The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 14 : The Keyz 14 ภารกิจ2//ความหวั่นไหวที่ก่อตัวขึ้น

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,636
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[14]

 

   สองข้างทางเดินเต็มไปด้วยประตูมากมายหลากหลายสีสัน ทอดยาวไปจนสุดทางเดิน พรมรูปสี่เหลี่ยม สามเหลี่ยม วงกลมซ้อนทับกันดูมีมิติ ภาพบนฝาผนังยังคงเป็นภาพเดิมกับวันวาน...มันเป็นเส้นทางสู่ประตูห้องประชุมที่เคยเข้าไปปฐมนิเทศ

 

เรามาทำอะไรที่นี่น่ะฉันขยับปากถาม ทั้งที่รู้ว่ายากที่จะได้คำตอบ เพราะหลังจากเหตุการณ์ที่แล้ว ทรอนซ์ก็ไม่ยอมปริปากพูดอะไรซักคำ =[]=”

 

“…”และแล้วก็เป็นดังคาด...พี่แกเดินนำไปอย่างไม่สนใจเสียงรอบข้างเลยซักนิ๊ด~

 

  ชักฉุนแฮะ...ฉันยิงคำถามมาเป็นสิบรอบแล้วนะว้อย!! หันมาตอบซักคำจะเป็นไรไปฟะ!!>O<

 

และด้วยสมอง(การแหล)อันปราดเปรื่องของฉัน..

 

 โอ๊ยย!!!”..สาบานได้ว่าครั้งนี้สตอเบอร์รี่ที่สุดในชีวิต...

 

ฉันทรุดตัวลงไปนั่งพับเพียบกับพื้น มือกุมข้อเท้าซ้ายตามสเต็ป...ทำหน้าเจ็บปวดอย่างกับกำลังจะคลอดลูก...ดูซิว่าทำแบบนี้แล้วนายจะหันหลังให้ฉันอีกรึเปล่า..หึหึหึ(หัวเราะในใจแบบโรคจิต)

 

“…”ได้ผล?...ร่างหนานั่นพลิกตัวกลับมา ก่อนจะปรายตามองฉันที่กำลังแสดงบทนางเอกละครน้ำเน่าได้โล่ที่กองอยู่กับพื้น...คิ้วขมวดเป็นปมนิดๆก่อนจะขยับปากพูด !

 

เธอลงไปทำอะไรน่ะ= =;”

 

หะ....ห๊ะ O[]O!! ... นี่เขายังดูไม่ออกอีกเรอะ ! ฉันว่าฉันเล่นสมบทบาทแล้วนะเฟ้ย~ !

 

ขาพลิกอะ...เจ๊บเจ็บ...โอยย~>O<”ฉันก็ยังไม่ละความพยายาม...บิ๊วอารมณ์สุดชีวิตแล้วนะ ช่วยทำหน้าอื่นที่ไม่ใช่แบบนี้ >>= =;<< จะได้มะ?T_T

 

...แต่แล้ว...ทรอนซ์ก็ทำสิ่งที่ฉันไม่คาดคิด *0*!

 

เขาคุกเข่าลงข้างหนึ่งตรงหน้าฉัน ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาสำรวจข้อเท้าที่ฉันนั่งกุมหลวมๆอย่างสมบทบาท...ดวงหน้าคมคายนิ่งสงบอยู่ห่างตรงหน้าเพียงเอื้อมมือ..

 

...ฉันรู้สึกว่าอุณภูมิห้องเริ่มร้อนอบอ้าวอย่างบอกไม่ถูก...ไอน้ำในอากาศคงมีปริมาณมากเกินไป ทำให้ภาพตรงหน้าดูมัวๆ..ไม่สิ...ชัดเจนมากต่างหากล่ะ...ภาพที่เห็นมีแต่ใบหน้าของทรอนซ์ที่กำลังเพ่งพิจารณาข้อเท้าของฉัน...ติดตรึงจนไม่อาจถอนสายตา...

 

  ทันทีที่นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มเบือนมาสบ...มันก็เริ่มอีกแล้ว...ความรู้สึกประหลาดแทรกซึมไปทั่วอณูร่างกาย...ทั้งๆที่อยากจะเลี่ยงนัยน์ตาคมกริบคู่นั้น แต่ก็พยายามจ้องตอบกลับไปอย่างปกติที่สุด...

 

..ซุ่มซ่ามทรอนซ์กระซิบแผ่ว แววตาฉายแววตำหนิเล็กน้อย 

 

...O_O//”โอ๊ย!! ฉันคงเป็นบ้าไปแล้ว!! โดนด่าแล้วนอกจากจะไม่โกรธอย่างเคย ยังรู้สึกเลี่ยนๆแปลกๆ...เหมือนกับว่า อยาก...ได้ยินคำด่านั่นอีกครั้ง...TOT

 

พวกเธอ!!เสียงแหลมสูงกว่า 80เดซิเบล ดังลั่นมาจากสุดปลายทางเดิน...ฉันสะดุ้งแทบสุดตัว...ตวัดสายตาไปยังด้านหลังทรอนซ์ที่มีร่างบางใส่ชุดสูทสีดำยืนอยู่ห่างไกลพอสมควร...พอลองปรับโฟกัส แล้วซูมเข้าไปอีกนิด.....T^T!

 

เวรแล้ว!”ฉันสบถออกมาอย่างลืมตัว แล้วรีบกระเด้งตัวขึ้นมาอย่างร้อนรน...ลากมือทรอนซ์ที่นั่งเก๊กเท่ห์ค้างอยู่กับพื้นให้ออกวิ่ง...และครั้งนี้เขาเหมือนรู้งาน...เพราะทันทีที่ฉันออกตัว เขาก็วิ่งตามมาติดๆอย่างไม่ต้องเสียแรงฉุด

 

  ท่านผู้ช่วยอาจารย์ใหญ่ !!  ...โอ๊ย~ เวรกรรมจริงจริ๊ง ปรากฎตัวไม่รู้เวลาเลยนะท่านน่ะ >O<! (อ้าว?)

 

หยุดนะ!!เสียงแหลมปรี๊ดนั่นยังคงไล่หลังเหมือนฝันร้าย...ฉันรีบเร่งสปีดใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บไปอย่างไม่รู้ทิศ...เลี้ยวซ้ายเลี้ยวขวามั่วๆ นึกอยากด่าเจ้าคนที่ออกแบบอาคารนี้ในใจ...โฮ้ย! นี่มันทางเดินหรือเขาวงกตฟะ! มองทางไหนๆก็เหมือนๆกัน ข้างกำแพงมีประตูบานน้อยใหญ่ลวดลายแตกต่างกันไป...แต่เอ๊ะ!?...นั่นมัน...!!

 

  ประตูสีนิลเคลือบเงาวาววับอยู่สุดปลายทางเดิน…..ประตูแบบนั้น!...ฉันจำได้ !

 

  ห้องที่ฉันแอบซุ่มดักฟังจากด้านนอก...ห้องทำงานของเจ๊หนิม!!

 

  ทางนี้!”ฉันรีบฉุดมือทรอนซ์ แล้ววิ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่ลังเล...สัญชาติญาณมันบอกว่า ที่นั่นเป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุด

 

พลั่ก!  ..ปัง!!

 

  ฉันกระชากลูกบิดออกมา แอบโล่งใจที่มันไม่ได้ล๊อคเอาไว้...ก่อนจะกระโจนเข้าไปในห้อง แล้วผลักประตูปิดอย่างแรง

 

แฮ่ก...แฮ่ก..ฉันหันหลังพิงประตูอย่างเหนื่อยล้า...พยายามควบคุมลมหายใจให้กลับสู่สภาพปกติ...ยกมือขึ้นปาดเหงื่อ แล้วหันไปเผชิญกับบุรุษตรงหน้าที่จ้องมาที่ฉันด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความ...เย็นชา

 

...ทรอนซ์ไม่ได้มีอาการเหนื่อยหอบแต่อย่างใด...แต่ทำไมเขาถึงจ้องฉันด้วยสายตาเย็นยะเยือกแบบนั้นเล่า...?

 

อ...อะไรหรอ?”ฉันกระพริบตาปริบๆอย่างงงๆ  จ้องตอบไปด้วยความงงถึงงงที่สุด...นี่ฉันทำอะไรผิดหรอ*-*?

 

..เธอโกหกเขาเปรยขึ้นเรียบๆ แววตาแข็งกระด้างแบบนั้นเริ่มทำให้ฉันรู้สึกไม่ดี

 

ฉัน!?...ฉันทำอะไร..ฉันเริ่มขึ้นเสียงบ้าง ก็แล้วมันเรื่องอะไรล่ะ?

 

ขาเธอ..ทรอนซ์ปรายตามองข้อเท้าข้างซ้ายของฉัน...ทำให้ฉันรู้สึกเย็นวาบขึ้นกระดูกสันหลัง... ไม่ได้เจ็บจริงๆใช่มั้ย

 

อ...เอ่อก็ใช่...แต่จะให้ฉันบอกไปตอนนี้น่ะหรอ...อย่าดีกว่า ฉันยังไม่อยากตายYOY

 

...นัยน์ตาสีน้ำเงินทอดมองมาอีกครั้ง ใบหน้าที่นิ่งสงบกลับดูเย็นชาขึ้นไปอีก...มันไม่ใช่แววตาที่ทำให้ฉันรู้สึกอึดอัด...แต่มันทำให้ฉันรู้สึก..เหมือนกับว่าเขายิ่งดูห่างเหินออกไปทุกที

 

..ฉันขอโทษ...ฉันแค่..อยากให้นายสนใจฉันบ้างง่ะ...แต่ไม่รู้จะพูดยังไง โอ๊ยๆๆ~ ไม่ชอบบรรยากาศแบบนี้เลย TOT

 

..ฉันเกลียดคนเสแสร้งทรอนซ์หลุบตาลง พึมพำอะไรบางอย่าง เหมือนกับว่าเขาไม่ได้พูดกับฉัน...ก่อนจะขยับเปลือกตาขึ้นมา พร้อมกับพูดประโยคสุดท้ายด้วยสีหน้าเรียบเฉย...คำพูดที่ไม่น่าจะทำให้ฉันรู้สึกแย่ขนาดนี้...

 

 

 ฉันเกลียดเธอ..

 

...

 

   และนั่นเป็นคำพูดทิ้งท้ายจากเขาในวันนั้น...

 

 

 

 

..ฉันเกลียดคนเสแสร้ง”…

 

ฉันเกลียดเธอ.. ....              ฉันเกลียดเธอ.. ....

 

ฉันเกลียดเธอ.. ....             ฉันเกลียดเธอ.. ....

 

 

 รู้แล้วๆ หยุดพูดซักทีเถอะน่ะ!”ฉันตะโกนลั่น ยกมือขึ้นปิดหูอย่างคนไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น...คำพูดชวนรู้สึกอึดอัดนั่นยังคงวนเวียนอยู่ในหัว และนับตั้งแต่ฉากนั้น...ไอ้คนต้นเหตุก็หายหัวไปกับสายลม...

 

ผ...ผมยังไม่ได้พูดอะไรเลยคร้าบT^T!”ฉันหันขวับไปยังต้นเสียงที่ยืนอยู่ข้างๆ...คนคนนั้นคือไซน์ ชายหนุ่มผู้สุภาพ มารยาทงามดั่งผ้าที่ถูกพับไว้นั่นเอง...เฮ้อ

 

  นี่ก็ผ่านมาสองวันแล้ว...วันนี้เป็นวันสุดท้ายของภารกิจ...หลังจากที่เข้าไปรื้อค้นและแก้ไขเอกสารของฉันในห้องทำงานของเจ๊หนิมวันนั้น...ไอ้คนที่ไม่อยากพูดถึงก็กระชากเส้นด้ายสีทองที่ผูกไว้กับข้อมือข้างซ้ายของฉันออก...

 

ทุกครั้งที่มองหน้าฉันก็เหมือนมีคำว่าเกลียดๆๆ แผ่ออกมาจากแววตาชัดเจน... เหอะๆ...กะอีแค่แหลนิดแหลหน่อยทำเป็นโกรธไปได้...ชิ! ฉันไม่ง้อนายหรอกย่ะ !>O<

 

  ฉันก้าวผ่านบันไดขั้นสุดท้าย แล้วมุ่งตรงไปยังประตูทางออกที่ดูคุ้นตา...เวลาว่างๆ ฉันก็ขอให้ไซน์พาทัวร์รอบโรงเรียนมาแล้วล่ะ...บอกได้เลยว่าบรรยากาศที่นี่ไม่เหมือนโรงเรียนซักนิด...มันเหมือนปราสาทราชวังมากกว่า เหอๆ..

 

  กลับมาเรื่องภารกิจ...เท่าที่สืบมาก็มีแค่ 5 ทีมที่ผ่านเข้ารอบ...ที่เหลือกลับมาคือบาดเจ็บจากการต่อสู้ ทำให้ฉันอดคิดไม่ได้ว่าภารกิจมันเป็นแค่ฉากบังหน้า...ความจริงแล้วพวกเขาอยากจะประลองฝีมือกันเองมากกว่า

 

รีบไปกันเถอะ...จะหมดเวลาทำภารกิจแล้วไม่ใช่หรอฉันหันไปพูดกับไซน์ที่เป็นเพื่อนคุยคนเดียวของฉันในตอนนี้...ในขณะที่เท้าก้าวเดินต่อไป มุ่งไปยังป่าโลหิตที่อยู่ข้างหน้าลางๆ...

 

ครับ...ว่าแต่คุณไม่เป็นอะไรแน่นะ?”ไซน์ทำสีหน้าเป็นห่วงอย่างสุดซึ้ง...นั่นทำให้ฉันระบายยิ้มออกมาจางๆ

 

ฉันไม่เป็นไร...เรียกฉันว่าชาร์ลีนเถอะ ไหนๆก็เป็นเพื่อนกันแล้ว เรียกแบบนั้นแล้วรู้สึกห่างเหินยังไงไม่รู้แฮะ^-^”

 

ค...ครับ...ชะ...ชา...ชาร์...ละ...ละ...

 

“= =^...งั้นเรียกคุณไปก่อนก็ได้...ไม่ต้องฝืนหรอกเหอๆ...ไซน์เป็นคนสุภาพเว่อร์น่ะ ฉันพยายามให้เขาเรียกชื่อตั้งหลายครั้ง...เขาก็ตัวสั่นหงึกๆหงักๆเป็นเจ้าเข้า...เฮ้อๆ ประหลาดแท้คนพวกนี้ (เหมารวม)

 

  ชาร์ลีน..”เสียงหนึ่งดังขึ้นมาจากด้านหลัง ทำให้ฉันไล่สายตากลับไปมอง

 

..แพทริกซ์ฉันพึมพำเบาๆ ก่อนจะปรายตามองบุรุษอีกคนที่หยุดอยู่ข้างๆแพทริกซ์...คนที่ชื่อโซลกำลังยืนทำหน้าเบื่อโลกอย่างชัดเจน เขาเบือนหน้ามองไปทางอื่นอย่างไม่สนใจจะร่วมสนทนา

 

เธอคงเหนื่อยสินะแพทริกซ์ว่า พลางจ้องมองฉันราวกับจะสำรวจรอยแผล...ซึ่งฉันไม่รู้จะอธิบายยังไงว่าไอ้ที่กลับมาเนี่ยไม่ใช่เพราะบาดเจ็บเจียนตาย...แต่เพราะถูกไอ้บ้าที่ไหนไม่รู้ถีบส่งกลับมา T^T ชิ! คิดแล้วแค้น~

 

เอ่อ...ฉันสบายดี แล้วนายล่ะอืม จะว่าไปตั้งแต่กลับมาก็รู้สึกว่าเพิ่งจะเห็นแพทริกซ์นี่นา...ได้ข่าวว่าต้องพักรักษาตัว 24 ชม.อยู่ในฮีลเล่อร์ สเตชั่น (คล้ายห้องพยาบาลตามรร.นั่นแล~) แหล่งข่าวก็มาจากหนุ่มน้อยนามไซน์ เดอะไนท์ผู้ซื่อสัตย์เนี่ยแหละ~-*- อยากรู้อะไรขอให้เอ่ยวาจา...เขาจะหายวับไปกับสายลม แล้วกลับมาพร้อมกับคำตอบที่คาใจอย่างเหลือเชื่อ

 

หึ...เป็นต้นเหตุแล้วยังจะถาม..จู่ๆ โซลก็เปรยขึ้นลอยๆ...ฉันเห็นแพทริกซ์ปรายตาปรามอย่างดุๆแว๊บนึง...แต่อะไรนะ ฉันน่ะหรอเป็นต้นเหตุ ? ...แต่พูดแบบนี้มันไม่มากไปหน่อยหรอ...ยังไงฉันก็พยายามช่วยเต็มที่แล้วนะ !

 

...แต่กระนั้นก็เถียงไม่ออก...พอบวกลบคูณหารในใจ(?)คนที่ผิดเต็มๆคือฉันเนี่ยล่ะYOY

 

ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ...แพทริกซ์คงไม่ต้องฝืนอยู่ในที่แบบนั้น...สำหรับเขามันคือนรกดีๆนี่เองโซลว่า นัยน์ตาสีเทาดูขุ่นมัว จับจ้องมาที่ฉันอย่างคาดโทษ ถ้าเขาเป็นอะไรขึ้นมา เธอต้องชดใช้ด้วยชีวิต..”

 

พอได้แล้ว...โซลแพทริกซ์ว่า น้ำเสียงเย็นยะเยือก ทรงอำนาจแบบที่ฉันไม่เคยได้ยินมาก่อน...โซลพ่นลมหายใจแรงๆ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปดื้อๆ

 

ขอโทษ...ที่เขาพูดเสียมารยาทนัยน์ตาสีแดงกลับมาเปล่งประกายอ่อนโยนอีกครั้ง...นั่นทำให้ฉันยิ้มบางๆรับ...

 

ไม่เป็นไร^-^...แต่...แต่ว่า............

 

  หมอนั่นมันกล้าดียังไง๊!!~ กล้ายืนด่าฉันฉอดๆๆอย่างเน้~~! เดี๋ยวได้เจอดีแน่ !! ฮึ่มมๆ ฝากไว้ก่อนเถ๊อะ!!(>O<)/ !!..~ (^แน่นอนว่าส่วนนี้เผยแพร่แค่ในความคิด=x=)

 

ชะ...ชาร์...ลีน

 

หืมม์...เอ๋...ห๊า OoO!!?”ฉันหันขวับไปทางต้นเสียง...แล้วพบว่าไอ้คนที่เรียกก็คือ...

 

เฮ้อออ~ เรียกออกซักที...พยายามอยู่ตั้งนาน YOY”

 

..ไซน์=[]=”หะ...ให้ตายดิ๊...เมื่อกี้ที่เงียบๆไปนี่ไปซ้อมเรียกชื่อฉันมาเรอะ !

 

แฮะๆ...ชาร์...ลีนดูทำหน้าเข้า...ฝืนสุดๆอ่ะ!

 

..=O=”เชื่อเขาเลย..

 

  ตู้ม!!

 

เสียงระเบิดดังลั่นมาจากทางป่า...ทำให้ทุกคนที่กำลังทยอยมุ่งหน้าตรงเข้าไปชะงักกึก...เสียงกระซิบกระซาบจ้อกแจ้กจอแจดังระงมไปทั่ว...ต่อมาเป็นควันสีขาวลอยคลุ้งปกคลุมพื้นที่ป่า...มองจากมุมนี้แล้ว ดูเหมือนหมอกควันนั่นจะเริ่มหนาขึ้นเรื่อยๆ...จนภาพทางเข้าป่าถูกบดบังจนไม่อาจมองทะลุเข้าไป...นี่มันเกิดอะไรขึ้น!!?

 

เราถูกโจมตีแพทริกซ์กระซิบเครียด...เขากวาดตามองรอบๆ เหมือนกำลังประเมินสถานการณ์ในใจ

 

หึ...พวกโทรปิคอร์นสินะครับไซน์ว่า ในมือถือแส้สีดำขลับเป็นอาวุธพร้อมรบ

 

ค...ใครนะฉันตะโกนถาม แข่งกับเสียงโหวกเหวกโวยวายของกลุ่มคนมากมาย...บางกลุ่มวิ่งเข้าไปในหมอกควัน บางกลุ่มก็วิ่งกลับไปที่ปราสาท...สถานการณ์ตอนนี้ชุลมุนมากเลยทีเดียว

 

โรงเรียนคู่แข่งน่ะ...ถ้าไม่รีบไล่ออกไป ต้องมีคนบาดเจ็บแน่..แพทริกซ์หันมาตอบคำถาม ก่อนจะหันไปรับร่างที่พุ่งตรงเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วสูง

 

โฮ~ ท่านแพทริกซ์...โรสเซลล่าคนนี้กลัวจังเลยค่ะ...สงคราม...โอ้ว~ การพลัดพราก...การสูญเสีย...อ๊า~ เรารีบหนีไปด้วยกันเถอะค่ะ...โรสจะทำให้ท่านแพทริกซ์มีความสุขเอง...กริ๊ดดดด~! ซึ้งง~ >O<////”โรสเซลล่า ที่พุ่งเข้ามาในอ้อมกอดแพทริกซ์แบบที่เขาเองแทบรับไม่ทัน...พร้อมกับปากที่บ่นกระปอดกระแปดว่ากลัวๆๆ แต่รู้สึกใบหน้าคุณเธอจะดูเปล่งประกายความสุขซะมากกว่า =[]=”

 

โรส...นี่ไม่ใช่เวลามาเล่นนะ - -^”แพทริกซ์ว่า ก่อนจะผละร่างบางออกไปเบาๆ แล้วสั่งต่อ ไปรายงานเรื่องนี้กับท่านอาจารย์ใหญ่...ทางนี้ฉันจะควบคุมสถานการณ์เอง

 

ไม่ค่ะ! โรสจะไม่ทิ้งท่าน! T^T”ประโยคนี้มันดูคุ้นๆแฮะ...มันทำให้ฉันนึกถึงเจ้าคนที่ไม่อยากเจอหน้า...แต่ป่านนี้แล้วเขาจะอยู่ที่ไหนนะ...ชักรู้สึกไม่ดีแล้วสิ...เฮ้ยๆ! นี่ฉันคิดบ้าอะไรอยู่ /(>O<)\ !

 

โรส = =^”แพทริกซ์เปรยเสียงเย็น...ทำให้โรสเซลล่าทำหน้าเบ้ ก่อนจะปรายตามองฉันอย่างเคียดแค้น แล้วกระทืบเท้าจากไปพร้อมกับฝูงชนที่วิ่งสวนออกไป

 

ไซน์...พาชาร์ลีนกลับไปที่พักก่อนแพทริกซ์หันมาพูดเร็วๆ ก่อนจะวิ่งสวนกระแสผู้คนที่กำลังใส่เกียร์หมาเผ่นแน่บกันเต็มที่...ในพริบตาเดียว เขาก็หายไปกับกลุ่มหมอกหนาทึบนั่น..

 

ไปกันเถอะครับ...ผมจะคุ้มครอง...ชะ...ชาร์...ลีน เองไซน์พูดเร็วๆ พลางเหลือบมองรอบๆเหมือนระวังภัย

 

นายกลับไปก่อน...เดี๋ยวฉันตามไปฉันว่า ก่อนจะวิ่งสปีดเข้าไปในหมอกตามแพทริกซ์ไป...ทิ้งร่างไซน์ที่ตะโกนเรียกชื่อฉันอยู่อย่างนั้น...

 

  ถ้าฉันยังสติดีอยู่เหมือนเดิม...ฉันคงไม่ลังเลที่จะหนี...แต่มันเป็นเพราะอะไรบางอย่าง ที่ทำให้ฉันเหมือนคนบ้า วิ่งฝ่าฝูงชนเข้าไปยังที่ที่รู้ทั้งรู้ว่าอันตราย...

 

ก็แค่อยากไปเห็นกับตา...ว่าเจ้าคนหยิ่งยโสนั่นยังปลอดภัยดีรึเปล่า..

 

 

 

 

ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ...

 

  ได้ยินเพียงเสียงจังหวะหัวใจที่เต้นคงที่สม่ำเสมอ...ความเงียบที่ปกคลุมรอบด้าน ทำให้บรรยากาศดูวังเวง...เสียงผู้คนตะโกนโหวกเหวกดังแว่วมาจากที่ไกลๆ แต่ไม่อาจจับทิศได้...ไม่ว่าจะมองไปทางไหน สิ่งที่เห็นก็คือหมอกควันสีขาว ที่โรยตัวลงมาจนบดบังทัศนียภาพตรงหน้าทั้งหมด...

 

  และถ้ามีการโจมตีเกิดขึ้น ก็คงยากที่จะรับมือในตอนนี้...ลางสังหรณ์บอกเขาว่ามีเหตุการณ์ที่ไม่ปกติเกิดขึ้น...

 

นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มกวาดสายตามองรอบๆ ที่ยังคงเป็นสีขาวโพลน...พยายามเพ่งมองทะลุกลุ่มหมอก แต่ก็ไม่สำเร็จ...เท้ายืนหยุดนิ่งอยู่กับที่ พยายามใช้ประสาทสัมผัสทั้งหมดแทนสายตา...เสียงหนึ่งดังแว่วเข้ามาในโสตประสาทรับรู้...ไม่ไกลจากที่นี่มากนัก แต่เขาค่อนข้างมั่นใจว่าเจ้าของชื่อที่ถูกเรียกคงต้องกำลังก่อเรื่องอีกแน่

 

ชาร์ลีน!!!’

 

  ทรอนซ์ถอนหายใจเล็กน้อย ก่อนจะขยับเท้าเดินไปทางต้นเสียง...ทำไงได้ ก็ถ้ายัยนั่นก่อเรื่อง เขาก็ต้องเป็นคนรับผิดชอบ...ยิ่งคิดยิ่งรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยฉลาดนักที่ไม่ส่งตัวยัยนั่นออกไปพ้นๆ...

 

อ๊ากกก!!”เสียงคุ้นหูดังขึ้นจากด้านขวา...ทันทีที่พลิกตัวกลับไป ก็จำต้องรับร่างที่พุ่งตรงเข้ามาด้วยความเร็วสูงอย่างแรง แม้มองไม่ค่อยชัดนัก แต่ลางสังหรณ์ของเขาคงไม่ผิด

 

“= =;”ทรอนซ์ก้มมองร่างที่ถือวิสาสะกระโดดกอดเขา...เนื้อตัวสั่นเทาดูหวาดกลัวปนเสียขวัญ...มือหนาพยายามผลักร่างนั่นออกไป แต่กลับโดนรัดแน่นขึ้นกว่าเดิม...ทำให้เขายกมือขึ้นดันไหล่เล็กๆทั้งสองข้าง ให้ร่างนั่นตั้งสติได้ ก่อนจะยิงคำถาม เกิดอะไรขึ้น?”

 

ทรอนซ์...ม..มี...คนถูกฆ่า...ย..อยู่ด้านนั้น...ฮือ~T^T”นัยน์ตาสีม่วงอเมทิสต์ช้อนขึ้นมาสบ น้ำใสๆเอ่อคลออยู่เต็มหน่วง...ปากสีชมพูสั่นระริกราวกับกลั้นสะอื้น กับใบหน้าซีดเผือดราวกับศพ

 

โทรปิคอร์น..”ทรอนซ์กระซิบเบาๆกับตัวเอง...นัยน์ตาสีน้ำเงินดูแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย ปรายตามองรอบๆ ที่ยังคงปกคลุมด้วยหมอกหนาทึบ เสี้ยววินาทีที่สายตาสะดุดกับแสงวิบวับที่กำลังพุ่งเข้ามา สมองก็สั่งการประมวลผลว่า...ทิศของลำแสงนั่นพุ่งตรงมายังที่ที่เขายืนอยู่...ไม่ผิดแน่

 

  พลั่ก!!

 

ไม่มีเวลาให้คิด...เขารีบผลักร่างเล็กๆตรงหน้าไปอีกทาง จนลืมคำนวณแรงที่ใช้ ส่งผลให้ร่างนั่นล้มลงไปกลิ้งขลุกกับพื้นแล้วร้องประท้วงอย่างแค้นเคือง

 

 ทรอนซ์สัมผัสได้ถึงแรงอาฆาตที่ถูกส่งมา...เขากวาดตามองรอบๆ ก่อนสายตาจะสะดุดกับร่างเด็กหนุ่มเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าที่จ้องเขม็งมาอย่างแข็งกร้าว...ร่างเล็กดูทะมัดทะแมงนั่นยืนห่างจากจุดที่เขายืนอยู่ไม่ไกลนัก...พอเขาพยายามเพ่งมอง ร่างนั่นกลับค่อยๆถอยออกห่างออกไป จนกลืนหายไปกับหมอกสีขาว..

 

น...นายมัน..!! ไอ้คนทุเรศ! ไอ้คนไม่ใช่สุภาพบุรุษ!!...ไอ้...ไอ้...เสียงคนที่ลงไปกองกับพื้นแทบจะเป็นกรีดร้องลั่นอย่างขุ่นเคือง...ดูเหมือนหล่อนจะไม่รู้ว่าได้รับการช่วยเหลือจากลำแสงประหารชีวิตนั่น...ซึ่งเขาก็ไม่ได้ใส่ใจจะอธิบาย..

 

ทรอนซ์หลุบตาลงครุ่นคิด พลางนึกถึงเด็กหนุ่มตาสีฟ้า...เจ้าของใบหน้าดุดันนั่น  

 

 

 

 

  ทัศนียภาพรอบข้างดูจะดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด...หมอกหนาน่ารำคาญเริ่มจางลง ในระดับที่คนสายตาดีเห็นหน้ากันในระยะ 50 เมตร...อากาศยามเช้ากับแสงแดดอุ่นๆกำลังเย็นสบาย ไม่ร้อนไม่หนาว...แต่ข้างในจิตใจฉันตอนนี้มันทั้งร้อนทั้งหนาว...ส่วนเจ้าคนต้นเหตุที่แทบจะไม่ปรายตามองมาเลย ก็ดูไม่คิดจะสนใจซักนิ๊ด~อ๊ากกก!ทนไม่ไหวแล้วว~>O<

 

ทรอนซีรา !!”ฉันตวาดขึ้นอย่างกราดเกรี้ยวเป็นรอบที่สาม...จ้องเขม็งไปที่แผ่นหลังกว้างที่ทิ้งห่างออกไปเรื่อยๆ...ถึงจะเจ็บใจ...แต่เวลานี้ไม่ใช่เวลาที่จะชำระบัญชีกับหมอนั่น...ถึงจะโกรธเคืองแค่ไหน แต่ถ้าให้เลือกอยู่คนเดียวแล้วหาทางกลับเอง กับตามหมอนี่ไป ในสถานการณ์อันตรายอย่างนี้...เพื่อชีวิตอันสูงค่า...ฉันเลือกอย่างหลังมากกว่า T__T!

 

  ทรอนซ์ชะลอฝีเท้าเล็กน้อย ก่อนจะเปรยเรียบๆ โดยหันใบหน้ากลับมาแค่เสี้ยวหน้า...

 

อยากตายเร็วนักรึไง..และนั่นทำให้อุณภูมิในร่างกายฉันพุ่งขึ้นแบบที่ไม่รู้มันจะเดือดเว่อร์ไปไหน

 

เออ! อยากตายมากๆเลยแหละ...ฉันมันโง่เองที่วิ่งเข้ามาตามหานาย! จนลืมว่านายไม่อยากเห็นหน้าฉัน! ทีนี้นายจะผลักฉันลงเหว หรือว่าปล่อยให้ตายที่นี่ดีล่ะ นายถึงจะดีจะ..เฮ้ยยย~OoO!!”ยังพูดไม่ทันจบประโยค...ฉันก็ถูกแรงกระทำที่ไม่เป็นศูนย์ผลักออกไป ตรึงร่างติดกับต้นไม้ต้นใหญ่แบบที่ไม่มีโอกาสขยับตัว!  

 

  ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่...เหลือบมองแขนทั้งสองข้างที่ตรึงร่างฉันไว้เพียงแค่สัมผัสไหล่...ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นไปสบกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มที่ทอดมองลงมาก่อน...

 

ฉัน...ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้นทรอนซ์กระซิบแผ่ว...ทุกคำพูดที่มาจากริมฝีปากเรียวนั่น กำลังตรึงสายตาฉันไว้ราวกับมนต์สะกด...

 

...ทรอนซ์...นี่นายกำลังใช้เวทมนต์อะไรสะกดจิตฉันอยู่รึเปล่า...

 

  ตู้ม!!

 

เสียงระเบิดดังแว่วมาอีกทาง เรียกความสนใจจากฉันและทรอนซ์ให้เพ่งมองผ่านหมอกจางๆ...แรงระเบิดขับไล่หมอกสีขาวออกไป จนปรากฏเป็นร่างคนสามคนชัดเจน...เสียงบทสนทนาทำให้ฉันอดขยับยิ้มไม่ได้

 

เฮ้ยๆ นั่นระเบิดนะว้อย~ไม่ใช่ของที่นายจะมาขว้างใส่คนอื่นเล่นๆ...นี่ถ้าฉันหลบไม่ทัน ใบหน้าหล่อๆของฉันเสียหายล่ะ? ใครจะรับผิดชอบห๊ะ>O<!”เริ่มจากเสียงทุ้มลึกคุ้นหูที่แสนคิดถึง...ถึงแม้ว่าประโยคที่มันพูดดูจะขัดๆหูหน่อย แต่...ก็รู้สึกดีใจที่ได้ยิน เพราะนั่นหมายความว่า...เขาปลอดภัยดี

 

..ใครบอกว่าฉันขว้างเล่นๆ...ฉันกะให้โดนหัวนายน่ะแหละราล์ฟเฟ..เสียงบุรุษอีกคนดังขึ้นถัดมา น้ำเสียงฟังดูแข็งกร้าวมากกว่าพูดเล่น ซึ่งฉันก็ไม่นึกแปลกใจซักนิด...ปากอย่างหมอนั่นน่ะมันหาเรื่องได้กับทุกคนน่ะแหละ(ชมหรือด่าฟะ><?/ราล์ฟ)

 

สวัสดี ชาร์ลีน...ทรอนซ์..”แพทตี้ที่ฝ่าหมอกออกมาข้างนอกตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ เดินเข้ามาทักทาย ราวกับว่าไม่แปลกใจที่เห็นพวกเราที่นี่..

 

หวะ..หวัดดี ^-^”ฉันยิ้มตอบไป

 

ฉันเข้ามาขัดจังหวะอะไรรึเปล่า?”แพทตี้เลิกคิ้วเล็กน้อย ฉันกระพริบตาปริบๆ ก่อนจะมองสภาพตัวเองที่ถูกทรอนซ์ตรึงไหล่ทั้งสองข้างไว้กับต้นไม้ สมองประมวลผลจนเริ่มเข้าใจแล้วว่าสิ่งที่แพทตี้พูด...มันหมายถึงอะไร =O=///

 

  ทรอนซ์ก็เหมือนรู้งาน...เขาปล่อยมือจากไหล่ฉันช้าๆ แล้วเบือนสายตาออกไปทางอื่น...แล้วงานเข้าที่ใครอีกล่ะ

 

มะ..ไม่ใช่อย่างที่เธอคิดนะ! ฉันกับทรอนซ์ไม่ได้....!”ฉันอธิบายอย่างร้อนรน เหลือบมองตัวช่วยร่วมชะตากรรมที่ถูกเข้าใจผิด แต่ดูเหมือนเจ้าตัวจะไม่สนใจซักนิด

 

“..ดูเหมือนเราจะถูกโจมตีสินะ...คงจะเป็นโทรปิคอร์นแพทตี้เบือนสายตาไปทางทรอนซ์ ซึ่งพยักหน้าเบาๆตอบ...นี่พวกเขาไม่คิดจะสนใจที่ฉันพูดหน่อยหรอ TOT

 

..ตามมาทางนี้แพทตี้พูดเรียบๆ ก่อนจะหมุนตัวเดินนำไปข้างหน้า...ทรอนซ์ทิ้งช่วงสักพัก ก่อนจะตามไปติดๆ...ทิ้งฉันที่ยืนยกมือค้างอยู่ในท่า กำลังอธิบายกระพริบตาปริบๆ อ้าปาก45องศาไว้เบื้องหลัง..

 

  นี่...ช่วยสนใจฉันหน่อยได้มะ TOT

 

เฮ้~ ชาร์ลีน(^O^)/”ราล์ฟหันมาโบกมือให้ฉันหลังจากหมุนตัวหลบลูกระเบิด 3-4 ลูกที่ถูกโยนลงมาจากฟากฟ้าอย่างคล่องแคล่ว

 

ราล์ฟเฟ...นายบาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า?”ฉันตะโกนแข่งกับเสียงระเบิดที่ตามมาอีก 5-6ลูกอย่างดุเดือด เท้าสองข้างเตรียมขยับวิ่งถ้าเห็นวัตถุแปลกปลอมพุ่งเข้ามาใกล้

 

เปล่านี่...เฮ้~ ลูกมะกี๊มันเฉียดหน้าฉันนะระวังหน่อย!>_<”ราล์ฟยังคงขยับตัวหลบหลีกอย่างคล่องแคล่ว

 

  ถ้างั้น...ที่แพทตี้ทำนายว่ามีคนนึงบาดเจ็บ...

 

แล้ว...มารีอาล่ะฉันโพล่งออกไปอย่างกังวล

 

  ราล์ฟสะอึกตัวหยุดกลางคัน จึงถูกสะเก็ดระเบิดที่ไล่ตามหลังมาติดๆ...ส่งผลให้ร่างนั่นกระเด็นไปข้างหน้า แล้วไถลตัวไปขลุกกับพื้นอย่างหมดสภาพ

 

  การ์มีปรายตามองราล์ฟแว๊บนึง...หันมาทางฉันเป็นเชิงว่า ที่เหลือฝากด้วยล่ะ...ก่อนจะก้าวเท้าตามหลังทรอนซ์ที่เห็นอยู่ไกลลิบๆ

 

ราล์ฟ...แฮ่ก...นาย...โอเคนะฉันวิ่งเข้าไปก้มตัวลงดูร่างที่ค่อยๆลุกขึ้นนั่งอย่างช้าๆ แววตาคู่นั้นหม่นลงอย่างเห็นได้ชัด... ใบหน้าที่ระบายยิ้มอยู่เสมอ กลับดูแข็งกระด้าง เยือกเย็นแบบที่ไม่ค่อยมีให้เห็นบ่อยนัก

 

มารีอาน่ะ..ราล์ฟพึมพำเบาๆ หลุบตาลงเหมือนกำลังพูดอยู่กับตัวเอง ..เป็นความผิดของฉัน...

 

  แล้วเขาก็พึมพำอะไรที่ฟังไม่ได้ศัพท์...แต่ดูจากสีหน้าและแววตา ฉันก็มองออกว่าเขากำลัง..เจ็บปวด

 

มารีอาน่ะ ไม่เป็นอะไรง่ายๆหรอก...เรารีบตามหาเธอกันเถอะฉันยื่นมือไปตรงหน้าเจ้าคนที่มัวแต่นั่งโทษตัวเอง ทั้งที่ทั้งเนื้อทั้งตัวก็สกปรกมอมแมมไปด้วยฝุ่นและดินแต่เจ้าตัวกลับไม่สนใจสักนิด

 

ไปเถอะ..ฉันระบายยิ้มจางๆ

 

  ราล์ฟเงยหน้าขึ้นมา...ยิ้มบางๆ แล้วเอื้อมมือมาจับมือฉันไว้...ส่วนฉันก็ใช้กำลังทั้งหมดที่มี ใช้มือทั้งสองข้างดึงแขนข้างเดียวของเขาขึ้นมา..

 

  ความรู้สึกอบอุ่นประหลาดแล่นวาบเข้ามาในหัวใจ...คนตรงหน้ารับความช่วยเหลือจากฉัน...คนที่ยอมเข้าหาฉัน...พูดคุยแก้เหงา...คอยเป็นที่ปรึกษา...อยู่ด้วยแล้วรู้สึกสบายใจ...คนที่ไว้ใจได้เสมอ

 

ในเวลานี้เขากำลังเป็นทุกข์...ฉันก็อยากจะยื่นมือเข้าไปช่วยเหลือ...

 

เพื่อน...นี่เรียกว่าเพื่อนได้รึเปล่า...มิตรภาพที่ฉันฝันถึงมาตลอด..

 

ทีหลัง...แฮ่ก...หัดลดน้ำหนักซะบ้างนะ...แฮ่ก...หนักเป็นบ้า!=O=”ฉันบ่นกระปอดกระแปด ขณะที่เท้าสองข้างกึ่งเดินกึ่งวิ่งตามหลังคนสามคนที่เดินนำลิ่วไปไกลตาแล้ว โดยมีราล์ฟที่เดินก้าวยาวชะลอฝีเท้ารอฉันอย่างเคย

 

หึ..ราล์ฟยิ้มจนแก้มปริ...แต่ก็ยังไม่พูดอะไร...ซักพักก็เริ่มฮึมฮัมเพลงในลำคอ แล้วชวนคุยไปตามประสาคนชอบทำลายความเงียบ...

 

 

 

 

นี่มัน...เกิดอะไรขึ้นฉันอุทานเบาๆ ขณะที่ใช้มือแหวกพุ่มไม้ที่เป็นที่กำบัง

 

  กลุ่มคนประมาณ 9-10 คน กำลังยืนประจันหน้ากัน..จิตสังหารรุนแรงแทรกซึมอยู่ทั่วอณูอากาศ...ต่างฝ่ายต่างถืออาวุธครบมือ พร้อมจะพุ่งเข้าปะทะกันได้ทุกเมื่อ

 

ฉันเหลือบมองบุรุษที่ยืนอยู่ด้านหน้าสุดของกลุ่มคนที่อยู่ในชุดนักเรียน เรือนผมสีน้ำตาลเข้มปลิวไสวตามแรงลม รับกับนัยน์ตาสีแดงฉานดุดัน..

 

เราน่าจะเข้าร่วมนะ...การ์มีเปรยเบาๆ ขณะที่มือขวาโยนๆรับๆลูกกลมๆดำๆไม่น่าไว้ใจอย่างคล่องแคล่ว...นั่นทำให้ฉันนึกอยากฟิตวิ่งร้อยเมตรกลับโรงเรียนมาบ้าง(T^T)  

 

ดูสถานการณ์ไปก่อน..แพตตี้ตัดบท นัยน์ตาสีฟ้าดูเลื่อนลอยกำลังจับจ้องอยู่ที่ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าอย่างใจเย็น

 

หึหึ น่าสนุกแฮะ...เขาเริ่มเมื่อไหร่ เราก็โดดเข้าไปแจมสิ นานๆทีจะมีเรื่องน่าตื่นเต้น>O<”ราล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นเต็มที่ แววตาเป็นประกายเหมือนเด็กที่กำลังจะได้ของเล่นที่อยากได้

 

  ฉันแอบเหลือบมองบุรุษที่ยืนนิ่งเงียบไม่พูดอะไร...แล้วถอนหายใจเบาๆ

 

ฉัน...ไม่ได้หมายถึงอย่างนั้น  ตอนนั้น นายกำลังจะพูดอะไรกันแน่..

 

  ที่สำคัญคือ...ทำไมฉันต้องสนใจขนาดนั้นด้วยเล่า !>__< โอ๊ยๆๆเลิกคิดๆๆ

 

ไฟร์ แอรโรว์..เสียงทุ้มอันคุ้นเคย เรียกสติของฉันกลับเข้าไปในสมรภูมิรบ(ชั่วคราว)อีกครั้ง...แล้วก็ต้องเบิกตาค้างอย่างตะลึง

 

  ข้างกายแพทริกซ์ มีคันธนูขนาดยักษ์ที่มีไฟลามเลียอยู่ทั่วพื้นที่ผิว..พร้อมกับลูกธนูติดไฟที่ถูกง้างค้างไว้เตรียมโจมตีทุกเมื่อ

 

ใจเย็นสิ...ฉันไม่ได้มาหาเรื่องนะ แค่มาทักทายนิดๆหน่อยๆ..คนที่อยู่ด้านหน้ากลุ่มนักเรียนโทรปิคอร์นยกมือขึ้นสองข้าง ใบหน้าฉาบด้วยรอยยิ้มท่าทางเป็นมิตร แต่ดูยังไงๆก็รู้ว่าไม่จริงใจ

 

กลับไปที่ของนายซะนัยน์ตาสีแดงเพลิงยังคงสงบ แต่น้ำเสียงหนักแน่นชัดเจน.. ฉันไม่รู้ว่าคิดไปเองรึปล่าว ที่จู่ๆก็รู้สึกถึงรังสีความร้อนที่แผ่กระจายรอบตัว.. นั่นคงเป็นพลังของแพทริกซ์สินะ...

 

  ถ้าตอนนี้ไม่ใช่ว่ากำลังจะเกิดเรื่องละก็...ฉันจะแอบไปกระซิบบอกทรอนซ์ให้แผ่ไอเย็นออกมาบ้างล่ะ...ทุกวันนี้มันร้อนไม่พอรึไงนะ!(นอกเรื่องละ-*-)

 

โอ๊ะโอ...ผู้หญิงคนนั้นมีสีตาที่แปลกจังเลยนะ..ผู้นำโทรปิคอร์นพูดเอื่อยๆ ทั้งที่ตายังจ้องร่างแพทริกซ์ ทำให้ทุกคนยืนมองหน้ากันงงๆว่า ที่มันพูดน่ะหมายถึงใคร..

 

  รึมันเข้าใจผิดว่าแพทริกซ์เป็นผู้หญิงฟะ !! =[]=”

 

..ฉันกลับก็ได้..แต่ขอคนของนายกลับไปด้วยซักคนนะ หึหึสิ้นเสียง..ฉันรู้สึกถึงแรงกระชากมหาศาลที่พาร่างทั้งร่างให้พุ่งตรงไปข้างหน้าอย่างไม่อาจต้านทาน..ลอยลิ่วลงไปกระแทกกับพื้นหญ้า...

 

โอ๊..ย TOT”ร้องไม่ออกไปหนึ่งจังหวะเต็มๆ...ฮือๆ เจ็บปวด ~

...ทุกคนพากันเงียบกริบไม่พูดไม่จา ฉันค่อยๆพยุงตัวขึ้นมา พร้อมกับกวาดตามองกลุ่มคนที่ล้อมวงอยู่รอบๆ...และถ้าเดาไม่ผิด..

 

...T^T”ซวยอีกแล้วตู..

 

ปล่อยเธอ..ฉันหันควับไปยังบุรุษที่ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่หน้ากลุ่มคนจำนวนหนึ่ง...ไม่ลืมที่จะส่งสายตาขอความช่วยเหลือไปให้...เพราะไอ้คนใกล้ตัวฉันมันเริ่มเข้ามาล๊อคแขนไว้แบบที่กระดิกตัวไปไหนไม่ได้เลยล่ะ YOY

 

หืมม์...ขอแค่นี้ไม่ได้รึไง...ก็แค่ผู้หญิงไร้ค่าคนนึง..”ว่าแล้ว มันก็หันมาปรายตามองฉันอย่างประเมินค่า หันไปมองแพทริกซ์กับฉันสลับกันไปมา แล้วฉีกยิ้มเย็นยะเยือกออกมา...และนั่นทำให้ฉันเริ่มสังหรณ์แปลกๆ..

 

รึว่านี่...เป็นผู้หญิงของนาย..รอยยิ้มเย็นๆเปลี่ยนเป็นเหยียดยิ้มอย่างผู้ชนะ...นั่นทำให้ใจฉันกระตุกวูบ

 

  พูดอะไรซักอย่างสิแพทริกซ์...ทำไมถึงยืนนิ่งไม่ไหวติงเยี่ยงนั้นเล่าTOT

 

ไหนดูซิ..ผู้หญิงของคิง ออฟ ไฟร์ มีค่าแค่ไหนกัน..มันก้าวขาเข้ามาใกล้ขึ้นเรื่อยๆ ทำให้ฉันเริ่มดิ้นอย่างเอาเป็นเอาตาย แต่ก็ไม่เป็นผล ..

 

  ฉันมองไปทางแพทริกซ์ที่ยังยืนนิ่งอยู่ไกลๆ มองจากตรงนี้ฉันมองเห็นใบหน้าของเขาไม่ชัดนัก...

 

อย่า..อย่าเข้ามานะ!”ฉันกัดฟันโพล่งออกไป...รู้สึกเจ็บที่แขนทั้งสองข้าง  สัมผัสถึงความเจ็บปวดที่หัวเข่าทั้งสองข้าง...ที่มีของเหลวข้นสีแดงไหลย้อยเป็นทางยาว

 

มือหนาหยาบกร้านสัมผัสแก้มด้านซ้ายของฉันเบาๆ...และนั่นทำให้สติทั้งหมดของฉันแตกกระเจิง

 

ทรอนซีรา!!!!ฉันกรีดร้องสุดเสียงพร้อมกับสะบัดหน้าหนีสุดชีวิต...หัวใจกำลังเต้นแรงด้วยความกลัว !

 

ฟึ่บ ฟึ่บ !!

 

  ลิ่มน้ำแข็งพุ่งเข้าเฉียดใบหน้าและมือของเจ้าคนที่ประคองหน้าฉันไว้ เรียกเลือดสดๆให้พุ่งทะลักออกเป็นทางยาวตามรอยแผล..

 

...TOT”โฮ...ไอ้มะกี้มันเฉียดหน้าฉันแบบเส้นยาแดงผ่าแปดเลยนะนั่นT_T

 

ฉันสะอื้นในใจ ก่อนจะช้อนสายตาขึ้นมองไปยังร่างหนาคุ้นตาที่ปรากฏตัวอยู่ใกล้ๆ...

 

  ใบหน้านั่นยังคงเรียบเฉย แต่แฝงแววดุดัน...นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มแข็งกร้าวจับจ้องมา...แววตาที่ใครๆเห็นอาจต้องหันหลังหนีให้เร็วที่สุด...แต่มันกลับทำให้ฉันอุ่นใจขึ้นอย่างประหลาด..

 

หึหึหึ...นี่คือปริ๊นซ์ ออฟ ไอซ์ที่ร่ำลือ..ใช่มั้ยเซย์บุรุษตรงหน้าฉันหัวเราะในลำคอ พลางปรายตามองร่างที่อยู่ใต้เสื้อฮูทสีดำ ปิดคลุมใบหน้าครึ่งหนึ่ง ที่ยืนเงียบอยู่ด้านหลังไม่กี่ก้าว

 

ใช่..เมื่อได้ยินเสียงยืนยัน เจ้าตัวก็หัวเราะอีกครั้ง...

 

ที่แท้...ผู้หญิงคนนี้ก็ไม่ใช่ผู้หญิงของคิง ออฟ ไฟร์...แต่เป็น ปรินซ์ ออฟ ไอซ์นั่นเอง.. ฮ่าๆๆ

 

  มันจะขยันยัดเยียดให้ฉันเป็นของใครอีกนานมั้ยฟะ ! TOT

 

...ฉันเหลือบมองใบหน้าทรอนซ์ที่ยังคงเรียบตึงเหมือนถูกขึงไว้ พยายามส่งซิกขอความช่วยเหลือ แต่เขาไม่แม้แต่จะปรายตามองมา...

 

เอาล่ะ...ฉันให้โอกาสนาย...ถ้ามีข้อเสนอดีๆ ฉันอาจจะใจกว้างยอมปล่อยผู้หญิงคนนี้ก็ได้

 

  ฉันมองหน้าทรอนซ์...พยายามทำหน้าให้ปกติที่สุด ทั้งที่ในใจกำลังลุ้นระทึก รอคอยคำตอบจากเขา..

 

ว่าไง..?”เขาย้ำอีกครั้ง เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ทั้งที่นัยน์ตาสั่นระริกด้วยความตื่นเต้น

 

  ผ่านไปหลายอึดใจ...ปากเรียวเริ่มขยับเป็นคำพูด พร้อมกับเสียงทุ้มทรงพลังน่าเกรงขาม..

 

..ผู้หญิงคนนี้...เป็นคนของฉันทรอนซ์กระซิบแผ่ว..แต่ระดับเสียงมากพอที่จะได้ยินกันถ้วนหน้า...นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มดูลึกจนยากจะคาดเดา...ลมหนาวโบกพัดเข้าปะทะร่างเบาๆ ก่อนจะค่อยๆก่อตัวเป็นพายุหิมะ...

 

  ฉันพ่นไอเย็นออกมาจากปาก...กลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่...ความเย็นนรกที่ปะทะร่างเหมือนโดนน้ำแข็งขั้วโลกเหนือสาดเข้าใส่...เหลือไว้ก็แต่ความร้อนบนใบหน้าที่แม้อากาศจะเย็นลงแค่ไหน ก็ไม่ถูกดูดกลืนออกไป..

 

ได้ยินชัดแล้วใช่มั้ย...ปริ๊นซ์ของเราประกาศชัดเจนว่าถ้าหาเรื่องกับคนของเขา ก็เท่ากับหาเรื่องเขาด้วย...เสียงทุ้มลึกดังแว่วมาด้านหลัง ก่อนจะปรากฏร่างสูงที่คุ้นเคย นัยน์ตาสีฟ้าเทาสั่นระริกแฝงแววล้อเลียนคำพูดนายไม่อยากเอาชีวิตมาทิ้งที่นี่หรอกนะ...ใช่มั้ย?^^”

 

   ในสมองฉันตอนนี้ไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น...ไม่รู้สึกตัวเลยว่าถูกปล่อยจากการจับกุม...ไม่รู้เลยว่ากลุ่มคนโทรปิคอร์นพากันถอยทัพกลับโรงเรียน...

 

    ฉันเบือนหน้าหนีนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบที่ตวัดมองมา...ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องทำแบบนั้น...แต่..

 

ฉันค่อยๆยกมือขึ้นทาบอกเบาๆ...

 

ไม่ผิดแน่…………หัวใจฉันกำลังเต้นรัว เร็วและบ้าคลั่ง !!

 

..ผู้หญิงคนนี้...เป็นคนของฉัน   

 

 

 

ฉันเป็นคนของนายตั้งแต่เมื่อไหร่ฟะ!! ทรอนซีรา !!>___<///

 

 

 

 

  เมื่อกลับมาถึงประตูทางเข้าธาตุน้ำ ก็พบว่ามารีอานั่งจิบน้ำชารออยู่บนโซฟาอยู่ก่อนหน้าแล้ว..

 

ราล์ฟเฟถึงกับวิ่งปราดเข้าไปจับหล่อนยืนแล้วหมุนสำรวจร่างกายประมาณ4-5รอบ จึงสัมผัสได้ถึงแววตาดุดันแผ่รังสีอาฆาตตอนกำลังจะพลิกตัวครั้งที่6 เขาถึงยอมลดมือลงแต่ก็ไม่หยุดปากถามไถ่ถึงสถานการณ์ตอนนั้น ทำให้ฉันพอเข้าใจรางๆว่าพวกเขาเจออะไรกันมาบ้าง

 

  และแล้วก็อดเหลือบมองคนที่ยืนนิ่งอยู่ข้างๆด้วยความซาบซึ้งไม่ได้..

 

ขอบคุณที่ถีบฉันกลับมาก่อนนะ...ไม่อย่างนั้น ฉันคงไม่ได้กลับมานั่งจิบน้ำชาเก๊กสวยเหมือนมารีอาหรอกTOT

 

..ไปเถอะทรอนซ์ตัดบทขณะที่ราล์ฟอ้าปากจะยิงคำถามชุดที่เท่าไหร่ไม่รู้ ..ไปฟังผลภารกิจ

 

จากนั้นเขาก็ไม่พูดพร่ำทำเพลง ก้าวเท้านำจากไปยังอีกสถานที่หนึ่ง

 

  โถงกว้างสีขาวเต็มไปด้วยผู้คนจำนวนมากที่ทยอยเข้ามารวมตัวตามคำสั่ง เสียงพูดคุยดังขึ้นเป็นระลอกๆ หัวข้อที่ทุกคนหยิบยกขึ้นมาพูดคุยก็ไม่พ้นเรื่องผู้บุกรุกที่ย่างกรายเข้ามา และเรื่อง ภารกิจที่เพิ่งเสร็จสิ้นไปเมื่อเย็นวันนี้

 

..หวังว่า..บทลงโทษปีนี้จะไม่โหดร้ายเหมือนปีที่แล้วๆนะ แฮะๆ^O^”ราล์ฟเปรยขึ้นท่ามกลางความเงียบ(ในกลุ่ม)

 

...มารีอายืนนิ่งไม่พูดอะไร...ตั้งแต่กลับมาจากภารกิจ หล่อนก็เอาแต่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา ไม่แขวะไม่บ่นอย่างเคย

 

  นั่นก็ทำให้ฉันพลอยนั่งเงียบเป็นใบ้ไปด้วย...T^T

 

ส่วนอีกคน...เขาก็เงียบของเขาอยู่แล้ว ไม่ได้ผิดปกติอะไร..

 

อะแฮ่ม..เสียงกระแอมดังขึ้นจากทางด้านพื้นเวทีหินที่ถูกยกขึ้นให้สูงกว่าระดับเดิม ทำให้คนทั้งห้องเริ่มพุ่งความสนใจไปทางเขา...อาจารย์ผู้ที่คาดผ้าสีดำปิดดวงตาเอาไว้ข้างหนึ่ง

 

..จากเหตุการณ์อันไม่คาดฝันเมื่อเย็นวันนี้คงทำให้พวกเธอตื่นตระหนกกันพอควร..แต่ในตอนนี้ทุกอย่างกลับสู่สภาพปกติแล้ว พวกเธออย่าได้แตกตื่นไป..อาจารย์ทิม สตรองค์กล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย

 

..เนื่องจากมีไม่ถึง10ทีมที่ทำภารกิจสำเร็จ เราจึงจัดให้มีการแข่งขันพิเศษขึ้น โดยจะคัดเลือกหาทีมที่เหมาะสมเข้ารอบให้ครบ 50ทีม...

 

“Yes! อย่างนี้สิน่าสนุก>O</”ราล์ฟร่วมตะโกนโห่ร้องไปกับเสียงครึกครื้นเฮฮาในห้อง

 

..ซึ่งการแข่งขันที่ว่านั่นจะถูกจัดขึ้นในคืนนี้..  อาจารย์ชะงักคำพูดไป กวาดตามองรอบๆห้องที่เกิดเสียงฮือฮาดังขึ้นเป็นระลอกๆอย่างไม่เกรงใจ...รอให้ทุกคนเงียบเสียงลง ก่อนจะกล่าวต่ออย่างเนิบๆไม่ใช่ว่าทุกทีมที่ตกรอบจะมีสิทธิ์เข้าแข่งขัน...เราจะดูจากจำนวนคนที่เหลือในภารกิจ..

 

จากนั้นก็มีเสียงโห่ร้องด้วยความเสียดาย หรือไม่ก็กู่ร้องด้วยความดีใจดังขึ้นตีกันไปมาจนไม่อาจควบคุมได้..

 

เย้~ ทีมเราไม่มีใครโดนกระชากด้ายซักคน แบบนี้ก็มีหวังละสิ>O<”ราล์ฟพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ความหวังที่เจิดจ้าในประกายตาคู่นั้นทำเอาฉันเริ่มรู้สึกตัวหดลีบลงเรื่อยๆ

 

  ฉันควรบอกเขาดีมั้ยว่าฉันเนี่ยแหละโดนใครบางคนกระชากด้ายออกไปแล้ว..

 

แล้วไอ้คนที่กระชากไปก็ดูเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวเลยด้วย

 

...ใบหน้าคมคายนั่นยังคงรักษาความเรียบตึงไว้ได้เช่นเคย ไม่มีอาการขยับเพียงน้อยนิด...และเมื่อเจ้าตัวตวัดนัยน์ตามาสบ ก็ทำเอาฉันรู้สึกกระอักกระอวน อึดอัดอย่างน่าประหลาด อยากจะหลุบตาลง แต่ก็ไม่กล้าถอนสายตาไป

 

  เสียงของอาจารย์ทิม ทำให้ฉันมีข้ออ้างในการเบือนสายตาออกไปก่อน..เฮ้อ ขอบคุณนะคะอาจารย์Y_Y

 

ขอให้ปริ๊นซ์ของทีมที่ฉันประกาศต่อไปนี้ ก้าวขึ้นมารับภารกิจด้วย..

 

  จากนั้นอาจารย์ก็ร่ายชื่อทีมที่ถูกคัดเลือกให้มีสิทธิ์เข้าแข่งขันในการแข่งขันพิเศษคืนนี้ ฉันอดกลั้นใจลุ้นตัวโก่งไปกับราล์ฟไม่ได้

 

ราล์ฟหวังให้อาจารย์เอ่ยชื่อทีม

 

ฉันหวังให้ชื่อทีม ไม่ถูกอาจารย์อ่าน

 

โฮ...ขอร้องเถอะ...เท่านี้ชีวิตฉันก็วุ่นวายเกินพอแล้ว อย่าได้เพิ่มงานให้ฉันอีกเล้ยT^T

 

..ทรอนซีราอาจารย์ประกาศลั่น เสียงพูดคุยจ้อกแจ้กลดลงอย่างเห็นได้ชัด ต่างคนต่างจับจ้องมาทางพวกเรา บ้างก็เป็นสายตาอิจฉาริษยา บ้างก็เป็นแววตาชื่นชมบูชา...

 

ทำไม~!! พระเจ้าไม่ฟังคำอ้อนวอนของฉันบ้างเลยหรือไงนะTOT!!

 

  ทรอนซ์ขยับตัวเล็กน้อย ก่อนจะเดินก้าวอย่างสง่าผ่าเผยไปยังอาจารย์ที่เตรียมม้วนกระดาษสีดำขลับไว้ในมือ รับมันไว้ แล้วเดินกลับมาที่เดิม..

 

หากแต่ทุกการกระทำของปริ๊นซ์คนนี้กลับเป็นจุดสนใจของคนทั้งห้อง ทุกคนพร้อมใจกันเงียบกริบราวกับลืมหายใจไปชั่วขณะหนึ่ง..

 

  ทรอนซ์...อะไรในตัวนายกันนะที่ตรึงสายตาทุกคนให้หยุดเคลื่อนไหว...ฉันไม่เข้าใจเลยจริงๆ..

 

..ไม่เข้าใจด้วยว่าทำไมฉันต้องเป็นหนึ่งในคนพวกนั้น

 

 

 

อะไรนะ!!ฉันแผดเสียงลั่น ทำให้ปลาซาบะในปากล่วงผล็อยลงบนจานอย่างน่าสงสาร แต่ฉันไม่คิดจะสนใจภาพลักษณ์อันงดงามนักหรอก...เพราะว่า..

 

ภารกิจคือ..สะกดวิญญาณเร่ร่อนที่ออกมาเพ่นพ่านในสวนต้องห้ามราล์ฟย้ำอีกครั้ง หลังจากนั้นก็ฉีกยิ้มกว้าง นัยน์ตาสีฟ้าเทาแทบจะระบายความตื่นเต้นออกมาไม่พอ เพราะมันเป็นกระกายระยิบระยับแสดงให้เห็นว่าเจ้าตัวกำลังพอใจเหลือเกิน

 

แต่...แต่ว่า..

 

ไม่!..ยังไงฉันก็ไม่ไปเด็ดขาด!!”ฉันประกาศลั่น ไม่สนแล้วว่าโต๊ะอื่นจะหันมามองยังไง(เคยสนด้วยหรอ?)..อ๊ากกกกกก!! ฉันจะบ้าตายอยู่แล้ว!! เล่นกับคนน่ะพอรับได้ นี่เล่นกับผีนะว้อยย!!~

ยังไงก็เลี่ยงไม่ได้..มารีอาเปรยเนิบๆ ก่อนจะยกผ้าสีขาวสะอาดขึ้นมาเช็ดริมฝีปาก ขณะที่ตายังจดจ่ออยู่กับอาหารตรงหน้า เลิกโวยวายซักทีน่า..เพราะยังไงเธอก็ต้องไปพร้อมกับพวกเราอยู่ดี

 

..ช่ายยย~ กินข้าวเอาแรงเถอะ เดี๋ยวเราจะได้ไปล่าผีกัน เย้ๆๆ~!!>O<”ราล์ฟว่า พลางก้มลงจัดการอาหารส่วนที่เหลือต่อไปอย่างคนอารมณ์ดี

 

  ฉันส่งสายตาขอความช่วยเหลือให้คนอีกคนที่นั่งเงียบอยู่ฝั่งตรงข้าม...แน่นอนว่าสิ่งที่ได้รับกลับมา คือไม่มีแม้แต่จะปรายตามอง..

 

ฉันฝืนก้มหน้าก้มตากินข้าวต่ออย่างขมขื่นใจ..

 

เอาฟะ ! ผีก็ผีเหอะ ถ้าเข้ามาแม่จะแช่แข็งให้ดูเลย TOT

 

 

 

   ทีมที่คัดเลือกถูกส่งออกไปยังสถานที่ที่แตกต่างกันตามใบภารกิจที่ได้รับ...เท่าที่เดินตามทางแผนที่ที่มารีอาถือนำทางมา ฉันก็ไม่เห็นจะคุ้นเส้นทางนี้เลยสักนิด ทั้งที่คิดว่าเดินทัวร์กับไซน์จนมั่นใจว่าเดินวนทั่วปราสาทแล้วนี่นา

 

สาบานได้ว่าหอพักของพวกเด็กพิเศษนี่อย่างกับปราสาทราชวัง ไม่สิ..ตอนนี้เหมือนปราสาทผีสิงมากกว่า ถึงจะมีคบเพลิงสีฟ้าประดับอยู่ตลอดข้างกำแพงหิน แต่ก็ไม่ได้ให้ความรู้สึกสว่างขึ้นมาสักนิด

 

  ฉันกำชายเสื้อแน่น กัดฟันเดินตามแผ่นหลังมารีอาไปติดๆ มองสำรวจรอบๆอย่างระวัง

 

ก็ที่นี่ มันเหมือนคุกใต้ดินอับชื้นดีๆนี่เอง..โฮ้ ทำไมสถานที่ที่สวยหรูถึงมีที่แบบนี้ซ่อนอยู่ได้อีกนะT^T

 

..ไหนล่ะวิญญาณ...โอ๊ย~ ฉันชักเมื่อยๆแล้วน้าราล์ฟพูดทำลายความเงียบ แต่กระนั้นก็ไม่มีใครตอบ และฉันก็ไม่อยากได้ยินคำตอบนักหรอก..

 

   บรรยากาศรอบข้างตลบอบอวลไปด้วยกลิ่นอับชื้น กรงเหล็กทั้งสอบฝั่งช่วยเสริมทรรศนียภาพให้ดูขลังยิ่งขึ้น(TOT) เพดานหินมีหยดน้ำเล็กๆเกาะอยู่ประปราย และเมื่อมันรวมตัวกันเป็นกลุ่มใหญ่ ก็พากันหล่นแผละลงไปด้านล่าง..

 

   โผละ!

 

 อ๊ากกก! ตกใจหมด~ น้ำบ้าอะไรฟะ เย็นอย่างกับน้ำแข็งขั้วโลกเหนือTTOTT

 

นี่= =”เสียงเข้มดังขึ้นข้างๆหู ปลุกสติที่เหลืออันน้อยนิด ให้ตื่นจากความคิดฟุ้งซ่าน

 

ห..หะ?”ฉันกลืนน้ำลายเอื๊อก ค่อยๆช้อนสายตาขึ้นสบกับนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มข้างหนึ่ง เพราะเจ้าตัวหันกลับมาเพียงเสี้ยวหน้า พร้อมส่งสายตาดุๆมาให้...ฉันไล่สายตาลงไประดับเอว ก็พบว่ามือไม่รักดีกำลังขย้ำชายเสื้อคนข้างหน้าไว้แน่น จนเป็นรอยยับยู่ยี่

 

อ๊ะ..ข..ขอโทษT_T”ฉันพูดเสียงอ่อย ก่อนจะรีบชักมือกลับราวกับต้องของร้อน

 

   เสียงเท้าของคนทั้งสี่ยังคงดังขึ้นสลับกันไปมา โดยมีร่างบางสมส่วนถือแผ่นกระดาษแผ่นหนึ่งไว้ในมือ ขาเรียวก้าวยาวนำหน้า สายตาสอดส่องมองหาสัญลักษณ์ที่ระบุในแผนที่...ร่างนั่นค่อยๆชะลอความเร็ว แล้วหยุดอยู่ที่ทางแยก2ทาง..

 

สุดทางแล้ว..มารีอาเปรยขึ้นท่ามกลางความเงียบ...คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอย่างงุนงง ตาจ้องแผ่นกระดาษ กับสิ่งรอบๆตัวสลับกันไปมาหลายครั้ง ก่อนจะถอนหายใจแรงๆอย่างหงุดหงิด นี่มันหมายความว่ายังไง..

 

ไหน..ขอฉันดูหน่อยราล์ฟแสร้งตีหน้าขรึม ทำเสียงเข้ม พลางแย่งกระดาษจากมือมารีอาไปอย่างหน้าตาเฉย

 

อืมม์..เขาครางเบาๆในลำคอ ขณะที่มารีอายืนเท้าสะเอวกลอกตาไปมาขึ้นฟ้า

 

ว่าไง..ฉันกระซิบถามเบาๆ พลางกลืนน้ำลายเอื๊อก

 

“..ก่อนอื่นช่วยบอกฉันหน่อยว่าทางไหนมันทิศไหน งงไปแล้วแล้ว~O~”ราล์ฟกลับด้าแผ่นกระดาษไปมาชวนปวดหัว...

 

คงต้องแยกทางกันอีกละนะเสียงหวานกระซิบเครียด หล่อนค่อยๆปรายตามองเพื่อนร่วมทีมทีละคนที่ทำสีหน้าแตกต่างกันไป..ก่อนจะหยุดอยู่ที่หัวหน้าทีม ที่ยืนนิ่งเงียบไม่ออกความเห็น

 

ว่าไงทรอนซ์?”ในที่สุดหล่อนก็ต้องเป็นฝ่ายถาม...แต่ไหนแต่ไร เด็กหนุ่มคนนี้ก็ไม่เคยปริปากพูดจนกว่าจะจำเป็นจริงๆ

 

...ทรอนซ์นิ่งไปสักพัก..ก่อนจะพยักหน้าน้อยๆเป็นเชิงตกลง

 

งั้นตามนั้น..มารีอาถอนหายใจเบาๆ แต่ยังไม่ทันแบ่งทีม ร่างบางก็ถูกมือหนาฉุดลากไปทางที่ทอดยาวไปทางซ้ายมืออย่างรวดเร็ว

 

นี่! จะทำอะไรของนายน่ะราล์ฟ!!”มารีอากรีดเสียงอย่างตกใจ เมื่อพบว่าเท้าทั้งสองเริ่มจะอยู่ไม่ติดพื้น เตรียมจะเหาะตามแรงกระชากอยู่แล้ว

 

เอ้า ก็แบ่งทีมไง รีบๆเหอะเดี๋ยวคุณผีหายหมด ไม่อยู่ให้สะกดนะเออ^^~”ราล์ฟตอบเสียงสดใสอย่างคนอารมณ์ดี ทำเอาคนที่ถูกพาตัวมาด้วยถึงกับโกรธไม่ลง จะอ้าปากด่าก็ด่าไม่ออก...จึงปล่อยให้เลยตามเลย

 

 

อะ...อ้าวฉันยืนอ้าปากค้าง กระพริบตาปริบๆกับลมที่เพิ่งผ่านหน้าไปด้วยความเร็วที่ตามองแทบไม่ทัน...แล้วค่อยๆพลิกตัวไปเผชิญหน้ากับคนอีกคนที่ยืนนิ่งราวกับรูปสลัก

 

เหลือแค่ฉันกับนาย...อีกแล้ว!!?” ฉันอยากจะมีพลังแบบราล์ฟบ้างจัง...บางที ตอนนี้ฉันอาจจะวิ่งตามราล์ฟกับมารีอาทันก็ได้

 

  ร่างสูงกลับไม่สนใจจะต่อความ...เขาก้าวยาวไปที่ทางเดินที่อยู่ด้านขวา ใบหน้าเรียบเฉยไม่แสดงความรู้สึก

 

นั่นทำให้ฉันรีบโกยตามหลังไปติดๆ

 

บอกไว้ก่อนนะ..ฉันพูดเสียงเข้ม และจริงจังที่สุดในชีวิต ถ้านายคิดจะทิ้งฉันอีกละก็...อย่าหวังเลย

 

  สิ้นเสียง ทรอนซ์รู้สึกถึงแรงดึงเบาๆจากด้านหลัง ทำให้เขาหยุดฝีเท้ากึก

 

ห้ามอยู่ห่างฉันเกิน5เมตร!!”ฉันกำชายเสื้อด้านหลังทรอนซ์ไว้แน่น ดวงตาจ้องเขม็งไปยังบุรุษตรงหน้า เชิดหน้าขึ้นสวมมาดเจ้านายเข้าใจไหม!”

 

“…”ไร้เสียงตอบรับ...ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง ทำให้ใจดวงน้อยๆแกว่งไปมาอย่างน่าใจหาย..

 

ทรอนซ์..........ฉันกลัว

 

ฉันก้มหน้าลง พยายามซ่อนหยดน้ำตาที่กลั้นไว้...ก็ครั้งก่อนคนคนนี้กล้าทิ้งฉันไว้กลางป่ากลางเขา เรื่องตอนนั้นฉันก็ยังกลัวไม่หาย และคงทำใจไม่ได้ถ้าเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีก...ฉันเกลียดที่ต้องอยู่คนเดียว...ฉันกลัวมากจริงๆนะ

 

   ได้ยินเสียงถอนหายใจเบาๆ ตามด้วยแรงดึงไปด้านหน้า ทำให้รู้ว่าคนตรงหน้าเริ่มเดินอีกครั้ง...แต่คราวนี้ความเร็วลดลงมาก ทำให้ขาสั้นๆของฉันตามฝีเท้าได้ทัน ทั้งที่มือยังจับชายเสื้อสีขาวอยู่แน่น

 

...แผ่นหลังของคนตรงหน้าทำให้รู้สึกอุ่นใจขึ้นอย่างน่าประหลาด...ความหวาดกลัวเหมือนค่อยๆถูกขับออกไปช้าๆ

 

   ในขณะที่ฉันเดินอมยิ้มอยู่คนเดียว ก็สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นที่ทาบทับมาบนฝ่ามือ ฉันไล่สายตาไปตรงหน้าอย่างงุนงง

 

“O_O///”และก็พบว่า...มือที่ฉันใช้จับชายเสื้อเขาไว้ ถูกเกาะกุมด้วยมืออุ่นๆของคนตรงหน้า!!

 

ขืนเธอเกาะชายเสื้อไป พรุ่งนี้คงถึงที่หมาย = =”เขากล่าวเรียบๆ ก่อนจะออกแรงดึงฉันไปด้วย หูได้ยินเสียงฝีเท้าดังขึ้นด้วยความถี่ต่างกัน เสียงหนึ่งก้าวอย่างมั่นคงหนักแน่น อีกเสียงฟังเหมือนพยายามวิ่งไล่ตาม...แต่มีอีกเสียง ที่ฉันไม่อยากให้ใครได้ยิน โดยเฉพาะคนข้างๆนี่...

 

 

   โอ๊ย!! หัวใจของฉัน...แกจะขยันปั๊มเลือดไปถึงไหนนะ!!!T^T

 

 

To be con.

 

 

 

Writer : สวัสดีค่ะ ~^^ อัพตามคำขอ (ใคร..ใครขอ 55)

ขอโทษจริงๆนะคะ ไรเตอร์เว้นช่วงนานไปหน่อย เพราะติดเรียน ติดเกม (ฮ่า ฮ่า _ _)

คิดว่าคงอัพได้เรื่อยๆแล้วนะ เพราะเริ่มมีวันหยุดแล้วอิอิ

 

  ขอขอบคุณที่ยังติดตามนิยายเรื่องนี้อยู่นะคะ ..

*ถึงคุณเมมฟิส : ไรเตอร์เห็นข้อความที่ส่งมา ทำให้คิดจะกลับมาแต่งต่อ ขอบคุณสำหรับกำลังใจนะคะ^^//

รักคนอ่านทุกคนจ้า! อ่าน+เม้น = อัพ !!! ^______^

 

ปล.ทำการยุบตอนเรียบร้อยแล้วค่ะ ~O~

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2084 Á Little GiRl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 23:45
    ชอบมากกกก >?<
    #2,084
    2
    • #2084-1 บาบิQ(จากตอนที่ 14)
      2 กุมภาพันธ์ 2559 / 22:55
      ดีใจที่ชอบนะคะ ติดตามต่อไปด้วยกันน้า><จะจบแล้ว
      #2084-1
    • #2084-2 บาบิQ(จากตอนที่ 14)
      15 กุมภาพันธ์ 2559 / 18:41
      อย่าลืมมาร่วมสนุกเม้นใต้ตอน [58] ด้วยกันนะคะ^^
      #2084-2
  2. #2015 LINDAWAN (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 กันยายน 2558 / 17:18
    ฟินนนนน
    #2,015
    1
    • #2015-1 บาบิQ(จากตอนที่ 14)
      23 กันยายน 2558 / 16:10
      >///< อ่านต่อจะฟินยาวๆค่ะ
      #2015-1
  3. #1863 กาญจนา กล้าหาญวีระกุล (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 เมษายน 2558 / 22:07
    ชอบ สู้ๆนะ
    #1,863
    1
    • #1863-1 บาบิQ(จากตอนที่ 14)
      21 เมษายน 2558 / 20:13
      ขอบคุณที่รอค่ะ😊
      #1863-1
  4. #1770 Me_MoZa (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 12:36
    ทรอนซ์น่ารักเว่อร์ :)
    #1,770
    0
  5. #1685 cake01 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 มกราคม 2555 / 21:10
    บอกได้คำเดียวว่า  สนุกมากจ้าาาาาาา
    #1,685
    0
  6. #1543 SheetahG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 06:38
     ทรอนซ์น่ารักน๊ออ >//< 
    #1,543
    0
  7. #1514 BigGest-Dino (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2554 / 21:17
    บิ๊วอารมณ์ >> บลิ้ว??

    อ่าวไหง... กลายเป็นผู้หญิงของทรอนซ์ง้ า าา า ...
    เราอยากเปลืองตัวแบบนั้นบ้าง
    ((หื่นข้ามบทความ ฮ่าๆ))
    #1,514
    0
  8. #1504 MinZ@ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 22:24
    มดขึ้นเต็มจอคอมแล้ว  หวานซะ
    #1,504
    0
  9. #1446 SheetahG (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 08:26
    นางเอก อ่อนแอเป็นแล้วค่ะ
    #1,446
    0
  10. #1410 $ ..... $ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2554 / 19:09
     ทำไมแพททริกซ์ไม่ออกหน้าช่วยล่ะT^T
    #1,410
    0
  11. #1288 [P]a[t] (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 23:36
    อ้ายยย ทรอนน่ารักอ่ะ
    #1,288
    0
  12. #1247 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 21:20
    แอบหวาน
    #1,247
    0
  13. #1122 -=niNewz=- (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 เมษายน 2553 / 20:02

    อัพแล้วววววว >.<

    #1,122
    0
  14. #1111 yunijung (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 18:21
    ยอมรับเลยว่าเย็นชาสุดๆ
    #1,111
    0
  15. #1085 Vampire knight (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 เมษายน 2553 / 19:56

    เว้นช่วงไปนานมากกก กว่าจะอัพ T_T
    แต่ในที่สุดก็อัพซะที ฮือๆ ดีใจจัง
    แน่ะๆ นางเอกเราเริ่มหวั่นไหวแล้ว ฮิฮิ้ว~

    #1,085
    0
  16. #1052 **ฟรุ๊ตตี้=[[f]inzO (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 16:31

    เจ้าหญิงกบ- -??
    555555555

    #1,052
    0
  17. #1019 ~?Lotion!~ (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2552 / 14:56
    อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!
    ทรอนซ์ถูกจูบอ่าาาาาาา
    #1,019
    0
  18. #936 Chii_Elda (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2552 / 23:31
    อันนี้แม่นางกบ
    #936
    0
  19. #857 Rainny สายน้ำแห่งความสุข (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 15 กรกฎาคม 2552 / 17:47
    อ๊า เคยได้ยินแต่เจ้าชายกบ

    มาเรื่องนี้กบเป็นผู้หญิงซะงั้น

    แล้วผู้หญิงคนนั้นคือใครเนี่ยยย
    #857
    0
  20. #800 puy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 มิถุนายน 2552 / 17:43
    สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ





    อัพไวๆๆๆๆน้า
    #800
    0
  21. #737 Oshimasakura (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 พฤษภาคม 2552 / 09:57
    ใครง่าเจ้าหญิงกบ แล้วคนที่ชาร์ลีนต้องไปหาล่ะ ตัวจริงง่าจะเป็นกบรึเปล่า อ๊ะยังไง สงสัย ยังหาคำตอบมิได้ มาอัพด่วนๆๆๆๆ อยากรู้ค่า (^_^)


    ปล. อยากเป็นกบ
    #737
    0
  22. วันที่ 19 พฤษภาคม 2552 / 22:00
    กรี๊ดดดดดด

    เจ้าหญิงกบ อ๊บๆ

    อ๊ายยยยย

    น่ารัก

    #736
    0
  23. #735 ♪♫•_♦Luzifia&# (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 21:47

    กรี๊ดดดด!!!


    โรแมนซ์มาก~~~  *[]*

    อุ๊บ ๆ  >\\\\\\*

    มาอัพต่อด่วน~~~


    ค้าง~~~

    >\\\\\\<

    เป็นกำลังใจให้เสมอค่ะ  ^O^v

    #735
    0
  24. วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 19:11
    ได้งายยยยยยยย ให้คนอื่นจูบไม่ได้จิ ต้องชาร์ลีนจังคนเดียว TT ^ TT

    ปล....ขอโทษอีกครั้งค่า อ่านติดลม เลยกะว่าจะอัพรวดเดียวเลย ^ ^ ไม่ว่าใช่ม้ายย
    #734
    0
  25. #733 EdeLWeisS (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 19:03
    เจ้ากบ(หญิงงาม)=[]=


    ม่ายน้า~ ทรอนซ์ต่อหน้าต่อตานางเอกเราเลยน๊า

    ปายจูบหญิงอื่นด้ายงาย
    #733
    0