The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 19 : The Keyz 19 งานละครเชื่อมสัมพันธไมตรี

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,373
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[19]

ตึกๆๆๆๆ เสียงฝีเท้าดังก้องท่ามกลางความมืดเงียบยามรัตติกาล เด็กสาวผู้มีนัยน์ตาสีอเมทิสต์สว่างไสวราวกับดวงจันทร์ยามค่ำคืนฉายแววสับสน เท้าเล็กๆทั้งสองยังคงวิ่งเหยียบขั้นบันไดอย่างมุ่งมั่น เสียงฝีเท้าและเสียงหัวใจดังประสานกันเป็นทำนองประหลาด

 

 ไม่จริงเมื่อกี้ฉัน

 

ฉันวิ่งพลางปาดเหงื่อที่กำลังจะไหลเข้าตา ขณะที่เท้ายังคงสับวิ่งกันพัลวัน หัวสมองก็คิดถึงเรื่องเมื่อกี้อย่างฟุ้งซ่าน

 

แฮ่กแฮ่ก..”ฉันทรุดตัวลงบนขั้นบันไดที่อีกสิบขั้นจะถึงชั้นสอง เกาะราวบันไดแล้วหายใจแรงอย่างเหนื่อยหอบ

 

ฉันเป็นบ้าอะไรว้า!! จู่ๆทำไมถึงมีความรู้สึกแบบนั้นขึ้นมา ทำไมๆๆๆ ทำไมมันรุนแรงขึ้นทุกที แล้วทำไมๆๆๆ ฉันถึงรู้สึกว่าฉันเป็นของเขา?

 

 กึก ..

 

ฉันตวัดสายตามองไปทางต้นเสียงเท้าที่กระทบพื้นหินอ่อน เงยหน้าขึ้นไปพบกับดวงหน้าเรียบเฉยของใครบางคน ที่ฉันยังไม่อยากจะเจอตอนนี้

 

ทรอนซ์ฉันเอ่ยชื่อเขาเบาๆ ก่อนจะหลุบตาลงต่ำ ณ วินาทีนี้ฉันไม่อยากเผยความอ่อนแอในใจให้ใครเห็นทั้งนั้นแหละฉันกำลังสับสน

 

“…”ทรอนซ์ค่อยๆก้าวลงมาจนหยุดอยู่ที่ขั้นบันใดที่สูงกว่าฉันสองสามขั้น ร่างสูงยืนนิ่งไม่ขยับอยู่อย่างนั้น

 

ฉันเหนื่อย ฉันอยากพักฉันรีบลุกขึ้นยืนแล้วเดินเลี่ยงร่างสูงนั่นอย่างเร่งรีบ หากแต่..

 

หมับ..

เขาคว้าแขนฉันไว้แน่นทำให้ฉันจำเป็นต้องจ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นอย่างหาทางหลีกเลี่ยงไม่ได้

 

“…”

“…”

 

ฉันไม่ได้เปิดปากพูดก่อนเหมือนเคย นั่นทำให้ความเงียบเข้าครอบงำ เงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของทรอนซ์ ที่มั่นคงและแผ่วเบา

 

เธอจะเป็นควีนไม่ได้ในที่สุดทรอนซ์ก็เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาด้วยน้ำเสียงเรียบๆไร้อารมณ์

 

นายแอบดูหรอO_O”ฉันถลึงตามองทรอนซ์อย่างอึ้งๆ แล้วก็ต้องเบือนหน้าหนีเพราะรู้สึกร้อนซู่ที่หน้า

 

ถึงเธอจะอยากเป็นแค่ไหน แต่เธอจะเป็นควีนไม่ได้เขาย้ำหนักแน่นอีกครั้ง

 

ทำไมเหตุผลอะไรล่ะที่ฉันจะเป็นควีนของแพทริกซ์ไม่ได้ฉันโพล่งออกไปด้วยใจที่มีความหวัง?

 

            ทรอนซ์ฉันรู้ว่านั่นมันเป็นไปไม่ได้เลยแต่ถ้าถ้าหากว่านาย..

 

การเป็นควีน หมายถึงเธอจะต้องย้ายไปทีมเดียวกับคิง และเป็นตำแหน่งที่อันตรายสำหรับฐานะของเธอทรอนซ์อธิบายเรื่อยๆ ดวงหน้ายังคงนิ่งเฉยราวรูปสลัก

 

หึแล้วฉันคาดหวังอะไรหรอ

 

ขอบใจนะ ที่ห่วงเรื่องสถานภาพของฉัน ฉันรู้ตัวเองดีว่ายังไงๆวันหนึ่งฉันก็ต้องไปจากที่นี่ฉันกระแทกเสียงในประโยคสุดท้าย ก่อนจะสะบัดแขนทรอนซ์ออกไป แล้วจ้ำก้าวขึ้นบันไดด้วยอารมณ์ที่หงุดหงิด บอกไม่ถูก=3=

 

            ปัง!!

 

ฉันปิดประตูเสียงดัง พ่นลมหายใจออกทางจมูกสุดแรง พลางเดินขาลากอย่างเอื่อยๆไปยังเตียงสีชมพูที่อยู่สุดมุมห้อง แล้วทิ้งตัวหงายอย่างเหนื่อยล้าหัวสมองเต็มไปด้วยอารมณ์ ความคิด ที่มันตีกันจนมั่วไปหมด

 

ทรอนซ์ฉันไล่ตามนายมาตลอด ฉันทนมองดูแผ่นหลังอันเย็นชาของนาย ที่เดินจากฉันไปอย่างไม่ใยดี ฉันเฝ้าหวังว่าสักวันสักวันนายจะหยุดเดินซักนิดแล้วหันมามองที่ฉัน

 

ฉันที่เฝ้ามองนายอยู่ฝ่ายเดียว..

 

ฉันหลุบตาลงข่มอารมณ์ต่างๆนานาที่ถาโถมราวกับคลื่นที่ซัดกระหน่ำลงมา ความคิดต่างๆยังคงแล่นในหัว จนในที่สุด เปลือกตาก็ขยับลงมาปิดสนิท พร้อมกับสติที่หลุดลอยเข้าห้วงภวังค์ความฝัน

 

 

            หลังจากรับประทานอาหารเช้า ทุกๆเช้าในขณะที่นักเรียนคนอื่นแยกย้ายกันเข้าห้องเรียนตามปกติ มีเพียงกลุ่มสองกลุ่มเท่านั้นที่ถูกสั่งให้แยกตัวออกมา เพื่อปฏิบัติหน้าที่เป็นตัวแทน งานเชื่อมสัมพันธไมตรีที่จะถูกจัดขึ้นโดยจัดตารางกลุ่มเด็กนักเรียนภาคปกติและกลุ่มเด็กภาคพิเศษ มาเจอกัน ทำความรู้จักกัน ที่มีจุดประสงค์ที่จะสร้างบรรยากาศดีๆให้แก่โรงเรียน

 

 ดังนั้นทุกๆเช้าหลังอาหาร เราก็ต้องทำการซ้อมละคร โดยตัวแสดงหลักจะฝึกในเรื่องของแอคติ้ง การแสดง ส่วนตัวประกอบและทีมงานที่เหลือ(ถูกท่านอาจารย์ใหญ่ลากมา)ช่วยงานในเรื่องของฉาก เอฟเฟคต่างๆ(โดยถูกกำชับว่า ห้ามใช้เวทย์มนต์)

 

 วันนี้วันซ้อมวันที่ 3 จึงเป็นวันที่วุ่นวายเป็นพิเศษ เพราะมีนักเรียนอีกกลุ่มหนึ่งที่ถูกคัด มาทำอุปกรณ์ประกอบฉาก ชุด ควบคุมแสงสีเสียง อะไรทำนองนั้นอะนะ

 

เอ้าๆเร่งมือหน่อย งานน่ะอีกสามแสดงแล้วนะราล์ฟเฟเดินวางมาดผู้กำกับ ในมือถือสคริป คอยสอดส่องดูแลความเรียบร้อยของฉากต่างๆ ที่ถูกเนรมิตขึ้นด้วยมือ

 

ป้อกๆๆๆ..

เสียงตอกตะปูดังประสานกันไปทั่ว ห้องนั่งเล่นตอนนี้ดูแน่นไปถนัดตา

 

ท่านแพทริกซ์ ไฟท์ติ้ง!>_<b”โรสเซล่า หัวหน้าเมมเบอร์ของแพทริกซ์ชูสองนิ้วไปให้อย่างเป็นระยะๆ หล่อนเสนอตัวมาช่วยในเรื่องของการออกแบบชุด และงานเย็บปักถักร้อย อะไรเทือกๆนั้นน่ะ..แต่พอหล่อนเหลือบมาเห็นฉันล่ะก็.. “เชอะ! =3=”

 

หล่อนก็สะบัดหน้าหนีโดยทันที

 

ฉันละสายตาจากเหตุการณ์วุ่นๆตรงหน้าก่อนจะเบือนหน้าไปทางมารีอาที่เดินเข้ามาสมทบ

 

ทุกอย่างโอเคไหมหล่อนถาม

 

อื้ม

 

ดี งั้นเราย้ายไปซ้อมห้องที่มันเงียบๆกว่านี้ดีกว่า เหลือเวลาอีกไม่มาก..”

 

            วันนี้เป็นวันที่ทุกคนดูตื่นเต้นและกระตือรือร้นเป็นพิเศษเลยทีเดียว ซึ่งฉันเองก็แอบตื่นเต้นไม่น้อยนะบทนี่เขียนเองกับมือ

 

ฉันเดินตามมารีอาที่นำไปยังห้องซ้อมที่อยู่ไม่ไกลจากห้องนั่งเล่นนัก มันเป็นห้องกระจกกว้าง ใช้สำหรับฝึกการแสดงโดยเฉพาะ

 

เอาล่ะ เราซ้อมมาถึงตอนที่แม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงใจร้ายมาทำความเคารพพระราชาสินะ ต่อเลยแล้วกันมารีอาว่าพลางดูตามสคริปไป ทุกคนจำบทได้นะ

 

            เมื่อทุกคนพยักหน้า เธอจึงสั่งแอคชั่น! เป็นผู้กำกับชั่วคราวเลยทีเดียว_ _

 

ถวายบังคมเพคะ นี่ราเชล ลูกสาวคนสวยของหม่อมฉันมารีอาปราดเข้ามาประคองฉันไปถอนสายบัวงามๆให้แก่แพทริกซ์ที่รับบทเป็นพระราชาซึ่งยืนตระหง่านอยู่กลางห้อง

 

ราเชล ไปถวายบังคมเจ้าชายสิลูกมารีอาดันตัวฉันไปยังทรอนซ์ที่ยืนถัดไปจากแพทริกซ์

 

            ฉันยอบกายลงช้าๆ พยายามยิ้มสุดชีวิต แล้วกัดฟันพูดแต่ดูเป็นธรรมชาติ(?)

 

ถวายบังคมเพคะเจ้าชาย^^”ฉันจ้องทรอนซ์นิ่งทรอนซ์เองก็จ้องตอบมาเช่นกัน ดวงหน้าเย็นชานั่นช่างไร้อารมณ์จริงๆเลย

 

ได้โปรดให้เกียรติหม่อมฉัน เต้นรำสักเพลงได้ไหมเพคะ^^”ฉันฝืนยิ้มต่อไป รอบทที่พระราชา

จะต้องอนุญาตให้เจ้าชายไปเต้นรำกับลูกเลี้ยงใจร้าย หากแต่

 

“…”พระราชาคงลืมบทน่ะนะดูสิ ปากไม่ขยับเลย= =!

 

ท่านพ่อ ลูกขอตัวไปเต้นรำ กับหญิงสาวผู้นี้

 

“*O*”ฉันเบิกตากว้างคนที่ต้องพูดบทดันไม่พูด ส่วนคนที่ไม่ได้มีบท ดันพูด แถมแต่งเองเล่นเองอีกต่างหาก

 

            ฉันแอบเห็นมารีอาหยิบบทขึ้นมาดูอย่างไม่แน่ใจ

 

“…”พระราชาส่งสายตาคมกริบ ซึ่งเจ้าชายคงทึกทักไปเองว่านั่นคือการอนุมัติ ถึงได้ดึงมือลูกเลี้ยงราเชลไปกลางฟลอร์ แถมโค้งคำนับให้เตรียมจะเต้นรำอีกด้วย

 

            ส่วนคนที่ควบคุมเรื่องเสียง ก็ได้แต่เปิดเพลง โดยไม่รู้ว่าบทมันไม่ใช่อย่างนี้เลย

 

ทรอนซ์นายมั่วแล้ว=[]=”ฉันพูดเบาๆพอให้ฉันกับเขาได้ยินสักพักซินเดอเรลล่าก็จะเข้ามา แล้วนายก็ต้องตกหลุมรักเธอ

 

“…”เขาไม่สนใจสิ่งที่ฉันอธิบาย มือใหญ่ยังคงโอบรอบเอวฉันไว้หลวมๆ ส่วนมืออีกข้างก็ยึดกับมือฉันไว้แล้วขยับตัวตามจังหวะเพลงอย่างงดงาม ไร้ที่ติ

 

อะแฮ่มมารีอากระแอมเบาๆซินเดอเรลล่ามาแล้ว

 

            แพทตี้เดินย่างกรายเข้ามาอย่างสง่างาม แต่มือเธอกลับ ลากนางฟ้ามาด้วย!!!?

 

โซล นายมางานเลี้ยงด้วยทำไมหา= =”มารีอาแหว

 

นางฟ้าแสดงไม่สมบทบาท จำบทไม่ได้สักทีแพทตี้ดุ ด้วยสีหน้าที่เห็นได้ยากกก มากกก

 

จะบ้าหรอ นางฟ้ามันบทผู้หญิงแล้วฉันจะไปเล่นได้ไงฟะ!- -;;”และแล้วโซลก็หันมาทางคนเขียนบท(นั่นคือฉัน)อย่างกินเลือดกินเนื้อ

 

            ฉันตกใจจนต้องวิ่งไปหลบในหลังทรอนซ์อย่างลืมตัวพอรู้ตัวอีกที ก็ถูกนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคู่นั้นตรึงอยู่กับที่

 

อะไรกัน ทำไมมันวุ่นวายอย่างนี้ล่ะ*O*”ราล์ฟเฟเข้ามาเห็นสถานการณ์ก็รีบปราดเข้ามา เจ้าชายเต้นรำกับลูกเลี้ยง ซินเดอเรลล่าลากนางฟ้ามางานเลี้ยง!?”              

 

นั่นสิ ฉันงงไปหมดแล้วนะ พักกันแค่นี้ก่อนเถอะมารีอาพูดเสียงเครียด ก่อนจะหันไปเนรมิตโซฟานุ่มหนึ่งชุดก่อนจะทิ้งตัวลงนั่ง กุมขมับ

 

            ฉันรีบเดินไปทิ้งตัวบนโซฟา ตาเหลือบไปเห็นแพทริกซ์ที่จ้องทรอนซ์นิ่งไม่ขยับ

บรรยากาศการซ้อม มันก็เป็นแบบนั้นเสมอมาเฮ้อ! น่าปวดหัวจริงๆ YY

 

 

            เวลาและวารี ไม่เคยคอยใคร

ในที่สุดวันที่รอคอยก็มาถึงวันงานเชื่อมสัมพันธไมตรี

 

เสียงกลุ่มเด็กนักเรียนดังระงมไปทั่วห้องประชุมที่ถูกจัดเป็นเวทีการแสดง คลื่นฝูงชนได้ทยอยหลั่งไหลเข้าจับจองที่นั่งที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบ ป๊อปคอร์นและน้ำดูจะเป็นสินค้ายอดฮิต ณ เวลานี้

 

คนเยอะจังแพทตี้เปรยเงียบๆข้างๆฉันเล่นเอาฉันสะดุ้งน้อยๆ เพราะไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่ามีคน(?)มายืนอยู่ข้างๆ

 

พวกเขามาดูการแสดงของเรานะ แสดงให้เต็มที่ สู้ๆ^^”ฉันยิ้มให้กำลังใจ แต่..

 

            พั่บๆๆๆ

ขามันกลับสั่นเองแบบไม่ทราบสาเหตุอะค่ะYY

 

โอ้โห ไม่คิดว่าคนจะเยอะขนาดนี้นะเนี่ยราล์ฟเฟโผล่มาข้างๆอีกคน แล้วทำเสียงจึ๊กจั๊กในลำคอในกลุ่มสาวๆจำนวนนั้นคงมีแฟนคลับฉันเยอะไปกว่าครึ่งแล้วล่ะนะ โฮะๆๆ^O^”

 

            หมอนั่นยิ้มร่า แล้วโบกมือหยอยๆให้คนที่ชูป้าย ราล์ฟเฟ ผู้พิทักษ์สุดหล่อ<3ผ่านม่านหลังเวที ซึ่งได้เสียงตอบรับเป็นเสียงกริ๊ดกันเกรียวเลยทีเดียว..

 

จะว่าไปป้ายพวกนั้นก็

ฉันรักคุณ แพทริกซ์

ทรอนซีรา..เจ้าชายน้ำแข็งของฉัน

แพทริกซ์หล่อที่สู๊ดดด

ทรอนซ์หล่อกว่า

แพทริกซ์น่ารักกว่า

ทรอนซ์..’

 

แล้วก็อะไรเทือกๆนั้นแหละ- - สองคนนั้นนี่ ฮอตไม่แพ้กันเลยนะ สำหรับเด็กภาคปกติ เพราะแน่นอนว่าภาคพิเศษ แพทริกซ์จะต้องมีคะแนนนำอยู่แล้วเพราะเขาเป็นถึง King นี่นะ

 

            ฉันชะงักกับความคิดตัวเอง

ชาร์ลีนมาเป็นควีนของฉันนะ

 

ชาร์ลีนชาร์ลีนเสียงผู้หญิงดังแว่วๆเข้ามาในโสตประสาท ฉันกระพริบตาถี่ก่อนจะหันไปสบกับนัยน์ตาสีชาอ่อน เธอโอเคไหม ทำไมสีหน้าดูไม่ค่อยดีเลย

 

ปะปล่าวๆฉันโอเคดี^^”ฉันยิ้มบางๆให้

 

สักพักราล์ฟจะออกไปเปิดงานแล้วนะ เตรียมคิวให้พร้อมล่ะฉันพยักหน้าให้มารีอาอย่างรู้งาน แล้วเธอก็เดินตระเวนไปตรวจเช๊คความเรียบร้อยกับคนอื่นๆต่อ

 

ให้ตายสิ!ชุดบ้าอะไรวะเนี่ยเสียงผู้ชายดังอู้อี้มาจากห้องแต่งตัว ก่อนจะปรากฏเป็นร่างชายหนุ่มสวมชุดที่อาจจะดูไม่ค่อยเข้ากับเขาสักเท่าไหร่อะนะ

 

            ที่โดดเด่นก็เห็นจะเป็นปีกใหญ่สีใสที่ติดไว้บนหลังของเขา ครึ่งบนถูกผ้าสีขาวห่อพาดไหล่ไขว้ทับกัน กางเกงขายาวสีขาวรับกับรองเท้าหนังสีดำได้เป็นอย่างดี

 

เฮ้ นางฟ้าการ์มีที่นั่งจิบชาอยู่เอ่ยปากทักอย่างขำขัน

 

ไม่ตลกเว้ย- -^”

 

มันเข้ากับนายดีหวะ

 

ไอ้..”

 

            ร่างเล็กในชุดเดรสเก่าๆปราดเข้ามาหยุดตรงหน้าโซล แล้วเอื้อมมือเล็กๆปิดปากเขาไว้

อย่าพูดคำหยาบนะนางฟ้า

 

แพทตี้= =;”คนที่ถูกเรียกทำสีหน้าปั้นยาก ก่อนจะพ่นลมหายใจออกทางจมูก

 

            แพทตี้เลื่อนมือขึ้นไปจัดทรงผมให้โซลที่ยืนนิ่งแข็งทื่อเป็นท่อนไม้ ยอมให้ร่างเล็กทำตามอำเภอใจอย่างโดยดี

 

อย่าลืมที่สอนสิ นายต้องใจเย็นๆ สูดลมหายใจเข้าลึกๆแพทตี้ดุอีกครั้ง ซึ่งโซลก็เบือนหน้าหนีไปอีกทาง แต่..

 

            ฉันแอบเห็น เขาหน้าแดงด้วยแหละ -;:- หุหุ..แต่ถ้าขืนล้อ ฉันนี่แหละจะได้เจอดี

 

นักแสดงพร้อมน้า ฉันจะเปิดงานแล้วนะ เตรียมตัวด้วย^^”ราล์ฟเฟโผล่หน้ามาบอกทุกคน ก่อนจะก้าวขึ้นเวทีอย่างสง่างามในชุดทักซิโด้สีฟ้าอ่อน เข้ากับนัยน์ตาของเขา

 

            ห้องพักตัวนักแสดงมีสองห้องที่อยู่หลังเวที นั่นคือด้านซ้ายและขวา ในห้องนี้มีแต่ฉัน การ์มี โซล และแพทตี้ ส่วนมารีอา ทรอนซ์ และแพทริกซ์ ต้องขึ้นเวทีอีกฝั่งหนึ่ง

 

            เสียงราล์ฟกล่าวต้อนรับแขก ผู้ชม ดังก้องไปทั่ว ด้วยเครื่องขยายเสียงที่ติดตามที่ต่างๆ รวมถึงนอกหอประชุม ไม่ว่าจะเป็นโรงอาหาร หรืออาคารต่างๆล้วนมีการถ่ายทอดสดทั้งสิ้น ทำให้นักเรียนที่มีความสนใจจะเข้าร่วมชมการแสดงเดินทางมาที่หอประชุมกันอย่างล้นหลาม

 

            ไม่นานนัก ราล์ฟเงียบเสียงลงก่อนจะเริ่มบรรยายในฉากแรกตามบท

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่ง มีแม่เลี้ยงใจร้าย ลูกเลี้ยงใจร้ายและซินเดอเรลล่าอาศัยอยู่ ซินเดอเรลล่าเป็นหญิงสาวที่มีจิตใจงดงาม แม้จะถูกแม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงใจร้ายกลั่นแกล้งต่างๆนานา แต่เธอก็ไม่เคยโกรธทั้งยังก้มหน้าก้มตาทำงานเยี่ยงคนรับใช้

 

มารีอาเดินออกมาจากหลังม่านด้วยเดรสกระโปรงฟูฟู่องหรูหรา ในมือถือพัดขนนก เธอกรีดพัดแล้วสะบัดขึ้นลงอย่างวางมาดนางพญา

 

ว้าววว

เสียงผู้ชมอุทานขึ้นอย่างชื่นชมในความงามดังขึ้นเป็นระลอก

(ฉันเลือกคนไม่ผิดจริงๆเห็นมะ>_<)

 

            ซินเดอเรลล่ามารีอาทำท่าทางหันซ้ายหันขวา อย่างไม่สบอารมณ์ ซินเดอเรลล่า

แพทตี้ในชุดเดรสเก่าๆเดินเอื่อยๆออกมาจากหลังม่าน ในมือถือไม้กวาดลากมากับพื้นเอ่อ ดูเป็นหนังสยองขวัญมากกว่านะ_ _

 

            ใบหน้าคนดูดูจะตกใจไม่น้อยเลยทีเดียว..

 

คะแพทตี้รับคำสั้นๆ

 

วันนี้ฉันจะพาลูกสาวฉันไปตัดชุดในเมือง เมื่อฉันกลับมา ชุดทั้งหมดจะต้องสะอาดและเรียงอยู่ในตู้เสื้อผ้า พื้นและเพดานต้องไม่มีฝุ่นแม้แต่นิดเดียว เข้าใจไหม!?”มารีอาขึ้นเสียงเล็กน้อยอย่างแนบเนียนความจริงเธอน่าจะลองเปลี่ยนอาชีพจากไนท์เป็นนักแสดงอาชีพไปเลยนะ_ _ ฉันว่าใช้ได้เลยอะ

 

ค่ะแพทตี้ตอบสั้นๆเช่นเคย สีหน้าไร้อารมณ์แต่เหมือนเธอจะเพิ่งนึกออก เธอจึงทำสีหน้าเหมือนจะร้องไห้ เรียกคะแนนสงสารออกมา

 

โอ้วว..’เสียงผู้ชมดูจะอินไม่น้อย

 

ราเชลราเชล..”มารีอาหันซ้ายหันขวาอีกครั้ง ซึ่งเป็นบทที่ฉันต้องออกแล้วสินะ>_<

 

คุณแม่…”ฉันยิ้มพลางเดินยกกระโปรงฟูฟ่องที่ยาวลากพื้น ความจริงก็สะดุดไปหลายรอบแล้วแหละแต่ด้วยสปิริตนักแสดง ต้องเนียนเข้าไว้YY

 

            ฟึ่บ..

หะฉันสะดุดกึกพลางหันไปมองแพทตี้ เธอเหยียบกระโปรงฉันหรอเนี่ย=[]=’’

แพทตี้เองก็ทำหน้างงไม่น้อย แต่ก็ยังไม่เอาเท้าออกจากกระโปรงฉันอยู่ดี

 

            ทำให้ฉันต้องคิดเรื่องแถ(อีกแล้ว)

 

ยัยซินเดอเรลล่า เธอกล้าดียังไงมาเหยียบกระโปรงฉันเนี่ยห้ะ!!”ฉันตวาดเสียงดัง ทำเอาผู้ชมทุกคนสะดุ้งเฮือก อินไปตามๆกัน-w-

 

ฉัน..ฉันขอโทษนะแพทตี้ว่าพลางเอาไม้กวาดปัดๆรอยเท้าออกให้ มารีอาเห็นท่าไม่ดีก็เลยช่วยเสริม

 

กล้าดียังไงถึงเอาไม้กวาดสกปรกๆมาถูกตัวลูกฉันน่ะ!!”แพทตี้ที่น่าสงสารถูกมารีอาตวาดใส่อีกรอบ แถมมารีอายังแกล้งผลัก(ดัน)เธอให้ล้มลงไปกับพื้นอีก

 

ฉันขอโทษแล้วนะแพทตี้เบ้ปากเหมือนเด็ก…(เอ๋ ค้นพบสีหน้าใหม่ของเธอแล้ว เย่!= =) หล่อนก้มหน้าลงร้องไห้งอแงเสียงดัง

 

“=[]=”<<หน้ามารีอา

“*O*”<<หน้าฉัน

            ในขณะที่ฉันคิดอยู่ว่าจะต่อบทยังไงดี ราล์ฟก็ได้พากษ์ต่ออย่างแนบเนียนราวกับว่าบทไม่ได้ถูกเปลี่ยนแปลงแต่อย่างใด

 

  วันหนึ่งในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ในวังหลวง พระราชาได้เรียกเจ้าชายเข้าพบ เพื่อให้เตรียมตัวเลือกคู่ในคืนงานเลี้ยงเต้นรำในคืนพรุ่งนี้ พระราชาได้สั่งทหารให้ป่าวประกาศไปทั่วราชอาณาจักร เชิญบุตรสาวขุนนางและเจ้าหญิงจากเมืองต่างๆมาเข้าร่วมในงานเลี้ยง ซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างยิ่ง รวมทั้งซินเดอเรลล่า

 

            ม่านปิดลงช้าๆ ฉัน มารีอา และแพทตี้(ที่ถูกลากออกมา) ต่างก็หลบออกจากฉาก แพทริกซ์ ทรอนซ์ และการ์มีเดินขึ้นไปบนเวที

 

ลูกชายของข้า เจ้าจงเลือกคู่ครองที่เหมาะสมที่จะเป็นชายาของเจ้า และเป็นควีนในอนาคตของเราแพทริกซ์เปรยขึ้นขรึมๆ หากฟังบทพูดโดยทั่วไปมันออกจะเป็นบทที่ปกติที่สุด แต่ประโยคสุดท้ายเขาช่างเน้นเหลือเกิน

 

            ควีนในอนาคตของเรา.. งั้นหรอ =[]=// ประโยคนี้เหมือนมีความนัยอะไรบ้างอย่างนะ

 

ทรอนซ์โค้งน้อยๆ ก่อนจะเอ่ยต่อ ลูกน้อมรับบัญชา ผู้หญิงที่เลือก จะต้องเป็นควีนของลูก และเป็นควีนของประเทศเรา เสด็จพ่อ

 

            เจ้าพวกนี้…= = ถ้าจะเล่นเปลี่ยนบทกระจายแบบนี้จะให้ฉันเขียนบททำเพื่อ!?

 

หึประกาศออกไปให้ไกล ราชองครักษ์ของข้า หญิงผู้มีความเพียบพร้อม เราขอเชิญมาร่วมงานเลี้ยงเต้นรำในคืนพรุ่งนี้แพทริกซ์ตวัดสายตาไปสบกับการ์มีที่คุกเข่าข้างหนึ่งรอไว้อยู่แล้ว

 

พะยะค่ะการ์มีถวายความเคารพ ก่อนจะหลบออกจากฉากไป

 

            ก่อนที่ม่านจะปิด พระราชาและเจ้าชายต่างจ้องหน้ากันอย่างเย็นชา โดยที่ไม่มีใครหลบสายตาใคร เรียกเสียงกรีดร้องอย่างคลั่งไคล้จากกลุ่มแฟนคลับได้ไม่น้อยเลยทีเดียว

 

            เอ่อ ซินเดอเรลล่านะคะ ไม่ใช่คอนเสิร์ตดงบังกินขิ

 

ม่านเปิดอีกครั้งพร้อมการ์มีที่ตะโกนประกาศถึงข่าวงานเลี้ยงเต้นรำ หญิงสาวที่แสดงเป็นตัวประกอบต่างวิ่งขึ้นเวทีทำท่าดีอกดีใจ ก่อนจะหายไปจากฉาก การ์มีเดินมาถึงคฤหาสน์ที่ฉัน มารีอา และแพทตี้รอแสตนบายอยู่ก่อนแล้ว

 

งานเลี้ยงหรอ จะต้องสนุกแน่ๆฉันยิ้มร่า พลางทำสีหน้าเยาะเย้ยแพทตี้ที่นั่งก้มหน้าอยู่กับพื้น(ยังไม่หายสะอื้น_ _)

 

ลูกของแม่จะต้องเป็นผู้ที่ถูกเลือกแน่นอนจ้ะมารีอาลูบหัวฉันอย่างรักใคร่ แล้วเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาเมื่อมองแพทตี้ เธอน่ะ ตั้งแต่วันนี้ถึงพรุ่งนี้จะต้องอยู่ทำความสะอาดคฤหาสน์หลังนี้ ทุกห้อง ทุกชั้น ห้ามไม่ให้มีแม่แต่ฝุ่นเกาะ

 

            แพทตี้เงยหน้าขึ้นมา ทำหน้าตาน่าสงสาร ก่อนจะก้มหน้างุดลงไปอีกครั้ง

สงสัยจะอินไปหรือปล่าวเนี่ย=[]=

 

ปะลูก เราไปเตรียมตัวกันเถอะมารีอาดึงแขนฉันไปอีกฝั่งของเวที ที่ที่มีราวตากผ้าขนาดมหึมาและชุดสีสันสดใสหลายตัววางเรียงกันเป็นระเบียบ

 

ชุดไหนดีนะ ชุดนี้ดีไหม หรือว่านู้นดีมารีอาทำเป็นเลือกชุดให้ฉัน ตามบทแล้วซินเดอเรลล่าจะต้องแอบมองอย่างเศร้าๆ แสดงให้เห็นว่าอยากไปงานเลี้ยงบ้างอะไรบ้าง

            แต่..

กึก.. เสียงไม้ผุดังมาจากข้างบน พร้อมฝุ่นที่ร่วงมาด้วย ทำให้ฉันที่เงยหน้าขึ้นไปมองพอดีแจ๊กพ๊อตได้รับฝุ่นเข้าไปด้วยเต็มๆ อ๊ากกกก!! มันแสบมาก

 

หืมมารีอาเบิกตากว้าง ขณะที่ดวงหน้าคมขำเริ่มซีด ตามองจ้องไปด้านบน

 

            แผ่นไม้ขนาดใหญ่ค่อยๆกร่อนตัวลงมา อีกไม่กี่วิมันจะทิ้งตัวลงมาตำแหน่งที่พวกเธอยืนพอดี!

ใช้เวทย์มนต์ไม่ได้มารีอาชะงักขณะที่มือเผลอที่จะเสกเกราะกำบัง

 

ระวัง!”เสียงราล์ฟดังขึ้นพร้อมกับมือที่ฉุดดึงร่างมารีอาออกไปจากทาง

 

            ฉันที่เริ่มปรับสายตาได้บ้างแล้วก็เงยหน้าขึ้นไปมองด้านบน>>O_O!!

 

กริ๊ดดเสียงผู้ชมกรีดร้องอย่างหวาดเสียว คงไม่ต่างจากใจฉันที่กำลังกริ๊ดดังกว่าพวกนั้นเป็นล้านเท่า

 

ผลุ!

ชิ้นไม้ขนาดใหญ่ร่วงลงมา ฉันพยายามถอยห่างแต่ดันไปติดราวแขวนเสื้อผ้าสวยหรูยักษ์เนี่ย!

 

“>_<”ฉันนั่งลงหลุบตา ก่อนที่จะรู้สึกถึงไออุ่นของใครบางคนที่ห่อหุ้มตัวฉันไว้

 

            พลั่ก!...

แผ่นไม้นั่นแตกเป็นเสี่ยงๆเมื่อต้องตัวใครบางคนที่โอบรอบตัวฉันไว้มิด

 

และเมื่อลืมตาขึ้นมา  “O_<”

            เขาคนนั้นคือ

 

เวพอนด์ฉันกระซิบเบาๆอย่างทึ่งๆ ไม่คิดว่าจะได้เจอเขาที่นี่ในสถานการณ์แบบนี้

 

ไม่เป็นไร ร่างกายฉันทำจากเหล็กน่ะเขากระซิบตอบ ฉันเป็นตัวประกอบ

 

อ้อๆฉันกระพริบตาปริบๆ แล้วทันใดนั้นเสียงผู้ชมก็ปรบมือเสียงดังสนั่นลั่นที่ฮอล ฉันก็ยังคงงงๆอยู่แต่ก็รีบบอกให้เวพอนด์แก้สถานการณ์

 

คุณเรเชล เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ?”เวพอนด์ปล่อยฉันแล้วก้าวออกห่างอย่างสุภาพ

 

            ราล์ฟทำหน้าเลิ่กลั่ก พลางบรรยายแทรก เวฟ ช่างสร้างบ้านหนุ่มผู้มีใจรักเรเชล ได้ปรากฏตัวขึ้น พร้อมขอโทษที่ทำให้เอ่อ เพดานตกลงมาจนเรเชลเกือบจะได้รับอันตราย

 

         ราล์ฟ นายแถสุดยอดมาก *O* จู่ๆก็มีตัวละครเพิ่มมาอีกตัวแล้วเห้ย!

 

ทีหลังก็หัดระวังหน่อยสิ ถ้าฉันเป็นอะไรขึ้นมา นายโดนดีแน่ฉันแกล้งดุเวพอนด์ ที่รับบทด้วยสีหน้ากลุ้มๆอย่างแนบเนียน มารีอาที่ได้สติจึงปราดเข้ามาหาฉันแล้วถามไถ่อย่างเป็นห่วง

 

            ม่านค่อยๆปิดลงอย่างรวดเร็ว ทันทีที่ม่านปิดทับสนิท ฉันก็ถูกแรงที่มองไม่เห็นลากไปอยู่ในวงแขนของบุรุษผู้มีนัยน์ตาสีแดง ที่ขณะนี้ฉายชัดถึงความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด

 

เธอเป็นอะไรหรือเปล่าเขาถามพลางสำรวจใบหน้าฉัน แล้วหมุนตัวฉันสองสามที

 

ฉันไม่ได้เป็นอะไร เวพอนด์ช่วยเอาไว้ทันเวลาพอดีน่ะฉันว่า พลางหันไปขอบใจเวพอนด์ ที่ไม่กล้าแม้แต่จะสบตาฉันเมื่อฉันยืนอยู่ข้างๆแพทริกซ์ - -

 

หึ ฉันเป็นคนสั่งให้เขาไปช่วยเธอแพทริกซ์หรี่ตาลง เธอต้องขอบคุณฉันสิ

แล้วฉันต้องทำตามคำสั่งเขางั้นหรอ= =

 

ขอบคุณ ก็ได้..”ฉันพูดลอยๆ แล้วก็พบว่าทุกคนมองมาทางฉันกับแพทริกซ์ด้วยสีหน้าแปลกๆ

 

อะแฮ่มพอแพทริกซ์กระแอมเบาๆ แล้วเดินหลบจากฉากไป สถานการณ์ก็คลี่คลายกลายเป็นปกติ

 

ฉันหันซ้ายหันขวาใครบางคนไม่แม้แต่จะมาดูฉันด้วยซ้ำไปเชอะ=3=

 

            ฉันหลบไปที่หลังเวที เพราะหน้าฉากจะมีแค่แพทตี้ที่นั่งร่ำไห้ หลังจากนั้นนางฟ้าก็จะปรากฎตัวต่อหน้าเธอน่ะนะ

 

            ฉันเหลือบไปเห็นห้องพักตัวนักแสดงที่ประตูถูกเปิดแง้มไว้เล็กน้อย ด้วยความสงสัย ฉันจึงก้าวเข้าไปใกล้ก่อนจะแอบส่อง

แต่แล้วก็ต้องชะงัก

 

            ภายในห้อง มีเพียงหนึ่งบุรุษ หนึ่งสตรี น่ะสิ!

 

ฉันหันกลับมาปิดปากตัวเองไว้แน่น ก่อนจะรีบทำหน้าที่สอดส่องสถานการณ์ต่อไป แต่แล้ว เสียงๆหนึ่งทำให้หัวใจฉันเย็นเฉียบขึ้นมาทันใด

 

เธอจำได้แล้วหรอ?”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้นช้าๆอย่างไม่แน่ใจ คิ้วขมวดเข้าหากัน เขาดูจะสนใจคำตอบของสตรีนางนี้ไม่น้อยเลยทีเดียวซึ่งฉันไม่เคยได้รับความสนใจแบบนี้

 

ค่ะทรอนซีรา เราเคยรู้จักกันใช่ไหมคะเสียงเล็กยืนยันอย่างมั่นใจ นัยน์ตาสีฟ้าเปล่งประกาย

 

อืมเราเป็นแค่ คนเคยรู้จักทรอนซ์หลุบตาลงก่อนจะหันหลังให้หญิงสาวคนนั้น แต่ฉันเห็นมันฉันเห็นดวงตาที่ตัดพ้อนิดๆของทรอนซ์ ความรู้สึกที่เขาพยายามซ่อนมันไม่ให้ผู้หญิงคนนี้ได้รับรู้แล้วทำไมมันต้องเป็นฉันที่รู้ด้วยนะ

 

ฉันไม่คิดอย่างนั้นฉันกับคุณ เราเคยเป็นคนรักกันใช่ไหมคะ

 

!!!!?

อะไรนะ?

 

            ร่างของทรอนซ์ดูเกร็งขึ้นไปทันใด เขาไม่ให้คำตอบ ปล่อยให้ความเงียบเข้าปกคลุมห้อง

ฉันรับรู้เพียงแค่ เสียงหัวใจที่มันเต้นถี่รัวจนจะระเบิดออกมา

 

ฉันฉันไม่อยาก รับรู้อะไรอีกแล้ว

การแสดงออกของเขา มันก็ชัดเจนแล้วนี่นา!

 

พิ๊งค์เสียงเรียกในใจฉันกับเสียงของทรอนซ์ดังประสานกัน มือที่ปิดปากแน่นรับรู้ถึงหยาดน้ำที่หลั่งออกมาจากนัยน์ตาเป็นสาย ขาฉันไม่มีเรี่ยวแรงจะขยับอีกต่อไป เหมือนถูกบังคับให้หยุดดูอยู่อย่างนั้น

 

            ฉันฉันจำอะไรไม่ค่อยได้ แต่พอเจอคุณ มันชัดเจนมากเลย ฉันเจ็บปวดเหลือเกิน ฉันรู้สึกผิด ฉันสับสน…”เธอผู้นั้นค่อยๆกลั่นความรู้สึกผ่านน้ำเสียงและน้ำตา ด้วยความจริงใจ ความทรงจำของเรามันเลือนรางเหลือเกิน แต่ฉันยังจำได้ดี ว่าฉันรักคุณมากแค่ไหน

 

            พอสักที..

หยุดได้ไหม..หยุดพูดสักที ฉันไม่อยากฟังอีกแล้ว..

            ฉันทรุดตัวลงกับพื้นอย่างหมดแรง พยายามกลั้นอารมณ์ที่หลั่งไหลออกมาพร้อมกับหยดน้ำตาจำนวนมาก

 

            พิ๊งค์ขยับขาเดินเข้าไปหาทรอนซ์ช้าๆ ก่อนจะสวมกอดเขาจากด้านหลังโดยที่เจ้าตัวไม่ปฏิเสธเลยสักนิด

 

ให้โอกาสฉันนะคะ ฉันจะพยายามรื้อฟื้นความจำ ฉันรักคุณมาก ฉันรักคุณมากจริงๆทรอนซีรา

 

            สีหน้าของทรอนซ์ตอนนี้ ฉันมองไม่เห็นเพราะหยดน้ำตาทำให้ภาพตรงหน้ามันเบลอเหลือเกิน ในใจฉันกำลังกรีดร้อง หัวใจเจ็บปวดราวกับจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ

 

            โดยปราศจากคำพูดใดใด ทรอนซีราหันตัวกลับมา สวมกอดร่างเล็กนั่นแน่นราวกับจะไม่ปล่อยให้ไปไหนแน่นพอที่จะบีบรัดหัวใจของฉัน ให้แหลกสลายไปในพริบตา

 

 

 

Writer : กริ๊ดๆๆ แต่งไปอินไปเลยค่ะTT คิดเหมือนกันหรือปล่าว ใจร้ายๆๆที่สุดเลยแงแงๆๆ

(แต่งเองเม้นเองซะละ) ก็ช่วยฝากคอมเม้นไว้ด้วยนะคะ ขอบคุณมากๆค่ะ^^

อ้อ นิยายเรื่องนี้อัพทุกวันพุธ กับ ศุกร์ นะคะ** หากมีการเปลี่ยนแปลงใดใดไรท์เตอร์จะแจ้งล่วงหน้าในท้ายบทค่ะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2368 cocolipo (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 มีนาคม 2560 / 13:17
    ไรท์ เราเจ็บ ทำไมไรท์ถึงทำแบบนี้ ฮือออ อเมทิสต์เราเจ็บแทนน
    #2,368
    1
    • #2368-1 บาบิQ(จากตอนที่ 19)
      1 เมษายน 2560 / 21:33
      ฮืออออ
      #2368-1
  2. #1854 Prezt (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 9 เมษายน 2558 / 20:24
    กรี๊ดดดด ทามมายมาแย่งทรอนซ์ไปจากอเมทิสต์แบบเน้~~~~~~
    #1,854
    1
    • #1854-1 บาบิQ(จากตอนที่ 19)
      11 เมษายน 2558 / 00:46
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่ะ:)
      #1854-1
  3. #1775 หวาน (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 2 มิถุนายน 2555 / 16:30
    ทำไมทรอนซ์ทำมายถึงทามแบบเน้
    #1,775
    0
  4. #1697 cake01 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 18:59
    กำลังสนุกอยู่กับซินเดอร์เรลล่าอยู่เลยนะ  แต่ต้องกับมาเศร้าอีกครั้งเพราะทรอนซ์ รู้สึกสงสารนางเอกตอนท้าย
    #1,697
    0
  5. #1692 $ ..... $ (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 15:21
     ทำไมทรอนซ์ทำอย่างนี้TT^TT
    #1,692
    0
  6. #1596 BigGest-Dino (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 มกราคม 2555 / 12:08
    ปล่าวๆ >> เปล่าๆ??

    อ่าวเฮ้ยกำลังฮาๆ กับซินเดอเรล่าภาคพิศดาร ไหงมากระตุกต่อมดราม่าฉันแบบนี้เล้า า า าา า า
    ยัยบาบิ!!!! ฮึ่มๆ
    #1,596
    0
  7. #1553 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 10:49
     อินค่ะอิน สงสารนางเอกอ่ะ
    #1,553
    0
  8. #1548 SheetahG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 07:35
     ทรอนซ์ใจร้ายยย >> นี่ขนาดอ่านรอบสองนะเนี่ย แง ๆ
    #1,548
    0
  9. #1451 SheetahG (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 09:20
     สงสารนางเอกก
    #1,451
    0
  10. #1433 คนดีนิสัย13 (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 00:52
     อะไรจะเกิดต่อไปน้อ รีบอ่านต่อดีกว่า ^^
    #1,433
    0
  11. #1349 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2554 / 18:12
    ทั้งฮาทั้งเศร้า T^T
    #1,349
    0
  12. #1309 Vampire knight (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 3 ธันวาคม 2554 / 00:45
    ฮาตรงพระราชากับเจ้าชายเน้นเรื่อง 'ควีน' กันอ่ะ แล้วตอนท้ายๆ ทรอนซ์! ทำอย่างนี้ได้ไง?! ทำให้เราเชียร์แพทริกซ์ขึ้นมาทันที
    #1,309
    0
  13. #1291 [P]a[t] (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 00:40
    สงสารนางเอกอ่ะ
    ทำไมเปนงี้ได้
    #1,291
    0
  14. #1272 Spicule (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 20:20
    เป็นควีนแพททริก เลยอเมทิสลูกแม่5555
    #1,272
    0
  15. #1264 HotTest&PriMadonna (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 21 พฤศจิกายน 2554 / 17:16
     เศร้าาาา  ตัดสินใจได้แล้วม้างงง ควีน เชียวนะ! 
    เป็นเรา... ตอบตกลงแบบไม่ต้องคิด แฮะๆ
    #1,264
    0
  16. #1263 G.garago! (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 12:10
     สงสารนางเอกอะ
    ติดตามด้วยคนนะ :D
    #1,263
    0
  17. #1262 TieyToeyy:')) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 20 พฤศจิกายน 2554 / 09:18
    โอ้วว สงสารนางเอกTT'
    #1,262
    0
  18. #1260 Ün.и ε ω (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 19 พฤศจิกายน 2554 / 17:54

    กรี้ดดดดด ทำไมมัน! มัน!! มันดราม่าในตอนท้ายย  ย ย T[]T

    ทรอนซ์อ่า แง อ่านแล้วเสียใจตามนางเอก ฮือ ๆ

    #1,260
    0