The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 18 : The Keyz 18 พลอตละคร & ความรู้สึกที่...บอกไม่ถูก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,852
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 22 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[18]

 กระแสลมอ่อนๆพัดหอบเอากลิ่นอายยามเช้าแทรกซึมไปทั่วอณูอากาศ แสงแดดสีทองส่องลงพื้นหญ้าสีเขียว สะท้อนกับหยดน้ำค้างที่เกาะบนผิวใบอยู่เป็นหย่อม เสียงผิวน้ำถูกกระทบบังเกิดเสียงราวกับดนตรีขับกล่อม บรรยากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของธรรมชาติยามเช้า

            สายลมอีกกระแสหนึ่งเคลื่อนตัวเข้ามาหยอกล้อใบหญ้าที่โอนอ่อนเอนใบไปยังทิศทางลมอย่างว่าง่าย พื้นหญ้าปรากฏเป็นเงาสองร่างที่ซ้อนทับกันนิ่ง ไร้การเคลื่อนไหวใดใด

             ร่างเด็กหนุ่มเจ้าของเรือนผมสีขาวที่โน้มลงไปประทับริมฝีปากกับร่างเด็กสาวที่นั่งแข็งทื่อติดกับเก้าอี้ไม้ยาวสีขาว น้ำพุขนาดย่อมทำหน้าที่ประดับฉากได้เป็นอย่างดี แสงสีฟ้าอ่อนถูกถ่ายเทจากร่างหนาสู่ร่างบาง ที่ยังคงนิ่งไม่ไหวติงราวกับวิญญาณได้หลุดออกจากร่าง นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์เบิกกว้างอย่างตื่นๆ ขณะที่สีหน้าของอีกฝ่ายไร้ความรู้สึกใดใด มือหนาประคองท้ายทอยของร่างเล็กนั่นไว้เพื่อไม่ให้ขยับไปไหน

 

  นี่ต้องเป็นความฝัน..

 

ฉันฟังเสียงหัวใจที่เต้นรัวเร็วอย่างควบคุมไม่ได้ จ้องลึกเข้าไปในตาสีเข้มประหลาดที่มองกลับอย่างเฉยชา ดวงหน้าคมคายไร้ที่ติแนบใบหน้าที่กำลังร้อนซู่ ลมหายใจอุ่นๆของคนตรงหน้าเป่ารดข้างแก้ม รู้สึกเหมือนกับเรี่ยวแรงทั้งหมดถูกสูบออกจากร่าง...ถ้าไม่ได้มือที่ประคองไว้ ฉันคงต้องล้มไปกองกับพื้นแน่ๆ

 

  จูบ.. ทรอนซ์ .. จูบ .. ฉัน *0*//!!!!!!

ไม่ใช่ นี่ไม่ใช่การจูบ อย่างที่เขาว่า...มันคือวิธีชาร์จพลังต่างหาก

ทำไมสัมผัสนี้ช่างรู้สึกคุ้นเคย เหมือนกับว่า...

            ฉันกระพริบตาถี่ไล่ความคิดบ้าๆออกไป ..จะเป็นไปได้ยังไง ฉันจำไม่ได้ว่าเคยไปจูบตานั่นตอนไหน

 

เหมือนกับเวลาถูกแช่แข็งให้ค้างไว้อย่างนั้น หนึ่งวินาทีเหมือนหนึ่งวัน ฉันไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ จนรู้สึกอึดอัด ฉัน...ฉันกำลังขาดออกซิเจน ฉันกำลังจะตายคาเก้าอี้หรอเนี่ยย!!T^T ทรอนซ์...นายกำลังจะฆ่าฉันใช่ไหม

 

แสงสีฟ้าที่เปล่งประกายล้อมรอบตัวทรอนซ์กำลังทยอยผ่านร่างเขาสู่ฉันที่เป็นผู้รับ ไม่ใช่ว่าฉันไม่รับรู้ถึงพลังเหล่านั้น แต่ฉันนึกสงสัยแล้วว่าเขากำลังมอบพลังหรือสูบพลังออกจากร่างฉันกันแน่นะ..

สัมผัสที่แผ่วเบาราวกับขนนกกระทบริมฝีปาก กลับสร้างความรู้สึกวูบวาบประหลาด..

ในที่สุด ทรอนซ์ก็ผละออกจากร่างฉัน..

“///O_O///”

“= =;”

 

ไร้ซึ่งคำพูดใดใด ฉันค้นพบว่าร่างกายของฉันไม่ทำตามคำสั่ง ตายังคงเบิกค้างอยู่อย่างนั้น มือยังจิกชายกระโปรงตัวเองไม่ยอมปล่อย รู้ว่ามันน่าอาย...แต่ร่างกายทุกส่วนเหมือนจะอยู่นอกเหนือการควบคุม

 

นี่ = =;”เสียงทุ้มเหมือนดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ปลุกฉันให้ตื่นจากห้วงความคิด แล้วเลื่อนสายตาไปสบ..

 

  อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก !!!! ฉันยกมือขึ้นจับพวงแก้มที่ร้อนฉ่า...อย่างบอกนะว่าเมื่อกี้ คือเรื่องจริง ฉันเพิ่งจูบกับคนที่ฉันบอกว่าเกลียดๆๆน่ะนะ..

               

  พรวด ! ..

 

ทันทีที่ตั้งสติได้ ฉันลุกขึ้นพร้อมจะใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บเต็มที่ แต่ความเจ็บแปลบที่แล่นผ่านฝ่าเท้าทำให้ฉันยืนไม่ไหว ต้องล้มพับไปกองกับพื้นตามสภาพ

 

“…”

 

  อายที่สุดเลยยยยยย!! T[]T/// เรื่องนี้มัน...ฉันรับไม่ได้ ฮื้อๆๆ เกิดมาไม่เคยรู้สึกอายเท่านี้มาก่อน

 

หึ..เสียงทุ้มนั่นทำให้ฉันยิ่งรู้สึกอยากจะมุดหน้าลงดินไปซะเดี๋ยวนี้!T^T

 

หึหึ..แง้ๆๆๆ อับอายๆๆ น่าอายชะมัดเลย!

 

หึหึหึ ฮ่าๆม่ายยยย!T_T ฉันโดนหัวเราะเยาะ ฮือๆๆๆๆ... แต่ เอ๋ ?

 

“O[]O//ฉันเงยหน้าไปมองสีหน้าปั้นยากของทรอนซ์ ที่ตอนนี้ดูจะลดความดุดันลงไปเยอะ...รอยยิ้มนั่น เขากำลังยิ้มและหัวเราะในลำคอ ดวงตาที่โค้งขึ้นเล็กน้อยเปล่งประกายขบขัน ภาพตรงหน้าตรึงสายตาฉันให้หยุดนิ่ง ลืมแม้กระทั่งหายใจ...มันช่าง งดงามไร้ที่ติ

 

  เขายิ้ม และพยายามกลั้นหัวเราะ อย่างนั้นหรอ..

 

ทรอนซ์ นาย..ฉันร้องอย่างตกใจ ลืมความเจ็บที่แล่นแปลบๆใต้ฝ่าเท้าไปชั่วขณะ


...และแล้วดวงหน้าคมคายก็ดึงความดุดันกลับมา เปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ ริมฝีปากถูกเม้มปากจนแทบเป็นเส้นตรง นัยน์ตาไหววูบแสดงอารมณ์สับสนชั่วขณะ

 

นาย..เมื่อกี้..

 

“…”

 

น่ารักมากเลยยยยย!!>O<//’ ใจฉันอยากจะตะโกนออกไปดังๆแบบนั้น แต่ยังดีที่ฉันยังพอมีสติอยู่

 

ฉันต้องกำลังฝันอยู่แน่ๆฉันพึมพำเหมือนคนละเมอ รู้สึกแสบตานิดๆเมื่อลมพัดกระทบตาที่จนป่านนี้แล้วฉันยังไม่ยอมกระพริบ

 

...ทรอนซ์คุกเข่าลงข้างหนึ่ง สำรวจบาดแผลลวกๆ ก่อนจะใช้มือหนาแตะเบาๆที่ขาของฉัน ฮีล

 

แสงสีฟ้าอ่อนถูกระบายออกมา ลำแสงของมันช่างงดงามไร้ที่ติ เปรียบเหมือนแก้วน้ำแข็งที่ใสสะอาดบริสุทธิ์ เจิดจรัสราวกับผงเพชรล้ำค่า..

  ความรู้สึกเจ็บปวดค่อยๆหายไปจนกลับเป็นปกติ ฉันเผลอมองเสี้ยวหน้าคมคายที่จดจ่อสมาธิกับการรักษานิ่ง..

 

ฉันว่า ฉันเริ่มเข้าใจแล้ว...อะไรบางอย่างในตัวฉัน ที่เคยหาคำตอบไม่ได้

 

เธอจะไม่สร้างปัญหาให้ฉันซักวันจะได้ไหมนะ = =;”จู่ๆเขาก็เปรยขึ้นเนิบๆ ทำเอาฉันสะดุ้งจนเกือบจะโยนตัวพุ่งขึ้นท้องฟ้าอยู่แล้ว (?)

 

ก็ปัญหามันชอบวิ่งมาหาฉันอยู่เรื่อยฉันพ่นลมออกทางจมูก แสร้งทำหน้าเหนื่อยใจ ก็เพราะนายนั่นแหละ ถ้านายไม่ทิ้งฉันไว้อย่างนั้น..

 

ฉันขอโทษทรอนซ์พูดแทรกขึ้นมา คำพูดที่ฟังดูเรียบๆหากแต่ อะไรบางอย่างในดวงตาของเขาบ่งบอกถึงความหนักแน่น...เขาหมายความอย่างที่พูดจริงๆ

 

เฮ้อ ช่างเถอะ ความจริงมันก็ไม่ใช่ความผิดของนายนี่ นายไม่ได้มีหน้าที่อะไรที่ต้องปกป้องฉันฉันเบ้ปาก สวมหน้ากากเย็นชาเลียนแบบทรอนซ์ แต่มันคงไม่เหมือนนักหรอก...เพราะใจฉัน มันเต้นเร็วจนจะหายใจไม่ทันอยู่แล้ว! T T

 

เธอไม่ควรอยู่ที่นี่

 

ฉันรู้ฉันพยักหน้าหงึกหงักอย่างยอมรับ

 

ฉันไม่สามารถรับประกันชีวิตเธอได้

 

นายไม่ใช่บริษัทประกันนี่ฉันโยกหัวไปมา แต่เมื่อเห็นทรอนซ์เลิกคิ้ว ฉันก็ต้องเปลี่ยนคำพูดใหม่ ยังไงนั่นก็เป็นชีวิตของฉัน และฉันได้เลือกแล้ว

 

ทรอนซ์นิ่งไปอีกอึดใจ เหมือนกับว่าเขากำลังใช้ความคิด ฉันได้แต่ยิ้มขำๆ แล้วแอบมองไปที่เสี้ยวหน้าของเขาอย่างเผลอไผล

 

ฉันจะหาทางส่งเธอออกไปทรอนซ์ว่า

 

ไม่ไป^^”ฉันตอบกลับแทบจะทันที

 

“= =; เธอไม่ได้อยากกลับออกไปหรอเขาถาม ดวงหน้าเย็นชานั่นเจือความรู้สึกสงสัยอยู่นิดๆ นิ๊ดดดเดียวจริงๆ

 

อืม ฉันไม่ไปไหนแล้วล่ะอะไรกันที่ทำให้ฉันรู้สึกมั่นใจได้ขนาดนี้ ฉันมองไปยังหน้าทรอนซ์ พยายามสแกนทุกส่วนบนใบหน้าเขา อืมม...ฉันได้ตัดสินใจแล้ว ชีวิตของฉัน ฉันขอเป็นคนเลือกแล้วกัน..

 

นี่นายคิดจะทิ้งฉันอีกแล้วใช่ไหม เรายังมีเรื่องค้างคาอีกเยอะเลยนะฉันหรี่ตาลง สวมบทเจ้าหนี้หน้าเลือดที่กำลังทวงเงินจากลูกหนี้หน้าตาย ไม่มีทางซะหรอก นายกำจัดฉันด้วยวิธีนี้ไม่ได้ รู้ไว้ซะ ฮ่าๆๆๆ

 

“= =;”ฮ่าๆๆๆ ดูหน้าเขาสิ ดูสายตาเขาสิ มันน่าขำจริงๆ

 

เพราะ...ฉันอยากรู้จักนายมากกว่านี้

เหตุผลหนึ่งที่ฉันเลือกแบบนี้...นายไม่ใช่คนที่ถูกตราหน้าว่าไร้หัวใจ ซะทีเดียวหรอกนะ

 

ฉันหิวแล้วฉันลุกพรวดขึ้นอย่างเร็ว ไม่ลืมที่จะลากเจ้าคนที่นั่งนิ่งเป็นตอไม้ขึ้นมาด้วย เรื่องอื่นค่อยว่ากัน เรื่องปากท้องสำคัญสุด!”

 

ฉันยิ้มสุดชีวิต ยิ้มออกมาจากใจ อืมม..เจ้าสิ่งที่อยู่ข้างใน สิ่งที่กำลังเต้นอย่างไม่เป็นจังหวะ เป็นเครื่องยืนยันว่าฉันตัดสินใจไม่ผิด และสิ่งที่ฉันต้องการคือสิ่งนี้

 

ไปโรงอาหารกัน~^O^ let’s goo!”

“= =;”

 

สิ่งที่ฉันต้องการ...

ฉันเหลือบมองเสี้ยวหน้าทรอนซ์ที่อยู่ข้างๆ

การรู้จักตัวตนของเขา...และการพิสูจน์หัวใจของฉันเอง

 

 

ด๊วฟๆๆ ม๊วฟๆๆ อื้มม แจ่บๆๆ*-*”

 

(ทรอนซ์)“= =;” (ฉัน)“=[]=//” (มารีอา)“-*-//”

 

อื้มม จุ่บๆแจ่บๆๆ หมั่ว!>3<!”

 

“= =;” “=[]=///” “_ _//”

 

จู..

 

ราล์ฟเฟ พอซักทีเถอะ น่าเกลียด - -lll//”มารีอาแหว พร้อมกับยกถ้วยน้ำชาขึ้นจิบแล้วเสหน้าไปทางอื่น

 

ราล์ฟแลบลิ้นซนๆ พลางหรี่ตามองฉันกับทรอนซ์สลับไปมา มือเท้าคางกับโต๊ะน้ำชา ขณะที่ปากยังคงกัดหลอดน้ำที่ปักอยู่ในถ้วยหวานเย็น แล้วไอ้เสียงที่ได้ยินคือเสียงดูดน้ำหวานจากหลอดของเจ้าราล์ฟเฟ

 

นี่มัน...จะสื่ออะไร =[]=////

ไม่นะ...หรือว่า...เห็น...กันแล้ว ?

 

อะแฮ่ม...ก็มันหว๊านหวานนี่นา ฉันอยากจะดื่มด่ำให้เต็มที่น่ะ^O^”ราล์ฟว่า แต่ไม่ละสายตาจากการมองฉันและทรอนซ์สลับไปมา

 

ฉัน ทรอนซ์ ราล์ฟ และมารีอากำลังนั่งล้อมโต๊ะน้ำชาที่ห้องนั่งเล่นรวม เพื่อรอบทลงโทษ...จากการที่ทำภารกิจล้มเหลว

 

ราล์ฟและมารีอาสามารถสะกดวิญญาณทั้งหมดในคุกใต้ดิน แต่คนที่ทำให้มันล้มเหลว คือฉันและทรอนซ์ เพราะดันเกิดเรื่องขึ้นมาซะก่อน(ซึ่งฉันก็ไม่รู้ว่าจะดีใจหรือเสียใจดี สะกดผี กับ เยือนโทรปิคอร์น เนี่ย เลือกไม่ถูกเลยทีเดียว_ _ )

 

  แอ๊ด.. เสียงประตูไม้ถูกเปิดออก บุคคลสี่คนก้าวเข้ามาในห้อง

 

สวัสดี ชาร์ลีน ทรอนซ์ ราล์ฟเฟ มารีอาเด็กสาวเจ้าของเรือนผมสีส้มสะดุดตา ผู้ซึ่งก้าวเข้ามาในห้องคนแรกเอ่ยทัก ทำให้ฉันไม่ต้องเดาเลยว่าใครคืออีกสามคนที่เดินตามมาข้างหลัง

 

ไงการ์มีที่เดินเข้าเป็นคนถัดมาโบกมือนิดๆ

 

...โซลเดินเอื่อยๆเข้ามาด้วยสีหน้าเบื่อโลกสุดชีวิต

 

“…”ส่วนคนสุดท้าย...

 

แพทริกซ์ก้าวช้าๆไปยังโซฟาตัวยาวอีกมุมหนึ่งของห้อง แล้วทิ้งตัวลงโดยไม่แม้แต่จะปรายตามองทำให้ทั้งแพทตี้ การ์มี และโซลต้องเดินตามไปปักหลักที่อีกมุมหนึ่งของห้องเช่นกัน

 

เขา..เป็นอะไรนะ

 

อ้าว นี่พวกนาย อย่าบอกนะว่าล้มเหลวเหมือนกันน่ะราล์ฟเอ่ยขึ้นท่ามกลางบรรยากาศแปลกๆ

 

ล้มเหลวงั้นเรอะ หึ ความจริงแล้วภารกิจน่ะเสร็จสิ้นแล้ว แต่..การ์มีปรายตามองไปยังแพทริกซ์ คิงของเราสั่งยกเลิกภารกิจซะก่อน

 

เราไม่ได้มอบตัวหลังเสร็จสิ้นภารกิจแพทตี้ขยายความ ขณะที่โซลที่ทำหน้าเซ็งพ่นลมหายใจออกทางจมูก

 

ชาร์ลีน เธออีกแล้วนะ หึ..โซลจ้องเขม็งมาที่ฉันอย่างคาดโทษ

 

ห้ะ=[]=;?”ฉันทำอะไรหรอ

 

เพราะเธอนั่นแหละ เราถึงต้องล้มเลิกภารกิจ ร่างกายเธอสาหัสเกินไป เราต้องช่วยกันดึงวิญญาณของเธอให้กลับเข้าร่าง ก่อนจะรักษาโซลพ่นคำพูดออกมาอย่ารัวเร็ว สีหน้าเคร่งจนฉันคาดว่าถ้าเขาทนไม่ไหวขึ้นมา บางทีเขาอาจฆ่าฉันก็ได้ T^T

 

ดึงวิญญาณ โอ้โห...ชาร์ลีน รู้สึกยังไงบ้าง ฉันตื่นเต้นแทนเลยอะ>_<”ราล์ฟหัวเราะอย่างคนอารมณ์ดี ในขณะที่ฉันรู้สึกขนลุกซู่ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

 

ต้องขอบคุณพวกนายมารีอาแทรกขึ้นอย่างจริงจัง จนฉันรู้สึกซาบซึ้งแทน นี่เธอคงเป็นห่วงฉันมากสินะ T_T

 

ขอบคุณ และก็ขอโทษด้วยนะT T”ฉันรู้สึกผิดจัง ยิ่งรู้สึกผิดที่สุดกับคนที่ยังคงนั่งหลุบตานิ่ง เมื่อนึกขึ้นมาได้ว่าฉันทิ้งเขาไว้ที่โรงอาหารเมื่อเช้า ไม่สิ ความจริงมันเป็นเพราะทรอนซ์ต่างหาก ที่พาฉันออกไปอย่างนั้นน่ะ =[]=

 

เขาคงกำลังโกรธฉัน?

 

เธอไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว เธอคงลำบากมากสินะแพทตี้เอ่ยด้วยเสียงคล้ายลมที่แผ่วเบาจนแทบไม่ได้ยิน

 

อืม ฉันไม่เป็นอะไรมากแล้ว ขอบคุณนะแพทตี้ฉันมองหล่อนอย่างซาบซึ้ง ความรู้สึกอัดอั้นตันใจอย่างบอกไม่ถูก ฉันไม่เคยมีเพื่อนที่คอยห่วงใยขนาดนี้มาก่อน ไม่เคยได้รับความรู้สึกดีๆแบบนี้เลย และนี่เป็นอีกเหตุผลที่ทำไมฉันเลือกที่จะอยู่ที่นี่

 

 แม้จะรู้ว่าซักวันทางนี้จะถึงทางตัน ยังไงซะฉันก็ไม่สามารถอยู่ที่นี่ได้ตลอดไป แต่..

ฉันไล่สายตาไปยังทุกคน ที่มองมาที่ฉันด้วยสีหน้าที่หลากหลาย

  ฉันขอเก็บเกี่ยวความทรงจำในตอนนี้ ไว้ให้ได้มากที่สุด และนานที่สุด..

 

“^^”

ยิ้มอะไร = =;”ทรอนซ์ที่นั่งอยู่ข้างๆเอ่ยขึ้น เขาคงเห็นว่าฉันนั่งอมยิ้มอยู่นานแล้วสิ หึหึหึ ก็คนมันมีความสุขนี่~

 

ปล๊าว~ ก็คนมันรู้สึกดี นี่ อย่ามาบอกว่านายไม่เคย^_____^”นึกถึงรอยยิ้มนั่น ฉันก็ยิ้มกว้างขึ้นไปอีก ความจริงนายยิ้มแล้วดูดีกว่าตอนทำหน้าเป็นตอไม้ตั้งเยอะ ทำไมไม่รู้จักหัดยิ้มซะบ้างนะ~”

 

“= =;”แล้วเขาก็ปรายตามองดุๆ ก่อนจะเบือนหน้าไปอีกทาง

 

หึหึหึ นายนี่ก็น่าแกล้งเหมือนกันนะเนี่ย หิหิหิหิหิ (เริ่มวางแผนอย่างชั่วร้าย)

 

  ก๊อกๆๆ.. แอ๊ด ..

เสียงเคาะประตูดังขึ้นก่อนจะปรากฏร่างที่โผล่พ้นบานประตู

 

สวัสดีจ้ะ ^^”

 

จ...เจ๊หนิม!=[]=;;”

 

หืมม์ ชาร์ลีนรึเปล่า เมื่อกี๊ว่าอะไรนะจ๊ะ?^^”

 

ป..ปล่าวค่ะปล่าว สวัสดีค่ะอาจารย์โฮ...ปากฉันนี่มันอยู่นอกอำนาจจิตใจรึไงนะ คิดเบาๆแล้วยังเจือกพูดดัง T T

 

หนิมหรอ..อืม นับเป็นชื่อที่น่ารักเลยทีเดียว ขอบใจจ้ะ~”

 

ฮ่าๆๆราล์ฟหัวเราะเสียงดังอย่างไม่ปกปิดอาการ

 

ขอบคุณมากนะ ที่ทำให้ทุกอย่างมันแย่กว่าเดิม T^T

 

เอาละ ที่ฉันเรียกพวกเธอมารวมตัวกัน ณ ที่นี้ เพื่อจะมอบบทลงโทษให้พวกเธอเจ๊หนิมพาร่างเล็กสมส่วนของเธอมาหยุดที่กลางห้อง เป็นจุดศูนย์รวมดวงตาทุกคู่ เธอมาในชุดเดรสสีแดงสดลายกุหลาบ ช่างดูสง่าและสะดุดตาเสียจริง _ _

 

ความจริงจะเรียกว่าการลงโทษมันก็ไม่ถูกเสียทีเดียวหรอกนะ สิ่งที่พวกเธอได้รับมอบหมายนับเป็นเกียรติเลยทีเดียว อ๊า~ ทรอนซ์ เธอก็โดนลงโทษกับเขาเหมือนกันหรอเนี่ย>_<”เจ๊หนิมหยุดสายตาที่ทรอนซ์ ดูเหมือนจะแสดงอารมณ์ออกมาเกินเหตุนะคะ=[]=;;

 

ดีเลย งานนี้คงเหมาะกับพวกเธอนะ

 

“…”ทุกคนจดจ่อกับทุกคำพูด ด้วยสีหน้าและอารมณ์ที่หลากหลาย

 

งานละครเวที เชื่อมสัมพันธไมตรีกับนักเรียนสายสามัญจ่ะ ^O^~”

 

ความเงียบเข้าปกคลุมบริเวณห้อง ทุกคนแสดงสีหน้าและอารมณ์ที่หลากหลายไม่เว้นแม้แต่คนที่มักมีสีหน้าเรียบเฉย ที่ใบหน้าดูจะเกร็งขึ้นมาในทันใด

 

เนื่องจากทีมของพวกเธอตกรอบในภารกิจ พวกเธอจึงมีเวลาว่างมากพอสำหรับงานที่จะจัดขึ้นในอาทิตย์หน้านี้นะจ๊ะ ส่วนเรื่องเวลาซ้อมฉันได้แจ้งไปทางอาจารย์ผู้สอนแล้วล่ะ ไม่ต้องกังวล พวกเธอสามารถพักการเรียนได้ชั่วคราวจ้ะ อ้อ ที่สำคัญคือ ห้ามใช้เวทย์มนต์นะจ๊ะ^^”อาจารย์ใหญ่ยังคงดำเนินการสาธยายต่อไปโดยไม่เปิดโอกาสให้เสนอความคิดใดใดทั้งสิ้น

 

เอาเป็นว่าตกลงตามนี้นะจ๊ะ ถ้ามีปัญหาอะไรก็ไปหาฉันที่ห้องได้ อ้อ แต่อย่ามาหลังสองทุ่มนะ เพราะฉันต้องมีเวลาส่วนตัวบ้างอะไรบ้างน่ะพูดจบ ท่านก็ยิ้มให้ทุกคน ก่อนจะทำการปิดประชุม(?)โดยการหันหลัง เดินก้าวเทเลพอตไปเปิดประตูห้องหลังจากสั่งๆๆงานท่านก็ได้หายวับไปกับประตูอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว_ _

 

ฉันกวาดสายตามองสีหน้าทุกคนแล้วนึกขำก็ขำไม่ออก ขนาดแม่นางมารีอาผู้สง่างามยังอ้าปากหวอ คงงงกับท่านย่าของหล่อนละมั้ง ราล์ฟยิ้มร่าอย่างคนชอบสนุก ที่เหลือ(ยกเว้นฉันที่นั่งเก๊กสวยอยู่><) มีสีหน้าเบื่อโลก ไม่ต่างกันเท่าไรนัก..

 

แล้วจะเอาไง..”ฉันเปรยบทสนทนาหลังจากที่ห้องตกอยู่ในภวังค์ความเงียบมาช้านาน

 

สคริปล่ะ เขียนบทก่อนสิ อ้อ แล้วก็ต้องเป็นมิวสิคัลใช่มะ งั้นเราต้องทำเพลงราล์ฟหันมาเสนอความเห็น ตาสีฟ้าเทากลอกไปมาอย่างใช้ความคิด

 

เราต้องทำเรื่องบ้าๆนี้จริงๆหรอ- -;”การ์มี ชายผมทองพ่นลมหายใจออกทางจมูกอย่างเซ็งๆ

 

ก็ถ้าภารกิจไม่ล้มเหลวอะนะ…”โซลปรายตามองมาทางฉันอย่างคาดโทษ

 

ฉันจึงแสร้งเบนสายตาไปทางอื่นโดยทันใด _ _ อืมมสงสัยพี่แกแค้นฝังหุ่น

 

ฉันว่าหนึ่งอาทิตย์จะไม่ทันสำหรับละครเพลงเมื่อตั้งสติได้(เก็บปากแล้ว)มารีอาผู้สง่างามก็ลงแรงออกความเห็น ละครเฉยๆก็พอมั้ง= =”

 

อืมๆๆทุกคนพยักหน้าอย่างเห็นด้วยไปตามๆกัน

 

เอาไงเรื่องบท ใครจะจัดการ?”การ์มีแทรกขึ้นอีกครั้ง

 

ฉันเอง”…เสียงนี้ เป็นเสียงของฉันเองแหละเป็นเพราะฉันทุกคนถึงต้องมาทำงานนี่ ฉันรับผิดชอบเรื่องบทเองY Y”

 

ฉันทำหน้านางเอกเรียกคะแนนความสงสาร หวังจะได้ยินเสียงสวรรค์ที่ต้องบอกว่า ไม่เป็นไรหรอกเธอเหนื่อยมามากแล้ว พักเถอะ’ …แต่

 

ดีๆๆ”…อ้าว ไหงพวกนายประสานเสียงกันเห็นด้วยล่ะ T__T

ฉันยิ้มแหย แล้วเราจะเล่นเรื่องอะไรอะ

 

  ฉันไล่สายตาไปแต่ละคน ที่เหมือนจะกำลังใช้ความคิด เวลาผ่านไปหนึ่งนาที สองนาที สามนาที จนเกือบสิบนาที ยังไม่มีความเห็นใดใดเล็ดลอดออกมากลางวงสนทนา

 

“=[]=”ฉันจะหลับแล้วแหละ นี่พวกเด็กพิเศษไม่เคยดูหนังดูละครกันบ้างหรือไงนะ วันๆคงเอาแต่ประลอง เขวี้ยงแก้วปาจาน กันหรือไงนะ

 

ชาร์ลีน เธอเสนอมาดีกว่าในที่สุดแพทตี้ก็เปรยขึ้นแล้วหันหน้ามาทางฉัน

 

อ่างั้นเอาเรื่องเบสิคๆละกันนะฉันโคลงหัวไปมา แล้วยิ้มกว้าง พวกนายรู้จักไหม เรื่อง ซินเดอเรลล่า

 

“…”

 

เงียบไร้ซึ่งการเคลื่อนไหวใดใด

 

ฉันไม่เห็นจะเคยได้ยิน เธอมาจากแคว้นไหนหรอการ์มีเกาหัวแกรกๆอย่างงงๆ

 

จริงด้วย พวกเด็กพิเศษนี่ ไม่เคยฟังนิทานก่อนนอนกันหรือไงนะ= =

 

อ๋อ!!!”ราล์ฟโพล่งขึ้นเสียงดัง เรียกสายตาทุกคู่ให้ไปจ้องสบ ฉันรู้จัก

 

ดีเลย งั้นนายช่วยชาร์ลีนเขียนบท เดี๋ยวนี้เลย เรามีเวลาไม่มากมารีอาสั่ง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟานิ่มอย่างเบาใจ หล่อนเนรมิตกระดาษกับปากกามาให้ฉัน

 

  ฉันกวาดสายตามองทุกคนพลางครุ่นคิด อืมม ตัวละครแต่ละคนมีบุคลิกที่ไม่ธรรมดากันเลยสักคนแล้วอย่างนี้ฉันจะจัดใครไปอยู่บทไหนได้ละเนี่ยย!

 

แต่ฉันมีข้อแม้นะฉันยกมือขึ้นอย่างขออนุญาต พวกเธอทุกคน ห้ามเกี่ยงบท ถ้าฉันเลือกให้ใครแสดงบทไหน ก็ต้องทำ เคมะ?”

 

  แพทตี้ การ์มี ราล์ฟ และมารีอาพยักหน้า ส่วนที่เหลือนิ่งเฉย ซึ่งฉันถือว่าตกลง

ฉันละสายตาจากทุกคน ก่อนจะก้มลงตวัดปลายปากกาลงบนกระดาษสีชาอ่อนอย่างมุ่งมั่น..

 

 

   Plot ละครเวที : Cindellela

นักแสดง :

แพทตี้ รับบทเป็น ซินเดอเรลล่า

ชาร์ลีน รับบทเป็น ลูกเลี้ยงใจร้าย

มารีอา รับบทเป็น แม่เลี้ยงใจร้าย

แพทริกซ์ รับบทเป็น พระราชา

ทรอนซ์ รับบทเป็น เจ้าชาย

การ์มี รับบทเป็น คนส่งข่าวของพระราชา

โซล รับบทเป็น นางฟ้า

ราล์ฟ เป็นคนพากษ์

 

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในคฤหาสน์หลังใหญ่หลังหนึ่ง มีแม่เลี้ยงใจร้าย ลูกเลี้ยงใจร้ายและซินเดอเรลล่าอาศัยอยู่ ซินเดอเรลล่าเป็นหญิงสาวที่มีจิตใจงดงาม แม้จะถูกแม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงใจร้ายกลั่นแกล้งต่างๆนานา แต่เธอก็ไม่เคยโกรธทั้งยังก้มหน้าก้มตาทำงานเยี่ยงคนรับใช้

 

วันหนึ่งในวันที่ท้องฟ้าแจ่มใส ในวังหลวง พระราชาได้เรียกเจ้าชายเข้าพบ เพื่อให้เตรียมตัวเลือกคู่ในคืนงานเลี้ยงเต้นรำในคืนพรุ่งนี้ พระราชาได้สั่งทหารให้ป่าวประกาศไปทั่วราชอาณาจักร เชิญบุตรสาวขุนนางและเจ้าหญิงจากเมืองต่างๆมาเข้าร่วมในงานเลี้ยง ซึ่งได้รับความสนใจเป็นอย่างยิ่ง รวมทั้งซินเดอเรลล่า

 

แต่ความฝันก็ต้องพังทลายลง เพราะแม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงต่างกลั่นแกล้งใช้งานเธอจนไม่มีโอกาสเตรียมตัวไปงานเลี้ยงเต้นรำ

 

ในคืนงานเลี้ยง แม่เลี้ยงแล้วลูกเลี้ยงใจร้ายก็ได้ทิ้งงานทำความสะอาดคฤหาสน์ใหญ่โตให้ซินเดอเรลล่า ก่อนจะนั่งรถม้าเดินทางไปงานเลี้ยงอย่างสาแก่ใจ

 

 ซินเดอเรลล่าที่กำลังท้อแท้และสิ้นหวัง ได้แต่อ้อนวอนดวงจันทร์กลมโตนอกหน้าต่าง ทันใดนั้น นางฟ้าก็ปรากฏตัวขึ้น! พร้อมออกปากจะช่วยให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริง

 

คฤหาสน์ถูกทำความสะอาดด้วยเวทย์มนต์ของนางฟ้า ซินเดอเรลล่าในชุดเจ้าหญิงประดับมงกุฎก็ได้เดินทางไปร่วมงานเลี้ยงเต้นรำในพระราชวัง นางฟ้าเตือนว่าเวทย์มนต์จะอยู่ได้ถึงเที่ยงคืนเท่านั้น ให้รีบกลับไปก่อนหน้าปัดนาฬิกาทั้งสองชี้ไปที่เลข 12

 

ในงานเลี้ยง แม่เลี้ยงและลูกเลี้ยงใจร้ายเข้าไปทำความเคารพพระราชาและเจ้าชาย แม่เลี้ยงเสนอตัวลูกเลี้ยงให้เจ้าชายรับพิจารณาและคะยั้นคะยอให้เจ้าชายเต้นรำร่วมกับลูกสาวตน

 

ซินเดอเรลล่าปรากฏตัวขึ้นอย่างสง่างาม เจ้าชายที่เห็นก็ตกตะลึงในความงามเกิดเป็นรักแรกพบ เขาเข้าไปขอเธอเต้นรำ ซึ่งเธอเองก็ตอบรับอย่างขัดเขิน

 

เวลาแห่งความสุขมักผ่านไปอย่างรวดเร็ว เมื่อนาฬิกาบอกเวลาเที่ยงคืน เสียงระฆังดังกังวานไปทั่วพระราชวัง ซินเดอเรลล่ารู้ดีว่าเหลือเวลาไม่มาก เธอผละออกจากอ้อมแขนเจ้าชายแล้ววิ่งหนีออกจากงาน ด้วยความรีบ เธอจึงทิ้งรองเท้าแก้วไว้หน้างานโดยไม่ได้ตั้งใจ เจ้าชายที่วิ่งตามมาติดๆก็ได้เก็บรองเท้าไว้ ปฏิญาณตนว่าจะต้องหาผู้ที่เป็นเจ้าของรองเท้าคู่นี้ให้ได้ แล้วจะขอเธอแต่งงาน

 

ฉันละสายตาจากแผ่นกระดาษที่กองทับกันยุ่งบนโต๊ะไม้ ปล่อยมือจากปากกาสีน้ำเงินแล้วเหยียดแขนบิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยล้า มองคนใกล้ตัวที่นอนฟุบไปกับโต๊ะไม่ขยับ ผมสีทองอร่ามสะท้อนวูบภายใต้เปลวไฟสีแดงจากเตาผิงใกล้ๆ

 

หึหึฉันขำเบาๆ มองเจ้าคนที่แรกๆก็ช่วยออกความเห็นอยู่หรอก สักพักก็เงียบเสียง พอหันไปอีกทีก็พบว่าเจ้าตัวได้หลับปุ๋ยไปแล้ว ฉันละสายตาจากราล์ฟ ก่อนจะกวาดตามองทุกคนในห้องที่มีท่านอนที่ต่างกันออกไป

 

            ทรอนซ์หลุบตาลงพักสายตาเป็นระยะๆ แพทริกซ์ที่นั่งอ่านหนังสือดีๆก็เอาหนังสือวางบนหน้าแล้วเอนหลังพิงโซฟา แพทตี้เลือกมุมโซฟาทิ่ติดผนังแล้วพิงหลับไม่ได้สติ โซลและการ์มีนั่งไกวห้างนอนกอดอกอยู่คนละฟากโซฟา มารีอาครองโซฟาเดี่ยวด้วยท่ากุมขมับ

 

ฉันมองบรรยากาศรอบๆด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก..

 

ถึงจะทะเลาะกันบ้าง มีปากเสียงบ้าง แต่เมื่อทุกคนยอมหลับตาแล้วนอนอย่างผ่อนคลายโดยไร้การป้องกันนั่นหมายถึงความไว้เนื้อเชื่อใจซึ่งกันและกัน ว่าจะไม่มีใครทำอันตรายใคร

 

 มิตรภาพแบบนี้หรอ แบบนี้เองหรอ

 

ฉันยิ้มอย่างเหนื่อยล้า ก่อนจะเบือนหน้าไปทางบุรุษเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่ทอดมองมาก่อน เจ้าตัวคงจะรู้ว่าถูกจ้องถึงได้ลืมตาขึ้นมา

 

ตื่นแล้วหรอฉันทักเบาๆ ควบคุมระดับเสียงไม่ให้ไปรบกวนการนอนหลับของใครเข้า

 

ราล์ฟงัวเงียพูดไปหาวไปพลาง ถึงไหนแล้วล่ะ ฮ้าว

 

 แล้วในห้องก็เริ่มมีการเคลื่อนไหว แพทตี้เดินเข้ามาดูบท ส่วนมารีอานั่งกุมขมับแน่นบ่งบอกถึงความต้องการที่จะพักผ่อนต่อ

 

โป๊ก!

 

หันไปอีกทีก็เห็นภาพที่โซลกับการ์มีหัวโขกกัน ทั้งคู่คลำหัวป้อยๆแล้วก่นด่าอีกฝ่ายอย่างแค้นเคือง แล้วเปิดบทสนทนาด้วยการเถียงกันตามนิสัย

 

เอาล่ะๆ ฉันว่าพลอตเรื่องใกล้เสร็จแล้ว ทุกคนแยกย้ายกันไปนอนเถอะ ที่เหลือฉันจัดการเอง แล้วเรามาประชุมกันต่อพรุ่งนี้ฉันเปรยขึ้นเรียกสายตาทุกคนให้หันมามองทำไมหรอ ทำไมมองฉันแปลกๆแบบนั้นอะ=[]=”

 

ราล์ฟยิ้มขำ ก็นี่เป็นครั้งแรกที่เธอสั่งพวกเราน่ะสิได้เลยคร้าบเจ้านาย! ^^”

 

ฉันยิ้มแห้ง ก่อนจะพยักหน้าให้ทุกคนพาร่างอันอิดโรยของตนออกจากห้อง โดยมีการ์มี โซล และแพทตี้เดินตามกันไปติดๆ

 

เอ้า ลืมเอาปริ๊นซ์ไปด้วยนะพวกนั้นน่ะราล์ฟปลายตามองแพทริกซ์ที่นอนเอนหลังอย่างสบายๆ ที่นี้ใครจะปลุก ฉันไม่อยากโดนย่างสดนะ

 

 มารีอาเสนอให้ปล่อยไว้แบบนี้แหละ ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินงัวเงียออกจากห้อง(คาดว่าไปนอนต่อ)โดยมีราล์ฟที่รีบปราดเข้าไปประคองอย่างเป็นห่วง

 

ทีนี้เหลือแค่ ฉัน ทรอนซ์ และแพทริกซ์(ที่หลับอยู่)

 

ไปกันฉันเรียกทรอนซ์ ก่อนจะเดินนำไปที่ประตู แต่แล้วเท้าก็ชะงักแล้วเอี้ยวตัวหันกลับไปมองคนที่ยังนอนเอาหนังสือบังหน้าอยู่

 

นายไปก่อน เดี๋ยวฉันปลุกเขาเองฉันมองทรอนซ์ที่ทำสีหน้าเรียบเฉยตอบกลับมา ไม่นานเขาก็เดินผ่านออกไปพ้นประตู

 

            ฉันก้าวไปยังโซฟาสีแดงสดช้าๆ พยายามไม่ให้มีเสียงฝีเท้าเล็ดลอดออกมา หยุดอยู่ตรงหน้าร่างที่ดูผ่อนคลาย

 

แพทริกซ์ๆฉันเรียกเขาเบาๆ แต่ไร้ซึ่งเสียงตอบกลับ ฉันจึงตัดสินใจค่อยๆหยิบหนังสือที่ปิดหน้าของเขาไว้ขึ้นมา

 

“…”แล้วก็สบกับนัยน์ตาสีแดงฉานที่มองสบมาอย่างอบอุ่น

 

“O_O”อะ..อ้าว เขาไม่ได้หลับหรอกหรอ

 

“…”

 

ฉันทำอะไรไม่ถูก ไม่รู้ว่าจะเอาหนังสือไปวางคืนบนหน้าเขาดีไหม T^T หรือๆๆจะขอโทษที่รบกวนดี

 

..ตื่นตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ยฉันพูดตะกุกตะกัก กระพริบตาถี่ไล่ความตกใจปนงุนงง

 

“…”เขายังคงจ้องหน้าฉันอยู่อย่างนั้น ทำเอาฉันรู้สึกร้อนๆหนาวๆชอบกล

 

งั้นฉันขอตัวนะฉันหันหลังไป แต่ก็ต้องสะดุดเพราะร่างหนาอุ่นๆที่มาจากไหนไม่รู้เบียดชิดเข้ามาด้านหลัง มือใหญ่เกาะกุมใหล่เล็กๆของฉันไว้เบาๆ

 

..ทำอะไรของนายอะ!”ฉันเสียงสั่นๆ ใจเต้นแรง แรงมากๆ มันทั้งกลัวทั้งงง ทั้งสับสน บอกไม่ถูกเลย เขาคิดจะทำอะไรนะ

 

“..เธอชอบทรอนซ์หรอเสียงทุ้มแหบพร่าทรงเสน่ห์เปรยขึ้นนุ่มๆใกล้หู

 

ห้ะ!!”ฉันหันขวับไปด้านข้างแต่แล้วก็ต้องโทษตัวเองเพราะมันยิ่งทำให้ใบหน้าเขากับฉันใกล้ยิ่งขึ้นไปอีกT^T

 

อย่าอย่าทรมานฉันแบบนี้เลยแพทริกซ์ อกจะระเบิดอยู่แล้วT///T

 

ตอบสิเขาคาดคั้นคำตอบ มือเลื่อนมาโอบเอวฉันไว้แน่นราวกับไม่ให้ขยับหนีไปไหนได้แม้แต่เซนติเมตรเดียวYY

 

ปล่อยฉันนะฉันขึ้นเสียงเล็กน้อย

 

เธอยังไม่ตอบคำถามฉันเขาคาดคั้นหนักขึ้น อ้อมกอดยิ่งรัดแน่นขึ้นไปอีก

 

ฉันไม่จำเป็นต้องบอกนายฉันพยายามดิ้นสุดกำลังแต่มันไม่มีผลกับเขาเลยT^T

 

แล้วทำไมหมอนั่นต้องจูบเธอเขาลดเสียงลงเบาๆอย่างจงใจ ฉันเดาอารมณ์เขาไม่ถูกเลย แต่ที่รู้ๆดูเหมือนตัวเองจะเป็นฝ่ายเสียเปรียบสุดๆอะ!! โอ๊ยย

 

ก็นั่น..นั่นมัน..T//T”ฉันรู้สึกว่าหน้าตัวเองร้อนๆเมื่อนึกถึงสัมผัสนั้น ทั้งๆที่ตัวฉันอยู่ในอ้อมกอดของคนอีกคน มันเรื่องของฉัน ปล่อยนะแพทริกซ์ ฉันจะโกรธนายแล้วจริงๆด้วย!”

 

ฉันขู่เสียงดัง ทำให้อ้อมกอดนั้นคลายลงบ้างแต่ยังไม่ปล่อยให้หลุดจากพันธนาการ

 

ทรอนซ์ไม่เคยมอบจูบให้ใครเขาพูดต่อไปเรื่อยราวกับเป็นบทสนทนาที่แสนธรรมดา แต่แฝงความกดดันประหลาด หรือนั่นเป็นเพราะ เธอมีเหตุผลอื่นกันแน่?”

 

            เขาพยายามจะล้วงความลับของฉันนั่นเอง

 

ถ้าเขารู้ว่าที่ทรอนซ์ทำไป เป็นเพราะทรอนซ์มอบพลังของเขาให้ฉัน โดยใช้ศิลาเวทย์สกัดแล้วล่ะก็ เขาก็ต้องรู้แน่ว่า ฉันไม่มีเวทย์มนต์ไม่ได้เด็ดขาด!

 

ไม่มีอะไรทั้งนั้นแหละ!! แพทริกซ์ อย่าใช้กำลังกับฉัน เพราะนั่นจะทำให้ฉันเกลียดนายฉันยื่นคำขาดอย่างหนักแน่น ผ่านไปไม่กี่อึดใจ เขาก็ปล่อยฉันจากอ้อมกอด ฉันรีบถอยออกจากร่างเขาหลายก้าว มองไปอย่างระวังภัย

 

อย่าพูดคำนั้นฉันสบตาแพทริกซ์ที่มีกระแสอ่อนๆ สั่นระริกในดวงตา อย่าพูดว่าเธอเกลียดฉันเลย

 

ฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน ความรู้สึกข้างในมันอะไรกันนะ ในตัวฉัน ความรู้สึกที่อยากจะอยู่กับคนคนนี้ มันเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆโดยที่ไม่รู้ตัว ราวกับต้องมนต์สะกด น้ำตาค่อยๆไหลผ่านแก้มทั้งสองข้างของฉันช้าๆ เท้าขยับเดินไปข้างหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ ฉันเอื้อมมือไปสัมผัสดวงหน้าแข็งกร้าวนั่นอย่างเบามือ

 

 แพทริกซ์ดูสับสนกับการกระทำของฉันในตอนแรก ก่อนที่จะยกมือขึ้นประกบกับมือที่แตะอยู่บนหน้าเขาเขาดึงฉันเข้าไปกอดอีกครั้ง

 

ชาร์ลีนมาเป็นควีนของฉันนะเสียงทุ้มแฝงเสน่ห์เปล่งจากริมฝีปากเรียวบาง หากแต่ความรู้สึกที่ลึกซึ้งกว่านั้นถูกซ่อนเอาไว้ภายในใจ โดยที่อีกฝ่ายได้รับรู้และสัมผัสผ่านอ้อมกอดอันอบอุ่น

 

ฉัน..”สัมผัสของใครอีกคนแทรกเข้ามา ฉันกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะผละออกจากร่างแพทริกซ์

 

นี่ นายร่ายมนต์ใส่ฉันรึเปล่าเนี่ย!!”

 

ฉันทั้งงง ทั้งสับสนกับความรู้สึกที่มันตีกันจู่ๆร่างกายฉันก็เหมือนไม่ใช่ของฉัน เหมือนความรู้สึกนึกคิดถูกดูดเปลี่ยนกลายเป็นคนอีกคน นี่มันเวทย์มนต์อะไรกัน เขาทำอะไรกับฉันหรอ!?

 

ฉันมองแพทริกซ์อย่างสับสน ก่อนจะหันตัววิ่งเผ่นจากห้องนั่งเล่นอย่างรวดเร็ว ทิ้งไว้เพียงความรู้สึกลึกซึ้งที่ถ่ายทอดผ่านนัยน์ตาอบอุ่นของคนอีกคน

 

 

 Writer : วู้วๆ 100 เปอร์เซ็นต์แล้วสำหรับตอนนี้ ^^

ช่วยเม้นหน่อยนะคะเป็นกำลังใจที่ดีที่สุดดดดดดเลยล่ะ แฮ่ะๆ

(คาแรกเตอร์อาจจะบิดเพี้ยนไปบ้างแต่จะพยายามให้เหมือนเดิมให้มากที่สุดนะคะ_ _)

ขอบคุณที่ติดตามนิยายเรื่องนี้ค่ะ! แล้วเจอกันนะคะ ^O^b

 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 22 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2319 SHAORI (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2559 / 16:06
    ฮืออออ แพทริกซ์ เปลี่ยนพระเอกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ฉันหลงเค้าาาาาาาาาา
    #2,319
    1
  2. #2238 SiDaMI (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 เมษายน 2559 / 21:27
    เปลี่ยนพระเอกๆ
    #2,238
    1
    • #2238-1 บาบิQ(จากตอนที่ 18)
      7 เมษายน 2559 / 01:26
      เปลี่ยนไม่ทันแล้วค่ะเขียนจบแล้ว YY
      #2238-1
  3. #2142 jaanapath (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:20
    เริ่มหลงแพททริกซ์ <3
    #2,142
    1
    • #2142-1 บาบิQ(จากตอนที่ 18)
      5 เมษายน 2559 / 17:00
      ขอบคุณที่เม้นค่า
      #2142-1
  4. #1696 cake01 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 17:28
    โฮ๊ะๆๆ  ชอบซินเดอร์เรลล่า
    #1,696
    0
  5. #1691 $ ..... $ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 15:02
     อยากให้แพททริกซ์เป็นพระเอกแล้วง่าาาา
    #1,691
    0
  6. #1591 BigGest-Dino (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 22:05
    อ่านฉากจูบจนหวั่นไหวเหรอไงไม่รู้
    รู้สึกบทนี้คำที่ใช้มันอ่อนหวานไปหมดถึงเนื้อเรื่องมันจะ Trilogy ก็เถอะ =o=;;

    ปีใหม่ก็แวะมาเป็นกำลังใจให้เหมือนเดิมน้า า า า า ^^*
    #1,591
    0
  7. #1552 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 10:23
     ในที่สุดรักสามเศร้าก้อมาแย้ว
    #1,552
    0
  8. #1547 SheetahG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 07:26
     อเมทิสต์ หึหึหึ - -* เธอเปลืองตัว (?) กับผู้ชาย มากไปนะยะ  แบ่งกันบ้างอะไรบ้าง (<< ไม่ใช่ละ ๆ) อิอิ
    #1,547
    0
  9. #1450 SheetahG (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 09:13
     เอ่อออ  นางเอกคะ วางตัวละครเหมาะมากกกกก แพตตี้ เป็นนางซิน(ตาลอย)
    #1,450
    0
  10. #1348 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 21:08
    โฮะๆ เริ่มสนุกมากขึ้นเรื่อยๆซะแล้วสิ
    #1,348
    0
  11. #1290 [P]a[t] (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2554 / 00:30

    ใครเปนพระเอกกันแน่ 55 เริ่มงง

    #1,290
    0
  12. #1271 Spicule (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2554 / 20:11
    เเพททริน่าร้ากกกกกกกกกกกกกกกกก
    #1,271
    0
  13. #1251 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2554 / 00:13

    บทลงโทษ= =;;?

    #1,251
    0
  14. #1233 เมมฟิส (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2553 / 12:09
       เชื่อมไมตรีกับสายสามัญแบบนั้นทรอนซ์ก็ได้เจอคนที่ตัวเองรักอีกเหรอ  สงสารอเมทิสต์จัง  อยากให้อเมทิสต์รู้ความจริงไวๆจังว่า  ทรอนซ์รักใคร  จะได้ไม่ต้องหลงรักทรอนซ์จนทำให้ต้องเสียใจอีก  แพทริกซ์น่ารักกว่าเยอะเลย อย่างน้อยก็ไม่เห็นคนอื่นสำคัญกว่าจนลืมไปช่วยอเมทิสต์ล่ะน่ะ  ตอนแรกชอบทรอนซ์น่ะแต่โกรธที่ทรอนต์ไปช่วยผู้หญิงอีกคนจนลืมไปช่วยอเมทิสต์  อยากให้อเมทิสต์ไปชอบแพทริกซ์และไม่สนใจทรอนซ์  จนกว่าทรอนซ์จะรู้ว่าจริงๆแล้วรักใคร  อย่าให้อเมทิสต์ต้องเสียใจอีกเลยน่ะ  บาบิQ
         อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ  รีบอัพไวๆ น่ะ บาบิQ จ๋า
    #1,233
    0
  15. #1232 ไดโน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2553 / 20:21
    บางอย่างในแววตาของอเมทิตส์เปลี่ยนไปน่ะ คาแรกเตอร์หลายๆตัวก็เปลี่ยนนิดๆๆ สงสัยเพราะไม่ได้แต่งนาน

    หรืออยู่ๆพี่บาบิอินเลิฟก็ไม่รู้
    #1,232
    0
  16. #1229 ปรีย่า (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2553 / 11:00
    ต่อเร็วๆนะคะ
    #1,229
    0
  17. #1225 yunijung (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2553 / 21:53
    นางเอกละลายน้ำแข็งในตัวทรอนซ์ซะแล้ว 555+
    #1,225
    0
  18. #1222 Vampire knight (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 ตุลาคม 2553 / 14:23
     อยากอ่านต่อ จะลงแดงตายแล้ววว! 
    ทรอนซ์กับแพทริกซ์...เลือกยากจริงจริ๊ง แต่ดูเหมือนตอนนี้ ทรอนซ์จะทำคะแนนนำอยู่นิดหน่อยนะ 
    รีบมาอัพต่อเถอะ~
    #1,222
    0
  19. #1221 LoveOwodog (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 11:44
    รออยู่นะคะ
    #1,221
    0
  20. #1219 ลั่กโลกค่ะ >< 555 5 5 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 04:53
    มาอัพเร๊วเร๊วน่ะค่ะ สนุกมากมายย ยย ย



    ^ ^;
    #1,219
    0
  21. #993 คนที่รออ่าน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2552 / 13:13
    ค้างๆๆๆๆ มาอัพ ด่วนๆๆๆๆ
    #993
    0
  22. #992 Vampire knight (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 19:15

    ในที่สุดก็อัพแล้ว เย้ๆ!! ^o^ รอนานมากเลยอ่ะ
    รีบมาอัพให้ครบ 100% เร็วๆ นะ

    #992
    0
  23. #991 ultra'lady (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 21:34
    เค้าจะรอน๊า อิอิ

    ยังติดตามอยุ่นะ อยากบอกให้รุ้ไว้ โฮะๆ
    #991
    0
  24. #990 Shubu" (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2552 / 04:10
    มันเพิ่มมานิดเดียวนะเนี่ย
    แต่ไม่เป็นไรรอได้ๆ
    ปล.สุขสันต์วันเกิด
    เอ๊ะ ใช่ป่าวหว่า เอาเป็นว่าจำได้แค่เดือนอ่ะ
    แฮะๆ
    เรียนก็สู้ๆนะ
    เอิ้ลๆๆๆเป็นกำลังใจให้ทั้งการเรียนและการอัพนิยายครบตอน
    #990
    0
  25. #986 I'm _ fresh ~ (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2552 / 17:30
    รออีก 30 % น๊า

    จะได้อ่านแบบจุใจไปเล้ยยย

    #986
    0
  26. #985 |Zaa*liM| (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2552 / 16:25
    รอ 100% ><
    #985
    0
  27. #982 Adella (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2552 / 20:47
    โหย...ถ้าเป็นออมเหรอ ไม่ห่วงหรอก เขาเก่งอยู่แล้ว อย่าไปสนใจเลย ซักวันไม่มีเราจะรู้สึก ชิส์ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ (ชักนอกเรื่อง)5555555555+
    #982
    0
  28. วันที่ 9 ตุลาคม 2552 / 16:14
    อัพเร็วๆหน่อยนะ
    #980
    0
  29. #979 [[,,PRiiNz 'm E.L.F ,,]] (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 ตุลาคม 2552 / 11:25

    รีบ ๆมาอัพต่อนะค่ะ

    เป็นกำลังใจให้เสมอ

    #979
    0
  30. #975 AppleCyder (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2552 / 21:22
    ทรอนซ์  ใจร้ายที่สุดเลย!

    #975
    0
  31. #970 Vampire knight (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 26 กันยายน 2552 / 18:15

    30% มาเดือนนึงแล้วนะ ตอนนี้อ่ะ ToT
    รีบมาอัพเถอะ

    #970
    0
  32. #968 ZeJunior (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 24 กันยายน 2552 / 19:50
    แวะมาหลายรอบแล้วน้า>O<

    ทำไมไม่ครบ100%ซะที ไรเตอร์ทำร้ายจิตใจมากT^T

    รีบอัพเร็วๆนะ!
    #968
    0
  33. #965 bErrY (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 19 กันยายน 2552 / 12:18
    30% TT^TT อยากอ่านที่เหลือต่อแล้วสิ มาอัพไวไวน้าค้า
    แต่ทรอนเกลียดชาร์ลีนแล้วจิงๆหรอ ToT ไม่น้า~~~~ (บ้าอีกแล้ว -.-)

    มาให้ครบ 100 ไวไวน้า คนอ่านรอนานเด๋วมีประท้วงเลยนะเนี่ย 555+
    สู้ๆนะค จะรออ่านจ้ะบาบิ
    #965
    0
  34. #962 Vampire knight (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 กันยายน 2552 / 19:30

    เข้ามาทีไรก็ 30% ตลอดเลยอ่ะ T_T เมื่อไหร่จะอัพเพิ่มมมม

    #962
    0
  35. #960 หนุกหนาน (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 15 กันยายน 2552 / 21:06
    เม้นแล้ว
    #960
    0
  36. #958 ultra'lady (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 9 กันยายน 2552 / 15:23
    หุหุ...อัพเยอะน๊า แล้วจะกลับมาอ่านทีเดียว...เหอๆๆๆ...
    #958
    0
  37. #952 DeviL (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2552 / 14:52
    มาอัพเร็วๆนะ
    #952
    0
  38. #951 Dino (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 สิงหาคม 2552 / 19:29

    โหย ไรท์เตอร์อ่า  กว่าจะมาอัพะ  อัพทีแค่30เปอเซนเอง

    ถ้าอยากให้ผมเม้นให้นะต้องอัพให้ครบ100เปอเซนก่อน ไม่งั้นผมไม่มีเม้นจริงๆด้วย

    หึหึหึๆฮ่ะๆห๊ะหะห้าๆๆแฮ่ๆๆฮ่าๆๆๆ

    #951
    0
  39. #950 vin_111 (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2552 / 19:57
    เมือ่ไหร่มาอัพอีกเนี่ย


    หายไปนานอ่ะ


    มากๆๆๆ
    #950
    0
  40. #949 Vampire knight (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2552 / 18:56

    โอ้!! อัพแล้ว ดีจริงๆ แต่แค่ 30% เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอก เดี๋ยวมันก็ถึง 100 (มั้ง)

    #949
    0