอนกัดปากด้วยความเจ็บช้ำกับหายนะตรงหน้า อับอายต่อการประกาศหน้าสาธารณะว่าอาหารนั้นสำคัญไฉน 

 

“= =/- -‘’/*O*/(’ ‘)”ดวงหน้าทรอนซ์ โซล การ์มี และแพทตี้เต็มไปด้วยอารมณ์หลากหลาย

 

            ไอ้ความตะกละเห็นแก่กินนั่นคงยังคงเป็นนิสัยติดตัว

ราล์ฟหัวเราะเบาๆ รีบฉุดร่างที่มันแกล้งทำเป็นนอนต่อไม่รู้เรื่องขึ้นมา

 

ตื่นได้แล้ววว มีเรื่องราล์ฟตะโกนใส่หูคนที่ต้องการจะนอนต่อ

 

ให้มันมีไปสิ ฉันไม่เกี่ยว จะนอน-///-”ดวงหน้าละมุนนั่นแต่งแต้มสีจัด ที่ทำให้คนมองชะงัก เกาหัวแกรกๆอย่างทำอะไรไม่ถูก

 

โทรปิคอร์นบุก เรื่องนี้มันพอจะเกี่ยวกับเธอบ้างไหม- -”เสียงเยียบเย็นดังขึ้นจากผู้ที่พูดน้อยที่สุด ตาสีแดงสดตวัดไปมองแว๊บหนึ่ง ก่อนจะหันไปถามจากคนตรงหน้าที่พูดง่ายกว่าแทน

 

จริงดิ!!”ปากอวบอิ่มอ้าค้างอย่างตื่นๆ หัวใจเต้นไม่เป็นจังหวะเพราะเมื่อกี้เผลอไปสบตากับใครบางคน แต่ก็เลือกที่จะไม่ใส่ใจ

 

ง่า ก็จริงน่ะสิ

 

            ตู้ม!!

เสียงระเบิดรุนแรงนั้นดังขึ้นสมทบ ราวกับเครื่องยืนยันว่าเรื่องที่กล่าวนั้นไม่ได้เป็นเท็จแต่อย่างใด

 

แล้วท่านพี่..”

 

ต้านกำลังพวกนั้นอยู่ หน้าโรงเรียนราล์ฟว่า

 

            ตาสีแดงสดทอดมองไปยังคนในห้อง ที่มองตอบกลับมาด้วยสีหน้าและอารมณ์หลากหลาย

 

แล้วพวกนายมายืนทำอะไรอยู่นี่ล่ะ ไม่ออกไปช่วยกันต้านโทรปิคอร์นหรอ!?”

 

พวกเราคุ้มครองเธออยู่นี่ไงโซลบ่นอย่างหัวเสีย

 

            การ์มีส่ายหน้าอย่างเหนื่อยหน่าย ชักจะเห็นผลสงครามอยู่รำไร ไหนใครๆต่างก็เล่าลือถึงพลังอันมหาศาลของธาตุแท้ทั้งสี่ ที่หลอมรวมเป็นหนึ่ง หญิงสาวตรงหน้าดูไม่มีอะไรน่ากลัว สัมผัสไม่ได้แม้แต่พลังอำนาจที่ว่านั่น

 

ข้างนอกสงสัยจะมีแขกราล์ฟตวัดสายตาไปมองที่ประตู เบือนหน้าไปสบกับการ์มีที่ขยับตัวนิดๆด้วยสีหน้าระวังภัย

 

            ทุกคนมองดวงหน้าของสองโพรเทกเตอร์ที่รู้ตัวถึงภัยคุกคามก่อนใคร รู้ได้ทันทีว่าประสาทสัมผัสของผู้พิทักษ์นั้นไม่มีผิดพลาดเพราะเสียงที่ดังมาจากข้างนอกนั้น ใกล้เข้ามาทุกที

 

ฉันจะไปสู้หญิงสาวคนสำคัญนั่นลุกพรวดพราดจากเตียง แล้วทำท่าจะก้าวไปที่ประตู ทำเอาคนคุ้มครองต้องรีบช่วยกันห้าม

 

ไม่ได้เด็ดขาดแพทตี้กำชับเสียงหนักแน่น ขณะที่พาร่างเล็กมาขวางหน้า

 

ทำไมเล่า พวกนายไม่จำเป็นต้องปกป้องฉันหรอกนะ ตอนนี้ฉันดูแลตัวเองได้จริงๆนะเสียงหวานย้ำเครียดเมื่อมองสีหน้าแต่ละคนที่ไม่มีความเชื่อถือในตัวเธอเลยสักนิด

 

            ร่างบางบิดตัวพลิ้วหลบสิ่งกีดขวางอย่างคล่องแคล่ว แล้วก้าวเดินต่อ ราล์ฟปราดมาจับหมับที่ไหล่ คราวนี้ไม่จำเป็นต้องพูด อะความารีนสำแดงอำนาจพลังด้วยการเพิ่มอุณหภูมิความร้อนในร่างกายจนราล์ฟต้องดึงมือกลับไปสะบัดพั่บๆราวกับต้องของร้อน

 

            ตาสีแดงสดแน่วแน่จดจ่อที่บานประตูที่ห่างจากเธอไม่ถึงสิบก้าว

แต่แล้ว การ์มีและโซล ก็กระโดดมาขวางหน้าแล้วดึงแขนเธอกลับเข้าไปในห้องคนละข้าง

พื้นกระเบื้องถูกยกตัวขึ้นมาด้วยอำนาจเวทย์ ส่งผลให้ร่างบุรุษทั้งสองนั้นสะดุดล้มกลิ้งไปกับพื้น

 

            ทันทีที่หลุดจากพันธนาการ ร่างบางเตรียมออกวิ่ง หวังจะเรียกลมให้หอบพัดเธอออกจากห้องให้เร็วที่สุด แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก

 

            หมับ..

 

            ไออุ่นของใครบางคน แนบชิดอยู่ด้านหลัง

นัยน์ตากลมโตเบิกกว้าง ดวงหน้าร้อนซู่ขึ้นมา มือเล็กๆถูกจับกุมไว้ด้วยมือหนาใหญ่ทั้งสองข้าง

หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ กลิ่นไอเวทย์คุ้นเคยนั้นอยู่ใกล้แค่นิดเดียว อีกทั้งยังแผ่นหลังที่สัมผัสได้ถึงอกอุ่นๆ รับรู้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นหนักแน่นมั่นคงของคนคนนั้น

 

ง่างั้นพวกฉันจะไปคุ้มกันด้านนอกราล์ฟเปิดบทพูดก่อนจะลากการ์มีและโซลที่ยืนอึ้ง ออกจากห้อง ปิดท้ายด้วยแพทตี้ที่เดินตามไปอย่างสงบ

 

            เสียงประตูปิดลง

ความเงียบเข้าปกคลุมทั่วทั้งห้อง

 

ปล่อยฉัน..”เสียงหวานที่ควรจะหนักแน่นเด็ดขาด กลับแผ่วลงอย่างที่เจ้าของเสียงไม่เข้าใจ

 

อย่าไปเสียงทุ้มกระซิบแผ่ว ดังแว่วข้างๆหู เรียกให้หัวใจดวงน้อยแกว่งเบาๆก่อนจะสงบลงเมื่อประโยคถัดไปถูกเอื้อนเอ่ย อย่าออกไปข้างนอก รออยู่ที่นี่

 

            นัยน์ตาสีแดงสดหม่นลงวูบหนึ่ง เนิ่นนานที่ปล่อยให้ความเงียบโรยตัว ริมฝีปากอวบอิ่มก็เผยอพูด

 

อย่างน้อยในความทรงจำของอะความารีนก็มีทรอนซีรา จำวันแรกที่เราเจอกันได้ไหม วันนั้นฉันสนุกมากเลยนะ…”น้ำเสียงฟังดูสดใสร่าเริงเหมือนผู้พูดกำลังมีความสุข หากแต่ดวงหน้าละมุนนั่นไม่ได้ฉายแววสุขใจแต่อย่างใด ร่างบางหลุบตาลงต่ำข่มอารมณ์บางอย่างก่อนจะเปรยประโยคถัดไป เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม

 

            ร่างหนาที่ยืนนิ่งรับฟังคำเหล่านั้นอย่างสงบ เกร็งขึ้นเล็กน้อย นัยน์ตาสีทะเลลึกบังเกิดคลื่นลูกเล็กๆ แต่เมื่อกระพริบตาครั้งหนึ่งทุกสิ่งก็พลันสงบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

ฉันไม่เคยอยาก เป็นเพื่อนกับเธออะความารีนเสียงทุ้มเอ่ยช้าๆชัดๆ ราวกับจะย้ำทุกคำให้เข้าไปในหัวร่างบางตรงหน้า ที่ไหวตัวนิดๆทันทีที่ได้ยิน

 

            มีความหมายอะไรแอบแฝงหรือเปล่า

เพียงแค่คำพูดไม่กี่คำ กลับทำให้หัวใจทรยศเจ้าของเสียแล้ว

ทรอนซีราเมื่อไหร่นายจะรู้จักพูดอะไรให้มันชัดเจน?

 

            ในที่สุดก็ต้องพ่ายแพ้ต่อเสียงหัวใจ อะความารีนพลิกกายหันกลับมา จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีน้ำเงินเข้ม ราวกับต้องการค้นหาบางสิ่งบางอย่างหากแต่สิ่งที่พบก็เป็นเพียงความนิ่งสงบ เรียบเฉย ยากที่จะหยั่งลึกเช่นเคย

 

            โครม!!

เสียงที่ดังมาจากอีกฟากประตูทำให้สายตาทั้งคู่หันไปมองยังต้นเสียง ประตูถูกเปิดออกพร้อมร่างโพรเทกเตอร์จอมทะเล้นที่อยู่ในสภาพราวกับผ่านศึกหนัก นัยน์ตาสีฟ้าเทาสั่นระริกอย่างตื่นๆ

 

เอาไม่อยู่แล้วมีคำสั่งให้เดินทาง เดี๋ยวนี้!!”ราล์ฟว่า ก่อนจะหันไปพุ่งเข้าซัดหมัดใส่อมนุษย์ที่หน้าตาเหมือนจระเข้ หากแต่มีขาทั้งสองข้างแทนที่จะเป็นสี่

           

            ไม่ต้องรอให้พูดต่อ ทรอนซ์ออกตัววิ่งพร้อมคว้าแขนร่างบางที่ยืนอึ้งติดไปด้วย สภาพห้องข้างนอกเปลี่ยนไปจากตอนขาเข้าอย่างเห็นได้ชัด มันเป็นร่องรอยจากการต่อสู้ระหว่างผู้ใช้เวทย์และอมนุษย์ กำลังของอมนุษย์ดูท่าจะมีมากกว่าอย่างน่าใจหาย

 

การ์มีกำลังเขวี้ยงระเบิดใส่สิ่งมีชีวิตที่ร่างท่อนบนเป็นคนท่อนล่างเป็นงู เลื้อยยั้วเยี้ยอยู่หน้าห้องเป็นการเปิดทางให้ พอลงบันไดถึงชั้นล่างสุดก็พบกับโซลที่กำลังตวัดดาบสู้กับมนุษย์วัวกระทิงอีกกลุ่มหนึ่ง ห้องนั่งเล่นไม่เหลือเค้าเดิมอีกต่อไป โซฟาถูกฉีกขาด นุ่นสีขาวๆกระจัดกระจายอยู่เต็มพื้น

 

            ทรอนซ์กวาดสายตามองเส้นทางที่สะดวกที่สุด แต่ก็พบว่าไม่มีทางไหนดีไปกว่ากันซักเท่าไหร่ ขืนยืนเป็นเป้านิ่งก็อาจโดนลูกหลงไปด้วย ไม่รอช้าเขาก็ดึงร่างบางข้างๆตัวที่ยืนแข็งเป็นหิน ออกวิ่งไปทางประตูที่ใกล้ที่สุด..

 

กรรรรรร..เสียงหมาป่าขู่ฟ่อพร้อมกับขนฟูฟ่องที่ลุกเกรียวตั้งชัน ดวงตามุ่งร้ายจับจ้องมาอย่างอาฆาต ก่อนจะถีบตัวพุ่งเข้าปะทะกับร่างหนาที่รับแรงกระแทกจนเซถลาล้มไปด้านหลัง

 

ทรอนซ์!”เสียงหวานร้องเรียกอย่างตื่นๆ ดวงหน้าละมุนพลันซีดเผือด จับจ้องไปยังร่างบุรุษคนเดิมที่จำต้องปล่อยมือจากเธอแล้วรับร่างหมาป่าที่พุ่งเข้ามาตะปบ

 

            นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเบิกกว้าง เมื่อมองถัดไปด้านหลังก็พบร่างหมาป่าอีกสองสามตัวที่เตรียมพุ่งขย้ำร่างบางตรงหน้าที่ยืนนิ่งไม่รู้เรื่อง เขาสบถอย่างหัวเสียเพราะต้องคอยกันกรงเล็บคมๆที่พร้อมจะฉีกร่างเขาออกเป็นชิ้นๆ น้ำหนักตัวที่ทาบทับบนร่างนั้นก็ไม่ใช่น้อย

 

            สวบ! สวบ!

โล่งไปเปราะหนึ่งโพรเทกเตอร์ปราดเข้ามาทำหน้าที่ได้ดีเยี่ยม ร่างหมาบ้าทั้งสองร่วงผล็อยลงไปชักกับพื้นพร้อมกับกระแสไฟฟ้าที่แลบแปลบๆเป็นเอฟเฟคประกอบ

 

            ฉึก

กริชน้ำแข็งถูกเรียกมาในมือก่อนจะเสียบเข้าที่อก ร่างอมนุษย์นอนแน่นิ่งทิ้งน้ำหนักตัวลงมาซบ เลือดอุ่นๆของมันหลั่งทะลักออกมาบนอกเขาเป็นจำนวนมาก ทรอนซ์ถีบร่างไร้วิญญาณของสัตว์ป่าไปข้างๆอย่างไม่ใส่ใจ

 

ทรอนซ์ นายเป็นอะไรรึเปล่า!?”เสียงหวานนั้นฉายชัดถึงความกังวล พาร่างนั้นมาหยุดก้มตัวลงตรงหน้า  รอยห่วงใยปรากฏบนดวงตาสีแดงสดคู่นั้น มือเล็กๆลูบไล้ไปมาที่อกทำให้ใบหน้าคมคายนั้นเกร็งขึ้น พร้อมความร้อนที่พุ่งขึ้นแต่งแต้มดวงหน้าขาวให้เป็นสีแดงจัด

 

ต้องเจ็บแน่ๆ เดี๋ยวฉันจะช่วยฮีล..”

 

ไม่ต้อง!!เสียงที่เปล่งออกไปนั้นดังลั่นจนคล้ายจะเป็นการตวาด มือเล็กๆนั่นชักกลับไปพร้อมใบหน้ายุ่งๆ ร่างบางเหยียดกายเต็มความสูง ปากอวบอิ่มเม้มเน้นพร้อมสายตาที่ส่งค้อนวงโตมาให้

 

ฉันว่าเบรกฉากงอนง้อเอาไว้แค่นี้ดีกว่าไหม เดี๋ยวค่อยไปเคลียร์กันที่อื่น ดูเหมือนแขกจะมาเยอะกว่าที่คาด*-*”ราล์ฟพูดพลางกวาดสายตามองไปรอบๆ ภาพชุลมุนของกลุ่มนักเรียนและเหล่าอมนุษย์รบราฆ่าฟันกันด้วยเวทย์และกำลัง ก่อนจะลากเพื่อนทั้งสองออกจากห้องนั่งเล่นโดยเร็ว

 

            ทรอนซีรา นายมันนายมันฮึ่ย!

ฉันพ่นลมหายใจออกอย่างหัวเสีย เหลือบมองเสี้ยวหน้าดุดันของใครบางคนแล้วยิ่งพาลให้อารมณ์ชักจะหงุดหงิดกว่าเดิม

 

            สรุปฉันมันโง่เองที่ไปห่วงเขา? แต่ท่าทางไร้น้ำใจไมตรีตัดเยื่อใยแบบนี้มันไม่เกินไปหน่อยหรอ? พูดดีๆก็ได้ทำไมต้องตวาดเสียงดังขนาดนั้นงี่เง่า

 

ฉันไม่เคยอยาก เป็นเพื่อนกับเธออะความารีน

 

ความนัยนั่น ฉันเข้าใจแล้ว!! ไม่อยากแม้กระทั่งจะเป็นเพื่อน!? โอเค นายเลือกเองนะ ฉันจะไม่สน ไม่สนความเป็นตายของนายอีกต่อไปแล้ว โว้ยๆๆ>O< เมื่อกี้น่าจะโยนหมาป่าไปงับหัวให้ตายๆไปเลย ชิ

 

นั่นไง เราใกล้ถึงป่าโลหิตแล้วราล์ฟที่อยู่ด้านซ้ายของฉัน พูดขึ้นมาทำให้ฉันหยุดการสาปแช่งบุรุษที่เดินถัดจากฉันไปทางขวา ไว้ชั่วคราว

 

            ตลอดทางเดินที่ผ่านมามีตัวแปลกๆประหลาดๆโผล่มารังควานอยู่เรื่อยๆ แต่ราล์ฟกับทรอนซ์ก็ทำหน้าที่จัดการพวกนั้น ฉันจึงสามารถเดินเก๊กสวยมาได้ตลอดทางโดยไม่ต้องออกแรง ถึงจะอยากวางมวยกับคนแถวนี้ก็เถอะนะ ฮึ่ม- -;;++

 

นี่แกหยุดแผ่ไอเย็นออกมาได้ไหม ฉันล่ะนึกว่ากำลังจะโดนอมนุษย์โจมตี=3=”ราล์ฟหันมาบ่นกับฉัน ซึ่งกระพริบตาปริบๆเป็นคำตอบ

 

ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะ

 

ความหมายคือให้หัดความคุมอารมณ์ พลังของเธอตอนนี้ไม่ธรรมดา กลิ่นไอเวทย์จะเรียกอมนุษย์ออกมามากขึ้นทรอนซ์เปรยเรียบๆทั้งที่หน้ายังมองตรง นั่นทำให้ฉันยิ่งอยากจะออกแรงทำอะไรขึ้นมาบ้างนอกจากยืนแผ่พลังที่ว่า

 

งั้นหรอ งั้นนายอยากรู้เหตุผลไหม ว่าอะไรทำให้ฉันไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้^^”ฉันหันไปฉีกยิ้ม ทั้งที่ในอกมันมีไฟกรุ่นๆลอยคลุ้งเตรียมจะปะทุ

 

ฉันไม่สนน้ำเสียงเรียบเฉยเย็นชา ความรู้สึกเหมือนโดนเขาเขวี้ยงก้อนน้ำแข็งมากระแทกใส่หน้าอย่างจังงังงัง(เอคโค่เพื่อ?)

 

แต่ฉันอยากบอก^^”ฉันยิ้มหวานเยิ้มหยดย้อยอย่างใจเย็น ดวงหน้าทรอนซ์นั้นเกร็งขึ้นมาทันใดเมื่อหันมาพบกับรอยยิ้มละเมียดละไมที่ฉันบรรจงจัดเสริมเติมแต่งเพื่อเขาโดยเฉพาะ

ฉันเกลียดนาย เกลียดนายที่สุดในโลก ในจักรวาล ในกาแลกซี่! ไม่ใช่นายคนเดียวหรอกที่ไม่อยากเป็นเพื่อนกับฉัน ฉันก็ไม่อยากเป็นเพื่อนนายเหมือนกันแหละ!!

 

“…”

 

            แต่เมื่อพูดระบายความอัดอั้นในอกออกไป สีหน้าเรียบเฉยเย็นชานั่นดูหม่นลงวูบหนึ่งก่อนจะเบือนหน้าไปทางอื่นแสร้งทำไม่ใส่ใจ ทำให้ปากที่เผยออ้านั้นค้างไปชั่วขณะหนึ่ง ความรู้สึกเจ็บปวดแปลกๆแล่นวาบเข้ากลางอก ทั้งที่เตรียมใจเอาไว้แล้วว่าต้องเป็นแบบนี้คิดไว้แล้วว่าคงต้องลงเอยแบบนี้ แต่ฉันยังคงไม่ชินอยู่ดี ความรู้สึกนี้

 

            นี่คือเส้นที่ฉันขีดกั้นระหว่างเราทรอนซ์

ไม่มีแม้แต่คำว่ามิตรภาพ จากนี้ไปเราจะยืนอยู่คนละฟาก ห้ามมีใครก้าวข้ามมาเด็ดขาด

ไม่มีกฎ ไม่มีกติกา แต่ใช้ความถูกต้องเป็นเครื่องตัดสิน

 

โหแรงไปไหมนี่ ฟังแล้วยังเจ็บแทนคนข้างซ้ายฉันส่งเสียงสะอื้นชวนถีบ ฉันจึงหันไปแยกเขี้ยวให้ นี่ๆที่ผ่านมาถ้าเรามีเรื่องอะไรโกรธเคืองกัน แกก็อย่าถือสาฉันเลยนะ บอกกันดีๆไม่ต้องเสียงดัง ฉันกลัวT_T”

 

            ภาพข้างหน้าดึงความสนใจจากความรู้สึกแปลกๆ ฉันกวาดตามองซากอมนุษย์ที่นอนตายเกลื่อนบนกองเลือด กลิ่นเหม็นคาวลอยคลุ้งน่าสะอิดสะเอียน บุรุษเพียงคนเดียวในวงล้อมยืนหยัดอย่างสง่า ตาสีแดงตวัดมามองอย่างดุร้ายวูบหนึ่ง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสงบลงเมื่อพบว่าใครคือผู้มาเยือน

 

..ท่านพี่ฉันร้องเรียกอย่างไม่แน่ใจ เหลือบมองดวงหน้าอ่อนโยนที่ส่งยิ้มให้เล็กน้อย ไล่ลงมาที่มือหนา เปื้อนเลือด ที่ท่านพี่กำลังเช็ดด้วยผ้าสีขาวก่อนจะโยนมันทิ้งไป..

 

            มัจจุราช

ฉายาของเขานั้นไม่ผิด ราชามัจจุราชเปลวเพลิงแห่งไฟนรกโลกันต์

 

            ฉันวิ่งทั่กๆเข้าไปหาร่างนั้น สำรวจร่างกายที่ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน ความกลัวแล่นวาบภายในใจ ช้อนสายตาขึ้นไปสบกับนัยน์ตาสีแดงคู่เดิมที่ทอดมองมาอย่างนุ่มนวล

 

ท่านพี่บาดเจ็บรึเปล่า

 

            เป็นคำถามที่น่าขำ แต่คงไม่มีใครหัวเราะออก เพราะซากศพจำนวนมากที่นอนเกลื่อนอยู่ที่พื้นนั้น จะเป็นฝีมือของใครไม่ได้นอกจากเขาคนนี้

 

โอ้โหราล์ฟส่ายหน้านิดๆ กับภาพน่าสะอิดสะเอียดของซากอมนุษย์

 

ฉันมาแล้วเสียงหวานใสดังขึ้นจากร่างบางที่พึ่งโผล่มุดมาจากใต้ดิน

 

โรสเซลล่า มาแบบนี้ตกใจหมด!*O*”

 

            ฉันเหลือบไปมองกลุ่มคนที่อยู่ใกล้ตัว พวกเขาทุกคนถูกมอบหมายภารกิจให้คุ้มครองฉันกลับบ้าน เบือนไปมองตัวปราสาทที่อยู่ไกลลิบ ควันขโมงลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า เสียงของการต่อสู้ กรีดร้อง ดังแว่วมาจากที่ไกลๆ

 

ไปกันเถอะบุรุษร่างหนาผู้มีนัยน์ตาสีโลหิต ออกคำสั่งพร้อมกับยื่นมือออกมาตรงหน้า

 

            ฉันพยักหน้าช้าๆ หันไปมองภาพความวุ่นวายเป็นครั้งสุดท้าย

เมื่อเอื้อมมือไปแตะมือที่ใหญ่กว่า แรงฉุดดึงทำให้ฉันออกเดิน ก้าวแรกและก้าวต่อๆไป ล้วนตอกย้ำความจริงในใจ กับหน้าที่อันหนักอึ้งที่ต้องแบกรับ

 

            เป็นอะความารีน ฮีลเลอร์ อาวุธศึกที่สำคัญของแคปริคอร์น 

 

[End vol.1]

To be con. Vol.2

 

Writer : OMG!ขออุทานเป็นภาษาอังกฤษ ในที่สุดก็สิ้นสุดภาคแรกสักที

เริ่มแต่ง 31 มีนาคม 2552 / 19:01   

ผ่านมาเป็นปี ในที่สุดก็ปั่นจนจบไปได้ครึ่งนึง เป็นความภูมิใจลึกๆในฐานะนัก(อยาก)เขียน

ที่หลงไหลนวนิยายแฟนตาซี คลั่งไคล้กับนิยายรักลึกซึ้ง จึงเป็นเหตุให้อยากเขียนมันทั้งสองแนว ยำลงเป็นเรื่องของตัวเอง โลดแล่นในจิตนาการผ่านตัวอักษร บรรจงพิมพ์บนแป้นคีย์บอร์ดอย่างตั้งใจ แต่งขึ้นเพียงเพื่อตอบสนองความต้องการของตัวเอง และหวังเป็นอย่างยิ่งว่าผู้อ่านจะรักเรื่องนี้อย่างที่เรารัก <3 <3 <3 (วี๊ดวิ๊วว)

 

            ขอมอบหน้ากระดาษนี้ขอบคุณนักอ่านที่น่ารักทุกท่าน พร้อมตอบบางคอมเม้นไปในตัวเลยนะคะ

Ün.и ε ω : อ่านคอมเม้นแล้วยิ้มได้ทุกที ขอบคุณนะคะ J

TieyToeyy:')) : ขอบคุณมากๆเลย ที่ยกนิยายเรื่องนี้เป็น favorite มีกำลังใจขึ้นเย้ออเลยจ้าJ

~~SuGarJoob~~ : ขอบคุณที่รักทรอนซ์นะคะ เดี๋ยวจะมอบให้เป็นของขวัญปีใหม่ส่งตรงถึงบ้าน(เอ้ย)J

เมมฟิส : คุณคนนี้ติดตามมาตั้งแต่สองปีที่แล้ว และยืนหยัดมาถึงตอนนี้ T_T ซึ้งใจมากมาย รักกันจริง ฮ่าๆ ขอบคุณนะคะ J

•Zol2iäc• : สาวก vk เหมือนกัน อิอิ ขอบคุณนะคะ J

Seadragonpanso : ขอบคุณที่เข้ามาเป็นกำลังใจที่สำคัญของบาบิQ อ่านคอมเม้นแล้วซึ้ง T^T ขอบคุณนะคะ J

กระต่าย kuro : ขอบคุณที่ติดตามค่ะ J

Mystery: ขอบคุณที่แวะเข้ามาอ่านค่ะ ติดตามได้เรื่อยๆนะ งิงิ J

Spicule : อยากให้แพทริกซ์เป็นพระเอกใช่ป่าว? เดี๋ยวจัดให้(เอร้ย) ล้อเล่นค่ะ รอติดตามต่อไปนะ J ขอบคุณมากๆ

[P]a[t] : คนนี้เข้ามาอ่านรวดเดียวเลย ติดตามให้ด้วย ซึ้งYY ขอบคุณมากๆเลยจ้า J

Violin flower : อินทุกตอนเลยอิอิ ขอบคุณนะคะ สำหรับกำลังใจมากมายที่ส่งมาให้ J

lovelyGirl_P : คนนี้ก็มาอ่านรวดเดียวเหมือนกัน เหนื่อยไหมคะ(แฮ่) ขอบคุณมากเลยนะ ถึงตอนจะเยอะแต่ก็ยังช่วยทยอยอ่าน >_< ขอบคุณมากค่ะ J

**ฟรุ๊ตตี้=[[f]inzO : คนนี้รอให้ไรเตอร์อัพ จนมาอัพใหม่ก็อ่านใหม่เพราะลืมเรื่องไปแล้ว(ฮ่า) ขอบคุณที่คิดถึงกันนะคะ ครั้งนี้กลับมาไม่มีหาย จะอัพต่อจนจบเลยจ้า ขอบคุณมากนะJ

Vampire knight : ขอบคุณที่ยังติดตามค่ะ J

NongZa Nakhaw : ขอบคุณนะคะ ตอนดราม่านึกว่าจะไม่มีใครซึ้งซะแล้ว ฮ่าๆJ

StoryBord : ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ค่า J

salapao*_* : ขอบคุณที่อ่าน+เม้น นิยายให้นะคะ J

bellz : เย้ มีคนติดตามภาค2ด้วยหละ >_< ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ ได้รับแล้ว เย้J

HotTest&PriMadonna : ตอนจบไม่เศร้าแน่นอนค่ะ(หรือปล่าว?)ฮ่าๆ ดีใจที่มีคนเข้าใจสิ่งที่เราต้องการสื่อ คือความรู้สึกทั้งสามคน เจ็บปวดพอกัน อิอิ ขอบคุณที่ติดตามนิยายนะคะ J

Oommice : ขอบคุณที่ช่วยทยอยอ่านให้แม้ว่าจะไม่ค่อยมีเวลาว่างนะคะ J

$ ..... $ : ขอบคุณมากเลยจ้า อ่านเม้นทุกตอน มีกำลังใจสุดๆ J

พิคไฟล์ : ขอบคุณที่ทิ้งคอมเม้นไว้นะคะ J

Kaenat : ขอบคุณที่ติดตามนะคะ สนุกเว่อร์ จริงป่าว ? ฮ่ะๆ J

JJH : ขอบคุณที่แวะเข้ามาค่ะ ฮ่าๆ หากมีเวลาก็เชิญอ่านเต็มสตีมได้เลยค่ะ ยาวมากกJ

Delle : คนนี้ก็ตามอ่านรวดเดียวเลย ขอบคุณมากๆค่ะ ไม่รู้จะทำให้ผิดหวังไหม จบแบบนี้ค้างคาไหมคะ (ฮ่าๆ)ยังไงก็รอติดตามภาค2ต่อไปนะจ้ะJ

BigGest-Dino : ขอบคุณที่เข้ามาอ่านทั้งที่อาจไม่ใช่แนวที่ท่านชอบ ฮ่าๆ ขอบคุณนะคะ J

::::DoRaEMon13:::: : แอบกระซิบบอกทรอนซ์ให้แล้วนะคะ ไม่รู้เขาจะว่ายังไง สงสัยต้องรอดูต่อไป หุหุ ขอบคุณสำหรับเสียงเชียร์จ้า J

maya-zen : คอมเม้นล่าสุด มาเป็นเพลงเลย ฮ่าๆ รออ่านภาคสองนะคะ>_< รักษาสุขภาพเช่นกัน J

 

            ขออภัยหากร่ายเรียงรายชื่อไม่ครบ ไรเตอร์แอบก๊อบชื่อมาจากการคอมเม้นล่าสุดมาตอบค่ะ^^ โดยรวมแล้วก็ต้องขอบคุณทุกท่านทั้งนักอ่านเงา และมีตัวตน ที่มาร่วมเป็นส่วนสำคัญของนิยายเรื่องนี้ >>>”กำลังใจ <3<3<3

 

[“อย่าไป…”]

  

[]

 


[“เรายังเป็นเพื่อนกันได้ใช่ไหม”]

 
 

[…]

 

[“ฉันไม่เคยอยาก เป็นเพื่อนกับเธออะความารีน”]

 

T-ser Vol.2

 

         เตรียมพบกับการเดินทางครั้งสำคัญ ของอะความารีนทายาทตระกูลฮีลเลอร์ในตำนานและเหล่าคณะ

บททดสอบหัวใจ ความกล้าหาญ คำสาป ..?

หน้าที่ กับ ความรัก ?

สิ่งที่ถูกต้อง กับ หัวใจที่เรียกร้อง ?

สงครามระหว่างเหล่าอมนุษย์และผู้ใช้เวทย์ อันมีหญิงสาวเป็นกุญแจชัยสำคัญของแคปริคอร์น

 

         เรื่องราวจะลงเอยอย่างไรโปรดติดตาม !!!

 

 The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา ! [ภาค2]


 

ปล.ทำไมต้องกุญแจ…? ภาคต่อไปมีคำตอบ อิอิ

 

 

ฉันไม่มีวันให้อภัยนาย…”เสียงหวานสั่นเครือดังขึ้นแผ่วๆ หลุบตาลงข่มใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ สัมผัสอบอุ่นของร่างหนาที่โอบชิด ทำให้ร่างทั้งร่างไร้เรี่ยวแรงจะต่อต้าน

 

อย่าให้อภัยฉันนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มสั่นไหววูบหนึ่ง ก่อนจะค่อยๆปรือลงรับรู้ถึงสัมผัสของร่างนุ่มนิ่มในอ้อมกอด

 

Coming soon !!! (ตัดบทโฉะ!)

 

            คงอัพอีกทีหลังปีใหม่เลยนะคะ ดูก่อนว่าเสียงตอบรับเป็นไงบ้าง ยังไงก็ช่วยกันเม้น(โหวตด้วยก็จะดีมาก>_<) หากเป็นที่น่าพอใจ(แน่ะมันเล่นตัว) ก็จะเสิร์ฟถาดแรกไปก่อนยิงพลุปีใหม่ละกันค่ะ >>

            ไรเตอร์มีทริปไปเที่ยวเมืองเหนือ ขอหลบร้อนไปพักกายใจก่อนจะปั่นนิยายต่อละกัน คิคิ

MERRY CHRISTMAS AND HAPPY NEWYEAR 2012 !!! \(^O^)/

   

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2396 googift27 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 18:40
    อยากอ่านมากค่ะ อ่านไปถึงตอนที่ 6 เอง อยากอ่านต่อต้องทำยังไงคะ T_T
    #2,396
    0
  2. #2366 มะลิดอกน้อยๆ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:30
    จบภาคแรกแล้ว สนุกมากค่ะ อ่านเพลินเลย แต่แพทริกของฉ้านนนน ไม่อยากให้เธอเจ็บปวดเลย
    #2,366
    1
    • #2366-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      28 กุมภาพันธ์ 2560 / 23:29
      ฮ่าๆ แอบเทใจไปให้แพทริกซ์เยอะเหมือนกันค่ะ ชอบๆๆแนวผชแบบนี้มากกว่า
      #2366-1
  3. #2352 my guru (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 12:41
    รู้สึกเสียดายที่มาอ่านช้าไป ขอโทษด้วยนคะ
    สนุกมากเลย????
    #ทีมทอร์น
    #2,352
    1
    • #2352-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      18 ตุลาคม 2559 / 12:42
      ยินดีค่าา เปิดบทความไว้ตลอด มาหาเมื่อไหร่ก็ได้ค่ะ ~>< ขอบคุณสำหรับคอมเม้นค่ะ
      #2352-1
  4. #2263 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:53
    ทรอนสู้ๆๆๆ เอาอะเมทริซคืนมาให้ได้น้าาาา
    #2,263
    1
    • #2263-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      17 เมษายน 2559 / 16:07
      เหมือนเชียร์กีฬาสี 55 ขอบคุณค่า
      #2263-1
  5. #2253 War (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 9 เมษายน 2559 / 10:42
    บางทีทรอนซ์ก็น่าสงสารเกินนนน นางเอกเหมือนชอบคิดเองเออเองไม่ค่อยรู้เรื่องอะไรแล้วไปทำให้คนอื่นเจ็บง่ะ สงสารทรอนซ์ เมื่อไหร่นางเอกจะกลับมาคู่กับทรอนซ์น้าา
    #2,253
    1
  6. #2245 เจ้ามายา (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 เมษายน 2559 / 15:19
    ขอเม้นต์ยาวๆ มีใครมีปัญหามั้ย*)
    เพิ่งอ่านเมื่อวาน วันนี้อ่านจบภาคแรกแล้ว(ยิ้ม)
    อ่านไปก็ลุ้นไปตลอด เมื่อวานอ่านได้ 4 ตอน วันนี้อ่านเพิ่มจนจบภาคแรก
    แต่ก็ขอบอกไรท์ว่า จะหยุดอ่านชั่วคราว
    อ้ะๆ อย่าเพิ่งตกใจ เดี่ยวกลับมาอ่านต่อ(ยิ้ม)
    เรื่องนี้เป็น 1 ในเรื่องที่เพิ่งอ่านแล้วรุ้สึกชอบมากกก
    เราเป็นคนอ่านที่อ่านมาเยอะมว้ากกกกก
    ไม่เชื่ออ้ะดิ (==^)
    เราก็ชอบแนวแฟนตาซีมากกกกด(หลงรัก)
    แล้วเราก็อ่านมาหลายเรื่องด้วยน้ะเกี่ยวกับความรักที่สุดเกินบรรยายได้
    ในเรื่องนี้รวมตัวกันได้อย่างเหมาะเจาะ กลมกลืน เข้ากันได้ดีในสองเรื่อง
    เรายอมรับเลยว่า อ่านทุกตัวอักษรเก็บรายละเอียดได้เป้ะเว่อร์ พูดจริงๆน้ะ ไม่ได้ยอ
    เราก็ถือมีประสบการณ์เรื่องการแอบอ่านมาเยอะ วิจารอย่างลับๆมาเยอะ (ฮา)
    เรื่องนี้ ตัวละครถือว่าดีงามทุกตัว จัดเรื่องได้งดงาม (จินตนาการนี่มันน่าทึ่งเนอะ)
    ชอบตัวละครที่ยังสามารถคงคำว่าคาแร็กเตอร์เฉพาะตัวไว้ได้ (ปลื้มอันนี้)
    เรื่องการอธิบายก็แทบไม่มีที่ติเลยน้ะ
    .
    .
    .
    .
    ไรท์ เราอ้ะดีใจมากที่อ่านช่วงดราม่าหักมุมของเรื่อง ไรท์สุดยอดมากน้ะ รุ้บ้างมั้ย
    การอธิบายเรื่องรักๆนั้นมันไม่ง่ายเลย
    โดยเฉพาะอารมณ์ความรู้สึกของแต่ละตัว
    อยากบอกไรท์ ว่าไรท์มีพรสวรรค์ มีฝีมือ มีความสามารถมากๆคนนึง
    เรื่องราวที่ไรท์แต่งมันงดงาม มันล้ำค่า อ่านๆไปน้ะได้อารมณ์ของตัวละครมากๆ ไรท์เก่งที่ถ่ายทอดออกมาเป็นตัวอักษรที่อ่านแล้วงดงามบาดใจมาก
    หากไรท์สนใจน้ะ อยากให้ลองส่งเรื่องนี้ไปพิมพ์เป็นหนังสือ ออกวางขายคงดีมากน้ะ
    เรื่องที่ไรท์แต่ง ในใจจริงอยากให้มีประมาณ 4-5 ภาค
    ถ้าเป็นไปได้ งานเขียนของไรท์มีโอกาสก้าวกน้ามากจริงๆ

    ขอบคุณผลงานดีๆที่แต่งออกมาให้อ่านน้ะ มาพูดคุยกันได้น้ะ ไรท์
    ส่วนตัวแล้ว อาจเพราะชอบนิยายแนวนี้มากเลยหลงรักมาก มั้ง อีกอย่างคงเพราะไรท์ไม่ได้หายตัวไปไหน เพราะมีอีกเรื่ิองที่รักมากแต่ไรท์ เจ้าของผลงานได้ ละทิ้งไปแล้ว(ฮืออออ)

    ปล.อ่านเม้นต์นี้ ไรท์ต้องยิ้มด้วยน้าาา
    ปล.มาคุยกันน้ะค่ะ เดี่ยวมาตามตอบ
    ปล.คงสำนวนการแต่งแบบนี้ไว้ตลอดไปน้ะค้ะ
    ปล.จะเป็น Fc.เรื่องนี้ต่อๆไป อย่าลืมน้ะ 4-5 ภาค มันจะสมบูรณ์มาก
    (นี่อ่านแค่ภาคแรกน้ะ เอาเป็นว่า ไปคิดดูด้วยเรื่องส่งเรื่องนี้ให้สำนักพิมพ์พิจารณาน้ะ อยากให้เป้นรุปเล่ม เรื่องนี้เหมาะสมจะมีเล่มน้ะ)



    ด้วยรัก(ยิ้มอ่อนโยน)
    #2,245
    2
    • #2245-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      7 เมษายน 2559 / 01:35
      โห เม้นยาวมาก. ขอบคุณค่ะ อ่านแล้วยิ้มตาม ^^
      ดีใจที่ได้พบกับคนที่ชอบแนวนิยายเหมือนกันนะคะ
      ไรท์ก็ชอบแนวนี้ ชอบจินตนาการ ชอบเขียนบรรยายตามภาพ

      คอมเม้นของรีดเป็นกำลังที่สำคัญสำหรับไรท์เลยน้า >_____<เขินนาน
      ฝากติดตามต่อในภาคหน้าและเรื่องต่อๆไปด้วยนะคะ [=
      #2245-1
  7. #2193 ปัณชญา ผิวเผือก (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 20 มีนาคม 2559 / 16:57
    อ่านรวดเดียวจบเหมือนกันค่ะ ขอบคุณนะค่ะ จะติดตามต่อไปค่ะ
    #2,193
    1
    • #2193-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      5 เมษายน 2559 / 16:53
      ขอบคุณค่า
      #2193-1
  8. #2168 4132141201 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 5 มีนาคม 2559 / 22:00
    โอ้ยย อ่านรวดเดียวจบภาคเเรกแล้วว สนุกมากกก ฟินน>\\<
    #2,168
    0
  9. #2106 naparada (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:06
    โอ้ย ทั้งฟิน>O< ทั้งเศร้าTOT รู้สึกเจ็บแทนทรอนซ์ที่อยู่ๆอเมทิสกลายเป็นอความารีนคนรักของแพทริกT^T~
    #2,106
    1
    • #2106-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:36
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2106-1
  10. #2087 Eclair!!~ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 00:42
    สนุกมากกกกกกก
    แต่รับไม่ได้ที่นางเอกจะคู่กะแพทริกซ์
    มันปวดใจเกินไป ฮรืออออ~
    มันทรมานแทนพระเอกจริงๆนะ TTOTT
    แต่จะให้นางเอกมาคู่กะพระเอก ก็สงสารแพทริกซ์อีก ฮีมาก่อนอ่ะนะ
    โอ้ยยย สงสารทุกคนเบย คู่ของมารีอาก็ด้วย ฮรือออ
    ติดตามต่อค่า!!!
    ปล. ชอบคู่ของแพตตีกับโซลมากเบย มันฟินแบบมึนๆ 5555
    #2,087
    1
    • #2087-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:52
      โหยติดตามทุกคู่จริงๆ (ดีใจ มีคนนึกถึงคู่อื่นๆนอกจากคู่หลัก555) รอลุ้นต่อไปนะคะ มีให้ลุ้นอีกเยอะ ! ^^ ขอบคุณสำหรับเม้นค่า
      #2087-1
  11. #2020 Ddddd (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 13 กันยายน 2558 / 16:46
    สนุกมากจ้า อินๆๆๆๆ 55
    #2,020
    1
    • #2020-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      23 กันยายน 2558 / 16:09
      5555 อ่านโหดมาก จบภาค1เลย
      #2020-1
  12. #1895 ♣ Himeji_Hime ♣ (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2558 / 14:23
    พึ่งอ่าน เรื่องนี้สนุกมาก อ่านแล้วมีทั้งตลก เศร้า ตื่นเต้น ความรัก ชอบมากๆเลยค่ะ ไรเตอร์แต่งเก่งมาก
    #1,895
    1
    • #1895-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      11 พฤษภาคม 2558 / 09:50
      โอ้ ดีใจที่ชอบนะคะ ไรท์ไม่ได้แต่งเก่งขนาดนั้น55 แต่ความบันเทิงมีแน่นอน เพราะเป็นคนรั่วโดยพื้นฐาน55555
      #1895-1
  13. #1860 nutji (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 11 เมษายน 2558 / 13:33
    เพิ่งเข้ามาอาน ชอบมากก สู้ๆนะไร้ท์
    #1,860
    1
    • #1860-1 บาบิQ(จากตอนที่ 30)
      12 เมษายน 2558 / 19:40
      ขอบคุณค่า XD
      #1860-1
  14. #1800 Suwanan Chen (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 มีนาคม 2557 / 20:04
    ชอบมากอ้ะ น่ารักมากเนื้อเรื่องคือเเบบเจ๋งฟินมากอัพต่อน่ะเขียนสนุกมากๆเลย เป็นกำลังใจจจจจจ อยากอ่าน55555
    #1,800
    0
  15. #1636 หญิงมุก (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 11:56
    ติดตามมมมมมมมม
    #1,636
    0
  16. #1632 SheetahG (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 05:12
     นางเอกดีน๊ออ ในใจมีทรอนซ์ ข้างกายมีแพททริกซ์  > <
    #1,632
    0
  17. #1595 THe WiND (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 09:48
    กรี๊ดดดดดด แพททริก
    #1,595
    0
  18. #1558 ิbellz (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 13:13
    แต่งต่อไปเรื่อยๆนะ ไรเตอร์~~~~~~~~~~~~~



    เป็นกำลังใจ จะคอยตามอ่านไปเรื่อยๆเลยจร้า จ๊วฟๆๆ รักไรเตอร์เกินนน 555
    #1,558
    0
  19. #1518 SuperNova (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 00:24
      จะติดตามค่ะ  พึ่งเจอและได้เข้ามาอ่านเรื่องนี้วันนี้  นั่งอ่านแบบไม่ลุกไปไหนเลยค่ะ   ติดหงอมแหงม  แฮะๆ ชอบทรอน สงสารแพท  เฮ้อ   ขอบคุณนะค่ะที่แต่งนิยายสนุกๆให้อ่าน ขอบคุณจริงๆค่ะ ^^
    #1,518
    0
  20. #1476 DeviL (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 01:12
    อยากอ่านใจแทบขาด มีอัพไวไวนะค่ะ ภาค 2
    #1,476
    0
  21. #1475 Gaanseob'z (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2554 / 20:28
    ไรเตอร์ ถ้าไม่รีบมาต่อละ โกรธจริงด้วยน่ะ
    #1,475
    0
  22. #1474 pang 28828 (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2554 / 16:06
     สู้ๆนะค่ะ อยากอ่านภาค2ต่อไวๆ ค่ะ
    เหมือนจะค้างยังไงไม่รุ้
    เที่ยวให้สนุกน่ะค่ะไรเตอร์

    #1,474
    0
  23. #1471 [P]a[t] (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 18:39
    อ้ากกก
    เหมือนหนังหลายภาค ต่อเยยย 555
    มีตัวอย่างก่อนด้วย >_<
    อยากอ่านต่อแล้วค่า
    จะรอหลังปีใหม่น้า สู้ๆๆ
    #1,471
    0
  24. #1464 HotTest&PriMadonna (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 15:46
    กรี๊ดเถอะค่ะ ยังรออยุ่ตรงนี้เสมอนะค่ะ

    แต่ว่าเริ่มอยากเป็นนางเอกตะหงิดๆ

    เพททริกก็น่ารัก ทรอนก็มาดเท่

    แบ่งให้เค้าซักคนได้มั้ยอ่าาาาา

    >_____<
    #1,464
    0
  25. #1463 Spicule (จากตอนที่ 30)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 13:57
    อัพต่อจ้าๆๆๆ หลังปีไหม่ช้าไปเปล่า ตอนนี้อยากหั้ยทรอนเปงพระเอก
    แต่ลดความเยนชาบ้างก้อดี555
    #1,463
    0