The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 29 : The Keyz 29 ความรัก...?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,701
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[29]

            ภายในห้องทรงสี่เหลี่ยมขนาดใหญ่ ประกอบไปด้วยชุดโต๊ะและโซฟาไม้ ตั้งอยู่ใกล้เตาผิงที่มีเปลวไฟโชนแสง มอบความอบอุ่นภายในห้อง แม้หน้าต่างบานใหญ่จะเปิดอ้ารับลมเย็น ก็มิได้ทำให้ร่างทั้งสามสะท้านหนาว เงาร่างคนสามคนสะท้อนบนกำแพงห้อง สงบนิ่ง ไร้การเคลื่อนไหว

 

ฉันต้องขอโทษพวกเธอ ที่ทำให้เรื่องเลยเถิดมาถึงขนาดนี้เสียงหวานทรงพลังเปรยขึ้นเนิบๆ เรียกสายตาสีแดงเพลิงของคนทั้งสองที่นั่งเผชิญหน้า โดยมีโต๊ะทำงานสีดำเงาวับคั่นตรงกลาง

 

            นัยน์ตาสีชาอ่อนเบือนไปสบกับดวงตาทั้งสองคู่ ก่อนจะหยุดที่ดวงหน้าหวานละมุนของอะความารีน แม้อยู่ในชุดเดรสสีขาวเรียบๆ แต่ร่างนั้นขับเสน่ห์ให้คนมองอยากหันกลับไปมองแล้วมองอีก

 

            พลังสร้างอำนาจ ยิ่งแข็งแกร่ง ยิ่งเป็นที่สะดุดตา

ความงามที่ชวนให้ลุ่มหลง สัมผัสของกลิ่นไอเวทย์ของธาตุ ดิน น้ำ ลม ไฟ ปะปนกันจนเป็นกลิ่นหอมหวน ไม่ว่าใครก็อยากจะครอบครองพลังวิเศษนี้

 

หลังจากการตายของเธอเมื่อสองปีก่อน ฉันได้เรียกผู้ใช้เวทย์ดิน น้ำ ลม ไฟ บริสุทธิ์มาทำพิธีประกอบกล่องเวทมนตร์ชิ้นใหม่ให้เธอสตรีร่างเล็กปราดมองร่างตรงข้ามที่ขยับตัวน้อยๆ ภายใต้กรอบแว่นสีทอง หล่อนเพ่งดวงหน้าใสเนียนของหญิงสาวอย่างพินิจพิจารณา และคนที่ร่ายเวทย์ซ่อนพลังให้เธอ คือเซอร์ ออกัส ฮีลเลอร์

 

            เมื่อเอ่ยนามบุรุษที่ถูกกล่าวถึงอีกคน บุรุษคนเดียวในห้องก็ขยับตัวเล็กน้อย แล้วหันไปมองสบสายตากับคนรักที่หันมามองก่อน

 

ท่านออกัสปิดผนึกเวทย์ด้วยตัวของท่านเอง?”แพทริกซ์กระซิบแผ่ว รู้สึกเครียดในใจ เพราะแม้แต่ท่านพ่อของอะความารีนยังร่วมลงมือในภารกิจลับนี้ด้วย มันคงไม่ใช่เรื่องเล็กๆ

 

ท่านพ่อ?”เสียงหวานย้ำคำ นึกถึงบุรุษนัยน์ตาสีแดงเพลิงที่อยู่ในความฝัน คนที่ยืนระบายยิ้มและมอบความอบอุ่นให้เธอ

 

หลังจากนั้นเธอก็ถูกลบความทรงจำ และป้อนความจำใหม่ในนามสาวน้อย อเมทิสต์ ออกไปปะปนกับนักเรียนภาคสามัญเพื่อที่เราจะได้ดูแลอย่างใกล้ชิดอาจารย์ใหญ่เปรยต่อ น้ำเสียงมั่นคง ไพเราะน่าฟัง และได้มอบหมายให้ เอลี่ เจ้าหน้าที่ความมั่นคงแห่งแคปริคอร์นเลี้ยงดูมาตลอดสองปี

 

            แม้แต่ป้าเอลี่ คนนั้นยังเป็นผู้ใช้เวทย์ อย่างนั้นหรือ

อะความารีนกระพริบตาถี่ๆ ไล่ความมึนงง

            คิดว่าตนไร้ญาติขาดมิตร พ่อแม่จากไปนานแล้ว มีเพียงป้าเอลี่ที่เลี้ยงดู

แต่ไหงกลับกลายเป็นว่า พ่อแม่ยังอยู่ดี ส่วนป้าคนนั้นกลับไม่ใช่ญาติคนเดียวอย่างที่คิด?

 

            เด็กสาวรับรู้ถึงมืออุ่นๆที่เอื้อมมากุมไว้ เมื่อมองเห็นดวงหน้าคมคายของใครบางคนที่ระบายยิ้มให้กำลังใจ หัวใจก็พลันสงบลง พยายามลำดับความคิดใหม่

 

ส่วนนักศึกษา ชาร์ลีน ตัวจริงนั้นถูกส่งไปยังโทรปิคอร์น เพราะเธอมีเชื้อสายภูตปีศาจ ฉันจึงมอบภารกิจสืบข่าวจากวงใน พวกเราเพิ่งได้รับข่าวจากหล่อนว่าโทรปิคอร์นมีการเคลื่อนไหว

 

            เสียงหวานนั้นเหมือนค่อยๆแผ่วเบาลงไป หัวสมองตอนนี้คล้ายจะปฏิเสธการรับรู้

เรื่องทุกอย่าง มันถูกกำหนดไว้แล้วตั้งแต่ต้น

ไม่ใช่ความบังเอิญ หรือโชคชะตาฟ้าลิขิต

ทุกอย่างนั้นดำเนินไปตามแผน ของสตรีสูงศักดิ์ตรงหน้า

 

            แต่สิ่งที่อยู่นอกแผนคือความรู้สึกของอะความารีนในนามอเมทิสต์ ที่ไปหลงรักเจ้าชายน้ำแข็งจอมเย็นชา

 

            เอี๊ยด..

เสียงประตูไม้เปิดออก ตามมาด้วยร่างกลุ่มคนจำนวนหนึ่งก้าวผ่านขอบประตูเข้ามาบริเวณห้องแล้วหยุดเรียงกันเป็นแถวหน้ากระดาน ไล่จากซ้ายไปขวาโดยมี ทรอนซีรา มารีอา ราล์ฟเฟ การ์มี โซล แพทตี้และโรสเซลล่าที่เดินปิดท้าย

 

อะความารีนกวาดสายตามองทุกคนอย่างอึ้งปนทึ่ง สบตาสีฟ้าเทาของเพื่อนรักที่ยักคิ้วมาให้พร้อมรอยยิ้มกว้าง อีกทั้งยังสองคนที่ยืนขนาบข้างนั้นดูแข็งแรงดีไม่มีการบุบสลาย แล้วเลื่อนสายตาไปหยุดที่ดวงหน้าคมคายหล่อเหลาที่นิ่งราวรูปสลัก นัยน์ตาสีเข้มมองตรงไปข้างหน้าอย่างสงบ ก่อนที่เสียงอาจารย์ใหญ่จะดังขึ้นเรียกความสนใจให้หันกลับไปมอง

 

พวกเธอมาก็ดีแล้วเสียงหวานดูจะสูงขึ้น ดวงหน้าเล็กระบายยิ้ม ทรอนซีรา ราล์ฟเฟ โรสเซลล่า ฉันขอมอบหมายภารกิจให้พวกเธอคุ้มกันอะความารีนไปยังคฤหาสน์ฮีลเลอร์ ณ เมืองโรสควอตซ์ เริ่มเดินทางในอีกสองวันข้างหน้าอ้อ แน่นอนเธอด้วย แพทริกซ์

 

            คนถูกมอบหมายมองหน้ากัน ดวงสีหน้าและอารมณ์ที่หลากหลาย

เดี๋ยวเดี๋ยวก่อนค่ะอาจารย์คนถูกคุ้มกันยกมือหย็อยๆ หมดภาพลักษณ์ของอะความารีน ทายาทคนสำคัญของตระกูลฮีลเลอร์ที่ราล์ฟแอบหลุดขำออกมาเบาๆ นี่มันยังไม่ปิดภาคเรียนไม่ใช่หรอคะ แล้วทำไมถึงต้องกลับบ้าน

 

            ท่านอาจารย์นิมฟอริด้าขยับยิ้ม นึกเอ็นดูกับท่าทางเป็นกังวลปนตื่นเต้นของเด็กสาว

จากนี้เธอต้องได้รับการฝึก

 

ฝึก!!”หญิงสาวคนสำคัญเบิกตาค้าง ไม่สนสายตาปรามๆเรื่องมารยาทจากมารีอา และเสียงหัวเราะที่กลั้นไม่อยู่ของราล์ฟ

 

อย่าลืมว่าพลังในตัวเธอตอนนี้ไม่ธรรมดา เธอยังไม่รู้จักควบคุมมัน ดังนั้นนี่เป็นเหตุผลที่ฉันเรียก แพทริกซ์ผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟ ทรอนซีราผู้ใช้เวทย์ธาตุน้ำ โรสเซลล่าผู้ใช้เวทย์ธาตุดิน เป็นคณะคุ้มครองเธอกลับบ้าน แล้วทำการฝึก

 

ขออนุญาติครับเสียงทะเล้นเอ่ยขัดขึ้นพร้อมมือที่ยกขึ้นสุดตัว เรียกสายตาดุจากทายาทไทรีนอลที่ยืนอยู่ข้างๆ คือผมก็เข้าใจอยู่ว่าแพทริกซ์ไฟ ทรอนซีราน้ำ โรสเซลล่าดิน แต่ๆๆ อาจารย์คงเข้าใจผิด ผมน่ะธาตุเทียมไฟฟ้านะครับ ไม่ใช่ลม

 

            อาจารย์นิมฟอริด้าหัวเราะออกมาเบาๆ พยักหน้ารับคำ

ฉันรู้ แต่จากการแข่งขันมันพิสูจน์ได้ว่าเธอจะสามารถปกป้องอะความารีนได้ดีพอ ภารกิจนี้เธอเหมาะสมที่สุด เด็กจากบ้านตระกูลครอสเป็นโพรเทกเตอร์ที่มีชื่อเสียงทั้งนั้นจริงไหมจ้ะ

 

            คนถูกชมลดมือลงเกาหัวแกรกๆ อับจนด้วยคำพูด ทำสีหน้าปั้นยาก

อีกอย่างเธอสามารถสอนให้อะความารีนฝึกทักษะด้านความเร็วได้ ทดแทนพลังลมเสียงหวานเปรยสมทบส่วนพวกเธอที่เหลือจะได้รับมอบหมายให้คุ้มกันโรงเรียน ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานจะต้องเกิดเรื่องวุ่นวายแน่

 

            การ์มี โซล มารีอา และแพทตี้พยักหน้ารับคำ

 

ผมไม่เห็นด้วยเสียงทุ้มลึกทรงพลังดังขึ้นจากร่างบุรุษผู้ครองนัยน์ตาสีโลหิต เรียกตาสีชาอ่อนไปสบแล้วเลิกคิ้วเป็นเชิงถาม ทำไมอะความารีนจำเป็นต้องฝึก เธออาจได้รับอันตรายได้

 

            กระแสความห่วงใยเจือในน้ำเสียงทำให้บรรยากาศในห้องวาบหวามและตึงเครียดปนๆกันไป บุรุษเลือดร้อนที่ยืนกรานจะปกป้องหญิงที่ตนรักสุดชีวิต ทุกคนรับรู้ถึงความรู้สึกนั้น หากแต่..

 

โทรปิคอร์นรู้การเคลื่อนไหวของเราแล้วสตรีร่างเล็กเผยสีหน้ากลัดกลุ้ม ดวงหน้าหวานดูอิดโรยราวกับเหนื่อยล้าเต็มทน ถ้าไม่เร่งเรียนรู้ที่จะควบคุมพลังในตัว อะความารีนจะยิ่งตกอยู่ในอันตราย

 

            ความกดดันประหลาดแผ่คลุมทั่วห้อง ทุกคนนิ่งเงียบรับรู้ถึงพลังในกายที่แล่นพล่าน สงครามครั้งใหญ่กำลังจะอุบัติ และกุญแจดอกสำคัญที่จะนำมาซึ่งชัยชนะ อยู่ในเงื้อมมือผู้หญิงตัวเล็กๆคนหนึ่งที่นั่งช้อคค้างราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่างไปแล้ว

 

ถ้าหากอะความารีนเป็นอะไรไปเสียงทุ้มลึกเปรยทิ้งท้าย นัยน์ตาคมกริบจ้องนิ่งฉายแววเอาจริง ผมจะกลับมาทวงความรับผิดชอบ

 

            สตรีผู้ดำรงตำแหน่งสูงสุดในห้องกระดกยิ้ม ทอดมองชายหนุ่มตรงหน้าอย่างนึกโกรธปนเอ็นดู สายตาของเธอมองไม่ผิด ตั้งแต่วันแรกที่เขาก้าวเข้ามาในโรงเรียน ตาสีแดงเพลิงที่ฉายชัดถึงความเป็นผู้นำ เป็นที่พึ่งพาได้ทำให้เขาได้เป็นประธานนักเรียนแห่งสภาโรงเรียนได้ในเวลารวดเร็ว แม้จะปล่อยให้อารมณ์อยู่เหนือเหตุผลไปหน่อย แต่ข้อนี้ต้องใช้ประสบการณ์ ไม่เร็วก็ช้าคนตรงหน้าจะต้องได้เรียนรู้อย่างแน่นอน

 

            ตาสีชาอ่อนเบือนไปสบกับดวงตากลมโตคู่สวยของเด็กสาวข้างๆร่างหนา

คนที่มีอำนาจสามารถทำได้ทุกอย่าง ถ้าอำนาจนั้นตกไปอยู่ในคนโลภ เห็นแก่ตัว มันจะถูกใช้ไปในทางลบ ในทางกลับกันถ้ามันถูกใช้ไปในทางที่ดี จะเกิดประโยชน์มหาศาลให้กับอีกหลายชีวิต

 

            ร่างบางขยับตัวเมื่อถูกจ้อง แต่กระนั้นก็ไม่ได้หลบสายตา ตากลมโตคู่เดิมสะท้อนวูบ

 

อะความารีน เธอเท่านั้นที่จะควบคุมอำนาจเหล่านั้นได้มีเพียงเธอคนเดียวเท่านั้น

 

 

            หลังจากที่ร่างอาจารย์ใหญ่ก้าวผ่านบานประตูออกจากห้องไป ทั้งห้องก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว บทสนทนาจึงถูกเปิดโดยคนที่ชอบพูดมากที่สุด ณ ที่นี้

 

ชาร์อะความารีน เป็นไงบ้าง รู้สึกยังไงตอนนี้ เจ็บรึเปล่า?”ราล์ฟพุ่งตัวเข้ามาพอๆกับฉันที่ลุกขึ้นจากเก้าอี้ กำลังจะรับกอดจากเพื่อนที่คิดว่ามันตายไปแล้วในสนามแข่ง แต่บุรุษข้างๆฉันกลับรั้งร่างนั้นไว้ ไม่ให้ขยับ

 

แพทริกซ์ นายต้องรู้จักแยกแยะนะว่าฉันไม่ได้คิดอะไรเกินเลยราล์ฟหรี่ตาลง ตาสีฟ้าเทาสั่นริกๆ

 

ท่านพี่ฉันเอ่ยเรียกพร้อมส่งสายตาอ้อนวอน ในที่สุดมือหนานั่นก็ยอมปล่อยร่างราล์ฟ ทันทีที่ถูกปล่อย ฉันก็เป็นฝ่ายเข้าไปกอดเขาก่อน

 

แกรอดได้ไงราล์ฟเฟฉันพูดเสียงอู้อี้ รู้สึกยินดีจนน้ำตาแทบไหล วินาทีนั้นฉันคิดว่าฉันเสียเพื่อนที่ดีที่สุดคนนึงไปแล้วตลอดกาล

 

คนมันดวงแข็งอะนะ ถ้าคนหล่ออย่างฉันตายไปสาวๆบนโลกคงจะเฉาตายคนชอบพูดโม้ไปว่อน เมื่อสบตากับบุรุษตาสีเพลิงที่เขาฉลาดพอที่จะแปลความหมายที่ดวงตาคู่นั้นต้องการจะสื่อ จึงต้องยึดหลักเอาตัวรอดเปรยประโยคถัดไป ง่า ยกเว้นเธอคนนึงละกัน

 

อยากตายก็ตายไปคนเดียว ไม่ใช่ลากคนอื่นไปด้วยการ์มีอดแขวะไม่ได้ ฉันจึงคลายอ้อมกอดจากราล์ฟแล้วมองหน้าคนพูด นึกขอบคุณที่พวกเขายังมีชีวิต

 

ฉันเห็นตั้งแต่วันแรกแล้ว ดวงชะตาของเธอ เกิดมาเพื่อเป็นฮีลเลอร์แพทตี้เปรยเรียบๆ ฉันยิ้มนิดๆ ก่อนหน้านี้เธอเคยบอกฉันแล้วแต่ ก็นั่นแหละ ใครจะไปเชื่อว่าฉันไม่ได้เกิดมาเพื่อตามช้อน?  

 

ตกลงว่า เธอคืออะความารีนสินะมารีอาขัดขึ้น ทำให้บรรยากาศในห้องพลันตึงเครียดไปในทันใด แต่ยังไม่ได้ตอบอะไร ท่านพี่ก็เข้ามาดึงมือฉัน

 

ทักทายกันเสร็จแล้ว ฉันขอตัวพาควีนของฉันไปพักผ่อนสิ้นเสียง ท่านพี่ก็พาฉันออกไปจากห้อง ซึ่งฉันทำปากขมุบขมิบกับราล์ฟอย่างรัวเร็วไว้แล้วว่า ไว้เดี๋ยวค่อยคุย

 

            หลังจากร่างทั้งสองก้าวพ้นบานประตู ราล์ฟกับมารีอาก็หันมามองหน้ากัน พร้อมใจกันเหลือบมองบุรุษอีกคนที่ยังคงยืนนิ่งราวรูปสลัก ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์จนติดจะเย็นชา

 

            เฮ้อเกราะน้ำแข็งบางๆ ถูกสร้างขึ้นมาอีกแล้ว

 

 

            หลังจากได้กลับเข้าไปในห้องพักอีกครั้ง ได้มองจนทั่วแล้วก็พบว่าการตกแต่งเรียบๆง่ายๆ ยังคงเหมือนเดิมไม่ผิดเพี้ยนไปจากเมื่อสองปีก่อน จะมีก็แต่ดอกกุหลาบสีขาวช่อใหญ่หลายช่อที่ถูกนำมาวางไว้ตามโต๊ะเล็กข้างเตียง ขอบหน้าต่าง มุมห้อง จนทำให้ทั้งห้องดูแคบลงถนัดตา

 

            อะความารีนมองตามบุรุษร่างหนาที่เดินตรงไปยังหน้าต่าง มือหนาเลื่อนผ้าม่านให้ออกไปด้านข้าง ผลักบานหน้าต่างขึ้นไป ปล่อยให้แสงจันทร์เข้ามาเป็นแสงสว่างสลัวๆภายในห้อง

 

            แล้วเจ้าของร่างเดิมก็หันกลับมาส่งยิ้ม พร้อมเดินเข้ามาเกือบจะชิดตัว ร่างบางเอียงคอนิดๆเป็นเชิงถาม

 

ให้เกียรติเต้นรำกับผมนะครับอะความารีน ฮีลเลอร์เสียงทุ้มนุ่มนวลถูกเปล่งจากริมฝีปากเรียว ฟังดูมีเสน่ห์ สายตาอ่อนโยนราวกับจะหลอมทุกสิ่งอย่างตรงหน้าให้เหลวเป็นน้ำ ร่างนั้นผายมือพร้อมโค้งตัวคำนับอย่างให้เกียรติ

 

            คนถูกขอเต้นรำยอบกายลงช้าๆ ตาคู่โตไม่ได้ละจากสายตาน่ามองตรงหน้า ริมฝีปากอวบอิ่มระบายยิ้มน่ารัก ทำให้คนมองหลงเข้าไปในมนตร์เสนห์อย่างไม่อาจถอนตัว

 

ได้ค่ะ^^”

 

            มือเรียวเล็กข้างหนึ่งเลื่อนขึ้นทาบลงบนบ่ากว้างของร่างบุรุษตรงหน้า ขณะที่อีกข้างวางประกบบนมือหนาที่ยกรอไว้อยู่แล้ว

 

            นัยน์ตาสีแดงสดประสานกันแน่นิ่ง ใช้เสียงลมและเสียงหัวใจเป็นดนตรีบรรเลง เท้าคนคนตัวเล็กกว่าขยับไปตามคนตัวหนา ที่พาร่างบางเล็กขยับพลิ้วราวกับมีปีก

            หลังจากที่มือหนายกขึ้นสูง พาร่างบางให้หมุนรอบตัวเองได้สองสามรอบ เจ้าตัวก็ดึงร่างนั้นเข้ามาแนบชิด พร้อมเปลี่ยนจังหวะเป็นช้าลง ผ่อนคลาย โดยที่คนในอ้อมกอดก็พิงซบอกกว้าง แนบแก้มเนียนชิดเข้าหาไออุ่น

 

ไม่คิดเลยว่าจะมีวันนี้เสียงทุ้มลึกมีเสน่ห์ดังขึ้นแผ่วๆ เรียกนัยน์ตากลมโตสดใสขึ้นมาช้อนสบวันที่ได้เห็นหน้าเธออีกครั้ง

 

ท่านพี่เมื่อเห็นตาคมกริบฉายรอยอาวรณ์ รอยยิ้มบนดวงหน้าคมคายนั้นดูเศร้าสลด บ่งบอกว่าสองปีที่ผ่านมาเขาทนเจ็บปวดมามากเพียงใด ภายในใจอะความารีนรู้สึกปวดร้าวยิ่งกว่า มารีน่าขอโทษที่ทิ้งท่านไว้คนเดียว

 

            ดวงหน้าคมคายก้มลงพิงบ่าเล็กๆของร่างบางในอ้อมกอด กลิ่นหอมอ่อนๆลอยกรุ่นจากร่างนั้นทำให้รู้สึกเคลิบเคลิ้ม ความไม่สบายใจพลันมลายหายไปหมดสิ้น ตาสีเพลิงหลุบลงต่ำรับรู้ถึงสัมผัสนุ่มนิ่ม รับรู้ถึงการมีตัวตนของคนรัก เขาไม่ต้องการสิ่งใดมากกว่านี้อีกแล้ว

 

อย่าให้ฉันต้องอยู่โดยไม่มีเธออีกเลยนะ

 

            สิ้นเสียงทุ้มลึก บรรยากาศในห้องก็ถูกปกคลุมด้วยอารมณ์รัก แม้โดยปราศจากคำพูดแต่เสียงหัวใจของคนสองคนก็สามารถรับรู้ได้ เสียงหัวใจที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกันไม่ผิดเพี้ยน

 

            นัยน์ตากลมโตสีแดงสดเบือนออกไปมองนอกหน้าต่าง เป็นคืนที่ไร้แสงดาวระยับประดับท้องฟ้า มีเพียงดวงจันทร์ลอยเด่นอยู่อย่างโดดเดี่ยว เคว้งคว้าง กับลมหนาวที่ลอยพัดเข้ามาทางขอบหน้าต่าง

 

            ถ้าฉันหายไป นายจะคิดถึงไหม 

         ถ้าเธอหายไปฉันจะรู้สึกดีมาก

หวังว่าจะเป็นอย่างนั้น

ทรอนซีรา คนที่ดีแต่สร้างเรื่อง จะไม่อยู่กวนใจนายอีกต่อไป

 

            ฉันค้นพบแล้วว่าแสงสว่างบนท้องฟ้านั้น อยู่ไกลเกินกว่าจะไขว่คว้า ไม่ว่าจะพยายามแค่ไหนที่จะคว้ามา สุดท้ายในมือก็พบแต่ความว่างเปล่า

            คงทำได้เพียงมองจากที่ไกลๆ

 

            นัยน์ตาคู่เดิมตัดใจละจากภาพธรรมชาติตรงหน้าด้วยการหลุบซ่อนภายใต้เปลือกตา ไออุ่นที่ชิดใกล้ช่วยคลายความหนาวเหน็บของลมเย็น หากแต่ไม่สามารถลบความหนาวยะเยือกภายในใจได้

 

            แสงสว่างนั้นไม่ว่าจะไกลกันแค่ไหน จะเฝ้ามองอยู่เสมอ จากที่นี่ ตรงนี้

จรดลึกในหัวใจ ไม่มีวันลืม

 

 

            ห้องสีขาวสะอาดพร้อมเครื่องตกแต่งครบชุด อาบด้วยแสงจันทราที่ทอแสงผ่านขอบหน้าต่างที่เปิดอ้า เงาของร่างบุรุษผู้ยืนพำนักพิงขอบหน้าต่างทอดยาวลงบนพื้นพรม เรือนผมสีเงินสะบัดพลิ้วรับแรงลม นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้ม นิ่งลึกยิ่งกว่าท้องฟ้ายามรัตติกาลนั้นจับจ้องไปยังสิ่งที่ลอยเด่นอยู่บนฟากฟ้า

 

            โดยปราศจากแสงดาว ดวงจันทร์ก็สามารถทำหน้าที่มอบความสว่างให้แก่สิ่งมีชีวิต

            แม้ไม่มีดาว ดวงจันทร์ก็สามารถฉายแสงได้

 

            ดวงหน้าคมคายราวรูปสลักนั้นเรียบเฉย จมดิ่งอยู่ในห้วงความคิด ปากเรียวเม้มเป็นเส้นตรง ไร้การเคลื่อนไหวใดใดในห้อง

            ตาสีทะเลลึกหลุบต่ำลง ข่มอารมณ์บางอย่างที่ทำให้ข่มตานอนไม่หลับ มันเป็นความอัดอั้นในอก ความหงุดหงิดสับสน และเจ็บปวดความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจ

 

เธอว่าไงนะ..

ฉะ...ฉัน...ว่าไงหรอ ? ^ ^”

เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่ไม่รู้เรื่อง หรือเป็นใครที่ไหนไม่รู้และบังเอิญมาที่นี่ได้..?”

ง่า...ฉันว่าอันหลังๆดูเหมาะกับฉันดีนะ ฮ่าๆๆๆ~TOT”

 

            ตั้งแต่วันแรกที่เจอ เธอคนนั้นสามารถทำให้อารมณ์นิ่งๆของเขาเริ่มไม่คงที่อีกต่อไป นัยน์ตาสีอเมทิสต์คู่นั้น สดใสเปล่งประกายทักทายกลับมาเสมอ

 

พูดว่าอะไรนะ

ฉันบอกไปแล้ว แต่ ว้า นายไม่ได้ยินซะแล้ว ก็เพราะเอาแต่แกล้งหลับอะนะ เลยอ่านปากฉันไม่ออกหรอก^^”

ฉันรักนาย...ใช่รึเปล่า พอดีฉันแอบดูอยู่

..บ้า!! ฉันพูดว่า ฉันชอบกินเฟรนฟรายด์ต่างหาก!!=[]=//”

 

            เป็นคำแก้ตัวที่งี่เง่าสิ้นดี

ริมฝีปากเรียวขยับยิ้มนิดๆที่มุมปาก ก่อนจะชะงักแล้วถอนใจอีกครั้งที่ปล่อยให้ใครบางคนเข้ามาครอบงำความคิดอีกแล้ว

           

อะความารีน ฮีลเลอร์

เด็กสาวที่หล่นลงมาทับบนตัวเขาในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ขณะที่อารมณ์ความคิดของเขานิ่งสงบที่สุด

เธอเข้ามาป่วน ทำให้ความรู้สึกที่เคยคิดว่าควบคุมได้ดี สูญเสียการความคุมอย่างไม่เป็นท่า

 

สายตานั้นที่ปกป้องคนที่เธอรัก ฉายแววเด็ดเดี่ยวไม่ลังเล ตาคู่นั้นเป็นแบบเดียวกันรึเปล่า ในวันนี้ จากที่เป็นคนคร่าชีวิตเธอเมื่อสองปีก่อน กลับกลายเป็นคนที่เธอปกป้องแทน

            ดูเหมือนจะไม่มีเหตุผลที่จะเกลียดเธอได้ลงนอกจากนิสัยส่วนตัวที่ขยันหาเรื่องให้เขาตามแก้นั่น

 

            ยังมีอีกอย่างในเมื่อเธอคิดจะกลับไปหาคนรัก ทำไมจะต้องมองกลับมา

แม้ในเวลาที่เธอมอบจูบให้กับแพทริกซ์ เธอยังละสายตาจากเขาไม่ได้

 

            งี่เง่าสิ้นดี..

ดวงหน้าเจ้าชายน้ำแข็งพลันอ่อนลงโดยไม่รู้ตัว หัวใจเต้นอย่างมีหวังก่อนจะแปรเป็นสงบตามเดิม

 

แม้ไม่มีดาว ดวงจันทร์ก็สามารถฉายแสงได้

แต่ท้องฟ้านั้นดูหม่นลงถนัดตา ดาวจะรู้ไหมว่ามันสำคัญขนาดไหน

 

            ก๊อกๆ

 เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนจะปรากฏเป็นเงาร่างบางสมส่วนที่เบียดแทรกผ่านบานประตู กวาดตามองหาร่างเจ้าของห้อง ก่อนที่สีหน้าจะผ่อนคลายเมื่อพบร่างชายหนุ่มที่ยืนนิ่งพิงขอบหน้าต่าง

 

ทรอนซ์…”มารีอาพาร่างมาหยุดตรงหน้าร่างเพื่อนชาย ตาสีชาอ่อนสั่นไหววูบหนึ่งก่อนจะค่อยๆสงบลง

 

“…”ไร้เสียงตอบรับจากเจ้าของนาม ดวงหน้าหล่อเหลายังคงทอดมองออกไปนอกหน้าต่าง ลมที่ตีเข้ามาไม่ได้ส่งผลกระทบกับร่างหนานั้นแม้แต่น้อย ตาคมกริบดูเลื่อนลอยยากจะหยั่งถึง

 

ฉันขอถามนายตามตรงหญิงสาวสูดอากาศเข้าเต็มปอด ดวงตาฉายแววแน่วแน่แม้ในใจจะลังเลอยู่ไม่น้อย นายชอบอะความารีนใช่ไหม

 

“…”เจ้าชายน้ำแข็งยังคงรักษาสีหน้าได้ดี นัยน์ตาสีเข้มตวัดมามองคู่สนทนาเงียบๆแต่ไม่ได้ให้คำตอบ

 

ไม่เป็นไร นายไม่ต้องบอกฉันก็ได้ แต่ถ้าสายตาฉันมองไม่ผิด…”ตาสีชาอ่อนหรี่ลงนิดๆพร้อมรอยยิ้มที่มุมปาก นายหลงรักอเมทิสต์ สาวน้อยคนนั้น

 

            ตาคมกริบปราดมองเพื่อนสาวอย่างดุๆ ก่อนจะเบือนหน้าออกไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง ทำให้คนเปรยยิ้มไม่หุบ เสมองออกไปข้างนอกบ้างราวกับจะค้นหาว่ามีอะไรน่าสนใจคนข้างๆถึงได้จ้องนักจ้องหนา

 

รู้ไหม อัญมณีถึงจะเปลี่ยนรูป เปลี่ยนสี แต่เนื้อเดิมมันไม่เคยเปลี่ยน ไม่ว่าจะเป็นอเมทิสต์ หรืออะความารีน มันก็คืออัญมณีเสียงหวานเปรยเนิบๆต่อไป ไม่ใส่ใจกับแววตาดุกร้าวของคนข้างๆตัว ของที่ต้องการ ไม่ว่าใครก็ต้องต่อสู้เพื่อให้ได้มันมา การนิ่งเฉยมองดูสิ่งของสำคัญหลุดลอยไป ระวังจะเสียใจทีหลัง

 

มารีอาเสียงเยียบเย็นไม่ต่างจากลมหนาวที่พัดมาเป็นระลอก

 

ฉันก็แค่มาพูดลอยๆไม่ต้องใส่ใจนักหรอกสาวเจ้ายักไหล่ เหลือบมองเสี้ยวหน้าของบุรุษผู้เย็นชา ที่ดูจะเกร็งขึ้นทันตา ปากเล็กได้รูปขยับรอยยิ้มอย่างพอใจ ฉันไปล่ะ ฝันดีนะ

 

            ตาคมกริบปราดมองตามหลังเพื่อนสาวที่เข้ามาพูดลอยๆใส่ไม่กี่ประโยคแล้วจากไป จนประตูสีขาวปิดสนิท ดวงตาสีทะเลลึกบังเกิดความแปรปรวนราวกับมีคลื่นโหมกระหน่ำก่อตัวขึ้นมาพร้อมพายุเฮอริเคน อารมณ์ที่เพียรจะให้สงบก็พังครืนลงด้วยคำพูดลอยๆนั่น!

 

รัก

คำนั้นไม่เคยอยู่ในหัว ไม่เคยคิดจะเอื้อนเอ่ย เพราะคนอย่างเขาไม่ควรจะมีคำคำนี้ นับแต่วันที่เกิดมา เขาไม่คู่ควรที่จะได้รับความรักจากท่านพ่อ ท่านแม่ หากพวกท่านรู้ว่าสิบเจ็ดปีให้หลัง เด็กน้อยที่พวกท่านพร่ำบอกว่ารักนั้นจะย้อนกลับมาทำลายทุกสิ่งให้พินาศ

            พวกท่านจะยังบอกว่า รัก เด็กคนนั้นอีกไหม…?

 

            ดวงตาคมกริบฉายรอยเจ็บปวดวูบหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนเป็นนิ่งเฉยตามเดิมเมื่อลมพัดเข้ามาปะทะร่าง ใจที่โอนเอนพลันมั่นคง รับรู้ถึงจุดยืนที่แน่ชัด ลมนั้นช่วยพัดเอาสติและการรับรู้ตัวตนของเขากลับคืนมา

 

            ถ้าเพียงแต่เขาไม่ใช่เจ้าชายทรอนซีราแห่งโซลิเซียร์

ผู้ที่เกิดมาพร้อมความหายนะและคำสาป ผู้ที่ไม่มีที่ว่างให้ใครขึ้นมายืนข้างๆ

บางที

 

            ทรอนซ์หลุบตาลงต่ำ ปล่อยห้วงความคิดสุดท้ายไปพร้อมกับเสียงหัวใจที่เต้นไม่เป็นจังหวะ

 

            บางทีเขาอาจจะเอื้อมมือคว้าไม่ให้อัญมณีนั้นหลุดลอยไป

 

 

            หลังจากก้าวพ้นบานประตูไม้สีขาว ร่างบางสมส่วนพลิกตัวก่อนจะก้าวเดิน แต่แล้วร่างเล็กของสตรีคนนึงก็ดึงความสนใจ เธอยืนพิงเสาหินสีขาว นัยน์ตาสีฟ้าดูเลื่อนลอยเสมองไปนอกหน้าต่างราวกับจมในห้วงภวังค์ แม้ว่ากำลังถูกจับจ้องร่างนั้นก็ไม่ได้รู้สึกตัว

 

ช้อกกี้พิงค์?”เสียงหวานทักขึ้นก่อนจะพาร่างไปหยุดยืนข้างๆ จับจ้องดวงหน้าหวานละไมที่ดูหมองลง

 

มารีอาน้ำเสียงสั่นเครือชวนเวทนา กับน้ำตาที่ไหลลงอาบแก้มอย่างรวดเร็ว บ่งบอกว่าภายในใจผู้หญิงตรงหน้านั้นปวดร้าวมากเพียงใด

 

ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่?”

 

นั่นสิคะ ทำไมฉันถึงมาอยู่ที่นี่

 

            ตาสีชาอ่อนเบือนไปสบกับคู่สนทนาที่ดูจะตีความหมายของเธอผิดไป แต่ดูเหมือนคนข้างๆจะต้องการพึ่ง เธอจึงหลับตาเสกชุดโต๊ะเก้าอี้พร้อมชาอุ่นๆขึ้นมา

เธอคงมีเรื่องอยากจะระบาย

 

ขอบคุณค่ะร่างบางทิ้งตัวลงบนเก้าอี้เบาะนิ่ม รับถ้วยชาจากผู้หญิงตรงหน้า เธอยังเห็นฉันเป็นเพื่อนอยู่ไหม มารีอา

 

            คนถูกถามชะงักกึก ก่อนจะเทน้ำชาลงในถ้วยต่อไปด้วยสีหน้าเรียบเฉย

ถ้าเธอยังคิดว่าฉันเป็นเพื่อนเธอ ฉันก็ยังคงเป็นเพื่อนเธอ พิงค์

 

ฮึก..”สาวน้อยคนข้างๆพยายามกลั้นสะอื้นสุดกำลัง น้ำใสๆไหลรินไม่ขาดสาย ทำให้มารีอาต้องเอื้อมมือไปปลอบ

 

เรื่องที่ผ่านมาแล้ว ก็ให้มันแล้วไปเถอะ อย่ายึดติดกับอดีตอีกเลย มันยิ่งจะทำให้หัวใจเธอทนไม่ไหวน้ำเสียงอ่อนโยนราวปลอบปละโลมชวนให้คนฟังรู้สึกอบอุ่น นัยน์ตาสีฟ้าสั่นระริกฉายแววซาบซึ้งใจ

 

ฉันผิดเองมารีอา ฉันทำร้ายทรอนซ์อย่างไม่น่าให้อภัย ทั้งที่เขาเปิดใจให้แล้วแท้ๆ…”ช้อกกี้พิงค์ระบายความในใจเป็นคำพูด เพราะคำสาปนั่น คืนนั้นฉันเห็นอีกหนึ่งร่างของทรอนซ์ มันเหมือนฝันร้าย ฉันไม่อาจอยู่ที่นี่ได้อีกต่อไป เลยเลือกที่จะขอท่านนิมฟอริด้าให้ลบความทรงจำให้

 

            มารีอาชะงัก พอเข้าใจคนร่างเล็กข้างๆถึงสาเหตุที่เธอจากไปเมื่อสองปีก่อน แต่มีบางเรื่องที่ไม่เข้าใจ..

 

แล้วทำไมเธอถึงกลับมา?”

 

“…ในวินาทีที่เขาจะลบความทรงจำของฉัน ฉันก็เกิดอยากเปลี่ยนใจ ในหัวมีแต่เรื่องทรอนซ์ ฉันเพิ่งค้นพบว่าฉันรักเขามาก มากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก ความรู้สึกนี้มันยังคงอยู่ เมื่อพบทรอนซ์ ฉันจึงรู้สึกได้..”

 

เฮ้อ…”มารีอาถอนหายใจ ยกมือขึ้นกุมขมับ กับเรื่องรักๆใคร่ๆชวนน่าปวดหัวตรงหน้า ไม่รู้ใครเล่นตลกอะไร เรื่องถึงได้กลับตาลปัตรแบบนี้

 

มารีอา เธอรู้ไหม อีกร่างของทรอนซ์คือปีศาจที่ฆ่าพ่อกับแม่ฉัน

 

“…!!!!”

 

นั่นเป็นสาเหตุที่ฉันทนรับไม่ได้ ไม่ใช่ว่าฉันรังเกียจหรอกนะคะ แต่ฉันจะรักเขาได้ยังไง..”

 

เหลวไหล!!”มารีอาสะบัดหน้าพรืด สีหน้าฉายชัดถึงความตระหนกสุดขีด ทรอนซ์ไม่เคยฆ่าใครในร่างนั้น หลังจากที่ถูกพาตัวมาจากโซลิเซียร์เขาก็ควบคุมมันได้ยกเว้นเหตุการณ์สองปีก่อนที่เธอเห็นร่างนั้น

 

แต่ฉันมั่นใจว่าเป็นปีศาจตนเดียวกัน

 

ถ้างั้นหรือว่า…!”

 

            ตาทั้งสองเบิกกว้าง แล้วค่อยๆหลุบต่ำลงด้วยหัวใจที่เต้นรัว สิ่งที่เพิ่งค้นพบเรียกความกลัวจนสุดก้นบึ้งของหัวใจ

 

คำสาปนั้น ไม่ได้มีแค่ทรอนซีราคนเดียวหรอกหรือนี่…”

 

           

            ร่างสตรีสมส่วนเดินผ่านทางเดินยาวที่ไล่ไปจนสุดหอพักธาตุพิเศษ คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ปากเม้มแน่นเป็นเส้นตรง ในหัวพลันรู้สึกหนักอึ้งราวกับผ่านการใช้ความคิดมามากมาย

 

            เป็นเวลาดึกสงัดไร้ผู้คนเดินพลุกพล่าน เสียงฝีเท้าของเธอจึงดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงัน ลมพัดมาหวิวๆทำให้เส้นผมหยักศกสีชานั้นปลิวไสว มือเรียวยกขึ้นปัดไรผมที่ปรกหน้า ก่อนจะหยุดกึกเมื่อพบว่ามีร่างบุรุษผู้หนึ่งปราดมาหยุดตรงหน้า

 

            ความเร็วแบบนี้ มาแบบไม่ให้สุ้มให้เสียง

ราล์ฟเฟ- -”ว่าพลางชักสีหน้าหงุดหงิด เพียงแค่เรื่องในวันนี้ก็น่าปวดหัวพออยู่แล้ว ยิ่งมาเจอคนสร้างเรื่องเก่ง ก็ชวนให้ปวดขมับจนนึกอยากจะนอนพักเสียตรงนี้

 

ใช่ ฉันเอง^^”เจ้าตัวดียิ้มร่าไม่สนสายตาดุๆ

 

มีอะไร

 

ถามงี้เลยหรอ-w-”ตาสีฟ้าเทากระพริบปริบๆ เหลือบมองดวงหน้าสาวเจ้าที่เริ่มยุ่ง สายตาก็พลันเปลี่ยนเป็นนิ่งสงบ น้ำเสียงหนักแน่นจริงใจ คิดถึง

 

            คำที่คนฟังชะงัก แล้วสบถด่ากลับมาทั้งที่ดวงหน้านวลนั้นขึ้นสี

คนสร้างเรื่องเก่งก็ยังคงถนัดสร้างเรื่องน่าปวดหัว

 

ฉันไม่ว่างมาฟังนายพร่ำเพ้อหรอกนะ ขอตัวร่างบางเดินจ้ำออกไปอีกทาง แต่ก็ต้องหยุดค้างเมื่อรับรู้ถึงไออุ่นจากร่างคนที่สวมกอดข้างหลัง

 

เธอจะไม่คิดถึงฉันหน่อยหรอ อีกสองวันฉันต้องเดินทางแล้วนะน้ำเสียงกระเง้ากระงอด ฟังดูน่าขันเมื่อมันถูกเปล่งมาจากบุรุษ ไม่ใช่เด็กน้อย

 

จะไปไหนก็ไปเถอะ ปล่อยฉันได้แล้วรับรู้ถึงร่างที่ดิ้นในอ้อมกอด เจ้าตัวดีก็กอดรัดร่างนั้นแน่นขึ้น สายตาที่มองไปนั้นอบอุ่นยิ่งกว่าครั้งไหนๆ หากแต่ไม่มีวันที่ใครจะได้เห็นเบื้องหลังใบหน้ายิ้มแย้มร่าเริงของบุรุษนามราล์ฟเฟ ครอส

 

มารีอา ไทรีนอลเสียงทุ้มแหบพร่าฟังดูมีเสน่ห์อย่างน่าขนลุก ทำให้คนถูกเรียกลืมดิ้นแล้วเบิกตาค้างพร้อมกับหัวใจเต้นถี่รัว ฉันรักเธอ

 

            คำสารภาพจากปากจอมปากมาก ทำไมถึงฟังดูมีพลัง หนักแน่นยิ่งกว่าครั้งไหน

คราวนี้ดูเหมือนคำคำนั้นจะสูบพลังงานออกจากร่างไปจนหมด เพราะร่างบางไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนอีกต่อไป ตาสีชาอ่อนหลุบลงต่ำซ่อนอารมณ์หวั่นไหว

 

ฉันแค่อยากจะรู้ซักครั้งก็ยังดี ว่าในหัวใจเธอ มีฉันบ้างไหมคำที่ฟังดูเลี่ยนกลับกลายเป็นลื่นหูชวนให้หัวใจสั่นสะท้าน ตาสีชาอ่อนตวัดไปสบกับดวงตาคมกริบ ไม่มีแววล้อเล่นแต่อย่างใด

 

ราล์ฟ…”ร่างนั้นพลิกตัวกลับไป มือเรียวยกขึ้นทาบอกบุรุษตรงหน้า สายตาสั่นริกๆราวกับต้องการสื่อความนัย ปากเรียวเผยอขึ้นเตรียมจะพูด แต่เสียงหนึ่งดังขัดขึ้น

 

ปล่อยว่าที่ภรรยาของฉัน ถ้านายไม่อยากเจอดีเสียงทุ้มลึกดึงขึ้นก่อนจะปรากฏเป็นร่างหนาของบุรุษผู้ครอบครองตาสีน้ำตาลแดง คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่สบอารมณ์

 

เอริค…”เสียงมารีอาแผ่วเบาจนน่าใจหาย ราล์ฟตวัดสายตามองคนในอ้อมกอด สลับกับผู้มาเยือนที่กล้าประกาศลั่นว่าสตรีผู้นี้เป็นว่าที่ภรรยา?

 

มันจะมากไปแล้วนะเว้ยตาสีฟ้าเทาสั่นไหววูบหนึ่ง ปล่อยร่างบางในอ้อมอก กระแสไฟฟ้าแลบแปลบๆมาจากอุ้งมือ

            เท้าทั้งสองถีบส่งร่างให้พุ่งตรงเข้าสู่คนที่บังอาจพูดจาไม่เข้าหู

 

อย่า!!”แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อร่างบางสมส่วนนั้นวิ่งเข้ามาขวาง ตาสีชาอ่อนเบือนหลบไปแว๊บหนึ่ง ก่อนจะกลับมาโชนแสงเหมือนเดิม คนคนนี้คือคู่หมั้นของฉัน

 

“…!”ดวงตาเบิกกว้าง มองจับจ้องไปยังดวงหน้าสตรีตรงหน้าที่ยังสงบ

 

และถ้าขืนแตะต้องว่าที่ภรรยาฉันอีกละก็ ฉันกับนายคงต้องเจอกันสักตั้ง

 

ตอนนี้เลยได้ไหมวะ!”

 

ราล์ฟเฟ เอริค หยุดเดี๋ยวนี้!!”เสียงหวานประกาศกร้าว ด้วยดวงตาแน่วแน่ไม่แพ้กัน ทำให้ทั้งคนก่อเพลิงและคนที่กำลังกระโดดเข้าไปในเพลิงปิดปากเงียบ

 

ถ้าพวกนายสู้กัน ฉันนี่แหละจะฆ่าพวกนายทั้งสองคน!!”อัศวินสาวประกาศลั่น ก่อนจะเดินดุ่มๆออกจากวงทะเลาะอันมีเธอเป็นต้นเหตุอย่างไม่สบอารมณ์

 

            ความรักมันช่างเล่นตลกกับผู้คนได้อย่างโหดร้าย

หนทางที่ไม่อาจเลือก ทางเดินที่ถูกกำหนดไว้แล้ว รอให้สองเท้าเดินย่ำเข้าไปแม้ไม่รู้ว่าปลายทางนั้นสิ้นสุดตรงไหน

 

            หน้าที่ของไทรีนอล คือสิ่งที่ทายาทอย่างเธอพึงปฏิบัติ

เติบโตเป็นไทรีนอลที่แข็งแกร่งเท่านั้น ส่วนเรื่องของหัวใจ มันไม่อยู่ในกฎของวงศ์ตระกูล

ไม่มีใครมีสิทธิ์ที่จะเลือก เมื่อผู้อาวุโสแห่งตระกูลมีคำสั่งลงมาแล้ว ก็ไม่อาจขัดขืน

 

            มารีอา ไทรีนอล ถูกกำหนดให้เป็นคู่ชีวิตของ เอริค ฟิลเลอร์ ทายาทคนสำคัญของตระกูลนักดาบในตำนาน

เป็นความจริงที่ต้องก้มหน้ายอมรับอย่างไม่อาจเปลี่ยนแปลงได้

 

To Be Con.

 

Writer: อ๊าย จะจบภาค1แล้วนะคะอีกตอนเดียวเท่านั้น!!

รับรองว่าภาค2ไม่มีดราม่าค่ะ(มีแต่น้อย) มีแต่รั่วกับฮา-w- เพราะเอาชาร์..เอ้ย อะความารีนมาประกบคู่กับราล์ฟเฟ รับประกันความมันส์!

            เนื้อเรื่องพลอตไว้แล้ว แต่ยังไม่ได้ลงรายละเอียดค่ะ แล้วจะนำทีเซอร์ มาแจกตอนหน้านะคะ ^^

            อย่าลืม!! อ่าน+เม้น = กำลังใจ (สมการที่เป็นจริงทุกกรณี)


Amethyst                                   Aquamarine
  

  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2357 0952576548 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2559 / 12:03
    ฮือๆๆๆ ความรักนี้มันช่างเจ็บปวดยิ่งนัก
    #2,357
    1
    • #2357-1 บาบิQ(จากตอนที่ 29)
      23 ตุลาคม 2559 / 10:18
      ขอบคุณนะคะ
      #2357-1
  2. #2262 Ticha 'Ppalaloy (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 17 เมษายน 2559 / 13:31
    ราฟกลับมาาาา ราฟอย่ายอมมม
    #2,262
    1
    • #2262-1 บาบิQ(จากตอนที่ 29)
      17 เมษายน 2559 / 16:06
      ราล์ฟมีกองเชียร์ด้วย 55
      #2262-1
  3. #2192 Namtaln-Chugar (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 มีนาคม 2559 / 20:51
    โอ็ย ทำไมต้องเปนยังงี้นะ ความรัก เรื่องจริงก้ไม่ต้องพูดถึง ชู ไม่อยากมีความรุสึกเลยจริงๆนะคะ แต่ว่าขอระบายหน่อยนะคะเพราะไม่รุจะไประบายกัยอะไรบ้างวันก้นั่งร้องไห้คนเดียว ความรัก ช่างลึกเกินหยั่งถึงจริงๆ ขอโทษที่รบกวนคะ คนแต่งคะ คุณแต่งได้ดีมากเลยค่ะ
    #2,192
    1
    • #2192-1 บาบิQ(จากตอนที่ 29)
      5 เมษายน 2559 / 16:54
      แฮ่ พยายามจะไม่ให้ดราม่าแล้วนะ ทำไมทุกคนถึงเศร้าล่ะ T^T
      โทษทีค่ะ เรื่องหน้าจะพยายามไม่ให้ดราม่าหนักแล้วล่ะ
      #2192-1
  4. #1848 Meaw Nari (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 23:12
    ฮือออออออ ไม่นะอย่าทำอย่างนี้กับทรอนเค้านะ รับไม่ได้หัวใจบอบช้ำ ไปตายซะแพทริค ตายๆๆๆจงหายไป ทรอนๆๆๆๆๆๆๆๆ เท่านั้น
    #1,848
    1
    • #1848-1 บาบิQ(จากตอนที่ 29)
      11 เมษายน 2558 / 00:41
      TT-TT น่าสงสารที่สุดในเรื่องแล้ว
      #1848-1
  5. #1631 SheetahG (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 05:01
    ตอนนี้มีแต่เวลาไม่ตรงกัน(งงมั้ยเนี่ย อิอิ ??) เช่นว่า.. มารีอาจะบอกราล์ฟว่ารัก ม๊ากมาก แต่ดันมีเอริค.. ทรอนซ์หันหน้าไปมองอะความารีน แต่ แพททริกซ์ก็มาพอดี ไท์เตอร์ช่างโหดร้ายเสียนี่กระไร กระซิก ๆ บทหน้าขอเลิฟซีนจัดหนักทดแทนนะคะ
    #1,631
    0
  6. #1628 หญิงมุก (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 7 มกราคม 2555 / 01:02
    เอานางเอกคืนทรอนซ์
    #1,628
    0
  7. #1470 คนดีนิสัย13 (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 17:37
     ไรเตอร์ๆ เรื่องชักยุ่งเหยิงแล้ว มาคลายไวๆนะ
      มารีอาก็มีคู่หมั้น แล้วราล์ฟเฟละ
      ทรอนซีราอีก แล้วที่ต้องคำสาปอีกคนละ
      แล้วตกลงเรื่องราวเป็นไงต่อน้ออ~~~~
    #1,470
    0
  8. #1469 [P]a[t] (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 17:32
    แย่งมาเลยทรอน รักเค้าไม่ใช่เหรอ
    สนุกมากเลยค่า
    #1,469
    0
  9. #1461 SheetahG (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 10:43
     ชอบบบบ
    #1,461
    0
  10. #1413 NongZa Nakhaw (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 19:54
     หนุกมาก ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ คร้าาาา
    #1,413
    0
  11. #1403 Delle (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 22:59
     อ๊า??!! แร้วแบบนี้ภาค1จะจบแบบไหนอ่า?!
    อยากให้จบแบบนางเอกรักกับพระเอกนร้าๆๆๆๆๆๆ อย่าจบต้างเรยพลีสสสส~~~~!!!!
    #1,403
    0
  12. #1401 `Toey :)☆` (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 22:29
    หนุกกกกก:)))
    #1,401
    0
  13. #1395 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 18:31
    เชียร์ทรอนซ์จ้า สู้ๆๆนะทรอนซ์ ไรท์เตอร์ด้วย
    อัพไวไวนะคะ อยากอ่านภาค 2 จัง
    #1,395
    0
  14. #1393 Violin flower (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 16:26
    เจ๋งเลยไรเตอร์ สู้ๆนะ
    #1,393
    0
  15. #1392 ::::Do๊RaํEMo๊n13:::: (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2554 / 22:08
    คือแบบว่าเค้าอ่านมาตั้งนานแล้วอะ แต่ไม่รู้ใครคือพระเอกกันแน่ ไม่แน่ใจเลย ยิ่งไรเตอร์บอกอะความารีนปะกบราล์ฟเฟ (ภาค2) ยิ่งไม่แน่ใจใหญ่เลยอะ
    แต่เค้าอยากเฝ้าไรเตอร์บอกทรอนซ์นะ อย่าปล่อยมือจากอะความารีนเด็ดขาด เพราะเค้าเชียร์ทรอนซ์อยู่
    #1,392
    0
  16. #1388 seadragonpanso (จากตอนที่ 29)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2554 / 18:47

    ทรอนซ์นายต้องเอาอเมธิสต์กลับมาให้ได้นะ
    ปล.อัพไวๆนะค่ะ

    #1,388
    0