The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 24 : The Keyz 24 แตกสลาย & เบื้องหลังนัยน์ตาสีทะเลลึก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,514
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[24]

การฮีลระยะไกล อาศัยสมาธิแรงกล้าของผู้ใช้เวทย์ คล้ายกับการเทเลพอร์ต เป็นเวทย์การรักษาชั้นสูงที่ต้องปล่อยพลังทั้งที่เป้าหมายกำลังเคลื่อนที่ชาร์ลีน?”

 

            ฉันสะดุ้งนิดๆก่อนจะเลื่อนสายตาไปยังแพทตี้ ที่จ้องมองมาก่อน

จ้ะ?”

 

เธอฟังฉันอยู่รึเปล่าแพทตี้เอ่ยเสียงเรียบๆแล้วถอนหายใจเบาๆ จิตของเธอไม่ได้อยู่กับตัวเลยนะวันนี้

 

เอ่อฉันขอโทษ พอดีว่ามีเรื่องกวนใจนิดๆหน่อยๆน่ะฉันค้อมหัวน้อยๆ รู้สึกขอโทษจากใจจริง ที่ฉันไม่สามารถหยุดคิดเรื่องบ้าๆนี้ซักที นัยน์ตาสีแดงคู่นั้นลอยวนเวียนอยู่ในหัว..

 

วันนี้เธอไปพักก่อนก็ได้นะ พรุ่งนี้เรามาเริ่มกันใหม่แพทตี้เดินเอื่อยๆมาหยุดตรงหน้าฉัน แล้วเอื้อมมือเล็กๆนั่นสัมผัสมือฉันเบาๆ ให้ฉันทำนายให้ไหม

 

ไม่เป็นไรจ้ะแพทตี้^^”ฉันรีบดึงมือกลับทันที มองสีหน้าเรียบเฉยไร้วิญญาณของเธอที่ฉันชักคุ้นเคย ก่อนจะขอตัวกลับหอพัก..

 

            นั่นสิมันคือชะตากรรมของฉัน

ฉันไม่ควรหลงเข้ามาที่นี่ แต่ฉันก็มา..

ฉันไม่ควรอยู่ต่อ แต่ฉันก็อยู่..

สิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ไม่ใช่เพราะใคร แต่เป็นเพราะว่าฉันได้เลือกแล้วที่จะมีชีวิตแบบนี้ การหลบหนีมันคงไม่ช่วยอะไรมากกว่าการเผชิญหน้ากับความจริง

 

อย่ากลัวอเมทิสต์ เธอรู้ดียิ่งกว่าใคร ว่าหัวใจต้องการอะไร..

ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ หลังจากที่เท้าทั้งสองก้าวข้ามประตูไม้ของอาคารห้องสมุด ฉันเร่งฝีเท้ามุ่งสู่หอพักธาตุน้ำ แต่แล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นแผ่นหลังไวๆของบุรุษคนหนึ่ง ที่หายไปกับทางเข้าอาคารฮีลเล่อร์สเตชั่น

 

            ฉันเดินมาหยุดจนถึงจุดที่เข้าหายเข้าไป เหลียวมองซ้ายมองขวาเพื่อให้แน่ใจว่าไม่มีใครสังเกตุ สองเท้าที่ไม่ยอมหยุดฟังคำเตือนลึกๆในหัวก้าวตามไป เลียบทางเดินไม่เล็กไม่กว้าง เพียงไม่กี่ก้าวก็ต้องหยุดกึก

 

มาแล้วหรอคะเสียงหวานใสเปรยขึ้นจากอีกฝั่งของประตู ฉันเบิกตากว้างพร้อมๆกับซ่อนตัวอยู่หลังประตูที่เปิดแง้มออกนิดๆ เหตุการณ์ช่างดูคุ้นเคยเหมือนเคยเกิดขึ้นมาก่อน ฉันขมวดคิ้วพยายามเพ่งสมาธิกับการฟัง

 

เธอบอกว่า สูญเสียพลังกับการรักษาไปมากเสียงทุ้มมีเสน่ห์ดังขึ้นอีกเสียง หรือหรือว่า !?

 

            ฉันค่อยๆก้าวไปใกล้ประตูนั่นมากขึ้น สัมผัสถึงเหงื่อที่ผุดเกาะตามใบหน้า ก่อนจะโน้มหน้าเข้าไปใกล้ช่องว่างของประตูภาพด้านหลังประตูคือหญิงสาวผู้มีนัยน์ตาสีฟ้าเปล่งกระกาย เธอนั่งอยู่บนเตียงของผู้ที่มารับการรักษา แต่ภายในห้องไม่มีใครอื่นนอกจากเธอและบุรุษอีกคนผู้ครอบครองนัยน์ตาสีแดงดุจเลือด

 

ต้องพึ่งคุณแล้วล่ะสิ้นเสียงหวานใส ดวงหน้าทั้งสองชิดเข้าหากัน แสงสีแดงเข้มหลั่งเทจากร่างหนาสู่ร่างบางเล็ก

 

“O_O”ฉันรู้สึกว่าร่างทั้งร่างถูกทำให้ชา เพราะแม้แต่แรงจะขยับขาฉันยังพบว่ามันยากยากเหลือเกิน

 

            ฉันมองเห็นแผ่นหลังของแพทริกซ์ เห็นดวงหน้าเสี้ยวหนึ่งของช้อกกี้ พิงค์ เห็นแสงสว่างสีแดงนั่น มันชัดเจนอยู่แล้วสิ่งที่เขาพูดมันเป็นเรื่องจริง

            นัยน์ตาสีแดงฉานตวัดสายตามาสบกับฉันที่เบิกตาจ้องตอบอย่างอึ้งๆ เรียกสติให้กลับคืนมา ฉันถอยห่างจากบานประตู ก่อนจะวิ่งสุดแรงไปยังที่ที่ฉันควรจะไปในตอนแรก ฉันไม่ควรจะเข้ามาเห็นภาพเหล่านี้

 

            ฉันก้าวขึ้นบันไดอย่างเอื่อยๆ เหมือนพลังงานถูกสูบออกจนหมด เรื่องมันกลับตาลปัตรแบบนี้ ถ้าทรอนซ์รู้เขาจะเป็นยังไงนะ

ถ้าเขารู้ว่าผู้หญิงที่เขารัก กับผู้ชายคนอื่น ทำอะไรแบบนี้..

ฉันรู้สึกเจ็บแปลบขึ้นมา เมื่อนึกถึงสีหน้าและดวงตาที่ฉันรับรู้ในคราวที่ทรอนซ์กอดร่างพิงค์ไว้แน่น ตอนนั้นฉันไม่รู้ว่าพวกเขาตกลงอะไรกัน หรือว่าที่เขาทำดีกับฉันเพียงเพราะว่าจะผลักไสฉันออกไป เพราะคนของเขาได้กลับมาแล้ว??

 

            ฉันสะบัดหน้าไล่ความคิดฟุ้งซ่าน แต่แล้วก็สะดุดกับร่างหนาที่เพิ่งจะก้าวผ่านบานประตูออกมา ทรอนซีราจ้องมองมายังฉันที่ยืนแข็งเป็นรูปปั้น เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยดูสีหน้าจะเกร็งขึ้นมากที่เดียว สองเท้านั่นเดินเข้ามาใกล้ มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าของฉันไว้..

 

ทำไม..”เขาพูดเบาๆ นิ้วโป้งแตะอยู่ที่ริมฝีปากของฉัน ในหัวฉันคิดแต่เรื่องฟุ้งซ่านจึงไม่ได้สังเกตุถึงท่าทีแปลกๆนั่น ฉันโพล่งออกไปพร้อมน้ำตา

 

ทรอนซ์แพทริกซ์กับพิงค์..”ในหัวฉันกำลังสับสน กับความคิดสองฝ่ายที่มันกำลังตีกัน ฉันควรจะบอกเขาไม่ใช่หรอ แล้วดูสิว่า สมมติฐานบ้าๆของฉันมันเป็นเรื่องจริงหรือเปล่า แพทริกซ์ให้ศิลาเวทย์สกัดกับพิงค์ ฉันเห็นพวกเขาชาร์จพลัง

 

“…”ทรอนซ์ปล่อยมือออกจากใบหน้าฉัน สีหน้าเย็นชาแข็งกร้าวปรากฏสู่สายตาฉัน เขาก้าวถอยห่างจากฉันเพียงก้าวสองก้าว หากแต่ความรู้สึกของฉันมันเหมือนกับว่าเขากำลังตีออกห่างจากฉัน นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเผยความเจ็บปวดลึก..

 

            ทรอนซีรามองมาที่ฉันด้วยดวงตาแข็งกร้าว โดยที่ไม่พูดอะไร เขาก้าวกระโดดลงไปจากระเบียงที่กั้นระหว่างพื้นชั้นสอง(ที่ไม่ธรรมดา) กับอากาศ

 

ฉันเบิกตากว้างอย่างตื่นๆ พร้อมกับกรีดร้องทรอนซ์!!”

ร่างของเขาหายไปจากที่ที่เขาเคยยืน ความเร็วนั่นทำให้ฉันตกใจกลัว ฉันรีบวิ่งเต็มฝีเท้าลงบันไดตามร่างหนาที่เดินเร็วราวลมกรดนั่นแทบจะทันที

 

            ฉันเข้าใจแล้ว ทรอนซ์..

เข้าใจทุกอย่างแล้ว ฉันมันโง่เอง ที่คิดไปแบบนั้น

 

หยุดนะทรอนซีรา! ฉันตวาดลั่น เมื่อตามร่างนั่นได้ในระยะที่ห่างกันประมาณสิบก้าว ตามทางเดินนั้นมีผู้คนที่หยุดมองเหตุการณ์แล้วพากันกระซิบกระซาบ แต่มันไม่ได้อยู่ในความสนใจของฉันเลยแม้แต่น้อย

 

            ร่างหนาหยุดเดินอยู่กับที่ ฉันมองแผ่นกว้างๆของเขาแล้วรู้สึกเจ็บแปลบ

 

นายเสียสติไปแล้วหรอ!!?”ฉันพูดพลางหอบพลาง ตาจ้องนิ่งไปที่ร่างคนคนนั้น ที่ไม่แม้แต่จะหันกลับมา การที่รู้ว่าคนที่นายรักไปจูบกับคนอื่นน่ะ มันคงทำให้นายเจ็บปวดมากจนคลุ้มคลั่งแบบนี้สินะ!!”

 

            คำพูดนั้นฉันเป็นคนพูดเอง แต่มันเหมือนคมมีดที่ย้อนแทงร่างฉันเองด้วย

 

“…”ทรอนซ์ไม่แม้แต่จะหันกลับมาเหมือนเดิม ขณะที่ใจฉันเหมือนใกล้จะแตกออกเป็นเสี่ยง

 

            ฉันรู้สึกถึงความชื้นที่ขอบตา น้ำตาที่เพียรกลั้นไว้ใกล้จะทะลักออกมาเต็มที ฉันกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ นี่เป็นอีกความจริงที่ฉันต้องยอมรับ

 

ใช่..”ทรอนซ์ตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่น มันเจ็บปวด

 

            ฉันมองตามแผ่นหลังว่างเปล่าของเขา ขาทั้งสองไร้เรี่ยวแรงจะขยับอีกต่อไป หัวใจเหมือนถูกแช่แข็ง หนาวเหน็บยิ่งกว่าน้ำในทะเลสาบยามรัตติกาล

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

 

นี่ไม่ใช่ที่ที่นายจะเข้าๆออกๆได้ตามใจนะเสียงทุ้มลึกเปรยขึ้นหลังจากที่ร่างหนาของผู้มาเยือนก้าวพ้นบานประตู นัยน์ตาสีแดงดุจโลหิตจับจ้องไปที่ดวงหน้าแข็งกร้าว มีอะไร

 

ทำไมถึงทำแบบนี้เสียงเย็นยะเยือกดังขึ้นพร้อมลมหนาวที่พัดผ่านบานหน้าต่าง เจ้าของฉายาเจ้าชายน้ำแข็งมันช่างเหมาะกับเขาจริงๆ

 

นายหมายถึงเรื่องฉันกับช้อกกี้ พิงค์หรือว่า ฉันกับชาร์ลีน ล่ะ?”แพทริกซ์เปรยนุ่มๆ เหมือนจงใจยั่ว เขาครองเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงานที่มีกองเอกสารวางเป็นระเบียบ

 

“…”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ บุรุษเจ้าของห้องก็เอ่ยย้ำอีกครั้ง

 

ว่าไง?”

 

อย่าแตะต้องเธอ

 

เธอ คนไหนล่ะ

 

            พรึ่บ..

ลิ่มน้ำแข็งถูกขว้างออกไปเฉียดดวงหน้าคมคายที่ยังคงรักษาความนิ่ง ประกายไฟในดวงตาของเขาไหววูบ

 

ดูเหมือนนายจะเสียความควบคุมทางอารมณ์ไปหน่อยนะ อยากจะประลองกับฉันแล้วสินะแพทริกซ์ยิ้มเยาะ ตาจับจ้องไปที่ดวงตาสีทะเลลึกที่มีพายุพัดอย่างบ้าคลั่งอยู่ในนั้น

 

ฉันชอบชาร์ลีนราชามัจจุราชเปลวเพลิงแห่งไฟนรกโลกันต์ประกาศกร้าว พร้อมกับดวงตาเข้มที่ฉายแววหนักแน่นจริงจัง ฉันต้องการให้ชาร์ลีนมาเป็นควีนของฉัน

 

หึ…”ทรอนซ์สบถเบาๆ ดวงหน้าหล่อเหลานั่นเกร็งแน่นไอเย็นลอยขึ้นมาปกคลุมห้อง ส่งผลให้ไฟในเตาผิงนั่นดับมอดลง ตกลง ฉันจะลงแข่ง

 

            นัยน์ตาสีแดงฉานจ้องไปยังร่างบุรุษตรงหน้า เขาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ ไฟในเตาผิงลุกพรึ่บขึ้นมาอีกครั้ง

 

แล้วเราจะได้เห็นดีกัน ทรอนซีราคิง ออฟ แคปริคอร์นกระดกริมฝีปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม การประลองเดี่ยวจะถูกจัดขึ้นเพื่อคัดเลือกตำแหน่งคิงในทุกๆปี บุรุษตรงหน้าไม่มีความสนใจในการประลองเลยแม้แต่น้อย ในที่สุด..

 

            เขาจะต้องได้มันมาตำแหน่งราชาแห่งแคปริคอร์น และว่าที่ควีนของเขา

 

 

            กลุ่มคนมากมายกำลังเดินเบียดเสียดกันไปมา ทางเดินกว้างๆนั้นดูแคบลงถนัดตาเมื่อนักเรียนราวๆห้าถึงหกร้อยคนทยอยกันเดินหน้ามุ่งสู่ประตูที่หนึ่งถึงสี่ ซึ่งเป็นสนามฝึกการประลอง

 

โชคดีนะชาร์ลีน แล้วเจอกันในห้องนั่งเล่น^^”ราล์ฟโบกมือหย็อยๆให้ฉัน ที่ยิ้มรับ ก่อนจะกึ่งเดินกึ่งวิ่งออกไปยังประตูที่สาม

 

อย่าก่อเรื่องล่ะมารีอากระซิบข้างๆหูฉัน ที่ยิ้มแห้งๆรับ แล้วหล่อนก็หายไปกับฝูงชน มุ่งหน้าไปยังประตูที่สอง

 

            ฉันเหลียวมองร่างหนาอีกคนที่หายไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เขาคงจะเดินมุ่งหน้าไปยังประตูที่หนึ่งเรียบร้อยแล้ว ฉันข่มอารมณ์หม่นๆ เลือกที่จะสลัดมันทิ้งแล้วสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเดินไปตามทางของฉัน..

            หมายเลข ‘4’ ขนาดใหญ่จารึกอยู่เหนือประตูหิน อาจารย์เฟียซ ดีน ที่ยังคงอยู่ในร่างเด็กก็พาพวกเราเหล่าฮีลเลอร์เข้าไปยังสนามหญ้ากว้างที่เต็มไปด้วยร่างของคนที่นอนจมอยู่ในกองเลือด!

 

นี่มันอะไรกัน?”ฉันพูดด้วยน้ำเสียงแหบพร่า ตกตะลึงกับภาพสยอง กลิ่นไม่พึงประสงค์ชวนสะอิดสะเอียนลอยคลุ้งไปทั่ว คนจำนวนมากกำลังนอนหมดสติอยู่ตรงหน้า แต่พวกฉันกลับถูกกันจากเชือกหนาที่ดูไม่ธรรมดา ไม่สามารถก้าวผ่านเส้นเขตนี้ไปได้

 

วันนี้เราจะมาฝึกการรักษาระยะไกล พวกเธอจะต้องช่วยเหลือคนพวกนี้ จำไว้ว่าเวลาชีวิตของแต่ละคนน่ะมีจำกัด ถ้าไม่อยากให้พวกเขาตายต่อหน้าต่อตาละก็..”เสียงของอาจารย์ดังแว่วเข้ามา เหมือนลมหนาวที่หอบเอาความเย็นพาให้เสียวสันหลังวาบ

 

เริ่มได้!!”

 

            สิ้นเสียงประกาศ ฉันยอบเข่าลงข้างหนึ่งเอามือสัมผัสพื้น สายตาเพ่งไปยังร่างเด็กอายุประมาณสิบห้าที่มองไกลๆก็รู้ว่าหน้าซีดเป็นไก่ต้มแล้ว

 

ฮีลฉันเพ่งสมาธิไปยังร่างนั่น พบว่าแสงสีฟ้าอ่อนปรากฏขึ้นอาบไล้ร่างเล็ก ฉันก็ยิ้มออกมานิดๆอย่างพอใจ

 

ใช้ได้นี่เสียงเอื่อยๆแว่วเข้ามา ฉันไม่สามารถละสายตาไปได้ แต่ก็จำเสียงนี้ได้ดี

 

ขอบใจแพทตี้ฉันค้อมหัวน้อยๆพร้อมรอยยิ้ม แล้วเสียงนั้นก็หายไป เธอคงกำลังเพ่งสมาธิกับการรักษาอยู่

 

            เมื่อสัมผัสได้ว่าพลังชีวิตนั้นปกติ ฉันเคลื่อนพลังจิตย้ายไปยังร่างอีกร่างที่อยู่ติดๆกัน เพ่งมองแสงสีฟ้าที่สว่างวาบอย่างอ่อนโยน มันไม่ยากเท่ากับตอนเริ่มต้น เพราะได้รับการฝึกกับแพทตี้มาแล้วทำให้ฉันมั่นใจขึ้นมากเลยทีเดียว

 

ฮีลเลอร์คงเป็นตำแหน่งที่เหมาะกับเธอมากๆเลยนะคะเสียงหวานใสดังขึ้นข้างๆ ทำให้ฉันชะงักพร้อมกับแสงสีฟ้าที่อ่อนแสงลง

 

พยายามต่อไปล่ะฉันสบตากับช้อกกี้ พิงค์ ที่เธอสามารถร่ายเวทย์รักษาระยะไกลไปพร้อมๆกับสนทนาไปด้วย แสงสีแดงนั่น..

 

            ฉันพยายามไม่สนใจร่างหญิงสาวที่มาปรากฏตัวตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ข้างๆ แล้วหันไปเพ่งสมาธิทั้งหมดกับการรักษาอย่างตั้งใจ

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

 

มารีอา ไทรีนอลเสียงทุ้มลึกดังขึ้นข้างๆ ทำให้ร่างบางสมส่วนที่กำลังซ้อมกระบวนท่าเพลงดาบ หยุดชะงักพร้อมพาดอาวุธในมือไว้บนบ่าของผู้มาเยือน

 

ฉัน เอริคไงชายหนุ่มนัยน์ตาสีน้ำตาลแดงยังคงสงบเยือกเย็น เหมือนกับว่าที่จ่อคอเขาอยู่น่ะเป็นส้อม ไม่ใช่ดาบ

 

ไม่เห็นหรือว่าฉันกำลังยุ่ง!- -*”หญิงสาวขึ้นเสียงอย่างไม่สบอารมณ์ เธอพลิกตัวอีกครั้งเพื่อกลับสู่กระบวนท่าที่ซ้อมค้างอยู่ก่อนหน้านี้

 

เคร้ง..

เสียงดาบกระทบกัน นัยน์ตาสีชาอ่อนเบิกกว้าง มองดาบหนาขนาดใหญ่ที่ตั้งรับดาบของเธอ ขนาดของดาบไม่ได้ทำให้ไนท์อย่างเธอตกตะลึงหากแต่เป็นความเร็วนั่นต่างหาก เขาเพิ่งยืนอยู่ด้านหลังไม่ใช่หรอ?

 

อย่า-มา-ยุ่ง-กับ-ฉัน!”ไนท์สาวฟาดดาบลงไปตามจังหวะพยางค์ที่กระแทกเสียงใส่ โดยที่บุรุษผู้มาเยือนได้แต่ตั้งรับและถอยหลังทีละก้าว

 

คุยกันดีๆไม่ได้หรอเอริคประท้วงเบาๆ ตาคมกริบฉายแววตัดพ้อเรียกคะแนนสงสาร

 

ฉันจำไม่ได้ว่ามีธุระอะไรกับนาย!”สิ้นเสียงหวานที่ตัดบทฉับไร้เยื่อใย ร่างบางสมส่วนยอบกายลงใช้ดาบปักหลักเป็นที่ค้ำยัน แล้วเหวี่ยงขาข้างหนึ่งออกไปกระแทกพอดิบพอดีที่ยอดอกของบุรุษผู้ไม่เจียมบอดี้

 

โอ๊ยเสียงอุทานเบาๆจึงดังมาจากผู้ถูกทำร้าย พริบตาเดียวที่เห็นร่างหนานั่นกำลังก้าวถอย เมื่อลืมตาขึ้นอีกครั้งก็พบว่าร่างนั่นได้หายไปจากตรงหน้า!

 

            สัมผัสอุ่นๆก็โอบรัดเข้าจากด้านหลัง ทำเอาหน้านวลเริ่มขึ้นสี ไม่กล้าแม้แต่จะขยับกายเพราะระยะห่างมันออกจะหวาดเสียวไปหน่อย

 

คนฉวยโอกาสหล่อนสบถด่าเบาๆ

 

นี่คุณ ผมเป็นว่าที่สามีของคุณนะครับ กรุณาให้เกียรติกันบ้างไม่ใช่ฟาดเอาๆ- -”น้ำเสียงฟังดูมีโทสะกรุ่นๆ

 

อย่ามาเล่นตลกร้ายกาจกับฉัน ฉันไม่ใช่คนที่ยอมให้ใครมารังแกง่ายๆ

 

ดุจังร่างหนาอุ่นๆนั่นไหวตัวนิดๆแล้วมือก็โอบรอบเอวบางเบาๆอย่างถือสิทธิ์ แต่ถ้าชื่อของคุณคือมารีอา ไทรีนอล และชื่อของผมคือ เอริค ฟีลเลอร์ พวกเราก็ว่าที่สามี ภรรยา อย่างไม่อาจหลีกเลี่ยงได้ ทำไมไม่หันมาคุยกันดีๆ

 

            มารีอาขยับตัวนิดๆ พ่นลมหายใจออกแสดงอาการฉุนกึก

ปล่อยฉัน

 

            เอริคชั่งใจ ก่อนจะยอมผละออกจากร่างอุ่นๆตรงหน้าอย่างนึกเสียดาย แต่คงไม่มีใครสังเกตุเห็นหรอก เพราะทุกคนก็ต่างมุ่นอยู่กับการซ้อมอย่างเอาจริงเอาจัง

 

ตายซะเถอะ อีตาบ้า!!”มารีอาง้างมีดขนาดยักษ์กว่าเดิมอีกหนึ่งเท่าตัวที่เอริคนึกไม่ออกว่ามันอยู่ในมือสาวเจ้าได้อย่างไร แต่สัญชาติญาณมันบอกให้เขา เผ่น!

 

แย่แล้ว!!ลานปริ๊นซ์กำลังมีปัญหา!!!”เสียงชายหนุ่มคนหนึ่งเรียกสติที่กำลังขาดสะบั้นของมารีอา หล่อนฟาดลงไปที่พื้นด้านข้างแทนที่จะสับร่างตรงหน้าเป็นชิ้น! เอริคหันไปมองชายหนุ่มที่บังเอิญมาขัดจังหวะได้ทันท่วงทีแล้วนึกขอบคุณจากใจ

 

นายว่าอะไรนะอัศวินสาวขมวดคิ้วแน่น หรี่ตาลงต่ำ

 

ทรอนซีรา กับแพทริกซ์ ดูท่าว่าจะมีปัญหากัน

 

            สิ้นเสียงไม่ต้องรอให้พูดต่อ ร่างบางสมส่วนนั่นออกตัววิ่งอย่างรวดเร็ว ไม่รอคำทักท้วงจากบุรุษอีกคน พร้อมกลุ่มคนที่ได้ยินข่าวเด่นข่าวดังก็เริ่มทิ้งความตั้งใจเดิม แล้ววิ่งทยอยกันไปยังประตูที่1อันเป็นเขตการฝึกประลองของปริ๊นซ์

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

ไอซ์ แบริเออร์สิ้นเสียง เกราะน้ำแข็งหนาสองเมตรปรากฏขึ้นจากผืนดิน ต้านไอรังสีความร้อนที่พวยพุ่งมาจากตรงหน้า มังกรแดงขนาดสองเมตรครึ่งกำลังแหวกว่ายอยู่เหนือร่างของผู้ใช้เวทย์ธาตุไฟ มันพ่นลูกไฟจำนวนมากบุกโจมตีไปยังกำแพงน้ำแข็งที่ตั้งตระหง่านอย่างไม่สกสะท้าน

 

ไฟร์เออร์ เบิร์นคำสั่งจากผู้ใช้ไฟเรียกให้มังกรนั่นลอยสูงขึ้นไป แล้วพุ่งดิ่งลงมาอย่างเร็วและแรงจนเกิดเป็นประกายแล็บแปลบๆ มันเปลี่ยนร่างกลายเป็นไฟเข้าไปทลายกำแพงน้ำแข็งจนหลอมกลายเป็นน้ำ

 

ถ้าเป็นเวทย์ คงสูสีร่างบุรุษผู้ครองนัยน์ตาสีแดงฉานเปรยขึ้นเบาๆ หากแต่ฟังดูมีอำนาจน่าเกรงขามหยิบอาวุธของนายขึ้นมา

 

“..นายสั่งฉัน?”บุรุษเจ้าของสายตาเย็นชาคมกริบ เลิกคิ้วน้อยๆ

 

หึ แล้วแต่นายก็แล้วกันว่าแล้วราชาแห่งเปลวไฟก็ถีบเท้าส่งร่างตัวเองออกไปพร้อมเรียกดาบคู่ใจออกมา ไฟสีส้มแดงกำลังลามเลียทั่วผิวเหล็ก

 

            เจ้าชายน้ำแข็งไม่มีทางเลือกนอกจากเรียกกริชน้ำแข็งขนาดไม่ใหญ่ไม่เล็กออกมาถือทั้งสองข้าง จังหวะที่ดาบไฟฟาดลงมา ดาบน้ำแข็งก็ยกขึ้นราบอย่างถนัดถนี่ เกิดเสียงดังเคร้งแสบแก้วหูเมื่อเหล็กและน้ำแข็งปะทะกัน ดาบคู่น้ำแข็งไขว้กันเป็นรูปตัวเอ็กซ์แล้วดันดาบที่ใหญ่กว่าออกไป ทำให้ผู้บุกต้องกระโดดถอยหลังกลับมาตั้งหลัก

 

เอาจริงแล้วสินะนัยน์ตาสีแดงฉานสั่นริกๆเหมือนเจอของเล่นที่ถูกใจ ขณะที่นัยน์ตาสีทะเลลึกนั้นนิ่งสงบยากแก่การคาดเดา

 

            ทรอนซ์เป็นฝ่ายบุกบ้าง ดาบคู่น้ำแข็งที่เห็นภายนอกดูเปราะบาง แตกหักง่าย หากแต่กระบวนท่าที่ฟาดลงไปยังดาบที่ใหญ่กว่าอย่างไม่ยั้งมือ ไม่ถนอมออมแรง ทำให้ทุกคนที่นี้รู้ซึ้งดีว่าอย่าดูของแต่เปลือกนอก แท้จริงแล้วอาวุธนั้นเหลือร้าย

 

            ตาสีโลหิตฉายรอยฉงนแว็บนึง นึกสนใจคนตรงหน้าขึ้นมาทันใด นี่หรือคนที่ไม่ชอบการต่อสู้ คนที่ไม่เคยหยิบจับดาบให้เห็นบ่อยนัก น้ำหนักที่กดทับลงมาบนดาบทำให้สัมผัสได้ว่ามันไม่ธรรมดา กำลังที่ฟาดครั้งต่อๆมาก็ไม่ได้ลดลงเลย เจ้าชายทรอนซีราแห่งดินแดนน้ำแข็งเป็นนักเวทย์ชั้นยอด และนักดาบอันร้ายกาจ?

 

            ประสบการณ์เหนือกว่า ย่อมชนะ..

นัยน์ตาสีแดงหรี่ลง รอคอยจังหวะที่มือทั้งสองง้างขึ้นแล้วพุ่งประชิดร่างนั่น ดาบในมือกรีดเฉือนเนื้อคู่ต่อสู้เรียกเลือดสดๆหลั่งซึมออกมาตามเนื้อผ้า

 

            เหมือนลมหายใจของทุกคนที่เฝ้าดูเหตุการณ์นั่นสะดุดพร้อมๆกัน ตาทุกคู่จดจ่อไปกับร่างที่ไม่มีทีที่ว่าจะขยับ ดาบน้ำแข็งยังถูกกำแน่นในมือทั้งสองที่ลู่ตกลงมาข้างๆตัวอย่างน่าใจหาย

 

            หรือว่าเป็นเจ้าชายน้ำแข็งผู้ร้ายกาจที่ต้องพ่ายแพ้ให้แก่ราชามัจจุราชแห่งไฟนรกโลกันต์?

 

            สีหน้าของทรอนซีรานั้นเรียบเฉย ตาสีเข้มเหลือบมองรอยเลือดนั้นแว๊บนึงอย่างไม่นึกจะใส่ใจ เขาหันเสี้ยวหน้ามามองสบกับบุรุษผู้ลงมีด

 

            เป็นสายตาที่เยือกเย็น จนคนมองแทบจะทรุดลงอยู่ตรงนั้น แต่ไม่ใช่กับบุรุษที่ถูกจ้อง เพราะเขากำดาบใหญ่ในมือไว้แน่น เตรียมรับมือ

 

            ฟุ่บ!

พริบตาเดียวร่างที่บาดเจ็บหายวับไปกับตา ทิ้งไว้เพียงกองเลือดไว้ดูต่างหน้า

 

            โฉะ!

ร่างหนาของบุรุษผู้กำลังมีทีท่าจะได้เปรียบ กลับทรุดลงไปพร้อมเลือดที่ทะลักออกจากแผ่นหลังกว้าง ตาทั้งสองเบิกกว้าง

 

 

ทรอนซ์!!”ฉันตะเบ็งเสียงลั่นในขณะที่เร่งฝีเท้าไปยังกลุ่มคนที่มุงอยู่กับเหตุการณ์บางอย่างตรงหน้า เมื่อทุกคนพร้อมใจกันแหวกทางให้มันก็ทำให้ฉันเข้าไปในวงล้อมได้ง่ายขึ้น

 

            ภาพที่เห็นทำเอาฉันแทบจะลืมหายใจ ทรอนซ์ที่ถือมีดน้ำแข็งง้างมือเตรียมจะลงมีดกับร่างที่นั่งคุกเข่าจมกองเลือดอยู่ตรงนั้น!

 

            นัยน์ตาสีน้ำเงินตวัดมามองสบวูบนึงเป็นวินาทีที่ฉันลืมมองผู้คนมากมายที่กำลังจับตาดู

            นายกำลังทำอะไร?

ฉันมองเขาด้วยความกลัวปนตกใจ จ้องไปยังอาวุธในมือที่สามารถปลิดชีพใครก็ได้อย่างง่ายดาย

 

ทรอนซ์!!”อีกเสียงดังขึ้นจากข้างหลังฉัน แล้วร่างบางเล็กของช้อกกี้ พิงค์ก็วิ่งผ่านข้างๆฉันไปยังร่างทรอนซ์ที่ค้างอยู่ในท่านั้น ตาของเขาไม่แม้แต่จะกระพริบ ดวงหน้าเรียบเฉยไม่ได้แสดงอาการสำนึกผิด นี่เขายังเป็นคนอยู่รึเปล่า?

 

“…”ฉันมองภาพพิงค์ที่มองหน้าทรอนซ์อย่างเป็นห่วง ก่อนจะถอนใจวิ่งไปยังร่างที่คุกเข่าจมกองเลือด ฉันพยุงแขนข้างนึงของเขาให้ลุกขึ้นพร้อมกับมืออีกข้างที่ทำการรักษา นายยังเป็นคนอยู่รึเปล่า คิดจะฆ่ากันเลยหรือไง

 

            เสียงที่พูดออกไปมันเย็นชาพอๆกับสีหน้าและแววตาของทรอนซ์ในตอนนี้ เขาเม้มปากสนิทไม่พูดอะไร ฉันพยักหน้าเบาๆอย่างเข้าใจ ก่อนจะพาร่างหนักๆของแพทริกซ์ออกจากสนามโดยไม่แม้แต่จะหันกลับไปมอง

 

ไม่เห็นสักนิดว่ามีอะไรบางอย่าง ความเจ็บปวดลึกที่แฝงอยู่ในดวงตาคมเข้มนั่นที่มองตามไปจนลับตา ความเจ็บปวดจากคมมีดที่ทิ่มแทง ไม่มากเท่าความปวดร้าวที่เห็นนัยน์ตาสีอัญมณีคู่นั้นตัดพ้อต่อว่า

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

 

            ฉันเอื้อมมือบิดลูกบิดประตูอย่างยากลำบาก ขณะที่ต้องแบกรับน้ำหนักบางส่วนจากคนเจ็บข้างๆ ได้มาถึงห้องของเขานี่นับว่าฉันเป็นหญิงแกร่งพลังเยอะมากเหมือนกันนะเนี่ย_ _

 

            แพทริกซ์ทิ้งน้ำหนักตัวลงมาพอดีๆไม่หนักไม่เบา สองเท้าช่วยเดินตามไปทุกทิศที่ฉันลากไปอย่างรู้งาน แต่ฉันชักไม่แน่ใจซะแล้วว่าร่างกายของเขาเพลียจนทรงตัวไม่ไหว ถึงกับต้องเอนหัวมาพิงบนบ่าเล็กๆของฉัน จริงๆหรือเปล่า

 

ถึงแล้วลงไปนอนบนเตียงนะฉันว่าพลางค่อยๆพาร่างหนาโชกเลือดที่บัดนี้ปาดแผลปิดสนิทดีแล้ว บรรจงวางคนบาดเจ็บอย่างระมัดระวังไม่ให้กระทบกระเทือนกระเพาะของเขาเลยแม้แต่น้อย(เกี่ยว?)

 

            ขณะที่จัดวางร่างนั่นเรียบร้อย ฉันก็ยันตัวขึ้นจะลุก แต่แล้วมือหนาอุ่นๆก็กระตุกข้อมือฉันเบาๆ ทำให้ร่างทั้งร่างเซถลาลงไปทับร่างคนป่วยที่ดูจะไม่ป่วยตรงหน้า เพราะมือนั้นโอบรอบตัวฉันอย่างนุ่มนวล

 

แพทริกซ์ นี่นายทำอะไรน่ะ นายเจ็บอยู่นะ O_O”ฉันเหลือบตามองใบหน้าเข้มที่ดูจะมีความสุขเกินกว่าจะเป็นคนป่วย - -

 

อยู่แบบนี้สักพักนะน้ำเสียงนุ่มๆกับสายตาอ่อนโยนนั่นอีกแล้วจะมีใครเชื่อบ้างว่าผู้ชายที่ดูท่าทางแข็งแรงตรงหน้าฉันนี่ อ้อนเก่งแค่ไหน

 

“..เห็นว่าเป็นคนป่วยอยู่หรอกนะ= =”ฉันเบ้ปาก แล้วแนบหน้าลงบนอกอุ่นๆนั่นแต่โดยดี

 

            โดยที่ไม่มีใครพูดอะไรเพราะต่างคนต่างจมดิ่งกับความคิดตนเอง ฉันได้ยินเสียงหัวใจของร่างอุ่นๆนั่น เสียงที่เต้นเป็นจังหวะเดียวกับฉัน ประสานกันอย่างลงตัวจนฉันต้องขมวดคิ้วฟังแล้วฟังอีก แต่มันไม่เพี้ยนจังหวะจากเดิมไปเลย

 

            แพทริกซ์บางที ฉันกับนายอาจจะเหมือนกัน

นัยน์ตาของเขาว่างเปล่า โดดเดี่ยว เหมือนกับฉันที่อยู่คนเดียวมาตลอด

แววตาที่มองมาด้วยความอบอุ่นอ่อนโยนนั้น เหมือนน้ำอุ่นๆที่ปลอบปละโลมให้รู้สึกว่ายังมีอีกคนที่ยืนอยู่เคียงข้าง

 

            แววตาและเสียงหัวใจ ที่ฉันไม่มีวันได้รับจากเขาคนนั้น!

ฉันชะงัก รู้สึกเหมือนมีน้ำรื้นๆที่ขอบตา เขามีคนคอยดูแลอยู่แล้ว ฉันเป็นแค่ส่วนเกิน ตอนนี้เขาทั้งสองคงกำลัง

 

แพทริกซ์ ชาร์ลีน?”น้ำเสียงเรียบเรื่อยเอื่อยๆดังจากทางประตู ทำเอาตัวฉันชาวาบเพราะฉันจำเสียงนี้ได้ดี

 

แพทตี้= =”สีหน้าแพทริกซ์ทำให้ฉันอยากจะขำแต่ก็ขำไม่ออก ถ้าร่างของฉันไม่ได้กำลังทับอยู่บนตัวเขาอยู่น่ะนะ

 

โอเค ฉันเข้าใจแล้ว ลาก่อนเสียงหวานเย็นนั่นทิ้งท้ายเร็วๆ แล้วหายวับไปกับเสียงประตูที่ปิดดังปัง!

 

ปล่อยฉันได้แล้วฉันแทบอยากจะเอาหน้ามุดลงดิน ไม่ได้สิ ตอนนี้มุดลงไปไหนไม่ได้ ต้องเงยหน้าขึ้นฟ้าต่างหากถ้าเขายอมปล่อยฉันน่ะนะ YY

 

ตัวเธอนุ่มนิ่มจังเขาเอ่ยปากชม และเป็นคำชมที่ทำเอาฉันรู้สึกวูบๆวาบๆยังไงๆไม่รู้

 

นายไม่เจ็บแล้วหรอ ดูไม่เหมือนคนป่วยสักนิดฉันรีบผละจากร่างนั่นขึ้นมายืนด้วยขาทั้งสองข้างๆเตียงแพทริกซ์

 

สงสัยจะได้ฮีลเลอร์ฝีมือดีมารักษาน่ะแพทริกซ์พูดกลั้วหัวเราะ ดวงหน้าคมคายนั่นอ่อนโยนขึ้นมากทีเดียว

 

            ในขณะที่หัวฉันคิดคำพูดต่อไปไม่ออก ฉันก็ถูกตรึงด้วยดวงตาอบอุ่นคู่นั้น ลืมขัดขืนทั้งที่ร่างนั้นประชิดเข้ามา ลืมตอบโต้ทั้งที่มือหนายกขึ้นมาประคองใบหน้า เขาจับปลายคางของฉันเบาๆ แล้วดึงเข้าไปใกล้ดวงหน้าของเขา

 

            ก่อนที่ริมฝีปากจะถูกประทับตรา หน้าบุรุษอีกคนก็ลอยเข้ามาในหัว ทำให้ฉันผลักร่างตรงหน้าออกไปสุดแรง

 

อย่า!!”ฉันตกใจกับการกระทำของเขา ดูท่าเขาก็ตกใจการกระทำของฉันเช่นกัน

 

            แต่ในจิตใจไม่ได้อยู่กับเนื้อกับตัวเสียแล้ว มันย้อนนึกไปถึงบทสนทนาที่อยากจะลบออกไปจากหัว ยิ่งพยายามลืม กลับยิ่งรู้สึกตอกย้ำความเจ็บปวด แต่นั่นไม่ใช่ประเด็น..

 

 นายเสียสติไปแล้วหรอ!!? การที่รู้ว่าคนที่นายรักไปจูบกับคนอื่นน่ะ มันคงทำให้นายเจ็บปวดมากจนคลุ้มคลั่งแบบนี้สินะ!!”

 

ใช่..มันเจ็บปวด

 

แล้วตอนนั้นก่อนหน้านั้นล่ะ

 

ทรอนซีราจ้องมองมายังฉันที่ยืนแข็งเป็นรูปปั้น เขาขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อยดูสีหน้าจะเกร็งขึ้นมากที่เดียว สองเท้านั่นเดินเข้ามาใกล้ มือหนาข้างหนึ่งประคองใบหน้าของฉันไว้..

 

ทำไม..”เขาพูดเบาๆ นิ้วโป้งแตะอยู่ที่ริมฝีปากของฉัน..

 

            ถ้างั้นถ้างั้น หรือว่า…!?

ฉันเบิกตาโพลงอย่างอึ้งๆ ยกมือขึ้นปิดปากด้วยอารมณ์และความรู้สึกที่บอกไม่ถูก

           

คนที่ทำให้เขาเจ็บปวดคนนั้น

เป็นฉันใช่รึเปล่าทรอนซ์

 

ฉันขอตัวนะแล้วฉันก็วิ่งออกจากห้องโดยไม่เหลียวกลับไปมอง ในหัวนั้นคิดอยู่แค่เรื่องเดียว หัวใจกำลังพองโตด้วยความรู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกว่ากำลังมีหวัง?

 

            ขอให้มันเป็นจริงขอให้มันเป็นจริงด้วยเถอะ !!!

 

 

ฮีลสิ้นเสียง ลำแสงสีแดงก็ถูกถ่ายเทจากฝ่ามือเรียวเล็ก สู่หัวไหล่ซ้ายจรดกลางอกของร่างหนาที่กว่าจะยอมให้รักษาก็ทำให้เลือดไหลออกมาจนน่ากลัวว่าจะพ้นขีดจำกัด แล้วเข้าสู่ขีดอันตราย

 

            ถ้าไม่ได้อัศวินประจำทีมเข้ามาพูดเกลี้ยกล่อม มีหวังปริ๊นซ์จะไม่ยอมให้ใครแตะต้องร่างกายของเขาทั้งนั้น แต่นั่นใช่ว่าจะไม่มีเหตุผล เพราะฮีลเลอร์ที่อาสาจะมารักษาแผลสดของเขานั้นเป็น อดีตที่อยากลืมของเขา

 

ฮีลเสียงหวานนั่นประกาศเป็นครั้งที่หก หลังจากเชื่อมปากแผลทำให้เลือดหยุดไหลก็ใช้พลังมากไปพอควร เพราะใช่ว่าแผลนี่จะตื้นซักเท่าไหร่

 

ฟันกันขนาดนี้ ไม่ฆ่ากันซะเลยล่ะราล์ฟเฟถอนหายใจเบาๆ ขณะที่ตาสีฟ้าเทายังจ้องร่างเพื่อนที่นอนนิ่งหลังจากอาละวาดไปหลายยก

 

ดีแล้วที่ไม่ถูกเส้นเลือดใหญ่ หรือจุดสำคัญๆมารีอาพยายามให้ความเห็นเชิงบวก เพราะยิ่งถ้าใส่ไฟ เธอเกรงว่าจะกลายเป็นปลุกให้เพลิงนั้นโหมกระหน่ำรุนแรงกว่าเดิม

 

ต่างคนต่างซ้อมกันไม่ได้หรือไง ทำไมต้องมาประลองอะไรกันตอนนี้ราล์ฟอดบ่นไม่ได้

 

ก็รู้กันดีอยู่แล้วหนิ ว่าแพทริกซ์อยากจะประลองกับทรอนซ์ขนาดไหนมารีอาตวัดสายตามองราล์ฟแว๊บนึง ก่อนจะเลื่อนสายตาลงมองร่างที่กำลังถูกรักษา แต่ความเยือกเย็นของนายหายไปไหนหมดทรอนซ์ ถึงเขาจะยั่วโมโหนนายยังไง นายก็ไม่เคยกระโดดลงหลุมพรางนี่นา

 

            ร่างหนานั่นนิ่งสงบ หลับตาพริ้มราวกับไม่ได้ยินเพื่อนสาวที่ต่อว่ากล่าวหา

 

ออกไปสักครู่ก่อนนะคะ เขาต้องการเวลาฟื้นตัวช้อกกี้ พิงค์ ผู้อาสาเป็นฮีลเลอร์หันมาบอกกับคนทั้งสอง ที่มองหน้ากันแล้วยอมเดินออกจากห้องไปแต่โดยดี

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

ฉันรีบวิ่งขึ้นบันไดด้วยความเร็วสุดแรงเกิด รวบรวมพลังไอน้ำที่ฝ่าเท้าให้มันช่วยพาร่างพุ่งขึ้นไปได้อย่างสมใจหมาย แต่ไม่มีเวลามานั่งชื่นชมผลงานตัวเอง ประตูไม้สีขาวแกะสลักนั่นอยู่ตรงหน้าแล้ว

 

กึก..

แต่แล้วก็ต้องใส่เกียร์เบรกจนหน้าแทบจะลมคะมำไปกับพื้น เมื่อเห็นร่างสองเพื่อนรักที่กำลังก้าวออกจากห้อง

 

ราล์ฟเฟ มารีอาฉันเอ่ยทัก

 

..อ้าว ชาร์ลีนสีหน้าเจ้าคนพูดมากดูท่าจะไม่ค่อยสู้ดีนัก เขาเหลือบไปสบตากับมารีอาอย่างมีอะไรไม่ชอบมาพากล

 

ทรอนซ์เป็นไงบ้าง พวกนายรักษาแล้วหรอฉันถามอย่างตื่นๆ แต่ก่อนจะได้รับคำตอบ สายตาก็พลันค้างอยู่กับภาพหญิงสาวคนสุดท้ายที่เดินก้าวผ่านประตูออกมา ก่อนที่ประตูจะถูกปิด เธอก็สังเกตเห็นผู้มาเยือนตรงหน้า

 

เอ่อทรอนซ์ เป็นไงบ้างฉันถามเสียงสั่นๆ เพราะอารมณ์หม่นๆแปลกๆพาให้ใจดิ่งวูบลงต่างจากเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว

 

ดูเหมือนว่าเขาจะสูญเสียพลังไปมากในก่อนหน้านี้และกำลังอยู่ในช่วงฟื้นตัว แต่ยังไม่ทันหายกลับต้องมารับแผลเพิ่ม ฉันว่าพวกคุณน่าจะยกเลิกการประลองดีกว่านะคะพิงค์อธิบายเสียงใส ทำให้ต่อมความรู้สึกผิดฉันกดทับตัวหนักเข้าไปอีก

 

ฉันเป็นสาเหตุทำให้เขาเสียพลังมากมายขนาดนั้น แถมฉันยังทำร้ายจิตใจเขาด้วยคำพูดต่อว่า ทั้งที่เขาเองก็เจ็บไม่น้อย..

 

โดยที่ไม่ได้พูดอะไร ฉันก็เดินผ่านร่างราล์ฟกับมารีอา ตรงไปยังประตูที่ยังไม่ได้ถูกปิด แต่แล้วร่างบางเล็กนั่นก็กลับยืนขวางเอาไว้

 

ฉันขอเข้าไปเยี่ยม..”

 

ร่างของเขาต้องการฟื้นตัว

 

ถอยไปเถอะนะ

 

ไม่ค่ะ

 

ฉันกำมือแน่น เริ่มรู้สึกโกรธนิดๆแล้ว แค่การที่ฉันได้มองเห็นหน้าเขาชัดๆ ได้รู้ว่าเขาไม่ได้เป็นอะไรไป แค่นั้นฉันทำไม่ได้หรอ?

 

พลันดวงตาก็ไปสบกับ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบที่แฝงแววเย็นชาเช่นเคย เขาหยุดร่างอยู่ด้านหลังช้อกกี้ พิงค์ ดวงหน้าขาวๆนั่นดูอิดโรยขึ้น มันเคยขาวแต่ไม่ได้ซีดเซียวไร้สีเลือดขนาดนั้น แม้ว่าสีหน้าและแววตาของเขายังคงเหมือนเดิมก็เถอะ

 

พิงค์เข้ามาหน่อยเสียงเรียบๆ เหมือนน้ำเย็นที่สาดโครมเข้ามา พาให้ร่างชักจะเริ่มสั่นสะท้าน

 

ค่ะหญิงสาวคนนั้นหันตัวกลับไปในห้อง แล้วประตูไม้สีขาวที่กำลังถูกปิดสนิท

 

เดี๋ยว!!!”ฉันดึงประตูนั่นไว้ไม่ให้มันถูกปิด จ้องไปยังดวงตาเย็นชาที่มองแล้วยิ่งรู้สึกเจ็บ มองแล้วยิ่งรู้สึกทรมานใช่แล้ว ฉันไม่เคยได้รับความอ่อนโยนจากดวงตาคู่นี้เลย

 

กลับไปซะฉันไม่อยากเห็นหน้าเธออีกเสียงทุ้มลึกดังแว่วเข้ามา ก่อนที่ประตูนั้นจะถูกปิดสนิท ลมที่เกิดจากการกระแทกของขอบกำแพงกับประตูก็พัดเฉี่ยวหน้าฉันไปไม่กี่เซ็น ก็ทำให้ฉันต้องหลุบตาลงตามสัญชาติญาณ

 

แล้วฉันก็ไม่อยากลืมตาขึ้นมาอีกฉันยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นไม่รับรู้ถึงมือที่บีบ กดทับลงมาที่ไหล่จากราล์ฟ แผ่นหลังที่ตบเบาๆจากมารีอา หยดน้ำตาค่อยๆไหลรินอาบแก้มช้าๆ หัวใจเหมือนถูกคมมีดค่อยๆกรีดลงฝากแผลลึก ที่ทำให้รู้สึกทนไม่ได้อีกต่อไป

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

 

ชั้นชื่อบุษบาหล่าลาหล่าลา! หล่าลาหล่าล๊า!!”เสียงหวานยังคงร้องเพลงต่อไปอย่างเจื้อยแจ้ว ประกอบกับท่าเต้นที่ดูพิสดารในความคิดของราล์ฟ ทำเอาคนฟังทั้งสองถึงกับมองหน้ากันอย่างทำอะไรไม่ถูก

 

แต่แต่ความจริงนะ ฉันน่ะชื่อ อเมทิสต์! ฮ่าๆๆๆๆ ไม่รู้ล่ะสิ โดนฉันหลอกแล้วล่ะเจ้าพวกบ้า! ฮ่าๆๆๆๆๆ!!”ร่างบางนั่นยืนโซเซเหมือนจะล้มแหล่ไม่ล้มแหล่ ตาคู่โตในยามหัวเราะนั้นโค้งขึ้นเป็นจันทร์เสี้ยว หากแต่นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์นั้นกลับไม่ได้แย้มยิ้มตาม พาเอาคนมองไม่รู้จะสมเพชหรือเวทนาดี

 

ฉันไม่น่าทำตามใจหล่อนเลย= =”มารีอาคิดแล้วปลงตก เมื่อนึกย้อนไปถึงตอนที่เธอกับราล์ฟลากเจ้าคนที่กำลังเต้นแร้งเต้นกาอยู่นี่ออกจากหน้าห้องทรอนซ์ ไปยังห้องของตัวเองซึ่งอยู่ฝั่งตรงข้าม แล้วร้องขอให้เธอเสกของมึนเมาพวกนี้มาให้

 

ตอนแรกก็ปฏิเสธเสียงแข็งอยู่หรอกแต่ว่า

มารีอา ช่วยฉันที ฉันฉันไม่ไหวแล้วมันเจ็บปวดเกินไปเธอจำแววตาและน้ำเสียงของชาร์ลีนได้ดี สีหน้าที่ร่าเริงเสมอบัดนี้ดูหม่นแสงลง น้ำตาที่พรั่งพรูดังพลุแตกนั่นชวนสงสารเวทนาไม่ใช่น้อย

 

ฉันว่าเราต้องทำอะไรบางอย่างดีกว่ามั้ย แบบนี้ไม่น่าไหว=[]=”ราล์ฟมองไปยังร่างที่เริ่มหมดแรง ทรุดตัวลงบนโซฟา แล้วเลื่อนสายตามาสบกับนัยน์ตาสีชาอ่อนที่ดูจะเครียดไม่แพ้กัน

 

นายว่ามามารีอานั่งกุมขมับอย่างจนใจ

 

ให้ฉันไปตามทรอนซ์เถอะนะ เขาเป็นสาเหตุของเรื่องนี้ราล์ฟอดสงสารเพื่อนรักที่ดูเหมือนจะไม่ได้สติไปแล้วไม่ได้ ทั้งที่เจ้าตัวกำลังยิ้มสนุก แต่เขากลับไม่สนุกด้วยสักนิด เขาอยากจะลบรอยเศร้านั้นให้หายไปจากดวงตาสีสวยนั่น อย่าให้ความเศร้ามาทำให้อัญมณีที่เจิดจรัสต้องหม่นแสงลงเลย

 

ตามใจนายในที่สุดมารีอาก็ถอนใจอย่างปลงๆ มองเครื่องดื่มสองสามขวดที่ตั้งเรียงอยู่ตามโต๊ะที่เสกขึ้นมาจากจินตนาการของเธอ

 

ร่างของราล์ฟหายไปพักใหญ่ๆ ในขณะที่มารีอาคิดว่าคงจะไม่สำเร็จ อย่างทรอนซ์น่ะพูดคำไหนคำนั้น ถ้าเขาพูดว่าไม่อยากจะเห็นหน้าใครเขาก็จะต้องไม่มา..

 

แต่แล้วความคิดพลันชะงักกึก นัยน์ตาสีชาอ่อนเบิกกว้างนิดๆอย่างงงๆอารามตกใจ เธอมองร่างหนาที่ปรากฏตัวขึ้นพร้อมๆราล์ฟ คนที่เธอนึกถึงในตอนนี้ คนที่ทำให้เธอรู้ว่าสมมติฐานของเธอนั้นผิด

 

นู่น อยู่นั่นไง เมาไม่ได้สติอยู่ตรงนั้นราล์ฟชี้มายังโซฟาตัวเล็ก ที่มีร่างบางๆจมปลุกอยู่อย่างอ่อนล้า

 

นายจัดการต่อละกันมารีอาเปรยเรียบๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไปแต่ยังมีบางคำถามที่คาใจ ทำให้เธอหันกลับไปมองในห้องนั้นอีกครั้ง

 

ภาพบุรุษร่างหนาผู้ครองฉายาเจ้าชายเย็นชา กำลังก้มลงอุ้มร่างบางที่ดูเล็กกว่าเขามากโขขึ้นมาติดตัว แม้แสงไฟในห้องจะมีไม่มากนัก แต่สายตาของเธอคงจะไม่ผิดเพี้ยน

 

มารีอายิ้มนิดๆที่มุมปากสมมติฐานของเธอนั้นถูกต้อง แต่ใช้ไม่ได้กับสาวน้อยนามอเมทิสต์คนนี้คนเดียวต่างหาก..

 

To Be Con.

 

 

Writer: สวัสดีค่า ทักทายอีกครั้ง

            รู้ไหมว่าไรเตอร์คิดหนักแค่ไหนว่าเรื่องนี้จะลงเอยอย่างไร TT นอนแทบไม่หลับขยับแทบไม่ได้แต่เมื่อเห็นคอมเม้น ของรีดเด้อร์แล้ว มันทำให้เกิดกำลังใจมากเลยทีเดียว ว่าอยากจะทำต่อเรื่อยๆแม้จำนวนตอนจะเยอะจนน่าตกใจแล้ว(ไม่เคยแต่งนิยายเรื่องไหนได้ยาวขนาดนี้เลยโอ้ว!)

            ช่วงนี้เปิดเทอมแล้ว บอกไม่ได้เหมือนกันว่าสามารถประคองความถี่ในการอัพแต่ละตอนได้ไหม บางทีอาจจะต้องเบี้ยวนัดนะคะ TT ขอโทษไว้ล่วงหน้า

            อาจจะมีการรีไรท์ครั้งใหญ่ ในตอนแรกๆด้วยหละ แต่เนื้อหาไม่เปลี่ยนแปลงแน่นอนจ้า ไม่มีการเปลี่ยนตัวพระเอก นางเอก อิอิ>< (เปลี่ยนด้านการบรรยาย ตัด ต่อ เติม จนกว่าจะพอใจ555)

            ช่วยเม้นให้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ >/I\<

ปล.ตอนนี้ยาวเฟื้อยเลยนะ 555 ยาวได้อีกกก(วิบัติเพื่อเสียง)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2143 jaanapath (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:04
    ทำไมเราชอบแพททริกซ์มากกว่าทรอนซ์ >///<
    #2,143
    1
    • #2143-1 บาบิQ(จากตอนที่ 24)
      5 เมษายน 2559 / 17:00
      แง้วๆ ตอนแรกไรท์ก็ชอบแพทริกซ์มากกว่า จริงๆนะ ฮ่าๆ
      #2143-1
  2. #1703 cake01 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2555 / 23:44
    ทรอนซ์งอนนางเอกแล้วประชดนางเอกแบบนี้เลยหรอเนี่ย
    #1,703
    0
  3. #1689 Vampire knight (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 19:00
     รู้สึกหมั่นไส้ยัยพิงค์เหลือเกิน =_= 
    #1,689
    0
  4. #1574 SheetahG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 07:22
     พิงค์..เธอคงจะดีใจสินะ หึ ทรอนซ์เค้าแค่ประชดนางเอกยะ ขอบอกกก!!
    #1,574
    0
  5. #1456 SheetahG (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 09:57
     ทรอนซ์น่ารัก
    #1,456
    0
  6. #1327 seadragonpanso (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 18:11
    อัพไวๆน้า~
    #1,327
    0
  7. #1326 เมมฟิส (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2554 / 14:33
    ทรอนซ์จ๋าอย่าประชดแบบนี้ดิ๊   สงสารอเมทิสต์ ชอบทรอนซืมากๆ  แต่อย่าให้ทรอนซ์งี่เง่าทำร้ายจิตใจอเมทิสต์เลยน๊า  รีบอัพไวๆน่ะ   สู้ๆ
    #1,326
    0
  8. #1324 [P]a[t] (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 18:25
    อ้ายยย น่ารักอ่ะ >__< ทรอนนน หึงด้วยแหละ
    #1,324
    0
  9. #1323 Violin flower (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 17:28
    กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สนุกมากเลยไรเตอร์

    สู้ๆนะค้า 
    #1,323
    0
  10. #1322 Spicule (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 7 ธันวาคม 2554 / 14:29
    กรี้ดๆๆๆๆๆๆๆๆ.  แพททริกกับอเมทิสน่าร้ากกกกกกกกกมากก

    ทรอนหึงเปงด้วยอะ.   ยังไงก้ออยากไห้เปลี่ยนพระเอก5555 รักแพททริก
    #1,322
    0