The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 17 : The Keyz 17 เช้าที่แสนวุ่นวาย + ชาร์จพลัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,788
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[17]

 

   แสงแดดอุ่นๆยามเช้าส่องผ่านกรอบหน้าต่างเข้ามา อาบไล้ร่างบางเล็ก

ที่นอนแพขนตาพริ้มราวกับตกอยู่ในห้วงความฝันอันงดงาม แสงอ่อนๆขับเน้น

ให้ดวงหน้าเรียวเล็กอ่อนละมุนน่าสัมผัส รอยย่นคิ้วปรากฏขึ้นบนหน้าผากบ่ง

บอกถึงความไม่พอใจ อาจเป็นเพราะแสงคงไปรบกวนการหลับนอนของเธอ

เข้า รอยยุ่งบนใบหน้าดูจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ในขณะที่คนที่มองจดจ่อกับภาพตรง

หน้ายิ้มและนึกขำในใจ

 

   เด็กหนุ่มละสายตาจากตัวหนังสือในสมุดเล่มเล็ก คอยชำเลืองมองท่าทาง

แปลกๆและสีหน้าอันหลากหลายของเด็กสาว...ทั้งย่นหน้า ขมวดคิ้ว มือควาน

หาสิ่งของมาบดบังดวงตาจากแสงรบกวน ดูท่าเธอกำลังวุ่นอยู่กับการสานต่อ

การนอนหลับอันเพลิดเพลินของเธออย่างมุ่งมั่น

   กระแสอบอุ่นไม่แพ้แสงอาทิตย์ยามเช้าถูกถ่ายทอดผ่านนัยน์ตาสีแดงคู่สวย 

ที่จับจ้องทุกอิริยาบถของร่างคนบนเตียงไปพลางหัวเราะในลำคอไปอย่างคน

อารมณ์ดี

 

   นานแค่ไหนแล้วนะ...ที่เขาไม่ได้หัวเราะแบบนี้

 

   พลันความคิดก็ต้องสะดุด กระแสอ่อนโยนในดวงตาถูกแทนที่ด้วยความเจ็บ

ปวดลึก แฝงความขมขื่นไว้ในใจ...รอยยิ้มเศร้าถูกแต่งแต้มบนดวงหน้า

คมคายอย่างเด่นชัด สายตาเลื่อนลอยมองไปยังร่างบางที่ไม่มีทีท่าว่าจะยอม

แพ้ต่อสิ่งเร้ารบกวน

 

อืมม..แจ่บๆๆ~”ดูเหมือนร่างบางนั่นจะไม่ยอมให้เขาตกอยู่ในห้วงภวังค์นาน

นัก เสียงครางต่ำในลำคอเรียกความสนใจจากเขาจนหลุดจากความคิด

 

 

   ความเจ็บปวดแล่นพล่านทั่วร่างกาย หัวสมองที่เคยโลดแล่นกลับมึนชา ไม่

เพียงแค่ส่วนหัว แต่ทั่วทั้งตัวรู้สึกหนักอึ้งเหมือนโดนก้อนกรวดถ่วงไว้ ฉัน

พยายามฝืนดันเปลือกตาขึ้นทีละนิดแต่มันไม่เป็นผล พยายามออกแรงขยับนิ้ว

เท่าไหร่ก็ไม่สำเร็จ

   หลังจากที่รบเร้ากับกล้ามเนื้อที่พร้อมใจกันประท้วงไม่ยอมทำงานอยู่นาน 

ในที่สุดฉันก็งัดไม้ตายออกมาใช้

 

   ข้าวขาหมู ข้าวไข่เจียว ข้าวราดแกง ข้าว..

 

ข้าวหน้าเป็ด!!!>O<”เส้นเอ็นเหมือนถูกกระตุกทำให้ฉันเด้งตัวขึ้นอย่างเร็ว 

กล้ามเนื้อจอมตะกละทุกส่วนตื่นตัวเต็มที่ เมื่อนึกถึงของกินและจินตนาการ

ภาพตามแล้ว กระเพาะที่ดูมีอิทธิพลกว่าอวัยวะทุกส่วนในร่างกายก็ส่งกระแส

ประสาทไปกระตุ้นสมองให้สะกิดเซลล์ทุกส่วนให้ตื่นขึ้นจากไวรัสความขี้

เกียจ(มีด้วยหรอฟะ?)

 

หึหึ...ฮะๆ ฮ่าๆๆเสียงทุ้มแว่วเข้ามาแทรกการสั่งการของกระเพาะกับ

สมอง...ฉันที่นั่งในท่ายกมือกำหมัดขึ้นชูไว้ข้างหนึ่งอย่างมาดมั่น ก็ค่อยๆหัน

หน้าไปมองทางต้นเสียง

 

“…O__O”พบว่า...นั่นคือภาพแพทริกซ์กำลังนั่งกุมท้องอยู่บนโซฟาเดี่ยว 

สีหน้าเขาดูทั้งเจ็บปวด(ที่ต้องกลั้นหัวเราะ)และเบิกบานไปในคราว

เดียวกัน...เสียงหัวเราะนั่นยังคงดังอย่างต่อเนื่อง

 

  ทันทีที่ตั้งสติได้ ฉันรีบชักมือกลับจากอากาศ พร้อมสะบัดหน้าไปอีกทางเพื่อ

ซ่อนสีหน้าเจ็บปวดอย่างที่สุด

 

   โฮ...หน้าแตกอีกแล้วตู //TOT\\

 

นั่น...ฮ่ะๆๆ เป็นคำทักทายยามเช้าของเธอหรอ...หึหึแพทริกซ์ที่ดูจะควบคุม

อารมณ์ตัวเองได้ดีขึ้น ก็ถามด้วยความยากลำบาก เขาพยายามกลั้นเสียง

หัวเราะไม่ให้เล็ดลอดออกมา...แต่มันไร้ผลสิ้นดีYOY

 

“T///T”ฉันก็ได้แต่อ้ำอึ้ง หลบสายตาที่มองมาแบบแปลกๆของเขา พอมอง

สำรวจตัวเองที่อยู่ในชุดสีฟ้าแขนตุ๊กตา กระโปรงยาวคลุมเข่า ฉันก็รู้สึกถึง

ความร้อนบนใบหน้าที่แผ่ซ่านมากขึ้น รวมถึงความเย็นวาบที่แล่นพล่านผ่าน

กระดูกสันหลัง

 

หืมม์? เป็นอะไรไป ยังเจ็บอยู่หรอ?”ฉันหันขวับไปยังแพทริกซ์ ที่กำลังขมวด

คิ้วและทำท่าจะเดินเข้ามา

 

หยุดนะ!..ย..อย่าเข้ามา..ฉันถอยหลังกรูดจนสุดขอบเตียง มือประสานไขว้

กันที่อก

 

อะไรของเธอน่ะ?= =”สีหน้างุนงงเต็มไปด้วยคำถามของเขา ทำเอาเส้น

สติสัมปชัญญะ(อันน้อยนิด)ของฉันขาดผึง!

 

ทำแบบนี้กับฉันได้ยังไงT^T”ฉันไม่อาจกลั้นน้ำตาที่ไหลอาบแก้มทั้งสองข้าง 

แพทริกซ์เปลี่ยนจากสีหน้างุนงงเป็นกังวล ตายังจับจ้องมาที่ฉันนิ่งอย่างรอคอย

 

..ไหนบอกมาสิ ฉันทำอะไร?”เขาพูดอย่างใจเย็น ยืนกอดอกนิ่งพร้อมสบ

สายตากับฉันอย่างจริงจัง ฉันพยายามเค้นจับพิรุธจากนัยน์ตาคู่นั้น แต่

นอกจากเขาจะไม่ละสายตาหนีเหมือนคนกระทำความผิดแล้ว ยังจ้องกลับมา

แบบทวีความดุดันขึ้นจนฉันต้องเป็นฝ่ายถอยทัพ(เบือนหน้า)หนีด้วยความ

ชอกช้ำ

 

ก็...ก่อนนอน..ฉันไม่ได้ใส่ชุดนี้นี่..ฉันพูดอ้อมแอ้ม อับอายจนความร้อนแล่น

พล่านถึงใบหู

 

..เธอก็เลยคิดว่า ฉันทำอะไรเธองั้นหรอ?”เสียงนุ่มกระซิบแผ่ว แฝงเสน่ห์เย้า

ยวน นัยน์ตาสีแดงทอประกายวูบ ริมฝีปากเรียวขยับยิ้มขำ

 

   ฉันรู้สึกชาวาบไปทั้งตัว เหมือนเรี่ยวแรงถูกสูบไปจนหมด ได้แต่นั่งอ้าปาก

ค้างกินอากาศเข้าไปอยู่อย่างนั้น

 

หึหึ...สบายใจได้ หลังจากเสร็จภารกิจเมื่อคืน แพตตี้ก็เข้ามาเปลี่ยนชุดให้เธอ

น่ะแพทริกซ์ว่า สีหน้ามีประกายล้อเลียนอย่างเห็นได้ชัด(T^T) อ้อ แล้วฉันก็

ออกไปรอนอกห้องด้วยนะตอนนั้น

 

   เขาทิ้งท้ายเสริมพลางยิ้มน้อยๆ แล้วเดินหันหลังกลับไปเก็บหนังสือในมือบน

ชั้นวางใกล้ๆ เปิดโอกาสให้ฉันเขินจนแทบอยากฆ่าตัวตายอยู่คนเดียวT_T

 

หน้าแตก...อีกแล้วหรอเนี่ย... 

 

หายเจ็บแผลรึยัง?”แพทริกซ์เปรยเนิบๆโดยที่ยังไม่หันกลับมามอง ราวกับรู้

ใจว่าฉันยังไม่พร้อมจะมองหน้าเขาตอนนี้ //TT[]TT\\

 

หะ..หายแล้วฉันตอบเบาๆ ก่อนจะต้องชะงักเมื่อความทรงจำเรื่องเมื่อคืน

ฉายขึ้นมาในหัว...ฉันรู้สึกถึงความว่างเปล่า...ฉันอยู่ในที่มืด เจ็บปวดทรมาน 

และกำลังจะตายช้าๆ...จู่ๆความอบอุ่นก็เข้ามาโอบล้อมตัวฉัน แสงสว่างลาม

เลียทั่วผิว...และอ้อมกอดที่ฉุดฉันขึ้นมาจากเหวลึกอันมืดมิด

 

   ภาพแพทริกซ์เดินเข้ามาใกล้ ก่อนใช้สองมือโอบกอดแล่นเข้ามาในหัว ฉัน

เบิกตาโพลงอย่างอึ้งๆ ก่อนจะไล่สายตาไปมองร่างเด็กหนุ่มที่วุ่นอยู่กับการ

ค้นหาหนังสืออย่างเงียบๆ

 

  เนิ่นนานทีเดียว...กว่าฉันจะทำใจให้สงบได้ ฉันสูดหายใจเข้าปอดเรียกกำลัง

ใจตัวเอง แพทริกซ์...ขอบคุณนะ...ที่มาช่วยฉัน

 

ร่างหนานั่นหยุดความเคลื่อนไหวชั่วขณะหนึ่ง เขาค่อยๆหันเสี้ยวหน้ามาทาง

ฉัน นัยน์ตาสีแดงทอประกายประหลาด ริมฝีปากเรียวคลี่ยิ้มจางๆ

 

เปลี่ยนคำขอบคุณ เป็นอย่างอื่นได้ไหม?”แพทริกซ์ค่อยๆพาร่างอ้อมเตียงสี่

เสามาอีกด้าน ฉันนิ่งอึ้งทำอะไรไม่ถูก ได้แต่กระพริบตาปริบๆจ้องมองการกระ

ทำของเขาอย่างงงๆ

 

   ฉันนั่งในท่าพับเพียบเรียบร้อย รวบกระโปรงสมเป็นกุลสตรี มือทั้งสองวาง

กดทับน้ำหนักลงบนเตียง เงยหน้าประสานสายตากับนัยน์ตาสีแดงที่ทอดมอง

ลงมา..

   แพทริกซ์หยุดอยู่ตรงหน้าฉัน ระดับเตียงสูงเหนือหัวเข่าของเขาขึ้นมาเล็ก

น้อย...เขาค่อยๆโน้มตัวลงมาโดยมือหนากดทาบลงบนมือทั้งสองข้างของฉัน 

ตรึงไว้ราวกับไม่ให้ขยับหนีไปไหน ฉันจึงจำต้องประสานสายตากับเขาในระยะ

ที่ใกล้จนสัมผัสถึงลมหายใจอุ่นๆของกันและกัน...เขากำลังขยับยิ้ม...ในขณะที่

ฉันนั่งทำหน้าเอ๋อ กระพริบตาปริบๆอย่างงุนงง

 

   ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อก รู้สึกตัวแข็งทื่อไม่กล้ากระดุกกระดิกซักนิดเดียว...ตาม

องดวงหน้าคมคายที่ค่อยๆเลื่อนเข้ามาใกล้กว่าเดิมอย่างช้าๆ ฉันเผลอกลั้น

หายใจจนรู้สึกเหมือนร่างกายขาดออกซิเจน หัวใจเต้นแรงจนแทบจะล้ม

ละลายคาที่ 

 

  นั่น...เขาคิดจะทำอะไร!?

ถึงใจจะสงสัยแต่ปากไม่กล้าขยับ ทำได้แค่เอนหลังหนีพลางหลับตาปี๋สุดชีวิต 

 

หึหึ...เธอนี่น่าแกล้งจังนะเสียงนุ่มดังขึ้นใกล้หู ลมหายใจที่เป่ารดพวงแก้ม

ทำให้รู้สึกจั๊กจี้อย่างบอกไม่ถูก ฉันหลับตาแน่นขึ้นกว่าเดิมพร้อมยกไหล่สูงเพื่อ

ป้องกันไม่ให้ไออุ่นนั่นเป่าใส่ต้นคอ

 

..ปล่อยนะ>_<”ฉันกัดฟันพูด ทั้งที่ตาทั้งสองข้างยังปิดสนิท ฉันจะนับหนึ่งถึง

สาม ถ้าไม่ปล่อย...นายหูขาดแน่!”

 

“…”ไร้ซึ่งเสียงตอบรับ แต่มือทั้งสองข้างของฉันก็ยังไม่ได้รับการปลดปล่อย

 

“..หนึ่งฉันพูดเสียงเข้ม 

 

“…”

 

..สองฉันขมวดคิ้ว เสียงแผ่วลงอย่างนึกสงสัย เมื่อไม่รู้สึกถึงการเคลื่อนไหว

ใดใดของคนตรงหน้า

 

“…”

 

สะ..อ๋าม OoO!”ฉันแอบเปิดตาขึ้นมาข้างหนึ่งพร้อมตอนนับถึงสาม พบว่าดวง

หน้าคมนั่นอยู่ใกล้ๆฉัน แค่ตรงหน้านี่เอง...เขากำลังหลับตาพริ้ม หันหน้าเอียง

ไปด้านขวา ริมฝีปากฉันแทบจะชนกับแก้มเนียนไร้ที่ตินั่นอยู่แล้ว

 

นายทำอะไรน่ะ?”ฉันกระซิบถามเบาๆ

 

..รอเธอลงโทษไงแพทริกซ์พึมพำเบาๆ เสียงทุ้มนุ่มแฝงเสน่ห์ ทั้งที่ตาสอง

ข้างยังคงปิดสนิท

 

นะ..นายอย่าแกล้งฉันสิ..ฉันยอมแล้วTOT//”ฉันทำสีหน้าปั้นยาก มองเสี้ยว

หน้าคมคายที่เริ่มประดับรอยยิ้ม ในที่สุดเขาก็ยอมผละออกจากฉัน...ซึ่งลุ้น

เหงื่อแทบแตก อกแทบระเบิดอยู่แล้วเนี่ยTT^TT

 

ขอโทษ...ที่ทำให้ตกใจเขาเปรยเนิบๆ แต่ฟังจากน้ำเสียงแล้วทำให้ฉันต้อง

ขมวดคิ้ว ก่อนจะไล่สายตาไปยังดวงหน้าเจ้าของเสียง..

 

   วูบหนึ่งที่ฉันสบตากับนัยน์ตาคู่นั้น ฉันก็พบกับความรู้สึกนั่นอีกแล้ว...โดด

เดี่ยว ว้าเหว่ เจ็บปวดทำไมกันนะ คนคนนี้ถึงแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมา ทั้งที่

เขาน่าจะมีทุกอย่างเพรียบพร้อม...รอยยิ้มเศร้าๆแบบนั้น...มันไม่สมควรปราก

ฎบนดวงหน้านั่นเลย

 

   โดยที่ไม่รู้ตัว มือของฉันค่อยๆขยับทีละนิด ก่อนจะเอื้อมมือไปตรงหน้า 

เหมือนพยายามไขว่คว้าความเศร้าหมองจากนัยน์ตาคู่นั้นแล้วลบมันออกไป

ให้หมด...ความรู้สึกสะเทือนใจจนน้ำตาเอ่อคลอ...ฉันก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร

 

   สีหน้าแพทริกซ์ดูงุนงงในตอนแรก เขาส่งสายตามาให้ฉันอย่าง

อบอุ่น...ปลอบโยน งั้นหรอสายตานายบอกอย่างนั้น...แต่แพทริกซ์...นายต่าง

หากที่สมควรได้รับการปลอบโยน...อะไรกันที่ทำให้นายเจ็บปวดขนาดนั้น...

 

   ก๊อกๆ..

เสียงเคาะประตูกระชากสติของฉันกลับคืนมา..ฉันรีบชักมือกลับอย่างรวดเร็ว 

พลางก้มหน้างุดๆ นึกอยากจะตีมือตัวเองขึ้นมา...นี่ฉันกำลังจะทำอะไร?

 

แพทริกซ์...ชาร์ลีน...สวัสดีร่างเล็กปรากฏตัวขึ้นที่บานประตู เธอพาร่างมา

หยุดที่ข้างเตียงฉันอย่างรวดเร็ว  มือเล็กยกขึ้นตรึงไหล่ทั้งสองข้างพลาง

กวาดตาสำรวจทั่วร่างกายฉัน...ทำให้ฉันนั่งอึ้งปนทึ่งที่เห็นอาการจริงจังของ

หล่อนแบบนี้ครั้งแรก

 

ไม่เป็นไรใช่ไหม แพทริกซ์บอกว่าเธอถูกทำร้ายเมื่อสำรวจจนพอใจ เธอจึง

ยอมปล่อยมือจากไหล่ฉันแล้วเปรยขึ้นเนิบๆ

 

อ..อื้ม ฉันสบายดีฉันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ไม่เคยเลยที่จะมีใครคอยห่วงฉัน

แบบนี้ นอกจากป้าเอลี่ที่เลี้ยงดูฉันมา อ้อ ขอบใจนะ เรื่องเมื่อคืน-///-

 

  ฉันขยับปกเสื้อนิดๆ นึกถึงเรื่องหน้าแตกเมื่อกี้แล้วอดรู้สึกร้อนวูบวาบไม่ได้ ที่

ความจริงแล้วแพทตี้เป็นคนเปลี่ยนชุดให้ฉันน่ะ..

 

วันนี้เธอพักเถอะ ไม่ต้องเข้าเรียนหรอกเสียงทุ้มลึกเปรยขึ้นเรียบๆ แต่...ดู

สายตาที่เขามองมาทางฉันสิ! ฮึ่ยนี่มันจงใจล้อเลียนกันชัดๆนี่นา

 

ฉันไม่เป็นไร ฉันว่าฉันควรกลับ..ฉันเอ่ยปากไม่ทันไร ก็ถูกขัดด้วยเสียง

โวยวายจากทางประตูที่ฟังแล้วอดยิ้มไม่ได้

 

เฮ้ย เจ้าจอมปากมาก นายจะมาที่นี่ทำไม?”เสียงหนึ่งดังขึ้นแว่วๆ ก่อนจะถูก

แทรกด้วยเสียงที่ดังกว่า

 

เอ๊า! ก็เพื่อนฉันอยู่นี่นี่หว่า ทรอนซ์ก็เพิ่งจะมาบอกว่าชาร์ลีนอยู่กับแพทริกซ์ 

ฮึ่ยยยนี่ถ้าเขาแตะต้องเธอแม้แต่ปลายเล็บนะ ชั้นจะ..

 

และแล้วเสียงของทั้งคู่ก็ถูกขัดด้วยเสียงแหลมสูง หยุดเถียงกันซักที!”

 

ร่างของทั้งสามปรากฏขึ้นหลังประตู ราล์ฟดูเหมือนกำลังจะเถียงกับการ์มีต่อ 

ในขณะที่มีมารีอาคั่นกลางระหว่างเขาทั้งสอง...ใบหน้าคมขำแลดูไม่สบ

อารมณ์อย่างแรง

 

ชาร์ลีนนนนนนนนนนนนนนนนน~”ราล์ฟพุ่งมาทางฉันทันที วิ่งมาดีๆไม่เป็น

หรือไงฟะ! ทำไมต้องใช้วิชาตัวเบาแบบฉบับธาตุไฟฟ้าของนายมาปรากฏตัว

ข้างๆฉันด้วย T T หัวใจจะวาย

 

ทำบ้าอะไรน่ะ ตกใจหมดT^T”ฉันแหวใส่ราล์ฟ 

 

เธอไม่เป็นไรใช่ไหม เฮ้อออ เป็นห่วงแทบแย่...หึ! ไอ้พวกโทรปิคอร์น ฉันจะ

ตามไปล้างแค้นให้ถึงที่สุด!”ราล์ฟสบถอย่างเดือดดาล นัยน์ตาสีฟ้าเท้าสั่นไหว

อย่างไม่สบอารมณ์

 

พวกเราได้ยินเรื่องจากทรอนซ์มาหมดแล้วมารีอาค่อยๆพาร่างมาหยุดอยู่

ข้างๆเตียง รู้ไหมว่าทำให้คนอื่นเขาเป็นห่วงแค่ไหน

 

ฉันขอโทษT_T”ว่าแล้วว่าแม่นางมารีอาต้องมาแบบไม่บ่นก็ด่า ไม่ว่าก็ตี 

 

แล้วนายจะเอาไงแพทริกซ์เรื่องที่คนของโทรปิคอร์นจับตัวคนของเราไป

ทำร้ายร่างกายแบบนี้การ์มีเอ่ยขึ้น ทำให้ความเงียบเข้าแทรกบทสนทนา ทุก

คนต่างรอคอยคำตอบจากคิง ออฟ แคปริคอร์นอย่างจดจ่อ ถ้าเขาจะประกาศ

สงคราม...พวกเขาก็พร้อมที่จะทำศึก 

 

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกแพทริกซ์เดินไปนั่งพิงขอบหน้าต่าง นัยน์ตาสีโลหิตมองออก

ไปผ่านกรอบหน้าต่าง หากแต่ไม่มีใครสามารถอ่านความคิดของเขาได้ใน

ตอนนี้

 

พวกเขาพูดว่า ควีนแห่งแคปริคอร์นคือหญิงสาวจากโทรปิคอร์นที่ต้องมาเป็น

เครื่องสังเวยความแค้นให้พวกเขาฉันพยายามนึกเหตุการณ์เมื่อคืน สายตา

ทุกคู่ที่เพ่งมองราวกับจะทิ่มแทงร่างฉันให้แหลกละเอียดยังคงตรึงในความทรง

จำ แต่ฉันไม่เข้าใจอยู่ดี ว่าทำไมพวกเขาถึงแค้นแคปริคอร์น...อย่างเราๆ

 

   ฉันรีบเสริมคำสองคำสุดท้ายทันทีเมื่อเห็นสายตาแปลกๆของมารีอาและ

ราล์ฟเฟ

 

นี่ เธอจะบอกว่าเธอไม่รู้เรื่องความแค้นอะไรนั่นเลยหรอ?”การ์มีหัวเราะเบาๆ 

สีหน้าแสดงความอึ้งปนทึ่ง นี่เธอเป็นมนุษย์ต่างดาวรึไงนะถึงไม่รู้เรื่องนี้

 

ฉันหลบสายตาคมกริบที่มองผ่านกระจกหน้าต่าง แล้วซุกมือที่เต็มไปด้วยเหงื่อ

ชื้นๆใต้ผ้าห่ม 


โอ๊ยยยนี่ฉันจะทำตัวให้มันน่าสงสัยน้อยลงกว่านี้ไม่ได้รึไงนะT^T

 

อื้มม เรื่องความแค้นอะไรแบบนั้น ชาร์ลีนของพวกเราไม่รู้เรื่องหรอก มันค่อน

ข้างสกปรกน่ะราล์ฟหัวเราะกลบเลื่อน แต่หลับตามองยังรู้เลยว่าเขาน่ะกำลัง

พยายามแถอย่างสุดฤทธิ์ = = “ชาร์ลีนของเราน่ะ ไร้เดียงสาและบริสุทธิ์ เข้าใจ

มั้ยย

 

  นายยังจะแถต่ออีกเนอะ T T ขอบคุณในความพยายามค่ะ

 

เรื่องนี้ ฉันต้องยื่นเรื่องให้สภานักเรียนและท่านอาจารย์ใหญ่รับรู้แพทริกซ์

ดึงความสนใจของทุกคนไปอีกครั้ง ซึ่งฉันรู้สึกขอบคุณมากจากใจ ที่หลุดจาก

การเป็นเป้าสายตา การ์มี เรียกประชุมสภาตอนบ่าย ฉันจะไปถึงที่ประชุม

ก่อนเวลา 10นาที

 

  เขาช่าง ดูเป็นผู้นำที่สง่างามจริงๆ ..

 

ฉันอดชื่นชมในใจไม่ได้ จนไม่ทันสังเกตว่าร่างนั่นเดินตรงมาที่ฉัน ก่อนจะพยุง

ร่างฉันให้ลงมาจากเตียง ท่ามกลางสายตางุนงงของทุกคน

 

ได้เวลาข้าวเช้าแล้วเขาพูดสั้นๆ ในขณะที่ฉันอ้าปากค้างพะงาบๆแบบอยาก

จะพูดแต่ก็พูดไม่ออก ปล่อยให้เขาสวมเสื้อแจ๊คเก็ตสีดำทับชุดนอน แล้วจูงมือ

ลากออกจากห้องอย่างไม่อาจขัดขืน

 

 

เอ๋ บรรยากาศมันแปลกๆอยู่นะราล์ฟเฟหรี่ตาลงอย่างจับผิด ขณะที่สายตา

ยังทอดมองออกไปยังร่างทั้งสองที่หายไปกับประตูห้อง

 

หึหึ ฉันคิดว่าปีนี้คิงของเราคงจะมีข่าวดีการ์มีหัวเราะในลำคอ เรียกนัยน์ตา

สีฟ้าเทาไปสบ รวมถึงสตรีนางหนึ่งที่ทำเป็นไม่สนใจแต่ความจริงก็อยากจะรู้

 

ก็...แคปริคอร์นจะมีควีนซักทีน่ะสิ^^”

 

 

 

  เสียงผู้คนดังจ้อกแจ้กเป็นปกติของเวลาอาหารเช้า พวกเขาเดินสวนกันไปมา

อย่างเร่งรีบโดยไม่ชนกัน แต่กลับชะลอฝีเท้าแล้วชำเลืองมองมาทางฉัน

แปลกๆ ตามมาด้วยเสียงพึมพำเบาๆที่ดังขึ้นเรื่อยๆเหมือนกลุ่มแมลงที่บินส่ง

เสียงหวี่ๆๆ ทำให้ฉันรู้สึกปวดหัวขึ้นมาตงิดๆ

 

และฉันก็ต้องยกมือข้างหนึ่งขึ้นกุมหัว ในขณะที่อีกข้างยังถูกจับกุมโดยมือ

ใหญ่มือหนึ่งที่ไม่มีทีท่าว่าจะปล่อย

 

  นัยน์ตาสีแดงกวาดมองโดยรอบ ก่อนจะหยุดที่ร่างเล็กข้างๆเขา ที่นี่เสียงดัง

ไปรึเปล่า เธอปวดหัวงั้นหรอ?”

 

ฉับพลัน เสียงดังอื้ออึงก็มลายหายไปสิ้น ไร้วี่แววสิ่งมีชีวิต แม้แต่เสียงหายใจ 

ดูเหมือนพวกเขาจะเก็บกลับไปด้วย อีกทั้งยังทำตัวแข็งทื่อเหมือนรูปปั้นนั่น

อีก..

 

  ฉันส่ายหน้าเบาๆ รู้สึกงงนิดๆกับบรรยากาศรอบด้านที่เปลี่ยนจากหน้ามือ

เป็นหลังมือชัดเจน

 

แพทริกซ์เดินนำไปยังโต๊ะที่มีผ้าปูสีแดงโต๊ะหนึ่ง ก่อนจะจับฉันนั่งลงเก้าอี้...นี่

เขาทำเหมือนฉันเป็นเด็กเลยนะ! =[]=;;

 

ข้าวต้มโรยผงพื้นฟูเขาสั่งอาหารกับโต๊ะบุฟเฟต์ขนาดเล็ก ผ่านไปหนึ่งอึดใจ 

ถ้วยชามนั่นก็ลอยมาหยุดตรงหน้าฉัน แล้วเปิดฝาครอบออก

 

ฉันเอียงคอมองอาหารตรงหน้า สลับกับแพทริกซ์ที่จ้องมาที่ฉัน...ทำไม มันถึง

ลอยมาหาฉันล่ะ?

 

กินซะเขาสั่งฉันสั้นๆ ก่อนจะขอกาแฟหนึ่งถ้วยจากบริกรโต๊ะบุฟเฟต์มานั่งจิบ

 

จ้อกแจ้กๆๆ..  เสียงพึมพำที่เบาราวเสียงกระซิบดังเป็นระลอกคลื่นอีกครั้ง 

คราวนี้ดูเหมือนน้ำเสียงพวกนั้นจะเจือความตื่นเต้นที่ปิดไม่มิด 

 

ที่นี่เสียงดังไปไหม? ปวดหัวรึเปล่าแพทริกซ์ถามฉันเนิบๆอีกครั้ง ทันใดนั้น

ทั้งห้องอาหารก็กลับเข้าสู่ภาวะไร้สิ่งมีชีวิตอีกครั้ง...ที่แท้ เป็นเพราะเขานั่นเอง

ที่เป็นตัวดูดกลืนเสียงพูดพวกนั้นน่ะ 

 

นายผีเข้ารึเปล่าเนี่ย=[]=;”ฉันบ่นพึมพำให้เขาได้ยินเบาๆ พลางหยิบช้อนขึ้น

ตักอาหารเข้าปาก 

 

  ทันใดนั้นสายตาที่กวาดมองรอบๆก็หยุดอยู่ที่ร่างบุรุษเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงิน

เข้ม...เขาปรากฎตัวอยู่หน้าประตูทางเข้าโรงอาหาร กลุ่มคนพร้อมใจกันหลีก

ทางให้ ทำให้เขายิ่งดูโดดเด่นท่ามกลางผู้คน สายตาทุกคู่มองสลับไปมาระ

หว่างทรอนซ์และแพทริกซ์

 

เกร๊ง..  ฉันเผลอทำช้อนอลูมิเนียมตกกระทบโต๊ะ ขณะที่สายตายังตรึงอยู่กับ

ภาพตรงหน้า

 

...ทรอนซ์หันมาทางฉัน...แน่ล่ะเขาต้องกำลังมอง ถึงจะอยู่ไกลถึง10ก้าวก็

เถอะ...เขา เขากำลังเดินมาทางนี้...

 

ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ มองดูร่างหนาที่ค่อยๆก้าวเข้ามาตรงหน้า ใจเต้นรัว

เร็วด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย...รู้สึกว่าน้ำตามันกำลังจะไหล แต่ฉันต้องกัด

ปากกลั้นเอาไว้ 

 

   ฉันไม่สามารถปฏิเสธได้เลยว่า ฉันหวังให้เขาปรากฏตัวต่อหน้าฉัน และช่วย

ฉันจากเหตุการณ์เมื่อคืน เขาคือคนเดียวที่ฉันนึกถึง เขาคือแสงสว่างที่ทำให้

ใจฉันมีความหวัง เขาคือคนที่ทำให้ฉันเชื่อสุดใจว่าจะไม่ทิ้งฉัน และจะหาฉัน

จนเจอ..

  ในวินาทีแห่งความตาย วินาทีที่ความเชื่อมั่นและความหวังถูกทำลายอย่าง

ย่อยยับ ฉันก็เหมือนกับคนที่ไม่เหลืออะไรอีกแล้ว และไม่คิดว่าฉันจะได้เห็น

หน้าเขาอีกครั้ง

 

  นี่ฉัน...เป็นอะไร ทำไมข้างในมันถึงเจ็บปวดนักนะ..

 

ตึก ตึก ตึก .. 

เสียงฝีเท้าก้าวเดินมาด้วยจังหวะคงที่และมั่นคง บอกได้เลยว่าหัวใจฉันมันเต้น

เร็วกว่าจังหวะฝีเท้าเขาถึง10เท่า 

 

  ทรอนซ์หยุดอยู่ตรงหน้าฉัน มีเพียงโต๊ะบุฟเฟต์เล็กๆคั่นอยู่

...ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึกใดๆ นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบตวัด

มาสบ ทำให้ฉันจำต้องประสานสายตากับเขาอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ 

 

  รู้สึกเหมือนมีน้ำรื้นๆที่ขอบตา ทั่วทั้งร่างชาวาบ มือที่ค้างอยู่กางอากาศเริ่ม

สั่นเล็กน้อย เหมือนร่างกายพยายามจะข่มความรู้สึกที่อยากจะปลดปล่อยบาง

อย่าง 

  ได้โปรดเถอะ ขอร้องล่ะ.. อย่า...อย่ามองมาทางนี้เพราะฉันจะทนไม่ได้อีก

ต่อไป

 

 หมับ..  มือหนาเอื้อมแตะไหล่ข้างขวาของฉันอย่างเบามือ ทำให้ฉันละสายตา

จากบุคคลตรงหน้าได้ แล้วเลื่อนสายตาไปยังร่างหนาที่เข้ามาอยู่ใกล้ๆตั้งแต่

เมื่อไหร่ไม่รู้

  แพทริกซ์กำลังยิ้มให้ฉัน...อย่างอ่อนโยน

 

แพทริกซ์T^T”ฉันทำหน้าเบ้สุดฤทธิ์ ทั้งๆที่พยายามซ่อนความรู้สึกไว้แท้ๆ

 

ไม่เป็นไรนะเขากระซิบให้ฉันได้ยินเบาๆ ก่อนจะกดหัวฉันให้ซบลงที่ไหล่

ซ้ายของเขา

 

อ้ะ..ฉันร้องอย่างตกใจนิดๆ พร้อมกับน้ำตาที่เริ่มไหลออกมาเป็นสายดุจ

น้ำป่าไหลหลากฉับพลัน 

  ถึงจะตกใจและไม่พอใจนิดๆ...แต่ก็ขอบคุณ ที่ช่วยฉันซ่อนมันเอาไว้ได้ทัน

เวลานะT_T

 

นายมาทำอะไรเสียงทุ้มต่ำดังขึ้นใกล้หู พร้อมลมหายใจที่พ่นเป็นจังหวะการ

พูด นั่นทำให้ฉันตระหนักว่าระยะห่างระหว่างฉันกับแพทริกซ์ตอนนี้ออก

จะ...ใกล้ชิดไปซักนิด

  ฉันกัดริมฝีปากจนรับรู้รสเลือดที่ไหลซึมออกมา การร้องไห้โดยพยายามกลั้น

เสียงนี่มันทรมานแบบนี้นี่เอง TT[]TT

 

...ไร้เสียงตอบรับจากอีกฝ่าย ความเงียบเข้าปกคลุมอยู่เนิ่นนาน จนฉันไม่

สามารถฝืนตัวเองจากการรอคอยฟังเสียงของเขา...ฉันผละออกจากร่างบุคคล

ที่อยู่ตรงหน้า แล้วค่อยๆหันหน้าไปช้าๆ ไปยังร่างอีกคน ที่ยังยืนนิ่งไม่ไหวติง

อยู่อย่างนั้น

 

..ในที่สุดนายก็มาฉันยิ้มบางๆ คลอกับเสียงหัวเราะที่ดูจะสูงกว่าปกติ ฟังดู

แล้วมันไม่เหมือนเสียงของฉันเลยสักนิด นายหาฉันจนเจอ นายรักษาสัญญา 

ก่อนที่จะทิ้งฉันไว้ที่นั่น

 

  ฉันไม่รู้ว่าทำไมปากถึงพูดออกไปอย่างนั้น...ฉันกำลังทำอะไรก็ตามที่สวนกับ

ความรู้สึก

ใช่สิ เพราะดูท่าทางทรอนซ์ ดูจะไม่รู้สึกอะไรซักนิด...มันน่าหงุดหงิด =[]=;;!!

 

...เขายังคงยืนเฉยอยู่อย่างนั้น

 

นายไม่คิดจะขอโทษ หรือยอมรับผิดอะไรเลยหรอ?”ฉันลุกขึ้นยืน ตวัดสายตา

ไปสบกับเขาอย่างดุดัน น้ำตาที่กลั้นไว้กลับค่อยๆหลั่งออกมาช้าๆ 

  ผิดหวัง.. เสียใจ.. น้อยใจนี่ฉันเป็นคนเจ้าอารมณ์แบบนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย 

 

ฉันแค่ลงมากินข้าว แล้วทำไมต้องขอโทษเธอ?”ทรอนซ์ขยับปากพูด...ดวง

หน้าคมคายดูนิ่งสงบ ผิดกับอารมณ์ในใจของฉันที่มันกำลังพลุกพล่าน!  

 

ห้ะ...เมื่อกี้เขาว่าอะไรนะ O_O;;

 

น..นาย

 

แล้วฉันก็จำไม่ได้ว่าไปสัญญาอะไรกับเธอไว้ ฉันไม่ได้มีหน้าที่ที่ต้องปกป้อง

เธอ...อย่าเข้าใจผิดคำพูดของเขาเปรียบเสมือนเข็มนับสิบ ไม่สิ..เป็นล้านๆๆๆ

เล่มที่พุ่งทะลุผ่านร่างทั้งร่างของฉัน รวมถึงหัวใจของฉันด้วย

 

นายมัน..!”ฉันตวาดลั่นอย่างกราดเกรี้ยว ความเยือกเย็น(?)ที่พยายามรักษา

ไว้พังครืนลงมาอย่างย่อยยับ มือคว้าถ้วยที่มีข้าวต้ม แล้วปาออกไปอย่าง

ฉุนเฉียว

 

  โผละ! เพล้งง

 

โอ๊ย..T_T”ฉันทรุดฮวบลงไปกับพื้น เมื่อสัมผัสถึงความเจ็บปวดที่แสนคุ้นเคย

 

  เซ่อจริงเลยชั้น!! บทจะโกรธสุดเหวี่ยงทั้งที่ยังอุตส่าห์ปากระเบื้องเข้าเท้าตัว

เอง ข้าวต้มร้อนๆลวกขา แถมเศษแก้วก็ตำจนเลือดไหลออกเป็นสาย !!T^T

 

ชาร์ลีน..เสียงแพทริกซ์ดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท น้ำเสียงเขาดูตกใจไม่

น้อย

 

หมับ.. สัมผัสของมือหนาอุ่นๆคว้าแขนข้างนึงของฉัน ก่อนจะกระตุกร่างฉัน

เข้าหา ท่ามกลางความสับสนงุนงงและเจ็บปวด...จะอิท่าไหนก็ไม่รู้ แต่ตัวฉัน

ลอยได้ และภาพเบื้องหน้าคือแผ่นหลังกว้างๆของใครบางคน

 

  ใครบางคนที่ทำให้หัวใจฉันเต้นไม่เป็นจังหวะในตอนนี้..

 

 “ทรอนซ์O_Olll”ฉันกระซิบชื่อเขาเบาๆ ฉันเห็นเพียงเสี้ยวหน้าด้านซ้ายของ

เขา นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดูดุดันนั่น

  โกรธหรอ.. ?

นายมีอะไรที่ต้องโกรธด้วย ฉันต่างหากละที่ควรจะเป็นฝ่ายโกรธ !

 

ปล่อย ปล่อยฉันนะ!”ฉันกระหน่ำทุบไปยังแผ่นหลังที่ชวนหงุดหงิดอย่างแรง 

เจ้าคนบ้า! เย็นชาไร้อารมณ์ ไม่รับผิดชอบ ไม่สำนึกผิด! ไอ้คนไม่มีหัวใจ 

เลวววว T^T ฮื้อๆๆๆ ทำไมยิ่งฉันด่าเขา(ในใจ)เท่าไหร่ เหมือนกับมันย้อนมา

เสียดแทงหัวใจฉันเอง เหมือนกับฉันเป็นฝ่ายถูกด่า ถูกทุบตีเอง ทำไมๆๆๆ 

ทำไมฉันต้องรู้สึกแย่มากขนาดนี้ด้วย!! 

 

ป..ปล่อยฉัน ปล่อยนะ คนใจร้าย TTOTT”ตามด้วยเสียงสะอื้นที่ควบคุมไม่ได้ 

แย่ที่สุด! ฉันเกลียดสัมผัสของเขา เกลียดการกระทำที่ดูงี่เง่าของตัวเอง ฉันเก

ลียดทรอนซ์...ทรอนซีรา นายได้ยินมั้ย ฉันเกลียดนายยยย!!!

 

รู้แล้วเสียงทุ้มดังขึ้นใกล้ๆ แผ่วเบาจนแทบจะไม่ได้ยิน เธอเกลียดฉันสินะ 

ไม่ต้องทำถึงขนาดนี้หรอก

 

  และนั่นทำให้ฉันนิ่งไปทันใด... เขาอ่านใจออกหรอ

 

ทรอนซีราเสียงแพทริกซ์กระซิบเครียดดังขึ้นจากข้างหลัง และฉันไม่เห็น

ใบหน้าของเขา

 

ชาร์ลีน เป็นคนของฉันทรอนซ์ทิ้งท้าย ก่อนจะก้าวขาเดินออกจากกลุ่มคน ฝ่า

ฝูงชนที่เหมือนพร้อมใจกันกลั้นหายใจและไม่ปล่อยลมหายใจออก ทั้งที่ในหัว

กลับคิดและตีความเรื่องราวไปต่างๆนานา 

 

 

 

  ตึก ตึก ตึก ..  ทรอนซ์ก้าวในจังหวะคงที่ สม่ำเสมอ ไม่ช้าหรือเร็วเกินไป 

ตลอดทางเดินมีเสียงกระซิบกระซาบดังระงม วิพากษ์วิจารณ์ต่างๆนานา สภาพ

ร่างฉันที่อยู่ในชุดนอนคลุมทับด้วยเสื้อแจ๊กเก็ตตัวใหญ่ อยู่บนหลังของทรอนซี

รา เจ้าชายน้ำแข็งผู้เย็นชา ภาพที่ออกมามันจะเป็นยังไงนะ คงจะขัดๆตาอยู่

หรอก ฉันออกจะน่ารักร่าเริง ขณะที่อีตานี่เอาแต่ปั้นหน้านิ่ง เก๊กขรึมอยู่ตลอด

เวลา

 

  ด้วยความหมั่นไส้และความโกรธที่ยังไม่ได้รับการชำระ ฉันทั้งทุบทั้งต่อยทั้งตี

สารพัด แต่ผลที่ได้คือความนิ่ง...ไม่มีแม้แต่เสียงโอดครวญ เสียงดุหรือด่า 

ความจริงทำขนาดนี้แล้วก็น่าจะมีเหตุผลเพียงพอที่เขาสามารถโยนฉันทิ้งไว้

ข้างทางได้เลยนี่นา

 

  แต่เขากลับไม่ตอบโต้ใดใดทั้งสิ้น

นั่นทำให้ฉันหมดแรง ทิ้งตัวไปยังแผ่นหลังกว้างที่เพิ่งจะทำร้ายไปเมื่อครู่ แล้วก็

พบว่ามันอบอุ่นและให้ความสบายได้อย่างน่าประหลาด

 

   ทรอนซ์ยังคงพาร่างฉันเดินตามทางเดินที่ทอดยาว มีเสาสีขาวลวดลาย

โบราณขนาบข้าง เว้นช่วงไว้พอประมาณ ข้างซ้ายเป็นกำแพงหินอ่อนขนาด

ใหญ่ สูงจรดหลังคา ส่วนข้างขวาเป็นสนามหญ้าหย่อมๆ มีน้ำพุอยู่ตรงกลาง 

พร้อมเก้าอี้ไม้ยาวสีขาวล้อมรอบเป็นวงกลม ดูเป็นสถานที่ที่เหมาะแก่การพัก

ผ่อนหย่อนใจที่สุด..

 

มองดูสายตาที่ตกกระทบผิวน้ำ เกิดคลื่นเป็นระลอกๆ อารมณ์ของฉันเริ่มปรับ

เข้าสู่ภาวะปกติ เสียงน้ำไหลซ่าๆดึงความสนใจให้หันไปมองแล้วมองอีก

 

  กึก ..  แล้วเขาก็หยุดเดิน ทำให้ฉันขมวดคิ้วอย่างงุนงง 

 

นายจะพาฉันไปไหนฉันหลุดปากถามด้วยความสงสัย แล้วแทบจะยกมือขึ้น

ตะครุบปากตัวเองไม่ทัน โถ่เอ้ยย เมื่อกี้ท่องแทบตายว่าจะไม่พูดกับเขาเลย จะ

ไม่มองหน้าเขาเลย!(โกรธค้าง)

 

  ทรอนซ์ไม่ตอบอะไร เพียงแต่ก้าวเท้าเดินเหยียบพื้นหญ้าไปยังใจกลางสวน

หย่อม นั่นคือน้ำพุที่มีเสียงน้ำไหลได้เพราะจับใจฉัน จากนั้นเขาก็หย่อนฉันไว้ที่

เก้าอี้ไม้ยาวสีขาว

 

  ซ่า.. เสียงน้ำดังชัดเจน อยู่ด้านหลังฉันนี่เอง อะไรกันนะที่ทำให้ฉันรู้สึกอยาก

จะหันไปมอง อยากจะสัมผัส และดื่มมันเข้าไป...หรือว่าฉันกำลังหิวน้ำ?

 

พลังของเธอแผ่วลงจนสัมผัสไม่ได้ทรอนซ์เปรยขึ้นเนิบๆ เขายืนสูงเต็มตัว

มองลงมายังฉันที่นั่งแผละอยู่กับเก้าอี้ไม้ เรือนผมสีเงินสะบัดพลิ้วตามแรงลม 

สะท้อนกับแสงอาทิตย์ยามเช้า บังเกิดเป็นภาพที่งดงามจนบรรยายไม่ถูก 

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่มักดูดุกร้าว กลับฉายแววอ่อนลง...คงเป็นเพราะแสง

อาทิตย์นั่นละมั้ง 

 

  แล้วนี่ฉันจะวิจารณ์ใบหน้าเขาทำไมกันนะ >_< โอ๊ยๆๆ รู้สึกเหมือนตาพร่ามัว

อย่างบอกไม่ถูก

 

อืม ฉันรู้ แต่เมื่อคืนฉันสามารถเสกเกราะสีฟ้าเหมือนนายเลยนะ...แค่ฉัน

คิดถึงนาย มันก็โผล่มาจากไหนไม่รู้...แต่ซักพักมันก็ดับไปฉันบังคับเสียงไม่

ให้สั่น แต่ไม่สำเร็จเพราะระดับเสียงมันเริ่มแผ่วลงจนถึงคำสุดท้ายของ

ประโยค 

 

“…”แววตาเขา เหมือนจะมีอะไรบางอย่าง...อะไรกันนะ

 

นี่ ที่ฉันยอมพูดกับนาย ไม่ได้หมายความว่าฉันหายโกรธนายนะ ฉันโกรธอยู่ 

โกรธมากๆด้วยฉันสะบัดหน้าไปอีกทาง ทำเป็นเบ้หน้างอนๆเหมือนเด็ก...ก็

แค่อยากจะรู้ว่าเขาจะทำยังไง คนอย่างทรอนซ์จะง้อใครเป็นรึเปล่านะ.. หึหึหึหึ

 

  ฉันไม่ได้โกรธ...จริงๆซักหน่อย

 

เธอต้องชาร์จพลังเสียงทุ้มกระซิบเครียด นัยน์ตาพยายามสื่ออะไรบางอย่าง

ที่ฉันไม่เข้าใจ

 

อ้อ จริงสิ ฉันยืมพลังนายมา ก็ต้องชาร์จสินะฉันพยักหน้าเอออออย่างเข้าใจ 

พร้อมกับเอียงคอถามประโยคถัดไป ฉันต้องทำอะไรบ้าง

 

ไม่ต้องทรอนซ์ทำหน้าเคร่งกว่าเดิมเล็กน้อย ทำไมท่าทีของเขาดูแปลกๆไปนะ

 

เอ้า?”

 

แต่ถ้าเธอหลับตาด้วย ก็คงดี

 

ห้ะ..อุ้บ..OxO!!//”

 

 

  นี่มันอะไร..

 

นี่มันเกิดอะไรขึ้น..

เสียงน้ำไหลหายไปไหน..

เสียงคล้ายๆกลองที่ตีกระหน่ำในอกนี่คืออะไร..

สัมผัสอุ่นๆตรงหน้า แผ่วเบาและนิ่มนวล

 

ไม่...ไม่จริง

 

ฉัน ฉัน.. โดนทรอนซ์จุ๊บหรอเนี่ยยยย!!!!! @[]@/////

 

 

  ไกลออกไป มีเงาร่างสองร่างที่ยืนถัดจากเสาสีขาวที่ยืนตะลึงค้างกับภาพตรง

หน้าร่างหนาที่โน้มตัวลง ริมฝีปากบางเฉียบได้รูปประกบกับริมฝีปากเล็กอวบ

อิ่มได้อย่างถนัดถนี่ ท่ามกลางเสียงน้ำที่ไหลกระทบกัน แสงอาทิตย์ยามเช้า

สาดส่องจนเกินเงาของร่างทั้งสอง ซ้อนทับจนจะเป็นเงาเดียวกัน บรรยากาศ

วาบหวามที่ปกคลุมพื้นที่สวนหญ้าหย่อมๆ

 

แว้กก โรแมนติกสุดๆ>///<”

ชู่วว~ราล์ฟเฟ นายเงียบหน่อยจะได้ไหม -///-

แหน่ะ มารีอา เธอก็เขินละสิ

จะบ้าหรอ!..ก็ฉันไม่เคยเห็นทรอนซ์เป็นแบบนี้มาก่อน

  เสียงวิพากษ์วิจารณ์ หยอกล้อกันยังดำเนินต่อไป 

 

 

  ..โดยไม่รู้ว่ามีเงาอีกสายหนึ่ง ที่เพ่งมองเหตุการณ์ตั้งแต่แรก 

นัยน์ตาสีโลหิตสะท้อนวาบในเงามืดที่อาศัยพรางตัว มือกำหมัดแน่นโดยที่

ไม่รู้ตัว

ประกายไฟลูกเล็กๆถูกจุดขึ้นมาบนฝ่ามืออย่างไม่ได้ตั้งใจ 

 

 

Writer : สวัสดีค่า ไม่ได้เจอกันนาน(มากก)เลยนะคะ ขอโทษจริงๆที่ห่างหาย

ไปนาน(มากก)

คิดถึงทรอนซ์ คิดถึงอเมทิสต์ และทุกตัวละครที่โลดแล่นในจินตนาการ ทำให้

อยากจะกลับมาแต่งเรื่องนี้ต่อไปตามที่ได้หวังไว้T^T อาจจะทยอยๆลงบ้าง

อะไรบ้าง แต่ไม่ปิดเรื่องแน่นอนค่ะ 

-ที่ว่าจะเปลี่ยนตัวพระเอกนั้น ล้อเล่นน้า=w=;;  555 เอ๊ะแล้วใครพระเอก

-ขอบคุณที่ยังติดตาม แม้จะทิ้งไว้นานมากก ๆ 

-แล้วเจอกันนะคะ ~ J (ไม่สามารถระบุวันได้ เพราะไม่ว่างเลยจริงๆค่ะ)

  เม้นกันเยอะๆน้า ไรเตอร์จะได้รู้ว่ายังมีคนติดตาม จะได้มีกำลังใจ

เย๊อเย๊อะ(วิบัติเพื่อเสียง)

ขอบคุณจริงๆค่ะ >/l\<    

 

                                                                                   Writer: บาบิQ




 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2382 id.zombie (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 4 มกราคม 2561 / 08:51
    ไรท๋ค้ะตัวหนังสือมันซ้อนกันอะค่ะ
    #2,382
    3
    • #2382-2 id.zombie (จากตอนที่ 17)
      4 มกราคม 2561 / 22:47
      ไรท์ลองลบตอนแล้วลงใหม่ดูมั้ยค่ะเผื่อได้เราเองก็ไม่รู้เหมือนกันง่ะT T
      #2382-2
    • #2382-3 บาบิQ(จากตอนที่ 17)
      6 มกราคม 2561 / 02:34
      อ่านในapp มือถือไม่ซ้อนน้า ลองดูค่ะแหะๆ
      #2382-3
  2. #2375 Nailgoi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2560 / 10:59
    โอ้ย~~~ชอบๆ
    #2,375
    0
  3. #2030 a-you-m (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กันยายน 2558 / 19:49
    ชอบวิธีชาร์จพลังอ่ะ แต่สงสัยว่า-ศิลาอะไรนั่นมันทำยังไง แล้วทำไมถึงหน้าแดงกันอ่ะ
    #อร๊ากกกกกฟินไปแล้ว>\\\<
    #2,030
    2
    • #2030-1 บาบิQ(จากตอนที่ 17)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:14
      ขอบคุณสำหรับเม้นค่ะ
      #2030-1
    • #2030-2 บาบิQ(จากตอนที่ 17)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2030-2
  4. #2028 muay25110626 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 กันยายน 2558 / 23:43
    ฟินนนนนนน ม๊ะมาย ????????????????????????
    #2,028
    2
    • #2028-1 บาบิQ(จากตอนที่ 17)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:14
      ฟินจนจบเลยล่ะค่ะติดตามต่อน้า:D
      #2028-1
    • #2028-2 บาบิQ(จากตอนที่ 17)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:39
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2028-2
  5. #1903 0844185158 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2558 / 23:41
    ชอบวิธีชาร์จพลังมากๆ ^-^
    #1,903
    1
    • #1903-1 บาบิQ(จากตอนที่ 17)
      11 พฤษภาคม 2558 / 09:53
      ตอนที่แต่งยังเขินเองเลยนะอิอิ
      #1903-1
  6. #1847 dear jung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 เมษายน 2558 / 21:54
    นาวเอกสวยเลือกได้ขึ้นมาทันทีเลย...
    #1,847
    0
  7. #1695 cake01 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 มกราคม 2555 / 16:14
    ทรอนซ์จูบอเมทิสต์    กรี๊ดดดดดด  แพทริกซ์หึงแล้วๆ
    #1,695
    0
  8. #1590 BigGest-Dino (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 มกราคม 2555 / 21:42
    โฮ๊ะ!!!! ไม่จุ๊บแล้ว นั่นจูบเลยล่ะ O.o
    แถมเป็นจูบการกุศลอีกต่างหาก ฮ่าๆ *o*
    #1,590
    0
  9. #1551 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 09:36
     อยากชาร์จบ้างอ่ะ
    #1,551
    0
  10. #1546 SheetahG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 07:17
     ทรอนซ์ร้ายลึกนะยะ แหม ๆ อุดส่าห์เดินมาหาบรรยากาศโรแมนติคเพื่อชาร์ตพลัง ไอยะ > <
    #1,546
    0
  11. #1449 SheetahG (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 09:04
     จูบ... กรี๊ดดดดด พนันได้ว่า นางเอกคิดแบบนี้
    #1,449
    0
  12. #1435 $ ..... $ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 03:31

    ตอนนี้เลือกไม่ถูกว่าควรรักแพทริกซ์หรือทรอนซ์ดี><

    #1,435
    0
  13. #1432 คนดีนิสัย13 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 00:22
    ' เธอต้องชาร์จพลัง'
    #1,432
    0
  14. #1396 Delle (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2554 / 18:48
     โล่งเรยๆ นึกว่าจะเปลี่ยนตัวพระเอกๆๆ เฮ้อ~~~~
    หวานกานต่อปาย~~~~~ ^////^
    #1,396
    0
  15. #1347 lovelyGirl_P (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2554 / 20:52
    จะกลายเป็นรัก3เศร้า รึป่าวน้า
    5555 ^^
    #1,347
    0
  16. #1250 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 22:14
    อ๊ายยย
    น่ารักกกกกกกก
    #1,250
    0
  17. #1228 ปรีย่า (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 30 ตุลาคม 2553 / 10:49

    หนุกค่ะ

    #1,228
    0
  18. #1220 LoveOwodog (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 11:11
    สนุกกกก
    #1,220
    0
  19. #1218 วันที่เทอเลิกไป ฉันไม่อยากจัม ! (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2553 / 04:48
    มาอัพเร๊วเร๊วน่ะค้ะ

    หนุกหนานค่าา า
    #1,218
    0
  20. #1217 เมมฟิส (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 15:01
    ทรอนซ์รู้สึกกับอเมทิสต์ยังไงกันแน่  ตอนนั้นก็ไปช่วยผู้หญิงคนนั้นจนลืมอเมทิสต์  แต่ตอนนี้กลับทำแบบนั้น (หลายใจรึเปล่า)  ใครเป็นคนสำคัญของทรอนซ์กันแน่  อยากรู้จัง รีบอัพน่ะ สู้ๆ
    #1,217
    0
  21. #1215 GaMmONo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 13:00

    สู้ๆนะค่ะ

    #1,215
    0
  22. #1214 _Ryuuko_ (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 13 ตุลาคม 2553 / 09:32
     - -""  แพทริกซ์ หึงหวง!?
    #1,214
    0
  23. #1213 yunijung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 ตุลาคม 2553 / 20:44
    มาอัพเร็วๆนะฃ

    สู้ๆค่ะ^O^
    #1,213
    0
  24. #1212 เมมฟิส (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 15:38
    เย้ๆ บาบิQ กลับมาอัพแล้ว  แพทริกซ์น่ารักมากๆเลย อเมทิสต์เปลี่ยนใจมารักแพทริกซ์ดีกว่า ตัดใจจากทรอนซ์ดีกว่า ในเมื่อทรอนซ์ไม่เห็นว่าอเมทิสต์เป็นคนสำคัญก็ตัดใจดีกว่าไม่อยากให้อเมทิสต์ต้องเสียใจอีก
    #1,212
    0
  25. #1209 ai-chan (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2553 / 10:30
    แหมจะเขียนต่อก็ไม่ได้ ค้างมั้กๆ อัพต่อไวๆนะค๊ะ
    #1,209
    0
  26. #944 ซองวา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 17 สิงหาคม 2552 / 19:48

    แง

    บาบิคิวอัพช้าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

    เทอคนนั้นคือใครง้า

    ^^

    #944
    0
  27. #939 Chii_Elda (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2552 / 00:00
    ต้องรู้จักแน่ ๆ เลยอะ

    หรือว่า พิงค์
    #939
    0
  28. วันที่ 12 สิงหาคม 2552 / 13:59
    เธอตือคร้ายยยยยยย
    #922
    0
  29. #921 คนที่รออ่าน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 12 สิงหาคม 2552 / 00:37
    แล้วรีบๆมาอัพนะค่ะ
    #921
    0
  30. #920 ผู้ติดตาม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2552 / 22:05
    รีบๆอัพนะค่ะ
    #920
    0
  31. #919 Adella (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2552 / 19:18

    ผู้หญิงคนนั้นคือ....เอ่อ..ขอโทษที 555+ จำไม่ได้ แต่ว่าเป็นคนที่ทำให้ทรอนซ์เศร้าคนนั้นแน่ๆเลย ชิมิ ที่เล่าเอาไว้ตอนแรกๆอ่ะค่ะ 5555555555+ (มั่วไปเรื่อย)

     มาอัพต่อนะคะ

    #919
    0
  32. #918 GaMmONo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 11 สิงหาคม 2552 / 20:38
    ผู้หญิงคนนี้เป็นใครอะ

    ทำไมต้องเศร้าด้วยนะ
    #918
    0
  33. #917 Vampire knight (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 18:49
    โอ๊ย!!~ สงสัยๆๆ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครอ่า -_-?  
    สนุกดี..รีบๆ อัพน้า >o<
    #917
    0
  34. #916 โชะมิน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2552 / 17:44
    ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครรรร~ =[]=

    น่าสงสัยนะนิ -..-7

    สงสารนางเอกที่ต้องอยู่ตัวคนเดียว ไม่เป็นไรๆ ตอนนี้มีทรอนซ์แล้วนะ 555+

    อัพอีกนะจ๊ะ -3- สู้ๆ จ้ะ
    #916
    0
  35. #915 Minos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2552 / 22:58
    ง่า !!!

    จบแบบ แปลกๆ

    ยังงัยมะรุ้



    แต่ก้ หนุกดี ^^

    อัพต่อไวๆน้าเจ๊

    แฟนคลับติดตรึม

    55555555
    #915
    0
  36. #913 vin_111 (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2552 / 21:57
    เด็กผู้หญิง

    คนนั้นเป็นใครอ่า

    สงสัย
    #913
    0
  37. #911 ขาหมูสามชั้น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2552 / 15:56

    เอาอีก

    #911
    0
  38. #910 ขาหมูสามชั้น (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 9 สิงหาคม 2552 / 15:56

    เอาอีกสิค่ะ

    #910
    0
  39. #909 โชะมิน (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 8 สิงหาคม 2552 / 21:56

    ก๊ากๆๆๆๆ นางเอกฮาได้อีก 555+

    มารีอา กับ ราล์ฟ!!! =[]= จะเป็นไงกันบ้างละนิ

    555+ ทรอนซ์ก็เป็นห่วงอเมทิสต์ด้วยหรอจ๊ะ - - + ชิ้งงงง

    มาอัพต่อเร็วๆ นะจ๊ะ พี่รออ่านอยู่จ้า

    สู้ๆ จ้า ^ ^v

    #909
    0
  40. #899 Minos (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 1 สิงหาคม 2552 / 19:41
    ง่า ~~~~

    นางเอก สุดยอด

    55555555.



    ฮาได้ทุกฉาก อ่า ~

    ก้ดี แพทไม่ตาย

    สงสัยยอมเปนตัวสำรองอ่ะมั้ง

    555555555.

    มั่ยเลิก ๆ > <



    อัพต่อไวๆน้า จารออ่าน

    จิงๆๆ ๆ ๆ ก้มันมะมีอารมณ์อ่า

    เค๊าเลยมาอ่านช้า >O<



    555สู้ๆ น้า แต่งต่อไวๆ

    กว่าเจ๊จะลงได้ตอนนึง = ='



    ป.ล. รั๊กทรอนซ์ที่สุ๊ดดดดดดดด
    #899
    0
  41. #896 ผู้ติดตาม (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2552 / 20:59
    อีก 50% รีบๆอัพต่อนะค่ะ
    #896
    0
  42. #893 bErrY (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2552 / 13:14

    สัมผัสไม่ได้...ไม่มีพลังชีวิต -_-;;
    แหม่! 55+ แต่ก็ดีใจที่แพทยังไม่ตาย 

    นางเอกเรานี่ช่างขี้สงสัย -_-;; ทรอนยังเอือม 55+
    เรื่องดูชักจะวุ่นวายไปกานใหญ่แล้ว~~
    อัพต่ออีก 50 ไวไวน้า หนุกๆ ยิ่งอ่านยิ่งชอบ

    สู้ๆน้าค้า

    #893
    0
  43. #892 Adella (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 / 21:52
    55555555+ นองเอกเรานี่ ทั้งโก๊ะ เปิ่น เฉิ่ม เบ๊อะ ทุกสิ่งทุกอย่างจริงๆนะคะ 55555555555+  ส่วนนายทรอนซ์ก็เข้าใจยากจริงๆนั่นแหละ
    #892
    0
  44. #891 [[,,PRiiNz 'm E.L.F ,,]] (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 / 21:17

    อัพต่อ ๆ

    หนุก ๆ 

    ฮ่าๆ ๆ

    #891
    0
  45. #890 ซองวา (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 / 19:36
    อ๊ายยยยยยยย อัพๆๆๆ
    #890
    0
  46. #889 kirarisung (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2552 / 18:56
    นางเอกตู...โง่ไปหลายฉากแล้ว = =;;
    #889
    0
  47. #888 GaMmONo (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2552 / 21:27
    มันอัพต่อเร็วๆนะค่ะ
    #888
    0
  48. #887 Vampire knight (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2552 / 20:35

    สนุกอ่ะ ^^ ... รีบมาอัพต่อเร็วๆ นะ

    #887
    0
  49. #886 DeviL (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2552 / 20:20
    555+นางเอกในโลกมนุษย์ฉลาดไม่ใช่หรอ
    ขอให้นางเอกฉลาดกว่านี้นิดนึ่งได้ป่ะ?
    #886
    0
  50. วันที่ 27 กรกฎาคม 2552 / 15:51
    สนุกอ่า
    อัพอีกนะคะ
    #885
    0