The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 2 : The Keyz 2 เมื่อความแตก -Rewrite-

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,444
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 38 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

[2]

 

 

ฉันกลายเป็นแขกกิตติมศักดิ์ของที่นี่ไปโดยปริยาย มีการต้อนรับดีเยี่ยม ทั้งโซฟานุ่มนิ่ม ขนมนมเนย วางเสิร์ฟบนโต๊ะเล็กด้านหน้า แม้ว่าฉันจะไม่ได้กินข้าวเช้าหรือข้าวเที่ยงแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้รู้สึกหิวอะไร เพราะตอนนี้ ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าจะรอดออกไปจากที่นี่ได้ยังไง

 

พวกเขาพาฉันเข้ามาในตัวปราสาท มันเป็นทางเดินโล่งกว้างทอดยาวจนไปสุดที่ประตูบานใหญ่ ภายในห้องโถงสี่เหลี่ยมดูจะเน้นการตกแต่งโทนสีขาวเรียบ มองไปด้านบนเพดานสูงก็ทำให้น่าสงสัย ว่าตกลงปราสาทเห็นอ่อนสีขาวนี้จะมีจำนวนกี่ชั้นกันแน่

 

และที่สำคัญ ที่นี่คือที่ไหนนะ ?

 

ฉันเก็บความสงสัยเอาไว้ในใจ เพราะปัญหาก็คือตอนนี้ฉันกำลังถูกควบคุมตัวอยู่น่ะสิ

ใบหน้าของคนสามคนที่นั่งนิ่งครองโซฟาเดี่ยวแต่ละคนนั้น แสดงบุคลิกหลากหลาย

เริ่มจากคนแรกที่ฉันรู้จักชื่อเขาเป็นอย่างดี ชายหนุ่มที่มีนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดุดัน มุมปากคว่ำลงเล็กน้อยราวกลับไม่เคยมีรอยยิ้มบนใบหน้าหล่อเหลานั้นเลย เขาคือทรอนซีรา เจ้าของฉายาเจ้าชายน้ำแข็งจอมเย็นชา มีเอกลักษณ์คือตาคมสีฟ้าตัดกับเรือนผมสีเงิน

และยิ่งได้อยู่ใกล้ฉันก็ยังเห็นด้วยกับฉายาที่กลุ่มนักเรียนหญิงตั้งให้เขาแล้วล่ะ

คนอะไร ! ไม่มีการแสดงสีหน้าท่าทางหรืออารมณ์อื่นบ้างเลยหรือไง ?

 

หวัดดี ฉันจึงต้องกลายเป็นฝ่ายทักก่อน

“...” แต่กลับได้สายตาเย็นเยียบจ้องตอบกลับมาแทน ขอบใจ

 

ต่อมาฉันจึงเปลี่ยนเป้าหมายไปยังบุรุษผู้หนึ่งถัดไปทางขวา คน นี้ดูน่าผูกมิตรมากกว่าคนที่แล้วมาก

สวัสดี ! ฉัน ราล์ฟเฟ ครอส เขาโน้มตัวเข้ามาเล็กน้อยเพื่อยื่นมือมาให้จับ

ฉันอเมธิสต์ ฉันสัมผัสมือของเขาเบา แต่เขากลับบีบมันแน่นขึ้นไปอีก

ฉันยิ้มแห้งให้ชายผมทองคนนั้น ซึ่งเค้าดูดีอกดีใจเป็นพิเศษ ไม่รู้ว่ามีเรื่องอะไรที่น่ายินดีเหมือนกัน

 

คนถัดไปคือผู้หญิงหน้าตาสวยคมที่เพิ่งเจอเมื่อกลางวันนี้เอง มองจากที่ไกลยังว่าสวยแล้ว พอมองใกล้ จากมุมนี้ บอกได้คำเดียวเลยว่าสวยทุกตารางนิ้วจริง ไม่ว่าจะเป็นดวงหน้ารูปไข่ ดวงตาคมดุสีชาอ่อน สีเดียวกับเส้นผมหยักศกที่ยาวลงมาคลอเคลียข้างแก้มนวลเนียนนั่น แม้ว่าขณะนี้เจ้าหล่อนจะกำลังยืนกอดอก ยกเท้าไกวห้าง และกำลังใช้สายตาคมกริบสแกนทุกส่วนบนใบหน้าฉัน แต่ฉันก็แอบปลื้มนะ ดูเป็นผู้หญิงที่มีความมั่นใจในตัวเองสูงดี

 

ถ้ายกให้นายขี้เก๊กทรอนซีราเป็นปริ๊นซ์...ฉันขอแต่งตั้งให้เจ้าหล่อนเป็นควีนเลยเอ้า

 

เดินทางไกลมาถึงนี่คงเหนื่อยมากสินะฉันชื่อมารีอา ไทรีนอล เสียงยังฟังดูหวานรื่นหู เมื่อเปล่งเสียงพูดทักทาย หล่อนจึงดูมีท่าทีเป็นกันเองขึ้นเล็กน้อย

 

เอ่อ อือ ฉันเผลอไผลไปกับมนต์เสน่ห์ของเจ้าหล่อน จนพูดตะกุกตะกักอย่างน่าอายออกไป

ก็ไม่ไกลมากหรอก แค่นอกรั้วนั่นเอง ไม่ไกลเลยสักนิดเดียว’ ฉันแอบตอบหล่อนเบา ในความคิด

 

ยัยเด็กใหม่ ฉันว่าเธอไปดูห้องก่อนดีไหม ทรอนซ์ ข้าง ห้องนายว่างอยู่ไม่ใช่หรอ พาเธอไปหน่อยสิ ราล์ฟเฟว่าพลางส่งยิ้มกว้าง อวดฟันขาวแทบทุกซี่มาให้อย่างจริงใจเปิดเผย

 

อะไรนะ ? ห้องว่าง ?

ให้ทรอนซ์พาไปก็ดีนะเฮ้ย ! ไม่ใช่ ! เดี๋ยวก่อน ! เมื่อกี้เขาเรียกฉันว่ายังไงนะ?

...เดี๋ยวนะ ฉันอ้าปากพะงาบอย่างพยายามโต้แย้ง

 

คืนนี้มีงานเลี้ยงเต้นรำเปิดภาคเรียน อาจฟังดูน่าเบื่อนะ แต่จริง แล้วมันสนุกมากเลยแหละ ฉันคิดว่าเธอไม่ควรพลาดนะ แล้วฉันจะแนะนำให้ทุกคนรู้จักเธอเอง อิอิ ฉันเต้นไม่ค่อยเก่งซะด้วยสิ หวังว่าเธอจะพอได้นะยัยเด็กใหม่~” เสียงปนทะเล้นพูดขัดขึ้นแถมยาวเป็นพรวนแบบไม่มีช่องไฟให้แทรก ฉันจึงค้างอยู่ในท่าที่กำลังจะอธิบาย

 

แต่เอาจริง ก็ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มยังไงดี จะบอกเหตุผลยังไงถึงจะฟังดูเข้าท่านะ หรือควรบอกความจริงไปเลยดีไหม ว่าฉันแค่ตามช้อนบินแล้วพลัดหลงเข้ามาที่นี่น่ะ

เยี่ยมเลยคราวนี้พวกเขาคงมองว่าฉันเป็นบ้าแน่

 

ในระหว่างที่ฉันกำลังคิดคำพูดหาทางออกให้ตัวเองอยู่นั้น ทุกคนก็เริ่มขยับตัวแยกย้ายออกไปคนละทาง

...เดี๋ยวก่อนสิ ฉันรู้สึกได้ว่าตัวเองทำหน้าเครียดมาก ราล์ฟเห็นดังนั้นจึงพูดเสริมกำลังใจ

ไม่ต้องกังวลหรอก ทรอนซ์น่าคบกว่าที่คิดนะ แล้วนายจะแซวทำไมห้ะ... เล่นเอาเผลอไปสบพระเนตรของเจ้าชายน้ำแข็งนั่นจนลืมไปเลยว่าตั้งใจจะพูดอะไรแต่แรก

ราล์ฟ มารีอากดเสียงต่ำ พร้อมส่ายหน้าน้อย ให้ชายคนที่พูดมากหยุดล้อเลียนฉันสักที

ทุกคน...” ฉันมีเรื่องจะอธิบาย

เสียงของฉันกลืนหายไปในลำคอ ยิ่งเมื่อสบประสานสายตากับนัยน์ตาสีทะเลลึกคู่นั้นก็ยิ่งพูดยาก ส่วนคนอื่นก็ได้หายวับไปจากห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว

 

ตามมา นั่นคือคำสั่งทิ้งท้ายจากบุรุษเจ้าของฉายาเจ้าชายเย็นชา

 

ทรอนซ์เดินนำขึ้นบันไดสีขาว ซึ่งทอดยาวไปสุดด้านบนที่ชั้นเท่าไหร่ก็ไม่อาจคาดเดาได้ ระหว่างทางผ่านฉันได้เห็นการตกแต่งและความหรูหราของที่พักนักเรียนพิเศษอย่างสมคำร่ำรือ แค่การตกแต่งก็ดูเรียบหรูเกินธรรมดาแล้ว น่าแปลกที่แม้ไม่มีโคมไฟแม้แต่ดวงเดียว แต่ห้องนี้กลับสว่างไม่ต่างจากเปิดไฟนับสิบดวงรอบตัว

 

และในที่สุดทรอนซ์ก็หยุดเลี้ยวผ่านหัวบันไดไปอีกทางซึ่งนั่นแปลว่าฉันไม่ต้องทนเดินลากขา ขึ้นบันไดอีกต่อไปแล้ว สองข้างทางปรากฏเป็นประตูไม้สีขาวขนาดเท่ากันทุกบาน และจากการประเมินความกว้างของห้องผ่านระยะห่างของประตูแต่ละบานก็แสดงให้เห็นแล้วว่า พื้นที่ด้านหลังเรียกได้ว่าใหญ่โอ่โถงมากอย่างไม่น่าเชื่อว่าที่นี่จะให้สิทธิ์นักเรียนอยู่แค่คนละห้องเท่านั้น

 

แต่แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่า มีบางเรื่องที่ควรจะพูดอธิบายกับคนตรงหน้าซะก่อน ก็ฉันไม่ใช่เด็กใหม่ที่พวกเขาเข้าใจผิดนี่ !

ทรอนซ์ ฉันเอ่ยเรียกแต่คนด้านหน้ายังคงเดินต่อไปเรื่อย ไม่หยุดทรอนซ์

สาบานสิว่าเขาไม่ได้ยินจริง น่ะ

ทรอนซ์ !” ฉันจึงปรับโทนสูงและเร่งเสียงให้ดังกว่าเดิม

“...”ชัดเลยค่ะ ไม่ใช่ว่าเขาไม่ได้ยิน แต่เขาไม่สนใจต่างหาก ก็แบบนี้ไงพวกเด็กพิเศษ ที่ฉันบอกพวกเกลียดนักเกลียดหนา พวกเขาไม่เคยต้องแคร์อะไรนอกจากตัวเองนั่นแหละ อย่างเมื่อเช้าก็ยังมาสาย ไม่มีมารยาท หยิ่ง !

 

หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะ !” ฉันจึงโพล่งออกไปสุดเสียงหรือจะเรียกว่าตะโกนเลยก็ได้ และในที่สุดก็ดูเหมือนว่าวิธีเอาเสียงเข้าข่มจะได้ผลเพราะนั่นทำให้เขาหยุดเดิน และตวัดสายตากลับมามองแบบเย็นเยียบชวนเสียวสันหลังวาบ

มีอะไร

เขายอมพูดกับฉันแล้วอ่ะ ! เฮ้ยไม่ใช่ !

ฉันคือฉันมีเรื่องจะถามน่ะคือแบบว่า...”

“...” สีหน้าของเขาเริ่มตึงขึ้นด้วยเหตุผลบางประการ

เอ่อคือ เเล้วจะเริ่มยังไงดีนะ

นึกออกแล้วค่อยเรียก ไม่ต้องอยากเรียกร้องความสนใจนักหรอก เพราะยังไงฉันก็ไม่สนเธออยู่แล้ว

 

ฉึก

ฉันกระพริบตาปริบมองคนปากจัดหมุนตัวกลับไปเดินต่ออย่างไม่ใส่ใจ และยังคงมีสีหน้าเรียบเฉยดังเดิม

 

ท่าทีนั่นทำให้จุดเดือดของฉันเริ่มใกล้ถึงขีดจำกัดขึ้นทุกที

เดี๋ยวนะฉันรีบวิ่งไปดักหน้า หมายจะกู้ศักดิ์ศรีที่แตกยับเมื่อครู่ให้กลับคืนมาฉันไม่ได้เรียกร้องความสนใจ ความจริงคือฉันแค่สงสัยว่าทำไมช้อนมันถึงลอยได้ ฉันสงสัยมากว่าที่นี่มันคือที่ไหนกันแน่นี่ใช่โรงเรียนแน่เหรอ ?”

 

พอพูดออกไปก็นึกว่าจะโล่ง แต่สายตากดดันจากคนตรงหน้าทำให้ฉันเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีนัก

หรือว่าเมื่อกี้ฉันเพิ่งจะพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดหรอ ?

นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเห็นนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นฉายรอยประหลาดใจนิด ฉันจึงรีบยืนยันในคำพูดตัวเองอีกครั้ง

ใช่ฉันไม่ใช่เด็กใหม่ที่ย้ายเข้ามาที่นี่ พวกนายเข้าใจผิดกันไปเองอ่ะ ฉันพยายามจะอธิบายแล้วนะ หมอนั่นมันก็ขัดขึ้นมาก่อน ตอนนี้ฉันแค่สงสัยเรื่องช้อน...”

อาไม่รู้สิ บางทีฉันอาจจะพลาดพูดในสิ่งที่ไม่ควรพูดกับคนตรงหน้าจริง ก็ได้นะ

ก็ทำไมเขาถึงต้องมองด้วยสายตาจับพิรุธแบบนั้นล่ะ

 

ไม่นะ หัวใจของฉันเหมือนถูกกระตุกเบา เมื่อคนตรงหน้าเริ่มขยับเคลื่อนเข้ามาใกล้ ดวงหน้าหล่อเหล่าคมคายก็โน้มลงมาเช่นกัน ฉันเผลอกลั้นหายใจแล้วค่อย ปิดเปลือกตาทีละนิด

เจอกันครั้งแรกก็เลิฟซีนเลยหรอ...

 

หมับ !

ในขณะที่หลงเคลิ้มอยู่นั้น หมอนั่นก็ผลักฉันจนแผ่นหลังสัมผัสได้ถึงกำแพงเย็น มือของเขาจับตรึงแขนสองข้างของฉันเอาไว้

นายจะทำอะไรน่ะ ! ฉันเจ็บนะ !” ฉันร้องด้วยความตกใจและพยายามดิ้นหนี ภาพที่เห็นคือมุมปากที่กำลังเม้มแน่นสนิท ฉันรู้ว่าเขาคงไม่ได้คิดจะทำมิดีมิร้ายกับฉัน สายตาของเขามันบ่งบอกชัดเจนแล้วว่าเขารู้สึกอยากจะฆ่าฉันมากกว่า !

 

แต่ช่วยกรุณาอย่ายื่นหน้าเข้ามาใกล้มากได้ไหม

บอกเลยว่าหน้าหล่อ ของนายมันส่งผลต่อหัวใจมากมายทีเดียว

 

เธอว่าไงนะ ?” ทรอนซ์กระซิบเบา ที่ข้างหูด้วยน้ำเสียงกดดันข่มขู่

...ฉันว่าไงเหรอ ฉันกลับเป็นฝ่ายย้อนถาม ความใกล้ชิดกับบุรุษเพศนั้นทำให้ฉันตื่นเต้นแทบบ้า แต่วินาทีถัดมาฉันก็รู้สึกเหมือนกำลังจะถูกฆ่าแทน

เธอเป็นนักเรียนใหม่ที่ไม่รู้เรื่อง หรือเป็นใครที่ไหนไม่รู้และบังเอิญมาที่นี่ได้ ?”

ง่า...ฉันว่าอันหลังดูเหมาะกับฉันดีนะ ฮ่าๆ

ฉันหัวเราะกลบเกลื่อนโดยที่ไม่ได้รู้สึกขำไปด้วยสักนิดเดียวทำยังไงดีนะ ฉันออกไปตอนนี้จะทันไหม คงยังไม่มีใครสังเกตุเห็นหรอกเนอะ

 

ความเงียบโรยตัวลงมาช้า ดวงตาของเขาช่างดุดันน่ากลัวและยิ่งในระยะประชิดแบบนี้บอกเลยว่ากรี๊ด ! แต่ไม่ได้กรี๊ดในความหล่อนะ กรีดร้องด้วยความหวาดกลัวต่างหาก ! คนบ้าอะไรใช้สายตาเป็นอาวุธทำร้ายคนก็ได้ด้วย !

 

ฉันว่า...” ในที่สุดทรอนซ์ดูเหมือนจะคิดอะไรบางอย่างได้ บางทีนั่นอาจเป็นทางออกของฉัน และนั่นทำให้ฉันเริ่มมีความหวังถึงขีดสุด ! “เธอโดดออกจากหน้าต่างแล้วหนีไปให้ไกลที่สุดจะดีกว่า

 

สายตาแบบนั้นนี่หมายความแบบนี้จริง ใช่ไหม

ไม่เอาน่า ฉันไม่อยู่แล้ว ขอกลับก่อนละ !” ฉันพยายามสลัดออกจากมืออุ่น แต่เมื่อเอื้อมมือไปแตะตัวเขาก็รู้สึกเย็นวาบเหมือนสัมผัสกับก้อนน้ำแข็งไม่มีผิด !

เอ๊ะ เดี๋ยวก่อน ! เมื่อกี้มือเขายังอุ่นอยู่เลยนี่ ทำไมมันถึงได้ลดอุณหภูมิอย่างรวดเร็วขนาดนี้กันล่ะนาย...มือนาย...”

 

ฉันเบิกตากว้างเมื่อเห็นน้ำแข็งแผ่นหนา ที่ปรากฏขึ้นรัดรอบข้อมือฉันและยึดมันไว้กับกำแพงทำได้ไงเนี่ย !” ทรอนซ์จึงชักมือกลับไป เพราะเขาไม่จำเป็นต้องจับฉันไว้แล้ว ถึงดิ้นให้ตายยังไงฉันก็สลัดจากก้อนน้ำแข็งไม่หลุดอยู่ดี

นายมีเวทมนตร์สินะ !” ฉันเหลือบมองเสี้ยวหน้าที่ยังคงนิ่งเฉยอย่างคาดเดาอารมณ์ได้ยากเวทมนตร์มีจริงใช่ไหม!?”

“...” คำตอบก็ยังเป็นความเงียบเหมือนเดิม

ทรอนซีรา !”ฉันแทบจะกรีดร้องด้วยความตื่นเต้นเมื่อพบเจอสิ่งที่วิทยาศาสตร์อธิบายไม่ได้

 

เฮ้ย ทรอนซ์ นายกำลังทำอะไรน่ะ ?” เสียงบุรุษผู้หนึ่งดังขัดขึ้น เขามีผมสีทองกับนัยน์ตาสีเดียวกันกับเส้นผม คน นั้นกำลังยืนกอดอก แล้วมองมายังเราสองคนด้วยแววตาสื่อความนัยบางอย่าง

ถึงกับต้องมัดมือกันเลยหรอซาดิสม์ไม่เบานี่

 

เดี๋ยวนะ หมอนี่คิดไปถึงไหนกัน

ไม่ใช่อย่างที่นายคิดการ์มี ทรอนซ์ปัดเรียบ น้ำแข็งเย็นที่เริ่มกัดกินแขนฉันจนรู้สึกชาจึงค่อย ละลาย ในที่สุดทรอนซ์ก็ยอมปล่อยให้ฉันเป็นอิสระสักที

ยัยนั่นเป็นใคร ?” นายหัวทองเอ่ยปากถามพลางยิ้มกรุ้มกริ่ม

ไม่ใช่ธุระของนาย ทรอนซ์ตัดบทแทบจะทันที นอกจากน้ำเสียงทุ้มลึกคงที่เขาก็ไม่แสดงสีหน้าอื่นใดออกมาอีก

วู้...หวงซะด้วย คนถูกแซวคือเขา แต่ไหงคนยืนเขินไปคนเดียวคือฉันล่ะเนี่ย !

ฮ่าๆ น่ารักดีนะ อิจฉาว่ะ ไปละ ไว้เจอกัน จากนั้นคนที่กำลังพูดอยู่เมื่อกี้ดี ก็เดินวาร์ป หายเข้าไปในประตูห้อง

อ่านไม่ผิดหรอกเขาเดินหายเข้าไปในประตูห้องเลย

เวททะลุกำแพง หมอนั่นมีพรสวรรค์ด้านนี้มาตั้งแต่เกิดคราวนี้จึงเหลือแค่ฉันกับทรอนซ์อีกครั้ง แน่นอนว่าฉันถอยห่างเว้นระยะจากเขา เพราะไม่อยากถูกแช่แข็งอีก

ส่วนเขาก็ดูมีสีหน้าและแววตาที่จริงจังกว่าเดิม

เธอไม่ควรอยู่ที่นี่ เสียงนั้นคล้ายจะดุอยู่กลาย  

ฉันไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย ฉันตอบไม่ค่อยเต็มเสียงนักเพราะลึก ๆ แล้วฉันก็รู้อยู่เต็มอกว่าเรื่องที่เกิดขึ้น เป็นเพราะความอยากรู้อยากเห็นของฉันเอง

 

ปกติแล้วพวกที่ไม่มีเวทมนตร์แล้วหลงมาที่นี่ จะถูกลบความทรงจำทั้งชีวิต และถูกส่งตัวไปตรวจสอบว่ามีความทรงจำหลงเหลืออยู่อีกหรือเปล่า ถ้ามีก็ทำลายซะ มันเป็นวิธีป้องกันไม่ให้ความลับเรื่องพวกเรารั่วไหล"ทรอนซ์บรรยายอย่างเอื่อยเฉื่อย ยิ่งพูดนานเขาก็ยิ่งเหมือนคนเบื่อโลกขึ้นทุกที เดาว่าเขาคงไม่ชอบพูดยาว เท่าไหร่นัก

 

คำว่าพวกเราของเขาคือพวกเด็กพิเศษสินะ เบื้องหลังมันเป็นแบบนี้เองเหรอ

ไม่ใช่แค่ทรอนซ์ ราล์ฟ มารีอา หรือการ์มีเท่านั้นที่มีเวทมนตร์ แต่ทุกคนที่นี่ต่างมีพลังเหนือธรรมชาติสินะ

 

เรื่องลบความทรงจำนี่ นายล้อเล่นหรือเปล่า?” สรุปว่ามันจริงสินะที่เขาลือกันว่าไม่เคยมีใครเห็นพวกที่เข้าไปแล้วออกมาได้อีกเลย เพราะพวกเขาถูกควบคุมตัวเพื่อลบความทรงจำ แบบนี้เอง ถ้าเป็นอย่างนั้น หากฉันเกิดถูกจับขึ้นมาความทรงจำของฉันก็...

 

“...ไม่นานหรอกแค่ให้แน่ใจว่าคนคนนั้นไม่มีความทรงจำหลงเหลืออยู่แล้วจริงๆถึงจะยอมปล่อยตัวออกไปอาจจะซักปีหรือสองปี...”

ปีหรือสองปี ! ไม่นานบ้านนายสิ !” ฉันอุทานอย่างตกใจ พลางนึกถึงภาพตัวเองในชุดแถบขาวสลับดำ มือสองข้างถูกมัดด้วยโซ่ตรวนหนาพอ กับขาที่มีลูกตุ้มเหล็กให้ต่องแต่งเป็นเครื่องประดับอีกชิ้นหนึ่ง

ไม่นะ ! ชีวิตของฉันจะต้องไม่จบลงแบบนี้ มันน่าเศร้าเกินไป

 

คนที่ปล่อยออกไปแล้วก็มี แต่คนคนนั้นจะไม่เหลือความทรงจำอะไรเลย

เรื่องนั้นช่างมันก่อนไหม ! แล้ววิธีที่จะออกไปจากที่นี่ล่ะ...ฉันยังพอมีโอกาสรอดอยู่บ้างไหม ?” ฉันพยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น ให้ตายสิ ถึงทั้งชีวิตจนตอนนี้จะไม่ค่อยมีความทรงจำดี อะไรมากมายแต่ฉันก็ไม่อยากเสียมันไปนี่นา โดยที่ไม่ได้ตั้งใจ ฉันสัมผัสได้ถึงของเหลวอุ่น ที่ไหลผ่านแก้มอย่างรวดเร็ว

มี แต่เธอต้องสัญญาก่อน ว่าจะไม่บอกเรื่องพวกเราที่นี่ให้ใครรู้ แล้วฉันจะหาทางส่งเธอออกไป ที่สำคัญห้ามให้อาจารย์ใหญ่เข้าใจว่าเธอเป็นนักเรียนใหม่ของที่นี่ ไม่อย่างนั้นโอกาสรอดฉันคงบอกไม่ได้

ในที่สุดทรอนซ์ก็ได้พูดประโยคที่น่าฟังมากที่สุดตั้งแต่ได้คุยกับเขามา

อืม...ฉันสัญญาฉันไม่ไปเสนอหน้ากับใครหรอก ยังพอมีทางรอดสินะ

ตามฉันมา เดี๋ยวจะไปส่งที่ห้อ.. อยู่ ทรอนซ์ก็ชะงักค้างไป เหมือนมีคนเอารีโมตมากดปุ่ม pause เอาไว้อย่างนั้น

อะไรหรอ ?” ฉันมองตามสายตาของเขา ก็พบกับสตรีร่างเล็กที่กำลังยืนยิ้มระรื่นเดินตรงเข้ามาหา

เอ่อนี่ไม่ใช่ท่านอาจารย์ใหญ่ที่เราเพิ่งพูดถึงไปหยก ๆ กันหรอกเหรอ

เจ๊หนิม ! ถ้าเจ๊จะมาตรงจังหวะขนาดนี้ละก็ !

 

แหม~ ทรอนซ์ดูแลนักเรียนใหม่ของเราอย่างดีเลยนะจ๊ะ อิอิ...แอบเขินแทนเลยแหละ

เจ๊คะ ถ้าเจ๊จะไม่ปิดอาการเลยสักนิดล่ะก็...

เป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว ทรอนซ์ ถ้านายจะดึงมากลับมาได้เนียนมากขนาดนี้ล่ะก็...

ชื่ออะไรจ๊ะ ?” เจ๊หนิมหันมาถามฉัน

..อเมธิสต์ค่ะ

หืม...ในใบสมัครกรอกไว้ว่าชาร์ลีนนี่นะ

 

เวรกรรม ! ในเมื่ออาจารย์รู้ชื่ออยู่แล้วจะถามทำไมอีกล่ะคะ หนูว่ามันไม่ใช่หรือเปล่าคะ !

ลำบากฉันที่ต้องคิดหาทางแถภายในเวลาไม่ถึงวินาที แน่นอนเรื่องนี้ฉันกล้าพูดว่าถนัด !

เอ่อ ชาร์ลีนเป็นชื่อที่พ่อตั้งให้ค่ะ แม่ชอบชื่ออเมธิสต์ หนูเลยมีสองชื่อ แฮ่ๆ แล้วนี่มันเรื่องอะไรที่ฉันต้องลงแข่งขันต้มไก่กับเจ้าชายนั่นด้วยล่ะ

แต่ว่าสายตาแกมบังคับที่ทรอนซ์ส่งมาอย่างลับ ก็ทำให้ฉันปฎิเสธไม่ได้เลย และฉันเองก็รู้ว่าถ้าถูกจับได้จะเป็นยังไง

 

คงเดินทางมาไกลสินะ งั้นไปพักผ่อนให้เต็มที่เถอะ เตรียมพร้อมสำหรับงานเลี้ยงฉลองเปิดเทอมนะจ๊ะ ยินดีต้อนรับอีกครั้งจ้ะ ดูรอยยิ้มนั้นแล้วแกก็ดูออกจะใจดีอยู่นะ อาจารย์คงเข้าใจว่าเด็กมันอยากรู้อยากเห็น ใฝ่รู้ใฝ่เรียน คงจะไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง ?

 

เอาเลยอเมธิสต์ บอกไปสิว่าเธอไม่ใช่นักเรียนใหม่ จงแสดงความกล้าที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง !

 

ปกติแล้วพวกที่ไม่มีเวทมนตร์แล้วหลงมาที่นี่จะถูกลบความทรงจำทั้งชีวิต

พวกที่ไม่มีเวทมนตร์แล้วหลงมาที่นี่จะถูกลบความทรงจำทั้งชีวิต

ถูกลบความทรงจำทั้งชีวิต

 

แล้วคำพูดของทรอนซ์ก็ดังซ้ำแถมวนเวียนในหัวอยู่หลายรอบ และมันก็มีน้ำหนักมากกว่าการผดุงความถูกต้องในครั้งนี้

 

ลบความทรงจำหรอ ! งั้นฉันก็อดรู้น่ะสิว่าโลกเวทมนตร์มันเป็นยังไง !

ค่ะอาจารย์ ฉันยิ้มหวานให้แก่อาจารย์ใหญ่ ก่อนที่รอยยิ้มจะจืดสนิท เมื่อจ้องสบกับเจ้าชายน้ำแข็งจอมเย็นชา ซึ่งเขาดูไม่ค่อยพอใจนักที่ต้องเจอเรื่องวุ่น แบบนี้

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 38 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #1814 Iturlek (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 เมษายน 2557 / 16:38
    ทั้งฮาทั้งลุ้นค่ะ สนุกมาก
    ปู่เสื่อรอเช่นเดิม
    #1,814
    0
  2. #1758 Me_MoZa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 08:34
    สนุกม้ากมากค่ะ !!
    #1,758
    0
  3. #1757 Me_MoZa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 08:34
    สนุกม้ากมากค่ะ !!
    #1,757
    0
  4. #1753 solar_noname (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2555 / 12:38
     หนุกอะไม่เสียทีที่เข้ามาดู >< 
    #1,753
    0
  5. #1730 Princess_of_Devil ( NJ ) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 กุมภาพันธ์ 2555 / 22:51
     สนุกมากกกกกกกกกก ลุ้นแทนนางเอกเลยค่ะ

    ว่าต่อไปจะเป็นยังไง

    ชอบทรอนมาก หล่อ นิ่ง เย็นชา ได้ใจสุดๆ

    ส่วนนางเอกก็น่ารักมากค่ะ  ชอบตัวละครนิสัยแบบนี้

    เอาเป็นว่า จะติดตามต่อน้า ><
    #1,730
    0
  6. #1652 cake01 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 8 มกราคม 2555 / 12:36
    นางเอกซวยจริงๆเลยนะ
    #1,652
    0
  7. #1614 หญิงมุก (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 5 มกราคม 2555 / 21:20
    นางเอกงานเข้า ซวยจริงๆ
    #1,614
    0
  8. #1537 melonies (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 04:15
    น่าติดตามมากกก ชอบค่ะชอบ
    สนุกๆๆๆ นางเอกซวยจิงๆๆ
    #1,537
    0
  9. #1521 SheetahG (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2554 / 05:12
     อ่านรอบสองคะ ไม่รุจะเม้นท์อะไรดี  อิอิ
    #1,521
    0
  10. #1489 MinZ@ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 20:03
    นางเอกน่าร้าก   แต่ละตอนก็ยาวได้ใจ
    นิยายเรื่องนี้เอาใจไปเลย
    #1,489
    0
  11. #1484 Skydy*nb (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 12:01

    ชอบๆ นางเอกติ๊งต๊องดี อ่านแล้วแอบฮาด้วย ><
    ชอบชื่อพระเอกจัง ถึงอ่านตอนแรกๆ จะเรียกไม่ค่อยถูก 555
    ไม่พูดพล่ามทำเพลง ไปอ่านตอนสามแล้วนะค๊าา

    ฟิ้วววววว (ลอยไปเหมือนช้อนเลย 5555)

    #1,484
    0
  12. #1411 ตาหยีหยีตา (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 19:15

    เอ่อ  ดูน่าสงสารนะ  เเต่เเอบสมนิดๆๆ

    #1,411
    0
  13. #1402 BigGest-Dino (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 22:41
    รู้สึกบทนี้อ่านง่ายกว่าบทก่อนหน้า
    ((เรารู้สึกไปเองเปล่าหว่า))
    แนะนำให้ใช้ฟรอนท์นี้ตลอดกาลและตลอดไปนะ ^^

    คำผิดๆ
    ...นับขั้นบรรได >> บันได??
    ...วิศวะกรท่านไหน >> วิศวกร ??
    #1,402
    0
  14. #1383 Delle (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 ธันวาคม 2554 / 22:01
     อยากให้นางเอกมีเวทมนตร์กะเค้าบ้างงงงงงงงงงงง~~~~~~
    #1,383
    0
  15. #1364 $ ..... $ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 ธันวาคม 2554 / 20:47
    ชอบมากสนุกจิงๆ
    #1,364
    0
  16. #1332 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2554 / 20:18
    โอ๊ย ชอบอ่ะ
    ชอบแนวนี้มากๆๆเลย
    อ๊า หนุก
    #1,332
    0
  17. #1318 itim (rean) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2554 / 22:21
     ฮ่าๆ สรุป ต้มไก่ทั้งคู่ 
    #1,318
    0
  18. #1276 [P]a[t] (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 15:33
    55
    นางเอกซวยจริงๆ
    หนุกมากๆเยย
    #1,276
    0
  19. #1235 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 17:40
    " ซวยเพราะช้อน"= =;;
    #1,235
    0
  20. #1223 โรตีใส่กล้วยกับไข่ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 19 ตุลาคม 2553 / 15:57

    บอกได้แค่คำเดียว(รู้สึกว่าเกินแล้วน่ะ)ชอบมากค่า

    #1,223
    0
  21. วันที่ 1 พฤษภาคม 2553 / 01:20

    ชอบมากๆเลย ~

    หาเเนวนี้มานาน

    #1,139
    0
  22. #1119 สาวน้อยรีบอร์น (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 12:15
    ลึกลับมากกกกกกกกกกกกก
    #1,119
    0
  23. #1099 yunijung (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 เมษายน 2553 / 21:07
    ลึกลับสับซ้อนสุดๆ
    #1,099
    0
  24. #1077 dinowop (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 12 เมษายน 2553 / 11:32
    หยี๊ ทรอนซีราจะทำอรายยัยอเมทิตย่ะ ไม่มี๊ไม่ทาง ก็แค่ดันติดกำแพงหร๊อกทรอนไม่ได้คิดราย



    ทรอนซีราต้องทำอะไรช้านเพียงคนเดยีวเท่าน้าน!!! เฮ้ย หื่น!สยอง...
    #1,077
    0
  25. #1058 Parn_SeoRoRo (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 17:16
    สนุกค่ะๆๆ

    นางเอกเอ๋อ

    เเต่น่ารักดี

    โชคดีชะมัดที่ได้เจอพระเอกหล่อขนาดนั้นอ่ะ
    #1,058
    0