The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 23 : The Keyz 23 เกินขีดจำกัด & ความลับ...?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,581
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[23]

            ความเจ็บปวดแล่นพล่านไปทั่วร่าง ทั้งที่คิดว่าความรู้สึกที่ถูกอากาศหนาวเหน็บกรีดร่างทั้งร่างจะทำให้ชินชาไปแล้วแต่ทันทีที่สัมผัสความเย็นเยียบของผิวน้ำก็พบว่าความเจ็บชามันทวีคูณขึ้นไปอีก

 

            ร่างของเธอกำลังร่วงหล่นลงไปเรื่อยๆ เรื่อยๆ สองมือพยายามยื้อยึด ไขว่คว้าตะเกียกตะกายสุดแรงที่จะหลุดพ้นจากสภาพไร้อากาศหายใจ

 

            ไร้ซึ่งหนทางรอด ไร้ซึ่งแสงสว่างสิ่งที่น่ากลัวกว่าความหนาวเย็นที่เหมือนคมดาบกรีดแทงร่างทั้งร่าง คือการมองเห็นแต่ความมืดมิด

            ความมืดที่เธอกลัวที่สุด

 

น่าแปลกที่แม้เป็นนาทีชีวิต เธอกลับไม่คิดถึงการเอาชีวิตรอด อาจเป็นเพราะสิ้นหวังหรืออะไรก็ตามแต่ ในยามคับขันวินาทีเฉียดตาย ในหัวเธอนึกถึงคนเพียงคนเดียว

 

ทรอนซีรา

ตรงนี้มันมืดเหลือเกิน หนาวมากๆเลย

ได้ยินไหมฉันหนาวนายกอดฉันได้ไหม?

 

ปากเรียวเล็กพ่นฟองอากาศออกมา ความอึดอัดข้างทำให้เธอไม่อาจทนได้อีกต่อไป

ลาก่อน แสงสว่างของฉัน ในหัวเธอนึกถึงภาพบุรุษเจ้าของดวงตาลึกลับคู่นั้น ใบหน้าเรียบเฉยของเขา ใบหน้าที่เขาขมวดคิ้วเข้าหากัน ใบหน้าที่เขายิ้มขำให้เธอ ทุกอารมณ์ทุกความรู้สึก เธอจะขอจดจำไว้ในใจ จวบจนวินาทีนี้..

 

            ทันใดนั้นกระแสความอบอุ่นก็แทรกเข้ามา สัมผัสแผ่วเบาจากริมฝีปากนั้นให้ความรู้สึกคุ้นเคยนัก แต่ร่างบางไร้ซึ่งเรี่ยวแรงที่จะขยับ

 

            เนิ่นนาน ความหนาวเย็นถูกแทนที่ด้วยความอบอุ่น ร่างเล็กขยับตัวเบาๆ สัมผัสถึงพลังในกายที่ถูกถ่ายทอดมาอย่างช้าๆ พลังที่ขจัดความอึดอัดและเหมือนมีอากาศบริสุทธิ์ไหลเทเข้าไปในปอด ทำให้ ณ ตอนนี้เธอสามารถหายใจได้เหมือนน้ำโดยรอบเป็นเพียงอากาศธาตุ..

 

            เปลือกตาขยับขึ้นลงช้าๆ แสงสว่างจ้าสาดเข้าสู่ประสาทการรับรู้ เธอกระพริบตาหลายครั้ง ภาพตรงหน้ายังคงเบลอมัว เหมือนมีไอน้ำบังม่านตาทำให้ไม่สามารถมองเห็นได้ชัดนัก

           

แสงสีฟ้าอบอุ่นหรือว่า…!

ตาสีม่วงอเมทิสต์เบิกกว้าง ครั้งนี้เธอสามารถมองเห็นได้แล้ว!

 

            ภาพตรงหน้า นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบ นิ่งลึกยิ่งกว่าน้ำในทะเลสาบที่ไร้คลื่น เขาจ้องตอบกลับมาอย่างไม่ละสายตา ตาทั้งคู่สบประสานกันใต้ผืนน้ำอันเย็นเยือก ใต้แสงจันทราที่สาดส่อง

 

 

            วินาทีที่ฉันลืมตาขึ้น ฉันพบกับแสงสว่างสีฟ้าละมุน และนัยน์ตาคมกริบที่จ้องกลับมาอย่างไม่กระพริบ

            เขาประคองใบหน้าฉันไว้ด้วยมือทั้งสองข้าง ประกบริมฝีปากของเขากับฉัน ดวงหน้าคมคายนั่นดูอ่อนโยนขึ้น ภายใต้แสงจันทร์และแสงสีฟ้าที่หลั่งไหลจากตัวเขามายังฉัน..

 

            ฉันยกมือขึ้นทาบบนอกเขา เลื่อนขึ้นไปโอบรอบคอเขาไว้เบาๆ การเคลื่อนไหวภายใต้น้ำเป็นไปได้อย่างช้าๆ

พอช้อนสายตามองลึกเข้าไปในทะเลลึกในดวงตาทั้งสองข้างของเขา ประกอบกับเสียงหัวใจที่เต้นถี่รัวของฉันเอง เพียงแค่นั้นฉันก็เข้าใจเข้าใจแล้วว่าความรู้สึกของฉันมันคืออะไร

            ฉันดีใจดีใจจริงๆที่ได้เห็นหน้าเขาอีกครั้ง

 

อึก ทรอนซ์ถอนริมฝีปากออกพร้อมพ่นของเหลวข้นสีแดงที่ลอยขึ้นสู่ผิวน้ำ เขายกมือขึ้นกุมอกตัวเองแสดงสีหน้าเจ็บปวด ฉันตัดสินใจดึงร่างทรอนซ์ขึ้นสู่ผิวน้ำทันทีที่อากาศเทเข้าปอดฉันก็สำลักน้ำออกไปหลายอึก ก่อนจะพาร่างหนาที่ลอยนิ่งไม่ขยับไปถึงฝั่งผืนดิน

 

ทรอนซ์ทรอนซ์นายได้ยินฉันไหม?”ฉันร้องเรียกขณะที่เปลือกตาทั้งสองของเขายังคงปิดสนิท นายเป็นอะไรไปตอบฉันนะ ตอบฉันสิทรอนซ์ ฮือ..”

 

            ฉันทั้งหนาว ทั้งกลัวยิ่งมองหน้าซีดๆไร้สีเลือดของเขาแล้วฉันยิ่งรู้สึกใจไม่ดีเลย

เมื่อกี้คือการชาร์จพลังมันคือการเคลื่อนย้ายพลังของเขามาที่ฉัน ถ้างั้น

            หรือว่ามันมากเกินไปงั้นหรอ?

 

ทรอนซ์อย่าทิ้งฉันอย่าปล่อยฉันไว้แบบนี้สิT^T”ฉันได้รับการมองเห็น ได้เห็นแสงสว่างจากพระจันทร์ แต่แสงสว่างของฉันกลับค่อยๆดับแสงลง

 

ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันขอเลือกที่จะมองไม่เห็น แล้วได้นายกลับคืนมาดีกว่า!

ฉันยกมือที่กำลังสั่นริกๆขึ้นทาบอกเขาเบาๆ พลางกลั้นสะอื้นด้วยความเจ็บปวด

 

ฟื้นสิฮือๆๆฮีล!”แสงสีฟ้าอ่อนละมุนฉายขึ้นมาในอุ้งมือฉัน หยดน้ำตามากมายถูกกลั่นจากเบ้าตาทั้งสองข้างอย่างไม่ขาดสาย ฉันกรีดร้องไปพร้อมกับการรักษาไม่สามารถซ่อนความเจ็บปวดในน้ำเสียงไว้ได้เลยฮีลๆๆๆๆๆ!!”

 

            ฉันแตะมือหนาของเขา และพบว่ามันเย็นเยียบเหมือนกับก้อนน้ำแข็งที่มีอุณหภูมิติดลบ!

 

ไม่ไม่นะ

“…”

ลืมตาสิลืมตา!TT_TT”

“…”

ทรอนซีรา!!”

อืม..”

 

O_o เอ๋ เขาขานรับในลำคอ ก่อนที่เปลือกตานั่นจะขยับขึ้น เผยให้เห็นนัยน์ตาที่ควรจะเป็นสีทะเลลึก กลับถูกแทนที่ด้วยสีเทาขาว!

 

นายตาของนาย...”ฉันจ้องลึกลงไปด้วยความอึ้งปนทึ่ง ร่างทั้งร่างเกร็งจนเมื่อยล้า ตาของนาย กลายเป็นสีเทา..”

 

“…”ทรอนซ์มีสีหน้าแข็งกระด้างขึ้น คิ้วขมวดเข้าหากันเล็กน้อย

 

            โลกทั้งโลกของฉันเริ่มหมุน ภาพตรงหน้าซ้อนทับกันจนเริ่มรู้สึกวิงเวียน มึนงงฉันสะบัดหน้าแรงๆ ฝืนยกมืออันสั่นเทาขึ้นสัมผัสดวงหน้าแข็งกร้าวตรงหน้า..

 

ทรอนซ์ฉันนึกว่าฉันจะไม่ได้เจอไม่ได้เห็นนายอีกแล้วซะอีก

ประโยคสุดท้ายช่างแผ่วเบาราวกับขนนกที่ค่อยๆตกลงสู่พื้น แต่ฉันหวังว่ามันจะไปถึงตัวนายความรู้สึกของฉัน

 

 

            ร่างบางเซถลาล้มลงบนอ้อมกอดของบุรุษร่างหนา ท่ามกลางลมหนาวที่พัดเข้ามา เขากระชับอ้อมกอดแน่น แน่นพอที่จะมั่นใจว่าความอบอุ่นจากกายเขาสามารถปกป้องเธอจากความหนาวได้ ดวงตาสีเทาแปรเปลี่ยนเป็นสีทะเลลึกเช่นเดิม เขาจ้องไปยังร่างที่แนบติดตัวเขานิ่ง เรียวปากบางขยับเป็นคำพูดที่ไม่อาจไปถึงร่างเล็กนี่ได้ แต่เขาขอมอบให้ลมหนาวนี่เป็นพยาน..

 

ฉันจะไม่ปล่อยให้เป็นแบบนั้น

 

            ดวงตาสีน้ำทะเลลึกที่เคยนิ่งสงบ เสมือนมีคลื่นก่อตัวเป็นลูกก้อนยักษ์อยู่ข้างใน ทำให้สายตานั่นสั่นระริก เกิดกระแสความอบอุ่นที่ใครมองแล้วคงยากที่จะถอนสายตาจากภาพอันงดงามตรงหน้า

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

 

            สองเท้าก้าวอย่างมั่นคง ช้าๆเนิบๆ มือใหญ่ทั้งสองอุ้มประคองร่างบางเล็กที่เบียดชิดกายเขาแน่นเพื่อควานหาความอบอุ่น ขนตาแพพริ้มบ่งบอกถึงตาคู่โตที่ถูกปิดสนิท ลมหายใจอุ่นๆของเจ้าคนนอนหลับเป่ารดต้นคอคนอุ้มเป็นระยะๆ

 

            นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มมองตรงดูเส้นทาง สลับกับตวัดมองดวงหน้าเล็กที่ตกในห้วงภวังค์ความฝัน เขาไล่สายตาพิจารณาดวงหน้าเล็กๆยามหลับใหล เริ่มจากคิ้วบางที่โค้งขึ้นเล็กน้อยเปลือกตาที่ซ่อนอัญมณีกลมโตสีม่วงจมูกเล็กๆได้รูปแล้วสายตาก็พลันสะดุดอ้อยอิ่งอยู่ที่ริมฝีปากอวบอิ่มที่เผยอขึ้นนิดๆ เหมือนเชื้อเชิญให้เขาเข้าไปตักตวงความหวานนั้นอีกครั้ง

 

            ความหอมหวานที่ประหลาดความนุ่มนวลละเมียดละไม

ร่างหนาเกร็งขึ้นเล็กน้อยเมื่อย้อนระลึกถึงเหตุการณ์วาบหวามที่เกิดขึ้นภายใต้ผืนน้ำยามรัตติกาล

 

            ถ้าเขาช้าไปอีกก้าวเดียวเขาไม่อาจรับประกันได้เลยว่ายังจะได้สัมผัสร่างอุ่นๆในอ้อมอกเขาได้อีกหรือไม่ เขาได้ประทับจุมพิต มอบพลัง อากาศหายใจ และการรักษาให้เธอในคราวเดียวและนี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้รู้ว่าการใช้พลังเกินขีดจำกัดนั้นเป็นเช่นไร

 

            ความเจ็บแปลบที่กลางอกนั่นยังไม่ไปไหน แต่เขายังคงฝืนทนรับความทรมานนั่นพร้อมกับแบกอุ้มร่างเล็กๆนี่ไปด้วย

 

ทรอนซีรา..”เมื่อถึงบริเวณหน้าห้องก็พบว่ามีหญิงสาวยืนขวางหน้าห้องที่มีประตูสีชมพู

 

            ทรอนซ์เลือกที่จะพาร่างเล็กในอ้อมกอด มุ่งตรงไปยังห้องที่มีประตูไม้สีขาวห้องของเขาเอง

 

คุณจงใจหลบหน้าฉันใช่ไหมคะ?”ช้อกกี้ พิงค์พูดด้วยน้ำเสียงอันสั่นเครือ ตาสีฟ้าสั่นเทาจับจ้องทุกอิริยาบถของบุรุษที่เธอเทใจให้ ที่บัดนี้การกระทำของเขาต่อผู้หญิงคนนั้นมันเสียดแทงใจเธอเหลือเกิน!

 

อย่าให้เกิดเหตุการณ์แบบนี้ขึ้นอีกเขาพูดทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ไม่แม้กระทั่งเหลือบมองคู่สนทนา แผ่นหลังกว้างนั่นหายไปพร้อมกับเสียงประตูที่ปิดสนิท..

 

            ช้อกกี้ พิงค์ มองประตูบานนั้นนิ่งเนิ่นนานเธอทรุดกายลงอย่างอ่อนล้า พร้อมหยาดน้ำตาที่หลั่งเทลงมาอย่างไม่ขาดสาย

 

 

            ด้านหลังประตูไม้สีขาวร่างบางถูกวางลงบนเตียงนุ่มอย่างแผ่วเบา หยดน้ำที่เกาะตามไรผมบ่งบอกถึงสภาพเปียกปอนของคนทั้งสอง เสื้อผ้าบางแนบชิดติดเรือนร่างเป็นส่วนเว้าโค้งที่ทำให้ดวงตาคมกริบที่เผลอจ้องต้องชะงัก เขาเบือนหน้าหนีพร้อมถอนใจเบาๆ

 

            แม้กระทั่งตอนหลับเธอคนนี้ก็สามารถหาเรื่องให้เขาอีกจนได้

เจ้าชายน้ำแข็งผู้ถูกขนานนามว่ามีสีหน้าไร้อารมณ์ ไร้ความรู้สึกขบกรามกรอด เสมือนคำครหานั้นผิด เพราะบัดนี้เสมือนมีคลื่นลูกเล็กตั้งเค้าในดวงตาทั้งสองข้าง

 

            ทรอนซ์เดินมุ่งไปยังตู้เสื้อผ้าที่อยู่ไม่ไกลออกไปนัก เขาหยิบเสื้อเชิ้ตสีขาวออกมาสองตัว ถอดเสื้อชื้นๆของตัวเองออกก่อนจะสวมเชิ้ตทับ ในมือถือเสื้อที่แห้งสนิทอีกตัวแล้วเดินไปหยุดข้างๆเตียง

 

            เขาปลดกระดุมเล็กๆนั่นออกอย่างเบามือ สายตาจับจ้องไปที่ดวงหน้าเจ้าคนหลับที่ไม่รู้สึกรู้สาอะไร แล้วนึกขำในใจ

เธอหลับลึกขนาดนี้ ถ้าใครคิดจะทำอะไรๆเธอนั่นไม่ใช่เรื่องยาก..

 

แล้วทรอนซ์ก็ต้องชะงักกึกกับความคิดเล่นๆของตัวเองคิ้วขมวดเครียดกับความคิดสกปรกแบบนี้เขาไม่เคยไม่เคยเลยที่จะรู้สึกแปลกๆแบบนี้กับใคร ดูเหมือนหัวใจที่เต้นอย่างมั่นคงหนักแน่นเริ่มมีอาการไหววูบความรู้สึกที่เขาไม่เข้าใจ

 

            มือหนาดึงไหล่เล็กทั้งสองขึ้นมาให้ร่างอยู่ในท่านั่ง พลิกตัวให้แผ่นหลังปรากฏสู่สายตา เขาค่อยๆดึงเสื้อที่ถูกปลดพันธนาการออกแล้วเลื่อนลงมาเบาๆ

 

            แผ่นหลังเปลือยเปล่าขาวเนียนไร้ที่ติปรากฏสู่สายตาเขาไม่เข้าใจว่าทำไมข้างในบังเกิดความารู้สึกแปลกๆ ความรู้สึกบ้าๆที่กำลังแล่นพล่านไปทั่วร่างในขณะนี้..

แต่แล้วสายตาคมกริบประดุจนักล่าก็สะดุดอยู่ที่รูปภาพที่ถูกจารึกลงบนหัวไหล่ขวา

            ดอกกุหลาบ…?

 

ร่างหนาเกร็งขึ้นเล็กน้อย หัวคิ้วขมวดเข้าหากัน ความตื่นเต้นที่พลุกพล่านเมื่อกี้หยุดชะงักตาม ความเยือกเย็นนิ่งสงบกลับแทนที่

           

กุหลาบเป็นสัญลักษณ์ของการรักษาเป็นเครื่องหมายของตระกูลฮีลเลอร์ที่มีมาแต่อดีต

มือหนาหยาบกร้านแตะลงบนกลีบกุหลาบบนเนื้อเนียนนุ่มเบาๆ ความคิดต่างๆนานาในหัวกำลังโลดแล่น ริมฝีปากเรียวเม้มแน่น ผ่านไปอึดใจหนึ่ง เขาจำต้องเก็บเรื่องสงสัยคาใจนี้ไว้ ก่อนจะสวมทับเสื้อเชิ้ตที่ดูจะมีขนาดใหญ่กว่าร่างเล็กนี้มากโขเลยทีเดียว

 

อึก..”ร่างหนาเซถลาเดินถอยไปข้างหลังแล้วล้มลงบนโซฟาในมุมหนึ่งของห้อง ข้างๆเตียง มือข้างหนึ่งกุมอกที่เจ็บแปลบขึ้นมาด้วยความเจ็บปวด หากแต่ยังรักษาสีหน้าอันเยือกเย็นไว้ได้ เขาปาดเลือดสดที่ริมฝีปากออกอย่างไม่ใส่ใจ ตาสีน้ำเงินเข้มนั้นไม่แสดงอารมณ์ใดใด มันยังคงจับจ้องไปยังร่างไร้สติที่นอนแน่นิ่ง

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

แสงสีส้มอ่อนจากดวงอาทิตย์แทรกผ่านรอยแยกกันของผ้าม่านสีขาวที่ทำหน้าที่กรองไอร้อน กระทบร่างเล็กบนเตียงกว้างที่ขยับนิดๆเมื่อต้องแสงแดด ไหล่เล็กกระเพื่อมขึ้นลงเป็นจังหวะหายใจ ดวงตาทั้งสองข้างปิดสนิท..

 

            ปวดหัวจังหิวน้ำมาก..

ฉันรู้สึกว่าร่างทั้งร่างมันหนักอึ้งเหมือนมีหินก้อนใหญ่หล่นทับจนไม่อาจขยับเขยื้อนตัวได้สักนิด หลังจากใช้ความพยายามอยู่นานที่จะไล่ความขี้เกียจและเมื่อยล้านี้ออกไป เริ่มจากการกระดิกนิ้วมือมั้งสิบ นิ้วเท้าทั้งสิบเอาล่ะฉันพร้อมละ

 

“>_O”ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นช้าๆ แดดอ่อนๆที่เข้ามาจากหน้าต่างทำให้ต้องหลุบตาลงครั้งหนึ่ง ก่อนจะกระพริบตาปรับแสงอีกครั้ง

 

            ห้องสีขาวการตกแต่งเรียบๆแต่มีสไตล์

 

ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงง สมองเหมือนเพิ่งจะเริ่มประมวลผล..

ความมืดความอึดอัดไร้อากาศหายใจสัมผัสแผ่วเบาแสงสว่างการรักษา..

 

ทรอนซ์..”ฉันสะดุ้งสุดตัว แล้วเด้งตัวขึ้นจากเตียงทันที กวาดสายตามองรอบๆอย่างลนลานจนในที่สุดก็พบกับร่างที่ค้นหา เขาหลับตานิ่งอยู่บนโซฟาตัวหนึ่งในมุมห้อง

 

            ฉันผ่อนลมหายใจออกอย่างโล่งอกดูเหมือนเขาจะไม่เป็นอะไร

ได้กลิ่นหอมตลบอบอวลลอยกรุ่นๆ ฉันสูดดมหาแหล่งกลิ่น และก็พบว่าข้าวต้มหน้าตาแสนคุ้นเคยนั่นถูกวางเสิร์ฟไว้บนโต๊ะเล็กๆข้างๆเตียง ฉันมองคนหลับนิ่งแล้วเผลอยิ้มออกมา

 

            ฉันค่อยๆเคลื่อนตัวลงจากเตียงอย่างเงียบเชียบ ตาจ้องไปยังเป้าหมายที่ยังคงนั่งนิ่งไม่ไหวติง

แม้แต่ตอนหลับตาเขายังเหมือนมีมนตร์สะกดให้คนตรึงสายตาไว้ ไม่สามารถเหลียวมองสิ่งใดได้เลย นอกจากเขา

 

            ฉันคลี่ยิ้มบาง ไม่เคยรู้เลยว่าชีวิตนี้จะมีคนที่พิเศษขนาดนี้ คนที่อยากฝากทั้งชีวิต อยากยืนอยู่เคียงข้าง..

ฉันเอื้อมมือออกไป หวังว่าจะสัมผัสใบหน้านั่นใกล้ๆ

 

หมับ..

แต่กลับถูกมือหนานั่นบีบรัดข้อมืออย่างแรงจนรู้สึกเจ็บร้าวไปถึงกระดูกT^T

 

อ๊ะฉันร้องเบาๆอย่างตื่นๆพลางเลื่อนสายตาจ้องสบกับทรอนซ์สีหน้าของเขาไร้ความรู้สึก นัยน์ตาสีเทานั่นว่างเปล่าแฝงความกดดันประหลาด ฉันรู้สึกแปลกๆเหมือนกับว่าคนตรงหน้าเป็นคนที่ฉันไม่รู้จัก.. ทรอนซ์ฉันเจ็บ

 

“…”ทรอนซ์คลายสีหน้าแข็งกร้าวลง เขากระพริบตาถี่ๆแล้วนัยน์ตาสีทะเลลึกก็ปรากฏขึ้นอีกครั้ง มือหนาค่อยๆคลายออกทิ้งไว้เป็นรอยนิ้วมือแดงๆบนข้อมือขาวสวยของฉันYY

 

ฉันขอโทษเขาพูดเบาๆ แต่สีหน้าไม่ค่อยสู้ดีนัก

 

ไม่เป็นไร ว่าแต่ นายไม่เป็นอะไรนะ?”ฉันตื่นเต้นจนเสียงสั่นเครือ เมื่อกี้มันมันเหมือนกับว่าทรอนซ์ไม่ใช่ทรอนซ์ ถึงเขาจะเย็นชาไม่แสดงสีหน้า แต่เขาไม่เคยทำร้ายฉันเขาคงแค่ตกใจตามสัญชาติญาณล่ะมั้ง?

 

“…”ทรอนซ์เม้มริมฝีปากแน่น เขาตวัดมองข้อมือฉัน ก่อนจะยื่นมือออกมาจับแล้วบีบเบาๆ เจ็บไหม

 

ไม่ไม่เป็นไรหรอก แค่นี้ฉันรักษาเองได้ฉันยิ้มบางๆ ทั้งที่ในใจอยากจะบอกว่าเจ็บสุดๆเลยT^T’ แต่กระนั้นฉันก็รู้ดีว่าถึงเขาจะไม่แสดงสีหน้าออกมา แต่เขาคงจะรู้สึกผิดอยู่บ้างอ่ะนะ

 

ขอบคุณนะ นายช่วยฉันไว้อีกแล้ว..”ฉันหลุบตาลงต่ำ พบว่าเสื้อเชิ้ตขาวตัวใหญ่โคร่งที่สวมใส่อยู่มันไม่ใช่ของฉัน กลิ่นนี้มันเป็นของคนตรงหน้านี่นั่นเอง-///-

           

ยิ่งพอนึกถึงฉากชาร์จพลังอ๊ากกก!! เลือดกำเดาจะพุ่ง>_<///

 

เธอคิดอะไรบ้าๆอยู่สินะเขาดักคอเหมือนรู้ทัน ในขณะที่ฉันถึงกับสะอึกไปพักหนึ่งแล้วค่อยแถต่ออย่างวางมาด

 

จะคิดอะไรล่ะ ฉันไม่ได้คิดซักหน่อย=///=”

หึ

อย่ามายิ้มเยาะฉันนะ..มันก็แค่ชาร์จพลังเท่านั้นแหละน่า!!”ฉันรีบตะครุบปากตัวเองแต่ก็พบว่าแค่หนึ่งวินาทีก็ช้าไป T__T

            ทำไม ทำไมฉันต้องหาเรื่องทำให้ตัวเองหน้าแตกอยู่เรื่อยเลยนะ

 

กินข้าวซะ ฉันจะลงไปพบราล์ฟกับมารีอาทรอนซ์พูดเรียบๆก่อนจะยันตัวขึ้นจากโซฟา แล้วเดินเอื่อยๆไปทางประตู ฉันมองตามแผ่นหลังกว้างๆนั่นจนลับสายตา

 

 

 

 

            นี่นายทุ่มพลังรักษาจนเกินขีดจำกัด?”เสียงทุ้มลึกของเจ้าคนขี้เล่นที่ตอนนี้ไม่มีแววล้อเล่นอีกต่อไป เขาเอ่ยถามเสียงสูง ตาสีฟ้าเทาเบิกโพลงจ้องลึกไปยังบุรุษผู้ที่รักษาความนิ่งได้ดีเลิศ ไม่รู้ร้อนรู้หนาว ทั้งที่เรื่องนี้มันถึงกับคอขาดบาดตาย!

 

ทรอนซ์มันอันตรายมากเลยนะ นายคิดบ้างรึเปล่าสตรีนางเดียวในวงสนทนาเปรยเสียงดุ หากแต่นัยน์ตาสีชาอ่อนนั้นฉายแววเป็นห่วงไม่ใช่ต่อว่าตามน้ำเสียง

 

ฉันคิดว่าเจ้านั่นที่อยู่ในร่างฉัน ถือโอกาสที่พลังของฉันอ่อนแอลง ควบคุมร่างกายฉัน มันกำลังพยายามอยู่..”เจ้าชายน้ำแข็งกระซิบแผ่ว ตาสีน้ำทะเลนิ่งลึกไม่อาจหยั่งถึงความคิดอารมณ์ใดใดของเขาเลย

 

ถ้างั้นก็เป็นปัญหาแล้วราล์ฟเฟถอนหายใจเฮือกใหญ่ ต่างคนต่างจมในห้วงความคิดตนเองจนความเงียบเข้าแทรก ไร้ซึ่งบทสนทนา มีเพียงสีหน้าเคร่งเครียดของคนสามคนที่พยายามระดมความคิด แก้ปมปัญหาของบุรุษผู้ครองตำแหน่งปริ๊นซ์

 

นายได้เบาะแสเกี่ยวกับการแก้คำสาปบ้างหรือปล่าวอัศวินสาวยิงคำถามขึ้น

 

อืมเจ้าชายตอบเบาๆ ในหัวปรากฏเป็นภาพบุรุษร่างเล็กที่เขาพบในคืนวันนั้น วันที่ชาร์ลีนถูกส่งไปที่โทรปิคอร์น เพื่อหลอกล่อให้เขาตามไปพบ ฉันพบกับเซย์เขาบอกว่าต้องอาศัยผู้ใช้เวทย์ระดับสูงในธาตุหลัก ดิน น้ำ ลม ไฟ

 

ผู้ใช้เวทย์ระดับสูง? เราจะหาได้ที่ไหนกัน ทั้งโรงเรียนที่รู้ๆกันก็มีแค่เจ๊หนิม เอ๊ย! ท่านอาจารย์ใหญ่นิมฟอริด้า..”ราล์ฟที่ได้รับรังสีพิฆาตทางสายตาจากมารีอาแทบจะกลับคำพูดไม่ทัน

 

แล้วอาจารย์คนอื่นล่ะ อยู่ขั้นที่เรียกว่าสูงพอไหมมารีอาเหลือบมองคนพูดมากอยู่แว๊บนึงอย่างเคืองๆก่อนจะเลือกที่จะไม่ใส่ใจ

 

ต้องลองสืบดูทรอนซ์สรุปสั้นๆ สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์หากแต่ภายในใจเขากลับรู้สึกกดดันประหลาดนึกถึงอุบัติเหตุเล็กๆน้อยๆที่เขาทำร้ายชาร์ลีนแล้ว เขาสังหรณ์ว่ามันจะไม่ใช่ครั้งสุดท้าย

 

            ถ้าหากว่าเขาพลั้งมือลงไปอีก พลาดนิดเดียวอาจปลิดชีวิตเธอได้

เจ้าชายน้ำแข็งผู้ไม่เคยรับรู้ถึงความหวาดหวั่น เริ่มไม่แน่ใจว่าที่เขารู้สึกอยู่นี่เรียกว่ากลัวได้หรือไม่ ถ้าหากเป็นเพราะเขา ถ้าเป็นตัวเขาเองที่ทำร้าย..

 

ทรอนซ์ ฟังอยู่รึเปล่า?”เสียงหวานของเพื่อนสาวดังขึ้นเรียกสติของเขากลับมา ทรอนซ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะพยักหน้ารับรู้ ทั้งที่ในหัวกำลังขบคิดเรื่องอื่นอยู่..

 

* * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * * ** * * * * * * * * * *  * * *

 

 

            อากาศวันนี้ถือว่าเย็นสบายสุดๆ ลมเย็นที่หอบเอาไอหนาวเข้ามาบ่งบอกว่าเข้าสู่ฤดูหนาวปลายปี ฉัน อเมทิสต์ในนามชาร์ลีน ได้หลงเข้ามาอยู่ที่นี่ แผนกเด็กพิเศษ ได้ใช้ชีวิตที่เป็นปกติ ธรรมดาๆ(?)เหมือนเด็กมัธยมปลายทั่วไปสักที

 

            ไม่มีเหตุการณ์ร้ายๆเข้ามากวนใจฉันอีก หลังจากวันที่ฉันตกลงไปในทะเลสาบ พวกโรสเซลล่าก็ขอเข้ามาพบฉัน ขอให้ฉันยกโทษให้ แล้วยังขอ(อีก)ให้ฉันไปขอร้องให้แพทริกซ์ยกโทษให้พวกเธอซึ่งฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่าแพทริกซ์ข่มขู่อะไรพวกเธอ ถึงได้พากันมาคุกเข่าร้องไห้ต่อหน้าฉันอย่างเอาเป็นเอาตาย แล้วสาบานว่าจะไม่มากวนใจฉันอีกด้วย_ _

 

            ส่วนผู้หญิงคนนั้นช้อกกี้ พิงค์ได้ยินจากแหล่งข่าวว่าเธอถูกบรรจุอยู่ในแผนกฮีลเลอร์สเตชั่น เพราะเธอย้ายเข้ามากลางเทอม ต้องรอเทอมหน้าเพื่อจัดหาทีมที่เหมาะสมให้

และตั้งแต่วันนั้น ฉันก็ไม่ได้พบเธออีกเลย..

 

            ฉันก้าวลงบันไดหินอ่อนขั้นสุดท้าย ลงเท้าบนพื้นพรมสีฟ้าขาว เดินตรงไปยังกลุ่มคนสามคนที่นั่งบนโซฟาชุด จิบน้ำชาพลางคุยพลางอยู่ใกล้เตาผิงรับความอบอุ่น

 

อ้าว ชาร์ลีน^^”ราล์ฟทักด้วยรอยยิ้ม ทำให้ตาอีกสองคู่มองตามมา

 

วันนี้มีเรียนอะไรหรอ ฉันลงมาทันข้าวเช้ารึเปล่าT T”ฉันเบ้หน้ากับอาการขี้เซา นอนตื่นสายของตัวเองที่แก้ยังไงก็แก้ไม่หาย จนคนปลุกที่ผลัดเวียนกันมาถึงกับทนไม่ไหว ปล่อยให้ฉันนอนกินบ้านกินเมืองอยู่อย่างนั้น YY

 

อีกสองอาทิตย์จะถึงวันประลองทีม นี่เธอกระตือรือร้นสักนิดจะได้ไหม- -**”มารีอาส่งสายตาเชือดเฉือนมาที่ฉัน ที่ยิ้มแห้งๆรับไว้ก่อน

 

ประลอง..”ฉันทวนคำเบาๆ เบิกตากว้างเพราะเพิ่งจะนึกได้! “จริงสิ วันนี้แพทตี้นัดฉันไปที่ห้องสมุดนี่นา

 

หา นัด? เดี๋ยวนี้สนิทสนมกันจริงเชียว=3=”ราล์ฟทำปากจู๋ แล้วก้มหน้าก้มตาจิบน้ำชาอย่างงอนๆ

 

ก็ เขาเป็นครูของฉันนี่ฉันเลิกคิ้ว แล้วทิ้งตัวลงนั่งบนเบาะโซฟาตัวยาวข้างๆราล์ฟ มีทรอนซ์และมารีอาที่ชอบครองโซฟาเดี่ยว

 

โอ๋ๆๆ ฉันไม่ได้ทิ้งนายเลยนะราล์ฟเฟ อย่างอนดิ นะๆๆ*-*”ฉันสบตาวิ้งๆชวนให้สงสาร แต่สายตากลับไปสะดุดกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบที่จ้องมา มันดูธรรมดามากที่เจ้าชายน้ำแข็งจะมีแววตาแข็งกร้าวอย่างนั้น แต่ฉันคนเดียวที่รู้ว่ามันไม่ใช่แค่นั้น..T T

 

            ดูเหมือนว่าดวงตาคู่นั้นสามารถทิ่มแทงร่างฉันจนทะลุได้เลยทีเดียว

 

เอ่อฉันหมายความว่าเราก็เพื่อนกันน่ะนะราล์ฟเฟ นายต้องเข้าใจฉันสิว่าฉันจำเป็นต้องได้รับการฝึก จะได้ไม่เป็นตัวถ่วงของพวกนายไง^^”ง่าเจ้าราล์ฟนี่ไม่เท่าไหร่ แต่ไอคนที่ทำหน้านิ่งเย็นชานั่นทำเอาฉันเสียวสันหลังวาบ

 

จะไปก็รีบไปเถอะ ตั้งใจฝึกล่ะมารีอาพยักหน้าเบาๆเป็นเชิงอนุญาต แต่กระนั้นฉันก็ต้องเหลียวไปสบตากับปริ๊นซ์ผู้สูงศักดิ์อยู่ดี

 

“*-*”ถ้าตาฉันปล่อยแสงได้ มันก็คงทะลุตาเขาไปแล้วล่ะ

 

“= =”ทรอนซ์ถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะเสหน้าไปทางอื่น อย่าหาเรื่องให้ฉันก็แล้วกัน

 

อืมๆ โอเค้ ตกลง แล้วฉันจะรีบกลับนะ!^^”ฉันเด้งตัวขึ้นมาจากโซฟานุ่มนิ่ม ส่งยิ้มพลางโบกมือให้ทุกคน แล้วมุ่งตรงสู่ห้องสมุดที่นัดหมายไว้กับแพทตี้

 

            ฉันเดินตามทางเดินที่เชื่อมระหว่างโรงอาหารกับห้องสมุดซึ่งอยู่คนละฟากฝั่งของโรงเรียนเลยทีเดียวเหงื่อชื้นๆที่หลั่งออกมาตามหน้าก็แห้งอย่างรวดเร็วเพราะลมเย็นที่พัดมาเป็นระลอกๆ ฉันกระชับเสื้อคลุมตัวนอกไว้แน่น

 

ข้างทางเป็นสนามหญ้าสีเขียวขจีโล่งๆ กลิ่นอายของหญ้ายามเช้ามันช่างน่ากิน เอ้ย! น่าสูดดมมากที่สุด แสงแดดอ่อนๆสาดเทลงบนพรมหญ้าเกิดเป็นภาพบรรยากาศอบอุ่นประหลาด ฉันเดินผ่านหอพักที่อยู่ด้านขวา เหลือบมองอาคารฮีลเลอร์สเตชั่นที่ตั้งอยู่ด้านซ้าย สัญลักษณ์รูปกุหลาบแดงถูกสลักไว้บนจุดสูงสุดของตัวตึก ตั้งเด่นเป็นจุดสนใจ แต่แล้วฉันก็สามารถมองเห็นอาคารห้องสมุดที่อยู่ตรงหน้าลิบๆ (ไชโย้ถึงสักที)

 

ฉันหยุดอยู่ตรงหน้าป้าย Library (ห้องสมุด) ที่จารึกบนป้ายไม้สีทองอร่ามสะดุดตา ก่อนจะก้าวผ่านข้ามบานประตูขนาดใหญ่

 

โอโหแล้วฉันก็อดอุทานขึ้นมาไม่ได้ ตาเบิกกว้างมองดูชั้นหนังสือนับร้อยที่ตั้งเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ หนอนหนังสืออย่างฉันพอเห็นหนังสือก็เหมือนได้ของขวัญชิ้นใหญ่ ชักคันไม้คันมือแล้วดิ >_<

 

            ฉันหันซ้ายหันขวาตัดสินใจไม่ถูกว่าจะเริ่มเดินจากตรงไหนดี เดินลึกเข้าไปด้านใน ผ่านชุดโต๊ะ เก้าอี้ไม้ที่มีคนนั่งอ่านหนังสืออยู่ประปราย พวกเขากำลังมีสมาธิจดจ่อกับตัวหนังสือโดยไม่สนใจว่าฉันแอบชำเลืองมองอยู่ใกล้ๆ

 

            ฉันเดินกรีดมือผ่านสันหนังสือหนา ไม่มีแม้แต่ฝุ่นเกาะ มันเหมือนถูกดูแลรักษาอย่างดี ฉันยิ้มอย่างพอใจ

 

สายตาพลันสะดุดกับหนังสือเล่มหนา ดูคุ้นเคยฉันก้าวตรงไปพร้อมกับเอียงคออ่านตรงสันด้วยความยากลำบาก ศาสตร์ลี้ลับ เวทย์มนตร์

 

            ฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน รู้สึกคุ้น คุ้นสุดๆเลยและแล้วหัวสมองอันปราดเปรื่องก็ประมวลผลอะไรบางอย่าง ฉันปรี่ตรงเข้าไปหยิบมันออกมาอย่างรวดเร็ว มันคือหนังสือที่ทรอนซ์แช่แข็งในวันแรกที่เจอกัน หนังสือที่มีหัวข้อ สำหรับผู้ไม่มีเวทย์มนตร์หนังสือที่เขียนเกี่ยวกับศิลาเวทย์สกัด!

 

            ฉันเขย่งเท้าสุดชีวิต พยายามดันหนังสือนั่นออกมาแต่ก็พบว่ามันติดแน่นไม่ยอมขยับ แล้วฉันก็ต้องใช้ความพยายามมากกว่าเดิม ออกแรงกระชากสุดแรงเกิด จนมันเลื่อนออกมาช้าๆ

 

            ฮึบบบ อีกนิดดดอีกนิดเดียว..

 

โผละ..   หนังสือหลุดออกจากชั้นวางหนังสือแล้ว มันเป็นอิสระแล้ว เย้!

 

ผลุ..  ฉันละสายตาจากสิ่งที่อยู่ในมือ มองไปยังชั้นหนังสือไม้ผุๆที่เหมือนจะรับน้ำหนักไม่ไหว มันกำลังจะล้มครืนลงมา ในที่ที่ฉันยืน!

 

ไอซ์ ฟรีซซิ่ง!”ฉันร้องพร้อมกับเพ่งสมาธิไปยังฐานของมัน แต่เหมือนน้ำหนักจะทานไม่ไหวจริงๆ หนังสือหนักๆหล่นทับลงบนหัวฉันจนต้องร้องออกมาเบาๆ

 

ช่วยด้วย..”ฉันกัดฟันร้องขอความช่วยเหลือ หวังว่าหัวฉันคงไม่ปูดออกมานะT^T#

 

            ดูเหมือนว่าห้องสมุดนี่จะกว้างใหญ่เกินไปที่คนจะได้ยินเสียงร้องเบาๆของฉัน ฉันเองก็สุดจะต้านไหวแล้วเหมือนกัน ได้แต่ภาวนาในใจว่าขอให้ร่างของฉันครบสามสิบสอง ฉันก็พอใจแล้วล่ะYY อาเมน

 

อ้าก/(>_<)\”ฉันหลับตาปี๋ เอามืดปิดหัวตามสัญชาติญาณ ไม่เป็นไร ยังไงฉันก็คุ้นเคยกับความเจ็บปวดอยู่แล้วล่ะ ชั้นหนังสือนี่มันจะเท่าไหร่กั๊นT^T!

 

            พลั่ก..

ไร้ซึ่งความเจ็บปวดที่จินตนาการไว้ หูได้ยินเสียงของกระทบกันทำให้ฉันเปิดตาขึ้นมาดู แล้วที่เต้นรัวก็ต้องหยุดชะงักเมื่อตาประสานกับนัยน์ตาสีแดงเข้มที่จ้องลึกมาในระยะที่ ออกจะใกล้ชิดเกินไปหน่อย..

 

แพทริกซ์ใช้ร่างของเขาปกป้องฉันจากชั้นไม้นั่น เขาใช้แขนเพียงข้างเดียวของเขาหยุดมันไว้โดยดันไว้ด้านหลัง ในขณะที่แขนอีกข้างทาบลงบนชั้นวางหนังสือถัดไป ที่หลังของฉันถูกดันจนติดแน่นขยับไม่ได้แม้แต่นิดเดียว

 

            เนิ่นนานไร้ซึ่งคำพูด ฉันกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม่สามารถขยับตัวได้เพราะถูกสายตานั่นตรึงอยู่กับที่ ฉันเริ่มจะหายใจไม่ออกแล้วนะTT_TT

 

มันเก่ามากแล้ว ได้เวลาเปลี่ยนสักทีแพทริกซ์กระซิบเบาๆ ก่อนจะเคลื่อนตัวออกห่าง เขาผลักเบาๆจนชั้นหนังสือไม้นั้นตั้งตรงเหมือนเดิม

 

ฉันสูดอากาศเข้าเต็มปอด รู้สึกโล่งที่สามารถหายใจได้แล้ว แต่ก็ตื่นๆกับการกระทำอันรวดเร็วของเขาเหมือนกัน อย่างน้อยฉันต้องขอบคุณเขา..

 

ขอบคุณนะแพ..O_O”ยังไม่ทันจะเอ่ยชื่อเขา เขากลับใช้มือทั้งสองดันร่างของฉันติดกับชั้นไม้ด้านหลัง ก่อนจะเลื่อนมือทั้งสองทาบลงคร่อมระหว่างตัวฉันไว้ ไม่มีโอกาสจะขยับได้อีกครั้ง..

 

เธอไม่เป็นอะไรแล้วสินะตาของเธอแพทริกซ์เลื่อนหน้าเข้ามาใกล้เพื่อสำรวจ ใกล้มากจนฉันต้องกลั้นหายใจอีกแล้วT^T สิ่งที่เห็นได้ชัดคือสีเลือดจากดวงตาทั้งสองข้างที่ฉันชักจะคุ้นเคยแต่ไม่ชินกับ สิ่งที่เขาทำอยู่เลยสักนิด

 

..ฉันไม่เป็นอะไรแล้ว นายถอยหลังซักก้าวจะได้ไหมTT”ฉันท้วงเบาๆ พยายามหดตัวให้เล็กที่สุด แม้ว่าเขาไม่ได้แตะตัวฉันแต่สายตาของเขามันช่างเหมือนกับว่าเขาได้สัมผัสถึงตัวฉันแล้วยังไงยังงั้นแหละ

 

“..การรักษาพิษของเถาวัลย์ คงจะทำให้ผู้ใช้เวทย์เสียพลังไปมากน่าดู เขาคงกำลังฟื้นตัวสินะแพทริกซ์พูดเรื่อยๆไม่สนใจคำท้วงของฉันแม้แต่น้อย เสียงทุ้มลึกมีเสน่ห์นั่นยังคงดังต่อไปที่เธอหายได้เร็วขนาดนี้ หรือว่าจะมีคนคอยชาร์จพลังให้เธอกันแน่นะ

 

            ฉันเบิกตากว้าง ช็อกค้างไปกับประโยคสุดท้ายที่ชวนให้เสียวสันหลังวาบ เหงื่อผุดเกาะบนใบหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อเป็นตอไม้อยู่อย่างนั้น

 

จะว่าไปในคืนงานเลี้ยง เธอเองก็พูดอะไรแปลกๆ

 

            ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ นึกถึงคืนแรกที่มาเยือนที่นี่ ในวันที่แพทริกซ์ช่วยฉันไว้จากการต้อนรับของเหล่าเด็กพิเศษในคืนงานเลี้ยงเต้นรำเปิดภาคเรียน เขาได้รับบาดเจ็บ จนฉันเผลอพ่นศัพท์มนุษย์ทั่วไปที่เขาใช้รักษาพยาบาลเบื้องต้น

 

ฉันหายใจแรงอย่างตื่นๆ มองดูดวงหน้าหล่อเหลาที่ยังคงเบียดชิดมาเรื่อยๆ สายตาเขาเหมือนกับพยายามล้วงความลับทุกอย่างที่ปรากฎบนดวงตาฉัน ฉันจ้องตอบอย่างเลี่ยงไม่ได้ ทั้งที่ในใจอยากจะเผ่นแน่บ

 

ฉันสะบัดหน้าหนี เมื่อตั้งสติได้ก็ใช้สองมือพยายามดันไหล่ทั้งสองข้างของเขาออกแต่ก็พบว่า มันไม่มีผลต่อเขาเลยแม้แต่น้อย

นั่นสิกับคนที่ดันชั้นหนังสือออกง่ายๆด้วยแรงแค่นั้น ฉันจะเอาแรงที่ไหนไปสู้T^T

 

ฉันใช้วิธีเดียวกันกับช้อกกี้ พิงค์แพทริกซ์กระซิบแผ่ว ทำให้ร่างที่พยายามขัดขืนของฉันชะงัก ปล่อยมือทั้งสองให้ตกลงข้างตัวอย่างอ่อนแรง ฉันจ้องลึกไปยังตาคู่นั้นอย่างไม่เข้าใจ เขาทำไปเพื่ออะไรเขาทำแบบนี้ทำไม!? “ใช่ ฉันเองก็ใช้ ศิลาเวทย์สกัด ช้อกกี้ พิงค์ตอนนี้มีเวทย์ที่เป็นธาตุไฟ

 

“O_O”ฉันทั้งอึ้ง ทั้งทึ่งจนพูดไม่ออก คิดไม่ถึงเลยว่านี่คือสาเหตุของการกลับมาของพิงค์

 

อย่ากังวลไปเลยฉันจะไม่บอกใครเรื่องความลับของเธอเขายกมือขึ้นม้วนผมของฉันเล่นเบาๆ สายตาคู่นั้นส่งกระแสความอ่อนโยนและกดดันประหลาดฉันรู้ซึ้งเลยว่าบุคคลตรงหน้าช่างสร้างความกดดันให้กับผู้อื่นได้อย่างดีเยี่ยม โดยที่ผู้นั้นไม่อาจตอบโต้ได้เลย ฉันจะทำให้เธอ ยอมมาเป็นควีนของฉันให้ได้

 

            เขากระซิบเบาๆข้างหู แล้วเลื่อนริมฝีปากมาประทับบนริมฝีปากฉันเบาๆ

ฉันหลับตาปี๋ ตกใจกับการกระทำอันรวดเร็วและเด็ดขาดของเขา แต่แล้วพอลืมตาขึ้นมาก็พบกับความว่างเปล่า ไร้ซึ่งเงาของบุรุษที่เคยยืนชิดอยู่ตรงหน้า

 

            เขาหายไปแล้ว

ฉันทรุดตัวลงนั่งช้าๆ หัวใจยังคงเต้นถี่รัวราวกับจะระเบิดออกมา

 

            ความแตกแล้วเขารู้แล้วฉันจะทำยังไงดี?

 

To be con.

 

 

 

Writer: สวัสดีค่า ขอพล่าม(เยอะๆๆ)หน่อยละกันเน้อ^^-ก่อนอื่นลงไปเม้นเกี่ยวกับบทความข้างล่างก่อนจะอ่านไรเตอร์พล่ามยาวดีกว่าค่ะ จะได้ไม่ลืม-w-v

 

ต้องขอขอบคุณนักอ่านที่น่ารัก(><)ที่ส่งกำลังใจทางคอมเม้น นะคะ มีความสุขจริงๆที่ได้รู้ว่ามีคนชอบนิยายที่เราแต่งด้วยหละ>_< แอบเขิน

 

ขอสอบถามความเห็นสักเล็กน้อยนะคะ

            -อยากทราบว่าตอนๆนึงมันยาวไป สั้นไป หรือยังไงคะ เพราะไรเตอร์กะตามความรู้สึกล้วนๆ_ _  รบกวนช่วยตอบด้วยนะคะ

 

            -ตอนนี้มีแพลนจะต่อยาวถึงภาคสองเลยค่ะ ยังคงแต่งในบทความนี้ แต่ยังคงเป็นแค่ความคิดนะคะเพราะยังไม่ได้คิดรายละเอียดแต่พลอตไว้เรียบร้อยแล้ว(แต่งสดอีกตามเคย) คิดอย่างไรบ้างคะ อยากให้เรื่องมันยาวต่อไปอีกรึเปล่า? (ฮ่า) แต่ไม่รับประกันนะ ถามความเห็นดูก่อนค่ะ=w= ยังมีอีกหลายเหตุการณ์ใหญ่ๆที่เป็นประเด็น ยังไม่คลายปมเลย ถ้าจะรวบรัดตัดตอนคงจะน่าเกลียดไปนิส

           

ขอบคุณจากใจ ทุกคอมเม้นนะคะ ขอบคุณที่รอกัน ไรเตอร์จะรักษาสัญญานี้ไว้ให้ได้ วันพุธกับเสาร์นะ! ^^ เรามีนัดกัน อย่าลืมน้า55

 

ปล.ใกล้เปิดเรียนแล้ว(เพิ่งจะเปิด- -หนีน้ำค่ะ) อาจจะไม่มีเวลาอัพมาก(ดูก่อน) อาจจะเหลือเพียง1ตอนต่อสัปดาห์ จะว่ากันไหมเนี้ย-w- ??

 

ขอให้ทุกท่านมีความสุขมากๆค่ะ แล้วเจอกัน บั้ยบายยย^O^/


แปะรูปให้จิ้นเล่นๆ-w- อิอิ พอดีเข้ากับฉากใต้น้ำเล้ยย

  << Tronzera 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2377 Nailgoi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 13:46
    อ่านไปฟินไป สิงนางเองแพบ
    #2,377
    0
  2. #1701 cake01 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 20:55
    นางเอกเรา ความแตกแล้ว >_<
    #1,701
    0
  3. #1688 Vampire knight (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2555 / 18:50
    แพทริกซ์รู้แล้ว! อ่านตอนนี้แล้วแอบชอบแพทริกซ์เบาๆ
    #1,688
    0
  4. #1573 SheetahG (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 มกราคม 2555 / 07:13
     แพทริกซ์ร้ายยย >w<
    #1,573
    0
  5. #1556 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 12:08
     ความแตกแล้วซวยแน่~~
    #1,556
    0
  6. #1455 SheetahG (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 09:48
     จะยาวหรือสั้น ก็ชอบค่ะ แต่ถ้ายาว จะดีใจคูณสองนะเออ
    #1,455
    0
  7. #1353 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 18:49
    ยาวหรือสั้นก็ได้ค่ะแต่ชอบอ่านยาวๆมากกว่านะ ^^
    #1,353
    0
  8. #1321 seadragonpanso (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2554 / 16:27
    -อยากให้แต่งตอนนึงยาวกว่านี้อีกอ่ะ
    -ต่อภาคสองก็ดีนะรออ่านได้อยู่แล้ว
    ปล.อัพไวๆนะค่ะไรเตอร์
    #1,321
    0
  9. #1317 [P]a[t] (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 23:14
    อ้ายยยย
    เขินอ่ะ 5555
    ตอนยาวๆอย่างนี้ก็ดีแล้วค่ะ ยาวอีกก็ได้นะ 55 จะได้อ่านเยอะๆ
    มีภาค 2 ต่อก็ได้นะ =w=b
    สนุกมากๆเยย
    รอตอนต่อไปค่า
    พุธหน้าๆ ^___^
    #1,317
    0
  10. #1316 Spicule (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 21:04
    สนุกมากมายทรอน่ารัก. แพททริกก้อน่ารากกกกกกกกก

    แต่ยังยืนยันอยากไห้แพททริกเปงพระเอกอ่าาา

    เเต่คงยากแต่ก้อขอให้แพททริกมีบทเยอะๆๆด้วย

    รักเรื่องนี้ม่กไรเตอร์แต่งสนุกสุด รอมานานแล้วนิยายเเนวนี้

    #1,316
    0
  11. #1315 เมมฟิส (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 14:47
    ทรอนซ์เท่ห์มากๆ    แต่ใครอยู่ในร่างทรอนซ์  และจะเป็นยังไงต่อไป    รีบอัพไวๆน่ะ   สู้ๆ
    #1,315
    0
  12. #1314 Ün.и ε ω (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 12:57

    ไม่ยาว ไม่สั้นไปค่า >O<

    ถึงภาค 2 ได้ยิ่งดี จะตามอ่านนนนนนนนนน น นน น น น

    กรี้ดดดดดดด ดด ดดดด (เพ้ออิกแล้ว555+)

    #1,314
    0
  13. #1313 กระต่าย kuro (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 03:29

    อ๊ากกกกก !! สนุก >< แต่งต่อเร็วนะคะไรเตอร์ สู้ๆ ^^Y

    #1,313
    0