The Keyz ..เสกกุญแจ ไขหัวใจ (เจ้าชาย)นายเย็นชา !

ตอนที่ 10 : The Keyz 10 เสียงร้อง..ที่ไม่มีใครได้ยิน//เริ่มภารกิจ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,438
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    3 เม.ย. 62

[10]

 

    ค่ำคืนที่ไร้แสงดาวดารดาษ มีเพียงดวงจันทร์ลอยเด่นเปล่งแสงสีเงินสง่าท่ามกลางความเงียบสงัดของท้องฟ้ายามรัตติกาล...หากแต่แสงนั่นยังไม่พอที่จะสาดส่องเข้าสู่พื้นที่โดยรอบอันเป็นอาณาเขตของความมืดมิด...สายลมเอื่อยๆ หอบเอาไอเย็นยะเยือกเข้าแทรกซึมทั่วเรือนร่าง ชวนให้ทั้งร่างสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้...ทุกสรรพสิ่งตกอยู่ในห้วงของความเงียบ...บรรยากาศวังเวงจนน่าตกใจ

 

มันเงียบ...เงียบจนเกินไป...เงียบจนดูไร้วี่แววของสิ่งมีชีวิต...

 

   ฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?...แล้วที่นี่...มันที่ไหน ? 

 

ฉันพยายามเพ่งมองไปในความมืดรอบๆตัว...เมื่อสายตาปรับเข้ากับความมืดได้แล้ว...ภาพรางๆค่อยๆปรากฏเข้าสู่สายตา...และถึงจะไม่ค่อยชัดเท่าไหร่ แต่เท่าที่ดู รอบๆตัวก็มีแต่...ต้นไม้...ต้นไม้...และก็ต้นไม้...?!

 

   พลันสายตาก็ไปสะดุดกับ...โขดหินก้อนหนึ่ง...ดูคุ้นเหลือเกิน...เคยเห็นที่ไหนนะ...?

 

 ..และคำตอบจากสมองที่ประมวลผลแล้ว ทำให้ฉันต้องเบิกตาโพลงด้วยความตกใจ...มันคือโขดหินที่อาจารย์ทิมยืนประกาศให้รับภารกิจ !!? ..งั้นแสดงว่าที่นี่คือ.............!

 

ป่าโลหิต..”...ร่างของฉันกระตุกวูบ...หัวใจเริ่มเต้นไม่เป็นจังหวะ

 

...นั่นไม่ใช่เสียงของฉัน...เสียงนั่น...แสดงว่าไม่ใช่ฉันคนเดียวที่อยู่ที่นี่...ฉันรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลอึดอัดที่จุกแน่นอยู่ในอกราวกับจะระเบิดออกมา...ความรู้สึกแบบนี้...มันคืออะไรนะ ? 

 

..ฉันรู้สึกราวกับถูกจับจ้องจากบางสิ่ง ที่แฝงอยู่ในความมืด...รู้สึกถึงแรงอาฆาตที่แทรกอยู่ในอณูอากาศรอบๆตัว...ฉันพยายามมองไล่สายตาหาต้นเสียง...หากแต่ไร้วี่แววการเคลื่อนไหวใดใด

 

เงียบ...ทุกสรรพสิ่งยังคงเงียบกริบ ได้ยินเพียงเสียงหัวใจตัวเองที่เต้นถี่รัวราวกับจะระเบิดออกมา...ความกลัวแผ่ซ่านทั่วทั้งเรือนร่าง...กลัวเกินกว่าที่จะพยายามตามหาต้นเสียงต่อไป...กลัวเกินกว่าจะพยายามหนี !

 

   เธอกำลังฝันอยู่แน่ๆยัยอเมทิสต์...เธอต้องกำลังฝัน...นอนในห้องอยู่ดีๆไหงโผล่มาที่นี่ฟะ! T^T ฮือๆๆๆ..ตื่นสิฟะ...ตื่นๆๆ...ตื่นเดี๋ยวนี้  /(>O<)\ !!

 

ฉันพยายามเอามือเคาะหัวตัวเอง เมื่อไม่สำเร็จก็เปลี่ยนเป็นหยิก ข่วน หรือวิธีทำร้ายตัวเองอะไรก็ได้ที่พอนึกออก...ให้ตื่นจากความฝันบ้าๆนี่ซักที !

 

เธอไม่ได้ฝัน..เสียงแหบพร่ากระซิบดังแว่วมาจากด้านหลัง...ความเย็นยะเยือกแผ่กระจายทั่วร่างกาย...ฉันสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะพลิกตัวหันไปเผชิญหน้ากับเจ้าของเสียงประหลาดนั่น

 

   ร่างสตรีสมส่วนในชุดหนังสีดำกลมกลืนกับเงามืด...แม้จะถูกความมืดกลบจนแทบมองไม่เห็น...แต่นัยน์ตาสีโลหิตนั่นกลับเปล่งประกาย ฉายแววอำมหิตอย่างเด่นชัด

 

หึ! เธอสินะ...คนที่สวมรอยเป็นฉันเสียงสตรีร่างสูงสมส่วนเปรยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก...ปากได้รูปเหยียดยิ้มเล็กน้อย...สายตาที่ทอดมองมา ราวกับพญามัจจุราชที่พร้อมจะสังหารเหยื่อ!

 

  เป็นยิ้มที่ชวนขนลุกชะมัดเลย...ให้ตายสิ...

 

ฉัน...ไม่ได้ตั้งใจ..เสียงที่เปล่งออกไป ฟังดูแหบพร่าเหลือเกิน...ผู้หญิงตรงหน้าจะรู้ไหมนะ...ว่าตอนนี้ฉันกลัวหล่อนมากแค่ไหน

 

หึหึหึหึหึ...หึหึหึฮะๆ...ฮะๆๆๆ...ฮ่าๆๆๆๆร่างสตรีผมสีเดียวกันกับนัยน์ตาย่างกรายเข้ามาทีละนิด...เสียงหัวเราะของหล่อนดังก้องขึ้นในหัวของฉัน...มันดังขึ้นเรื่อยๆ..เรื่อยๆ...ฉันพยายามถอยหลังหนี...แต่ดูเหมือนขาทั้งสองข้างจะไม่ทำตามคำสั่ง... ฉันเบิกตาโพลงมองร่างที่เริ่มใกล้เข้ามา...แสงจันทร์สาดส่องลงมา ทำให้ภาพตรงหน้ายิ่งชัดเจนขึ้น...ในมือของเจ้าหล่อน กำดาบยาวสีเงินคมกริบไว้แน่น...ดาบซามูไรที่พร้อมจะสับร่างคนเป็นชิ้นๆ!

 

อึก...ฉันพยายามตะโกนร้องให้คนช่วย...แล้วก็ต้องช๊อคค้างอีกรอบ เพราะแม้แต่เสียงตัวเอง ฉันยังไม่ได้ยินมันเล็ดลอดออกมาเลยสักนิด...ร่างกายของฉันไม่ตอบสนองการเคลื่อนไหวใดๆทั้งสิ้น...ฉันทำไม่ได้แม้แต่จะส่งเสียงร้องขอความช่วยเหลือ ! 

 

   ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ ตึกๆ  ...

 

  เสียงหัวใจเต้นแรงแทบจะระเบิดออกมานอกอก...

วินาทีนี้เองสินะ...ที่คนเราจะรู้ว่าการมีชีวิตอยู่...คือสุดยอดแห่งความปรารถนา

วินาทีตัดสินความตาย...การรอรับความตายที่อยู่ตรงหน้า

 

เหงื่อผุดเกาะบนใบหน้า...ไหลอาบท่วมลำคอที่แห้งผาก...จิตใต้สำนึกของฉันไม่รับรู้สิ่งใดทั้งนั้นนอกจากภาพเบื้องหน้าและความกลัว...กลัวเกินกว่าจะกระพริบตา...กลัวเกินกว่าจะหายใจ !

 

เจ้าของนัยน์ตาสีแดงเงื้อดาบขึ้น...ฉันแหงนหน้ามองคมดาบ ที่สะท้อนกับแสงจันทร์...

 

ไม่...นะ...

ฉันต้องไม่มาจบชีวิตแบบนี้....มันต้องไม่เป็นแบบนี้

ถ้าฉันเลือกได้......ฉันอยากมีเวลาบนโลกมากกว่านี้.......

 

หยาดน้ำอุ่นๆค่อยไหลรินออกจากดวงตาสีม่วงที่เปล่งประกาย...สิ้นหวัง

 

   เสี้ยววินาทีที่ดาบถูกฟาดลงมา...ฉันหลับตาปี๋รอรับชะตากรรม...ฟังเสียงหัวใจตัวเองกำลังกรีดร้องและร่ำไห้อย่างหวาดกลัว !

 

....ฉัน....ฉันยัง.....ฉันยังไม่อยากตาย !!

 

 ฉึก!!!

 

     ราวกับวิญญาณถูกกระชากออก...แรงกระแทกมหาศาลทำให้ฉันเหมือนถูกผลักจนหงายหลัง...สมองขาวโพลนปิดสวิตช์การรับรู้...ฉันพยายามจะไขว่คว้าบางสิ่งเพื่อยึดเหนี่ยว...แต่สิ่งที่สัมผัสได้เป็นเพียงธาตุอากาศ...ราวกับเวลาขยับเคลื่อนเดินไปอย่างช้าๆ.......ฉันค่อยๆหงายหลังลงตามแรงกระแทก

 

หากแต่ขณะหงายหลัง...ดวงตาของฉันยังคงจับจ้องภาพเหตุการณ์เบื้องหน้า...ร่างเล็กของสตรีคนหนึ่งต้องคมดาบในมือของหญิงผู้ทรงนัยต์ตาสีโลหิต...เวลาเหมือนถูกปรับให้ช้าลง...คมดาบค่อยๆกรีดผ่านเนื้อไหล่อย่างง่ายดาย...บรรจงตัดลำตัวตามแนวแทยงอย่างนิ่มนวล...เลือดที่หลั่งออกจากร่างเด็กสาวเจิ่งนองไปทั่วพื้นที่บริเวณใกล้เคียง ย้อมผืนหญ้าให้กลายเป็นสีแดงฉาน

 

    ฉันจับจ้องร่างเบื้องหน้าขาดกระเด็นออกจากกัน...ท่อนล่างคุกเข่าลงและล้มลงไปกองกับพื้นหญ้าอย่างไร้ค่า...ร่างท่อนบนกระเด็นลอยขึ้นไปในอากาศ ค้างอยู่ชั่วครู่ ก่อนจะตกลงกระแทกพื้น...ใบหน้าซีดเซียวจ้องตอบมา...ดวงหน้าที่ติดมากับร่างเพียงครึ่งตัว !

 

ดวงตาทั้งสองเบิกกว้าง...หากแต่นัยต์ตาสีม่วงคู่นั้นมิได้เปล่งแสงประกายอีกต่อไป...

 

    เจ้าของร่างที่ต้องคมดาบทรุดกายลงไปนอนแผ่อยู่บนพื้น...ถอนสายตาจากเหตุการณ์เบื้องหน้า...ฟังเสียงหัวใจกำลังกรีดร้อง จิตใต้สำนึกกำลังร่ำไห้...เหมือนทุกอย่างถูกแช่แข็งเอาไว้อย่างนั้น

 

 

มันสมควรแล้วหรอ...ที่ชีวิตฉันต้องมาจบแบบนี้...

 

สมควรแล้วหรอ...ที่ต้องตาย...ทั้งที่ยังไม่ได้ต่อสู้...

 

 ...หึ...ทำไมฉันถึงได้อ่อนแอแบบนี้นะ...

 

     

  แล้วนี่ฉัน....ตายแล้ว....จริงๆหรอ.....?

 

 

 

 

 

อ๊ากกกกก!! ฉันยังไม่อยากตาย..ฉันยังไม่อยากตาย!!ฉันตะโกนลั่น...สัมผัสได้ถึงน้ำอุ่นๆที่ไหลอาบแก้ม มือพยายามไขว่คว้าสิ่งยึดเหนี่ยวตรงหน้าอย่างบ้าคลั่ง..

 

  หมับ!

 

“= =;”

 

อ๊ากกกก!! ม่ายยยย~!! ฉันยังไม่อยากตาย!!!”แงแงแง~ ร่างฉันตอนนี้จะมีสภาพเป็นยังไงนะ...สงสัยคงขาดเป็นสองท่อนแล้วล่ะ ฮือๆๆ~ ศพไม่สวยเลยให้ตายสิ...ชาติที่แล้วฉันทำกรรมอะไรไว้นะ!T^T

 

ถ้าไม่อยากตาย..ก็ปล่อยมือซะ = =;”เสียงทุ้มต่ำคุ้นหูดังขึ้นแผ่วๆ...เสียงใครฟะ!...ยะ...อย่าบอกนะว่าท่านยมส่งคนมาลากตัวฉันลงอเวจีแล้วน่ะ TOT!!

 

ไม่นะ~!! ไม่ม่ม่ม่ม่ม่!!”ภาพผู้หญิงถือดาบซามูไรย้อนเข้ามาฉายในหัวอีกครั้ง...เธอเงื้อมือที่กำดาบแน่น...ก่อนจะ... อ๊ากกกก!!”

 

เลิกเพ้อซักที.. สิ้นเสียง ฉันถูกแรงเหวี่ยงมหาศาลกระแทกใส่...แต่คราวนี้ไม่กล้าลืมตามองแล้ว ฮือๆๆ~ ...ร่างฉัน...ร่างฉันถูกฟันขาดสองท่อน!! อ๊ากกกก!! >O<

 

ฉันไม่กล้าลืมตาเผชิญหน้าความจริง...ความจริงที่ว่า ฉันเป็นวิญญาณหลุดออกจากร่าง!! ...ญาติก็ไม่มี...เพื่อนเพิ่งมี...แล้วใครจะทำบุญให้ฉัน T^T!!

 

เป็นบ้าอะไรของเธอ..เสียงใครบางคนสบถ  เรียกเอาสติสัมปชัญญะของฉันกลับมา...ฉันค่อยๆลืมตาขึ้นอย่างกล้าๆกลัวๆ...ภาพเพดานสีชมพูสะท้อนเข้ามาในตา...ฉันกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับภาพให้ชัด

 

ฉันกวาดสายตามองรอบๆ...ต้นไม้หายไปแล้ว...ผู้หญิงคนนั้นหายไปแล้ว...ไม่ใช่สิ...ฉันกลับมาอยู่ในห้องเหมือนเดิมแล้วต่างหาก...พลันสายตาก็ไปสะดุดที่ร่างหนาเจ้าของนัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มคมกริบ

 

ทรอนซ์...ฉันพึมพำชื่อเขาเบาๆ...น้ำตายังไหลอาบแก้มไม่หยุด...ความกลัวแน่นจุกอยู่ในอก อย่างที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน...ฉันพูดประโยคถัดไปอย่างไม่แน่ใจนัก นั่นนายหรอ..

 

“= =;”เขาไม่ได้ตอบ...สีหน้าเรียบเฉยไร้อารมณ์แบบนั้น...ก็เขาจริงๆน่ะแหละ..

 

ฉัน...กลับมาแล้ว..ฉันพึมพำกับตัวเองเบาๆ...ความรู้สึกอึดอัดกดดันเมื่อกี้เริ่มคลายลง...แต่ภาพที่เห็นมันชัดเจนมาก...ชัดจนเหมือนจริง !

 

รีบเปลี่ยนชุดซะ...ภารกิจจะเริ่มแล้ว..ทรอนซ์สั่งสั้นๆ ก่อนจะทำท่าจะก้าวเท้าเดินออกไป

 

ดะ...เดี๋ยว!”ฉันเอ่ยเรียก...พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น อยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ..

 

   และฉันก็พูดคำที่ไม่น่าพูดออกไป...แต่ครั้งนี้ขอเป็นกรณียกเว้นเถอะ...ใจยังสั่นๆไม่หาย...โธ่ๆ~ จะให้พูดยังไงล่ะ ฉันยังกลัวอยู่เลย...ถ้าเกิดยัยคนที่อยู่ในฝันโผล่มาอีกทีตอนนี้...ฉันมั่นใจว่าไม่มีการตื่นรอบที่สองชัวร์ป้าบ T^T!!

 

“= =;”ทรอนซ์หยุดเดิน...ก่อนจะหันมาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย อยู่ดูเธอเปลี่ยนชุด?”

 

ฉันอ้าปากค้าง...จ้องมองเจ้าของเสียงทุ้มต่ำ ที่ไม่มีแววกวนประสาทเจือปนในน้ำเสียง...หากแต่มันฟังดูเรียบๆเฉยๆ ถ้ารวมกับใบหน้าที่แสดงอารมณ์คงที่แล้ว...สรุปได้เลยว่าเขาไม่องไม่อายเลยสักนิด ที่พูดออกมาอย่างนั้น..

 

   แต่คนที่อายน่ะ.......มันฉัน! >////<

 

อะ...ไอ้บ้า! จะไปไหนก็ไป! ไอ้ลาโม๊กกก~”ฉันจำต้องเขวี้ยงปาหมอน ที่เครื่องนอนเท่าที่จะคว้าถึง ไปยังเจ้าคนที่ยืนทำหน้าไร้อารมณ์...เป็นการแก้เขินT//O//T

 

ไอซ์ ฟรีซซิ่งทั้งหมอน หมอนข้าง ถูกห่อหุ้มด้วยน้ำแข็ง ก่อนจะล่วงผล็อยลงพื้นเลิกเล่นบ้าๆซักที...ภารกิจจะเริ่มแล้ว..

 

   หมอนั่นก็ปรายตามองฉันอย่างดุๆ แล้วสาวเท้าออกจากห้องอย่างรวดเร็วปานลมกรด...ฉันถอนสายตาออกจากร่างที่หายไปกับประตู ยกมือขึ้นขยี้ผมยุ่งๆ แล้วเลื่อนมือมาสัมผัสไหล่ซ้ายอย่างกล้าๆกลัวๆ...

 

    ฝันหรอ...ฝันจริงๆสินะ...ฉันคงคิดมากเกินไป..

 

ฉันมองสภาพห้องที่เละเทะไม่เป็นท่า...นั่งปลอบใจตัวเองให้ลืมเรื่องความฝันนั่นซะ...แล้วลุกขึ้นไปเปลี่ยนเป็นชุดนักเรียนอย่างรวดเร็ว

 

 

 

 

นายคิดว่าไง..เสียงหวานจากสตรีร่างสมส่วนเปรยขึ้น...นัยน์ตาสีชาอ่อนจับจ้องไปยังคู่สนทนา ขณะที่มือเรียวยกแก้วน้ำชาอันเกิดจากจินตนาการ ขึ้นมาจรดริมฝีปาก ชาร์ลีนตัวจริง มีจุดประสงค์อะไรกันแน่

 

ร่างหนาเจ้าของนัยน์ตาสีฟ้าเทาไหวตัวนิดๆ...แสร้งทำสีหน้าครุ่นคิดอยู่นาน...ก่อนจะคลี่รอยยิ้มออกมาอย่างจริงใจ

 

ฉันไม่รู้..

 

“= =^”ดวงหน้างามได้รูปฉายชัดถึงความไม่พอใจในคำตอบ...ไม่สิ...ไม่พอใจกับท่าทางทำเหมือนจะรู้ของใครบางคนมากกว่า...เธอถอนหายใจเบาๆข่มอารมณ์ขุ่นๆในใจเอาไว้  เมื่อไหร่จะเลิกนิสัยแบบนี้ซักทีนะ...กวนประสาทชะมัด

 

แล้วเมื่อไหร่เธอจะชินซักทีล่ะ..น้ำเสียงจากเจ้าตัวกวนดูสงบ...เรียกให้นัยน์ตาสีชาอ่อนไปจ้องสบ...นัยน์ตาสีฟ้าเทาสั่นระริกก่อนจะหลุบต่ำลง แล้วขยับยิ้มเครียด เฮ้อ~ ต้องบอกลากันจริงๆหรอเนี่ย..

 

   มารีอาปรายตามองเพื่อนร่วมทีมด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง...เธอขบริมฝีปากตัวเอง คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะโพล่งบางอย่างที่คาใจมานานออกมาอย่างไม่ค่อยมั่นใจนัก แต่น้ำเสียงหนักแน่นคงที่

 

  นายชอบชาร์ลีน ?”

 

ราล์ฟเฟชะงักกับคำถามที่ถูกยิงใส่อย่างกระทันหัน...เขากระพริบตาปริบๆ จ้องมองดวงหน้าเพื่อนสาว ที่ยังคงทำสีหน้าเรียบๆ  หล่อนก้มลงจิบน้ำชาราวกับไม่ได้ใส่ใจกับคำตอบนัก

 

ชอบ...ราล์ฟยิ้มกับตัวเอง แอบเหลือบสายตามองใบหน้าสวยๆ ที่ดูเกร็งขึ้นเล็กน้อย อย่างนึกขัน ไม่เอาน่ามารีอา...ฉันคิดกับชาร์ลีนแค่เพื่อน

 

มารีอาสะดุ้งเล็กน้อย  ก่อนจะแหวกลับแทบจะทันทีแล้วมันเกี่ยวอะไรกับฉันไม่ทราบ!”

 

ราล์ฟเฟขยับยิ้มสดใส ก่อนจะเดินเข้ามานั่งลงบนเก้าอี้น้ำชาครบชุดสี่ตัว ข้างๆมารีอา

 

ก็นึกว่าเธอหึง...ไม่อยากให้เข้าใจผิดเขาพูดลอยๆ เหมือนไม่ได้ใส่ใจ ร่างบางสมส่วนยังคงรักษาฟอร์มนิ่งๆของเธอไว้ ราวกับไม่ได้ยินคำพูดของคนข้างๆ

 

..ชาร์ลีนตัวจริงน่ะ...อาจมีเหตุผลบางอย่าง...ไม่งั้นทำไมถึงไม่ออกมาแสดงตัวล่ะ...ถ้าจะทำก็ทำได้...และน่าจะทำตั้งแต่วันงานเลี้ยงแล้วด้วย

 

  น้ำเสียงของราล์ฟดูเป็นงานเป็นการขึ้น  มารีอาขมวดคิ้วอย่างนึกสงสัย  แล้วหลุบตาลงอย่างใช้ความคิด       ก็นานๆทีมันจะเป็นงานกับเขานี่นา..

 

ก็จริง...งั้นวันนี้ก็ต้องเลี่ยงเส้นทางไปตามที่แผนที่บอกสินะมารีอาวางถ้วยน้ำชา ก่อนจะยกมือขึ้นกอดอก แต่ก็ต้องทำภารกิจควบคู่ไปด้วย...เห็นว่าบทลงโทษปีนี้โหดน่าดู

 

หึ! มีอะไรโหดไปกว่าขัดส้วมทั้งหอพักอีกเรอะ!”ราล์ฟบ่นอุบอิบ พลางนึกถึงภารกิจปีที่แล้วที่เขาเป็นคนทำให้มันล่ม...เพียงแค่ทำสิ่งของที่ให้ไปหาตกแตกเท่านั้น แล้วตอนนั้นฉันก็โดนทำโทษคนเดียว -3-”

 

นายทำ...นายก็ต้องรับผิดชอบคนเดียวสิ - -^”มารีอาพ่นลมออกทางจมูก ก่อนจะเหลือบไปเห็นร่างสูงโปร่งที่กำลังก้าวลงบันไดมาทรอนซ์? ..ว่าไง..หล่อนตื่นรึยัง?”

 

ดวงหน้าคมคายของบุรุษผู้มาใหม่ดูตึงเครียด นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มขุ่นมัว บ่งบอกถึงอารมณ์ที่ยังไม่ค่อยสงบนักของเจ้าชายน้ำแข็ง

 

มารีอามองทรอนซ์แล้วขยับยิ้มบางๆ ก็เห็นบอกจะขึ้นไปหยิบของ...ก็เลยวานให้ช่วยปลุกชาร์ลีนเท่านั้น..

 

ไม่รู้ว่าทำไม...เวลาที่เธอเห็นทั้งสองทะเลาะ หรือพูดคุยกัน มันเหมือนทำให้ทรอนซ์ดูมี...ความรู้สึกเหมือนมนุษย์ทั่วไปมากขึ้น...ล่ะมั้ง ?

 

ตื่นแล้ว..ทรอนซ์ตอบเรียบๆ ก่อนจะเดินใกล้เข้ามาทิ้งตัวลงบนหนึ่งในเก้าอี้ที่ยังว่างอยู่ 2 ที่ แล้วนั่งเงียบกริบไม่พูดอะไร...มารีอาจึงส่งถ้วยน้ำชาไปวางตรงหน้าให้..

 

ฮะๆๆ..ขี้เซาชะมัดเลยนะยัยนั่นน่ะ..ราล์ฟหัวเราะเบาๆในลำคอ...ก่อนจะชวนเพื่อนทั้งสองที่นั่งเงียบคุยนู่นคุยนี่ตามประสาคนชอบพูด...ทำลายบรรยากาศตึงเครียดจากภารกิจที่จะเริ่มในไม่กี่นาทีหลังจากนี้...รวมถึง...เรื่องคนที่ต้องเจรจาลับด้วยในวันนี้

 

 

 

 

สรุปว่า...แฮ่กๆ...ไอ้กระดาษทดเลขนั่น...แฮ่ก...บอกแค่...ให้หาของบางอย่าง...แฮ่กๆ...ไม่ระบุว่าเป็นอะไร...ในป่ากว้างๆนั่นอ่ะนะ !!?”ฉันแทบอยากจะยกมือขึ้นกุมขมับ ถ้าไม่ติดว่าตอนนี้กำลังวิ่งแทบสุดฝีเท้าตรงไปยังป่าเพื่อรายงานตัวน่ะนะ..

 

   ใครจะไปรู้ล่ะ...ผิดที่คนบอกนั่นแหละที่บอกไม่ละเอียด...ไอ้ที่บอกว่าภารกิจใกล้เริ่มน่ะ คือมันจะเริ่มในอีก 10 นาทีข้างหน้าในตอนนั้น...และ ณ ตอนนี้มันจะเริ่มในหลังจากนี้ 2 นาที!

 

อย่างน้อยมันก็บอก...แฮ่กๆ...ว่าให้หาแหล่งน้ำ...แฮ่กๆราล์ฟวิ่งเหยาะๆเป็นเพื่อนฉันรั้งท้ายอีกนั่นแล (T^T) ..ฉันพยายามก้าวยาวแล้วนะ~ ส่วนสองคนนั่นน่ะหรอ...นู่น...ไปไกลลิบตาแล้ว

 

จะหาเจอเรอะ...แฮ่ก...

 

ต้องเจอสิ...แฮ่ก...

 

ฉันไม่ไหวแล้ว...แฮ่กๆ..ฉันทรุดตัวลงนั่งอย่างเหนื่อยล้า...ลมหายใจติดขัด  พยายามสูดเอาอากาศเข้าปอดให้มากที่สุด...ข้าวก็ไม่ได้กิน...น้ำก็ไม่ได้แตะ...แล้วให้มาวิ่งมาราธอนยามเช้าแบบนี้...ฉันไม่ได้ถึกนะเว้ย~ TOT (สาเหตุคือตัวเองนอนตื่นสายไม่ใช่เรอะ-*-/บาบิQ)

 

อ้าว...เฮ้ย! อย่าเพิ่งยอมแพ้สิ เป้าหมายอยู่ไม่ไกลแล้วนะ!”ราล์ฟที่วิ่งเลยไปแล้ว ก็ต้องวิ่งย้อนกลับมาหาฉัน

 

ไม่ไกลบ้านนายสิ...อีกกิโลนึงมั้งนั่น =O= !

 

ว่าแต่นายไม่เหนื่อยหรอ  แฮ่กๆ ~”ฉันนึกสงสัยขึ้นมา  ก็เมื่อกี้มันยังหอบแข่งกับฉันอยู่เลยหนิ แต่ทำไมสีหน้ามันร่าเริงเบิกบาน ผิดกับหน้าฉันที่มีแต่ซีดลงซีดลง

 

ง่ะ...ก็...ไม่เหนื่อย..ราล์ฟตอบ

 

แล้วจะหอบทำเพื่อ? - -;:”

 

หอบเป็นเพื่อนเธอไง^^”

 

ขอบใจ - -^”ฉันล่ะเชื่อมันเลย...

 

อ่าน้า...ก็เราเพื่อนกันนี่ราล์ฟยิ้ม ก่อนจะทำสีหน้าครุ่นคิดสักพัก...เขามองมาที่ฉัน สลับกับป่าที่เริ่มเห็นทางเข้าไกลๆ...นั่นทำให้ฉันรู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีบางอย่างขึ้นมาตงิดๆ

 

 มา...ขึ้นหลังฉันสิราล์ฟว่า...พลางเดินเข้ามา หันหลังให้ฉัน แล้วย่อเข่าลงตรงหน้า

 

ห๊ะ =[]=”ฉันมองแผ่นหลังกว้างๆของเขา...ก่อนจะกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ลงคอ..

 

มาเถอะน่า...เดี๋ยวไม่ทันกันพอดี~”ราล์ฟหันมาพยักหน้า เป็นเชิงให้ฉันขึ้นหลังเขา...

 

   ง่า...เอาวะ... ฉันก็วิ่งไม่ไหวแล้ว...งั้น..

 

หมับ! .......ฉันลากสังขารไปทิ้งบนหลังราล์ฟ เอามือโอบรอบคอไว้หลวมๆ แล้วราล์ฟก็ยืดตัวเต็มความสูง  โดยมีฉันเกาะอยู่ด้านหลัง (-O-)

 

มุ่งสู่ป่าโลหิต...Let’s Go!!”

 

และแล้ว...ฉันก็นึกอยากจะย้อนกลับไปวิ่งด้วยลำแข้งตัวเองอีกครั้ง...เมื่อได้มาสัมผัสกับความเร็วเหนือมนุษย์ที่เคยเห็นมาแล้วถึงสองครั้ง...แล้วคราวนี้ฉันมีโอกาสได้สัมผัสพลังนั่นแบบใกล้ชิดซะด้วย(T^T) เร็วยิ่งกว่าม้าพยศนั่น...แต่นุ่มนวลกว่าหน่อย...จนในที่สุด...ก็ถึงที่หมายภายใน 10 วินาที

 

 

 

 

คราวหลัง...ฉันจะเดินเองนี่เป็นคำขอบคุณจากฉัน ทันทีที่เท้าแตะพื้นโดยสวัสดิภาพ...

 

ฮ่าๆๆ...งั้นคราวหลังเธอต้องตื่นเร็วกว่านี้แล้วล่ะ^^”ราล์ฟหัวเราะ  ก่อนจะปรายตามองมารีอา และทรอนซ์ ที่ยืนรายงานตัวกับอาจารย์บาลินอยู่ใกล้ๆ..

 

   ฉันกวาดสายตามองรอบๆ...บรรยากาศยามเช้าท่ามกลางป่าไม้ธรรมชาติแบบนี้ก็ไม่เลวนักหรอก...นักเรียนจำนวนมากกำลังทยอยรายงานตัว...บางกลุ่มกำลังนั่งคุยกันเงียบๆในที่ลับตาคน บางกลุ่มกำลังนั่งรอภารกิจเริ่มอยู่ตามต้นไม้ใหญ่...แต่เดี๋ยวนะ...ฉันลืมคิดอะไรบางอย่าง...ที่นี่มีประมาณ 150 ทีม...ถ้างั้น...

 

..ทุกคนไม่ได้ต้องต่อสู้เพื่อแย่งของสิ่งเดียวกันใช่มั้ยราล์ฟ...?”ฉันยิงคำถาม แล้วหันขวับไปมองหน้าราล์ฟเฟอย่างเค้นเอาคำตอบ

 

อ่า...ไม่แย่งจะไปสนุกอะไรล่ะ~ จริงมั้ย^^”ราล์ฟตอบอย่างสบายอารมณ์  ยกมือบีบนวดต้นแขนเบาๆด้วยสีหน้าเหยเก ว่าแต่เธอตัวหนักใช่เล่นนะเนี่ย..

 

..มันไม่รู้รึไงนะว่าผู้หญิงกับน้ำหนักเป็นเรื่องที่ห้ามพูด! - -;: เออ มันก็พวกเดียวกับทรอนซ์แหละ ...ชิส์ คนหรือบ้านวะเนี่ย  พูดมาได้ยังไง๊~ ไอ้พวกชอบทำร้ายจิตใจผู้หญิง!>O< (ไม่ยอมรับๆๆ)

 

ฮ่ะๆๆ ล้อเล่นน่ะราล์ฟบิดขี้เกียจหนึ่งที ก่อนจะหันมาอธิบาย รอบหาของจะคัดทีมเหลือ 50 ทีม...ตกรอบก็โดนลงโทษ...ส่วนทีมที่ผ่านก็ไปชิงอาทิตย์หน้า

 

   เวร! ไม่อยากจะคำนวณหาความน่าจะเป็นที่จะเข้ารอบเลยให้ตายดิ  - -

 

ไม่ต้องห่วงน่า...ไว้ใจเถอะ...ทีมเราน่ะสุดยอด!^O^”ราล์ฟพูด พลางกำหมัดขึ้นชูเหนือหัว...และเสียงนั่นก็มิใช่เบาๆ...ดังพอที่คนรอบข้างหันขวับมามองเป็นตาเดียว...เหอะๆ มันจะขยันหาศัตรูตั้งแต่ยังไม่ทันแข่ง ไปทำซากอะไรคะพี่น้อง T[]T”

 

งั้นหรอ...มั่นใจจังนะเสียงหวานสูงอันเป็นเอกลักษณ์ดังขึ้นก่อนที่ร่างบางของสตรี หนึ่งในผู้มีหัวใจรักท่านแพทริกซ์ จะก้าวเดินเข้ามาหา...พร้อมกับผู้ชายไม่คุ้นหน้า กับอีกสองสาวหน้าหวานที่ฉันมั่นใจว่าคงเป็นกลุ่มเมมเบอร์ของแพทริกซ์นั่นแหละ

 

ทำไมหรอโรส~ ฉันก็ว่าไปตามที่คิด ^^”ราล์ฟยืนยิ้มร่า จ้องมองนัยน์ตาสีบลอนด์ที่ฉายแววชิงชังชัดเจน

 

ระวังตัวมากๆละกันนะชาร์ลีน...โรสเซลล่าเบือนสายตามาสบจ้องกับฉันแทน (ด้วยแววตาความเกลียดแค้นเพิ่มขึ้น 2 เท่า) ริมฝีปากแทบจะไม่ขยับตามคำพูด...เธอยิ้มเหยียด ก่อนจะเปรยทิ้งท้ายไว้อย่างน่าหวาดเสียว ระวังจะตายโดยไม่รู้ตัว...ขยันหาศัตรูเยอะนักนี่..

 

  ขอบคุณที่เตือน...แต่ฉันจำไม่ได้ว่าไปขยันหาศัตรูตอนไหน T^T ...แต่...อะไรนะ!?...ตายหรอ...ภารกิจหาของเนี่ยนะ!! เสี่ยงถึงชีวิตเลยงั้นหรอ?!!

 

ราล์ฟ...เคยมีคนตายในภารกิจมั้ย...ฉันพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่น...ภาพผู้หญิงในความฝัน ที่ครอบครองดาบซามูไร ย้อนกลับมาฉายซ้ำในหัวอีกรอบ TOT

 

โหย ~ เป็นเรื่องธรรมดา...ตายกันเป็นเบือราล์ฟพยักหน้าหงึกหงัก สีหน้าไม่รู้สึกรู้สาอะไร...ส่วนฉัน...ยืนช๊อควิญญาณหลุดไปเรียบร้อยแล้ว >>>O[]O”!!!<<<

 

เฮ้~ ..มาแล้วหรอ...ไปรายงานตัวให้แล้ว...อ่ะนี่เสียงมารีอาดังแว่วเข้ามาในโสตประสาท  แต่นั่นยังไม่พอที่จะปลุกฉันที่จมดิ่งอยู่กับภาพหลอนในความฝันนั่น..

 

ผูกดีดีล่ะ...หลุดก็จบ...จำไว้ว่า ทีมเราต้องเข้ารอบ..เธอพล่ามอะไรบางอย่าง...เหมือนกำลังส่งยื่นของบางสิ่งให้ราล์ฟ แล้วยื่นอะไรมาตรงหน้าฉัน...ซึ่งฉันที่กำลังยืนช๊อคอยู่ จึงไม่มีปฏิกิริยาตอบรับ >>>O[]O”!!!<<<

 

เป็นอะไรไปชาร์ลีน ?”เสียงนั่น...เหมือนเธอกำลังพูดคุยกับฉันนะ...แต่ฉันไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น!  ฮือๆๆ ~  ฉัน...ฉัน...ฉันไม่อยากตาย แงแง~  T{}T!!!

 

  มารีอาหันไปถามอะไรบางอย่างจากราล์ฟ...เสียงพูดคุยดังโต้ตอบกันสักพัก...ก่อนที่เสียงมารีอาจะแหวขึ้นปิดท้ายบทสนทนา

 

เจ้าบ้า! พูดไปอย่างนั้นไม่ช๊อคก็แปลกแล้ว...รู้จักอธิบายอะไรๆให้มันชัดเจนได้มั้ยนะ?! -*-”

 

  ฉันสัมผัสได้ถึงน้ำหนักที่กดบ่าลงเล็กน้อย จึงช้อนสายตาไปจ้องสบ...นัยน์ตาสีชาอ่อนทอดมองลงมาก่อน...ดวงตาคู่นั้นดูอบอุ่นอ่อนโยน...

 

ไม่ต้องกลัว...ไม่ได้ตายกันจริงๆหรอก...เห็นนี่มั้ย?”มารีอายกมือที่กำเส้นด้ายสีทองขึ้นมาในระดับสายตาฉัน นี่น่ะ คือเส้นชีวิต...ที่ผ่านการลงอาคมเอาไว้แล้ว ถ้าด้ายนี่ขาด ร่างเธอจะถูกพากลับมาที่จุดเริ่มต้น...ก็หมายความว่าเธอตายในภารกิจแล้ว...แน่นอนว่าไม่มีใครต้องตายจริงๆหรอกนะ

 

  ฉันรู้สึกเหมือนวิญญาณลอยกลับเข้ามาในร่างอีกครั้ง...กระพริบตาถี่ๆมองหน้ามารีอาอย่างชั่งใจ ก่อนจะรับเส้นด้ายมาไว้ในมือ..

 

ไม่ตาย...ไม่ตายใช่มั้ยฮือๆๆ ฉันต้องบ้าไปแล้วแน่ๆ นี่ฉันกลัวภาพหลอนจับจิตนั่นขนาดนั้นเลยหรอ TTOTT

 

อืม ไม่ตาย...แต่ถ้าเกิดการปะทะกันก็ไม่แน่

 

ราล์ฟเฟ = =^”

 

ง่า..ก็แค่พูดอะไรๆให้มันชัดเจนน่ะ -3-”ราล์ฟพูดล้อเลียน ก่อนที่บทสนทนาโต้ตอบจะเริ่มขึ้นอีกครั้ง...

 

ใส่ซะ..เจ้าของร่างหนาที่เงียบมานานเปรยขึ้น...นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องมาที่ฉัน...ฉันจ้องลึกไปในดวงตาคู่นั้น...แม้จะไม่ทอแสงอบอุ่นอ่อนโยนเหมือนใครบางคน...แต่มันกลับทำให้รู้สึกว่า...หากอยู่ใกล้คนคนนี้แล้ว...ฉันจะปลอดภัย

 

  ฉันมองเส้นด้ายสีทองที่อยู่ในมือ...ก่อนจะผูกไว้กับข้อมือด้านซ้ายอย่างแน่นหนา..

 

 

 

 

ภารกิจเริ่มขึ้นแล้ว...และจะสิ้นสุดที่ 8 นาฬิกา ของเช้าวันพรุ่งนี้...นั่นหมายความว่า ฉันต้องทนอยู่กินในป่าถึง 1 วันเต็ม ..โฮ~ กินแมลงเป็นอาหารเย็น T^T!!

 

  หลังจากเสียงจุดพลุเริ่มภารกิจ...ทุกทีมต่างแยกย้ายกระจัดกระจายกันทยอยเข้าป่า...บางทีมหายวับไปกับสายลม...บางทีมหายจมลงไปกับดิน...ยังดีที่นโยบายทีมฉันไม่ต้องทำอะไรแบบนั้น...

 

เดินไปเรื่อยๆ...เดี๋ยวก็เจอเบาะแสเองหล่ะ..มารีอาสั่งการเรียบๆ ไว้แค่นั้น..

 

   ซึ่งฉันก็ยังสงสัยอยู่..........ว่ามันจะรอดมั้ยฟะเนี่ย T[]T”!!

 

ฉันกวาดสายตามองราล์ฟเฟที่เดินฮัมเพลงนำหน้า โดยมี มารีอา ฉัน และทรอนซ์ เดินตามหลังเป็นแถวหน้ากระดาน...เป็นการจัดรูปแบบทีมโดยราล์ฟเฟ ที่อวดนักอวดหนาว่าเป็นรูปแบบที่สมบูรณ์ที่สุด

 

   แต่ให้ฉันอยู่กลางวงแบบนี้มัน...รู้สึกเหมือนกำลังถูกปกป้องเลยแฮะ...

 

มีแหล่งน้ำอยู่ข้างหน้า..เสียงเรียบๆดังขึ้นข้างๆ...นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มจับจ้องไปยังภาพเบื้องหน้า...ทำให้ฉันถอนสายตามองตามไป..

 

  ...ไหนฟะ...ไม่เห็นจะมี...เห็นแต่ต้นไม้...ต้นไม้...และก็ต้นไม้เนี่ย !

 

ไกลแค่ไหน..มารีอากระซิบแผ่ว...

 

10 กิโล..

 

โอ้โห~...จมูกดีจังแฮะฉัน...คิดดังไปหน่อยหรอเนี่ย...แหะๆ...=O=’

 

ฮ่ะๆๆ...จริงด้วยๆ จมูกดีจังทรอนซ์^^”แกจะเสริมทำไมฟะราล์ฟ...ไม่รู้หรอว่าตอนนี้ทรอนซ์จ้องฉันเขม็งแทบจะทะลุร่างแล้วเนี่ย T^T!

 

...รับแขกด้วยเน้อ~”จู่ๆ ราล์ฟก็พึมพำอะไรเบาๆ...ฉันที่ไม่เข้าใจก็กำลังจะอ้าปากถามแต่ดันมีเสียงอะไรบางอย่างดังขัดขึ้นจากด้านหลัง..

 

 ฟึ่บ!

 

โป๊ก!!~

 

โอ๊ย!!~”

 

มันเกิดขึ้นรวดเร็วมาก...ทันทีที่ฉันหันไป...ภาพที่เห็น คือมารีอากำลังถือไม้...เอ่อ...คล้ายไม้ที่ใช้พายเรือ...ทาบลงบนหัวของใครบางคนที่เหมือนกำลังโผล่พรวดมาจากใต้ดิน...ทำให้ร่างนั้นค้างอยู่แค่นั้น...คือโผล่ศีรษะออกมาได้แค่ลำคอ...OoO!?

 

ไร้มารยาทไปหน่อยมั้ง...คิดจะสะกดรอยตามงั้นหรอ - -^”มารีอาเปรยเสียงเย็น...ฉันได้ยินเสียงราล์ฟหัวเราะเบาๆจากด้านหลัง...

 

ง่า...ผมไม่ทราบว่าเป็นท่านมารีอากับคณะทีม...ผมขอโทษค๊าบ~T^T”ร่างที่มีแต่หัวโผล่ออกมากพื้นดิน ดูแล้วก็น่าขำดีหรอก...แต่เหมือนเขาจะทรมานเหมือนกันนะเนี่ย  ติดอยู่ในดินแบบนั้นน่ะ -*-

 

อืม...ขึ้นมา..มารีอายกไม้ขึ้นมาแนบลำตัว...ร่างนั่นค่อยๆปีนขึ้นมาช้าๆ  ก่อนจะยืนหยัดบนพื้นดินได้สำเร็จ..

 

ถอด..- -;:”มารีอาเอ่ยสั้นๆ

 

ง่า...ตรงนี้เลยหรอครับ!YOY”คุณคนนั้นทำสีหน้าลำบากใจ

 

เออ...ถอด!”น้ำเสียงนั่นฟังดูไม่ค่อยสบอารมณ์นัก..

 

ผะ...ผม...ไม่กล้า...ฮือ~T^T”

 

  ฉันขมวดคิ้วเข้าหากัน...ทวนบทสนทนาแปลกๆนั่นแล้วรู้สึก...อ๊ากก!สยอง~>///<

 

คิดบ้าอะไรอีกละสิ..ทรอนซ์เอ่ยขัดขึ้น...ฉันเบือนหน้าไปมอง  ก่อนจะแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์

 

นายก็คิดเหมือนฉันล่ะสิ?”

 

  เท่านั้นแหละ...ทรอนซ์ถึงกับชะงัก...แล้วเบือนหน้าหนีไปทางอื่น

 

ฮ่าๆๆ~ เวลาเขินก็น่ารักเหมือนกันนะหมอนี่น่ะ ^O^

 

  แต่เปล่าเลย...

 

ฟุ่บ! .........ทรอนซ์ขว้างอะไรบางอย่าง คล้ายลิ่มที่สร้างจากน้ำแข็ง...ไปยังกลุ่มใบไม้บนยอดต้นไม้ใกล้ๆ.. 

 

ตุบ!.........เสียงอะไรบางอย่างตกกระทบพื้นอย่างแรง...ทรอนซ์เดินเข้าไปคว้าร่างที่นอนแผ่หราอยู่กับพื้นขึ้นมา...แต่ก่อนที่จะมีใครพูดอะไร...การโจมตีก็เริ่มขึ้นอีกรอบ..

 

ฟึ่บ! ............เสียงโผล่พรวดดังขึ้นมาจากด้านหลัง.............ราล์ฟเฟ !!?

 

  ฉันหันขวับไปมอง...ราล์ฟกำลังถูกร่างเล็กของสตรีนางหนึ่ง...ถือมีดจ่อลำคอเอาไว้อย่างหมดโอกาสจะขยับตัว !

 

ราล์...ฟยังไม่ทันที่ฉันจะเรียกชื่อจบ...ร่างที่กำลังเสียเปรียบ กลับพลิกตัวหมุนไปเป็นฝ่ายได้เปรียบด้วยความเร็วที่มองไม่ทัน !

 

เวรกรรม~...ฉันไม่ถนัดปาดคอสวยๆของผู้หญิงเลย...ให้ตายสิ-3-”ราล์ฟว่า  ขณะที่มือถือมีดที่แย่งมาจากหญิงสาว  จ่อเข้าที่ลำคอแล้วล๊อคแขนทั้งสองข้างไว้ด้านหลัง...

 

ฟึ่บ!.............การโจมตีเกิดขึ้นอีกครั้ง...แล้วครั้งนี้ ...มันก็ถึงคราวของฉัน !

 

อ๊ากกกก!!  ร่างฉันถูกรวบเอาไว้ในอ้อมอกของใครบางคน...ฉันรู้สึกถึงลมที่ตีหน้าเข้ามา...พริบตาเดียว...ร่างฉันก็ลอยละล่องอยู่บน...ท้องฟ้า O[]O” !!

 

ฉะ....ฉันลอยได้ ~ เย้   เย้   ……T^T !!!!

 

เฮ้ย!~”ราล์ฟอุทาน...ฉันเห็นเขามองขึ้นมาด้วยสีหน้ากังวล...ฉันกวาดสายตามองยังเบื้องล่างที่เริ่มไกลขึ้นทุกที  ทุกที ...แล้วเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร่างที่รวบเอวฉันเอาไว้ ด้วยมือข้างเดียวของเขา..

 

  นัยน์ตาสีเหลืองเข้มคมกริบประดุจดวงตาเหยี่ยว...ผมสีดำปลิวสะบัดตามแรงลม...เขาผู้นี้คือใคร...ฉันไม่รู้...เขาเหาะหรือบินโดยที่ไม่มีปีกได้อย่างไร...ฉันก็ไม่รู้...แต่เขาแค่โอบเอวฉันไว้หลวมๆ...ยื่นมือที่หงายอีกข้างไปข้างหน้า  ราวกับกำลัง...ควบคุมอะไรบางอย่าง...

 

  ธาตุลม...?  ลางสังหรณ์ของฉันบอกอย่างนั้น...

 

แต่จะอะไรก็ช่างเหอะ!  ฉันอยากกลับลงไปยืนบนพื้นมากกว่า...แง๊ๆๆ เอาฉันลงป๊าย~ >O< !

 

นี่! พาฉันลงเดี๋ยวนี้นะ T^T!”ฉันพูดเป็นแนวออกคำสั่ง...เรียกนัยน์ตาคู่นั้นมาจ้องสบ...

 

หุบปากไปเลย..เวรกรรม...นายพูดกับสุภาพสตรีอย่างนี้หรอฟะ.. = =’

 

นายจะพาฉันไปไหนเนี่ย !”ฉันร้องถาม...แต่ไม่กล้าดิ้นแรงนักหรอก(ดิ้นแต่พองาม)...ฉะ...ฉันกลัวตก TOT!

 

เกาะดีๆล่ะ...ตกไปฉันไม่รู้ด้วยนะขะ...ขอบคุณมากนะ! YOY

 

  ฉันคว้าแขนข้างนึงของเขาไว้แน่น...ขณะที่เขาเริ่มพึมพำคาถาอะไรบางอย่าง...แล้วร่างของเขาและฉันก็ดิ่งลงพื้นประดุจการโจมตีของเหยี่ยวที่จ้องจะล่าเหยื่อบนพื้นดิน !

 

ยะ...ยังกับเล่นโดดบันจี้จั๊มพ์อะ  >O<!!! อ๊ากกกกกก~ เสียว ว ว   ชิ๊บ บบ   ~!!

 

กึก!! ..........แล้วเขาก็เบรกกะทันหัน  แบบที่หน้างามๆเกือบทะลุพื้นดินแล้วอะ T^T...และนั่นเป็นการรวมจุดสนใจได้ดีทีเดียว...สายตาของทุกคนเพ่งเล็งมาทางนี้...เด็กหนุ่มผายมือขึ้นอีกครั้ง จนได้ระดับความสูงเป็นที่น่าพอใจ   ...(คือตกไป...ฉันเละYOY)
 

ปล่อยทุกคน...แล้วฉันจะคืนยัยนี่ให้..เขาเปรยเสียงเรียบ...นัยน์ตาสีเหลืองเข้มกวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ต่ำกว่า... ไม่อย่างนั้น...ยัยนี่เละแน่

 

   เอ้า! พวกแกมัวทำอะไรกันอยู่ฟะ !  ปล่อยเขาไปซิ๊~ >O< ...ในใจคิดแบบนั้น...แต่บังเอิญฉันเป็นนางเอกน่ะนะ คำพูดจึงต้องเป็น..

 

มะ...ไม่ต้องห่วงฉัน...ไม่ต้องสนใจฉันหรอก...เขาไม่กล้าทำหรอก...ใช่ม้า~T^T”ฉันพูดด้วยน้ำเสียง...ค่อนข้างหนักแน่น(?)...แล้วหันไปมองหน้าเด็กหนุ่มข้างๆอย่างอ้อนวอน

 

ฉันกล้า - -^”และเขาก็พิสูจน์...ด้วยการผลักฉันลงไป  !!!

 

กะ...กริ๊ดดดดดดดดด Q{}Q!!!

 

กึก!! .........แล้วเขาก็คว้าแขนฉันไว้ข้างนึงค่ะ.........ไม่ปล่อยไปเลยล่ะ T^T! (ประชด)

 

สภาพตอนนี้...ร่างฉันห้อยโต่งเต่งอยู่กลางนภากว้าง...ลมปะทะร่างชวนให้รู้สึกสบายกายสบายใจอย่างบอกไม่ถูก...อ๊าก!ไอ้บ้า!~ ยังจะมาบรรยาย ~  แงแงแงแง  ~ เสียว  เสียวว้อย ~! >O<

 

พวกฉันปล่อยแล้ว...คืนชาร์ลีนมาซะ..มารีอาตะโกนขึ้นมา น้ำเสียงทรงพลังนั่น แอบมีแววหวาดกลัวเจือปนในน้ำเสียง...

 

  ฉันไม่กล้าแม้แต่จะมองลงไปข้างล่าง...เลยไม่รู้ว่าสถานการณ์ตอนนี้เป็นยังไง...

 

คืนให้โง่...?”นั่น...มันเล่นไม่ซื่อแล้วไง...อย่าไปยอมมั๊น~ >___<

 

หึ...เลือดแม่นี่อร่อยเป็นบ้า...เสียงหนึ่งดังขึ้นจากพื้นเบื้องล่าง...ทำให้ฉันชะงัก...สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเพ่งมองภาพเหตุการณ์เบื้องล่าง...

 

   มารีอาถูกล๊อคแขนไว้ด้านหลัง...โดยมี...ไอ้เลวเอ๊ย! ไอ้คนที่โผล่ออกมาจากดินนั่นแหละ...มันกำลังถือมีด กรีดลำคอขาวผ่องของมารีอา! แล้วมันยกมีดขึ้นมาแตะที่ลิ้น...ทำสีหน้าเคลิบเคลิ้มไปกับรสเลือด.........ไอ้...ไอ้โรคจิต !

 

   เหลือบไปมองอีกด้าน...ราล์ฟเฟตกอยู่ในสถานการณ์ที่เลวร้ายพอกัน...เขาถูกเชือกเถาวัลย์ที่มาจากไหนไม่รู้พันมัดรอบตัว แล้วตรึงเอาไว้ในท่ายืน...นัยน์ตาสีฟ้าเทานั่นสั่นระริก เปล่งประกายวาววับ  ฉายชัดถึงโทสะที่พร้อมระเบิด...จับจ้องไปยังร่างบางสมส่วนที่ถูกล๊อคแขน อย่างเอาเป็นเอาตาย...หากแต่นัยน์ตาสีฟ้าเทาคู่นั้นไม่เหลือเค้าของความขี้เล่นอีกต่อไป....

 

   ร่างสุดท้าย...ก็ถูกพันด้วยเถาวัลย์เส้นหนาไม่ต่างอะไรกับราล์ฟนัก...และกำลังถูกหญิงสาวรูปร่างงามอวบอิ่ม ยกมือขึ้นลูบไล้ใบหน้าหล่อคมคายนั่นอย่างหลงไหล.....!!

 

   เฮ้ย! ทุกคน!! ทรอนซ์โดนลวนลาม !!! >O<!!!

 

หึ...ฆ่ามันซะ..เสียงจากคนใกล้ตัวฉันดังขึ้น..

 

  หน๊อย~ ไอ้ตาเหยี่ยว!!(เรียกงี้ไปก่อนเนอะ-*-) ..แกมัน...ไอ้คนไร้สัจจะ! ฉันไม่ยอมคนอย่างแกร๊อก !

 

รู้มั้ย...แกต่างหากล่ะ...ที่ต้องตาย!! ย๊ากกก!!~ แง่บๆๆฉันดึงแขนนั่นลงมา  ก่อนจะกัดเข้าไปที่เส้นด้ายสีทอง...ฟัดอย่างเมามันส์ตามสัญชาติญาณ(?)...จนมันค่อยๆขาดออกจากกัน...

 

เฮ้ย! ยัยบ้าเอ๊ย!!”ไอ้ตาเหยี่ยวพยายามสะบัดร่างฉันออกไป...มันทั้งผลักหัว  ทั้งสลัดแขน  แต่ฉันยังเกาะหนึบ...แล้วใช้เขี้ยวอันแหลมคมตัดเส้นด้ายนั่น...จนกระทั่ง...

 

ผึง !

 

เส้นด้ายนั่นขาดสะบั้น!...ร่างทั้งร่างของไอ้ตาเหยี่ยวนั่นหายไปแล้ว...!

 

เย้ๆๆๆ!......เอ๊ะๆแต่เดี๋ยว.............................. TOT !! 

 

ฟิ้วววววววววววววว~ ........ร่างฉันล่วงหล่นตามกฎแรงโน้มถ่วงโลก.......เอาอีกแล้วไง T^T!

 

อ๊ากกกกกกกกก!!”ฉันแหกปากลั่น...หลับตาปี๋เตรียมรับชะตากรรม...ในใจกำลังสวดภาวนา อ้อนวอนสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ให้ลงไปครบ 32...แต่ดูจากความสูง...มันไม่น่าเป็นไปไม่ได้เลย.........อ๊ากกก! โจ๊ก!... เละ เละแน่ๆ  ฮือๆๆๆ T[]T~

 

ตุบ !  หมับ !

 

  ฉันว่าแล้ว...ว่ายังไงนางเอกอย่างฉัน(?) ก็ต้องไม่มาตายง่ายๆแบบนี้...และคนที่ช่วยก็ต้องเป็น...พระ....เอก....?  O____O!!?

 

หึ...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...ไม่อย่างนั้น...ยัยนี่คอขาดแน่เสียงผู้หญิง...?  ยัยผู้หญิงที่โจมตีราล์ฟ...หล่อนโยนร่างฉันลงพื้น(แอ๊ก!/กระอักเลือด)..ก่อนจะดึงผมฉันขึ้นด้วยมือข้างหนึ่งอย่างไร้ความปราณี(เจ็บโว้ย~>O<) ...มืออีกข้างของหล่อนถือมีดสั้น  จ่อที่ลำคอฉัน  พร้อมที่จะตวัดมือเชือด !

 

   ฉันกวาดสายตามองไปรอบๆเท่าที่มองได้...ราล์ฟไม่ได้ถูกพันธนาการอีกต่อไป...เขากำลังพุ่งซัดหมัดหนักๆใส่ไอ้คนโรคจิตที่มันกรีดเนื้อสวยๆของมารีอาใบหน้าซีดเผือดดุจดังปีศาจ...นัยน์ตาสีฟ้าเทาเปล่งประกายฉายแรงโทสะที่ระเบิดออกมาอย่างชัดเจน..

 

ฉันเห็นแสงสีฟ้าสว่างจ้าขึ้นแล่บๆออกมาจากหมัดนั่น ทุกครั้งที่กระแทกบนผิวหน้า...นั่นทำให้ร่างที่โดนหมัดนั้นอย่างจัง  สลบเหมือดคาที่ไปกองกับพื้น แถมยังกระตุกเล็กน้อย ราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช๊อตใส่

 

  อย่างนี้นี่เอง...หมัดนั่นไม่ธรรมดา...โดนไปหนึ่งหมัดก็จอดได้เลย...

 

แต่ราล์ฟเกิดคึกอะไรขึ้นมาก็ไม่รู้...ทั้งๆที่ร่างที่เขาซัดอยู่ลงไปนอนกองกับพื้นอย่างไร้สติแล้ว เขายังกระหน่ำรัวกำปั้นใส่ร่างนั้นไม่หยุดอย่างไร้ความปราณี  ราวกับปรารถนาอัดให้ร่างนั่นแหลกเป็นจุล

 

แต่ว่า...แต่ว่านะ............ช่วยสนฉันหน่อยได้มั้ยฟะ T^T !!

 

  ฉันเห็นมารีอาเริ่มวิ่งปราดเข้าไปห้ามราล์ฟ...เพราะร่างที่เขาปล่อยหมัดใส่ไปหลายชุดนั่น มันจมกองเลือดจนแทบจะมุดกลับลงดินแล้ว - -;:

 

แก ไอ้บ้า...หยุดเดี๋ยวนี้นะ...หยุด.....หยุด!!!เสียงหวาดๆของคนที่จับตัวฉันไว้ตะโกนขึ้น...มือของหล่อนข้างที่กำมีดจี้คอฉันสั่นระริก

 

   ยัยบ้า...มีดจี้คอฉันอยู่นะเฟ้ย !...มือนิ่งๆหน่อยเซะ~...เดี๋ยวมันก็ได้จิ้มคอสวยๆของฉันหรอก ฮือๆ~T^T

 

ปล่อยยัยนั่นซะ...เสียงเย็นยะเยือกดังแว่วขึ้นมาจากอีกด้าน...

 

   ฉันเบือนสายตาไปหาต้นเสียงอย่างมีความหวัง...

 

เนริ!!...แก!!...แกทำอะไรกับเนริ!!”เสียงสั่นเทาของไอ้คนที่ดึงผมฉันตะโกนไปทางบุรุษนัยต์ตาสีน้ำเงิน  ฟังดูเต็มไปด้วยความหวาดกลัวฉันจ้องผ่านร่างหนาที่ยืนหยัดอย่างสง่า โดยปราศจากรอยฟกช้ำ...ไปยังร่างสตรีที่นอนแผ่หราอยู่บนพื้นหญ้า...เลือดทะลักออกจากริมฝีปากเรียวนั่น...ดวงตาเบิกกว้างราวกับตกใจอะไรบางอย่าง...ลมหายใจสั่นระทวยบ่งบอกถึงการมีชีวิตอยู่ของร่างเล็กนั่น

 

ทะ...ทรอนซ์...นายทำอะไรลงไป....

 

...นัยน์ตาสีน้ำเงินเข้มนั่น...ดูดุดัน...น่าเกรงขาม

 

รีบไปช่วยเพื่อนเธอดีกว่า...ดึงด้ายออกซะ...ที่นั่นมีแพทย์สนาม...ก่อนที่จะไม่ทัน..ทรอนซ์พูดด้วยน้ำเสียงเรียบๆ หากแต่หนักแน่นจริงจัง..

 

    ร่างสตรีที่ยืนค้ำหัวฉันอยู่นานตอนนี้กำลังสั่นเทาด้วยความกลัว เธอเบือนหน้าไปมามองเพื่อนร่วมทีมทั้งสองคนที่อยู่ในสภาพยับเยินไม่ต่างกันนัก...มือที่จิกหัวฉันอยู่เริ่มสั่นระริก...จนในที่สุด หล่อนก็ค่อยๆคลายมือตุ๊กแกนั่นออก...ยอมปลดปล่อยผมสวยๆของฉัน(แต่ยังไม่วายผลักหัว-*-) ..ก่อนจะปราดเข้าไปหาร่างเล็กของเพื่อนร่วมทีมที่ถูกทรอนซ์เล่นงานด้วยแววตาห่วงใย

 

ฉันมองภาพตรงหน้าด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก...ทำไม...ทำไมถึงกับจะต้องถึงกับฆ่ากันด้วย...เพียงแค่ภารกิจหาของงี่เง่านี่น่ะนะ...?

 

   ฉันดันร่างให้ลุกขึ้น...แอบรู้สึกดีขึ้นมากที่ยืนหยัดด้วยลำแข้งตัวเองอีกครั้ง...

 

...ทรอนซ์จ้องหน้าฉัน...ฉันก็จ้องตอบ...

 

แต่ไม่มีคำพูดอะไรออกจากปากเขา...งั้นฉันถามก็ได้วะ...- -^

 

เป็นไงบ้าง...บาดเจ็บตรงไหนรึเปล่า..ฉันออกปากไปอย่างนั้น...เขาขมวดคิ้ว...แล้วปรายตามองสำรวจร่างกายฉันจากหัวจรดเท้า...นั่นทำให้ฉันรู้สึกหวิวๆชอบกล..

 

ถามตัวเองเถอะเขาพูดแค่นั้น...แล้วเดินเลี่ยงออกไปทางมารีอาที่พยายามดึงรั้งตัวราล์ฟเอาไว้

 

   ฉันก้มมองร่างโชกเลือดของตัวเอง...O[]O! ...เห้ย~! ฉันยกมือขึ้นงมๆหัว...พบว่ามันยุ่งเหยิงกระเซอะกระเซิงไม่เป็นทรง...แขนขวาที่เคยมีผ้าสีขาวพันรอบ ถูกสะกิดหลุดไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้...เผยให้เห็นรอยขีดข่วนดูลึกมีมิติ(?) อาบไปด้วยน้ำข้นๆสีแดงๆ...เข่าถลอกปอกเปิดเป็นแผลเหวอะ...ได้แผลเพิ่มเต็มตัวเลยให้ตายสิ!T^T

 

ฉันมองภาพสตรีสองนางที่นั่งกองอยู่ที่พื้น...โดยนางหนึ่ง(ที่กระชากผมฉัน...ฮึ่ม- -++)..กำลังฮีลให้อีกนางหนึ่ง (ที่โดนทรอนซ์เล่นงาน) ..ซักพัก  หล่อนก็ตัดเส้นด้ายของเพื่อนสาวที่บาดเจ็บออก...แล้วตัดด้ายของตัวเองตามไป...

 

  จึงเหลือแต่รอยเลือดจางๆบนพื้นหญ้า...ร่างทั้งสองหายวับไปกับตา...

 

    ฉันเบือนสายตาไปมองเหตุการณ์วุ่นๆอีกด้าน...ดูเหมือนราล์ฟจะสงบสติได้แล้ว...แต่ก็ยังทิ้งตัวนั่งนิ่ง ไม่สนใจร่างที่ตัวเองเล่นงานซะเกือบแหลก โดยมีมารีอานั่งปรายตามองอย่างเหนื่อยล้าอยู่ข้างๆ...ขณะที่ทรอนซ์ส่งร่างจมกองเลือดที่มีสภาพอนาถที่สุด กลับไปยังจุดเริ่มต้น

 

ฮีล..ฉันกระซิบเบาๆ...ลูบไล้รอยแผลที่แขนขวา...แผลค่อยๆเชื่อมเข้าหากัน...เลือดหยุดไหล...แต่ฉันรู้สึกได้...ว่ามันมีอะไรบางอย่างอยู่ด้านใน...อะไรที่ฉันยังรักษาไม่ถึง..

 

  รักษาไปแก้ขัดก่อนละกัน...เฮ้อ...

 

 

 

 

อ๊บ...อ๊บๆ

 

“O[]O!?”<<หน้าฉัน

 

“OoO!”<<หน้าราล์ฟ

 

“- -^”<<หน้ามารีอา

 

“= =;”<<หน้าทรอนซ์

 

อ๊บ โอ๊บ~”<<เสียงกบ  *0* !?

 

เวรกรรม...ฟังไม่ออกงะ...แล้วจะไปรู้มะเนี่ยว่าอะไรคือคำใบ้ต่อไป T^T”ราล์ฟเปรยขึ้นเสียงหลง...ขยี้หัวยุ่งๆอย่างจนปัญญา

 

อุตส่าห์หาแหล่งน้ำเจอแล้วแท้ๆ...มารีอาเสริม...หล่อนทำสีหน้าลำบากใจไม่ต่างกันนัก ก่อนจะถอนหายใจออกมาเบาๆ แต่ฉันมั่นใจว่าคำใบ้อยู่ที่นี่แน่นอน

 

...เป็นครั้งแรกที่ฉันยืนนิ่ง ตีฟอร์มขรึมเหมือนทรอนซ์ที่ยืนเป็นใบ้ข้างๆ..

 

  แหล่งน้ำที่ว่าคือบึงสระน้ำเล็กๆที่ซ่อนอยู่ในป่า...รอบๆสระเต็มไปด้วยสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า...กบ

 

อ๊บ โอ๊บ~”เออ..ร้องเข้าไป..เดี๋ยวปั๊ดจับควักไส้ย่างสดเลยหนิ - -;:

 

ราล์ฟ...นายว่าเนื้อกบย่างมันจะอร่อยเหมือนเนื้อปลามั้ยอ่ะ?”ฉันเปรยขึ้น...พยายามทำสีหน้าเหมือนปอบมากที่สุด(?)ตาจับจ้องไปที่ร่างกบ ที่ดูจะหยุดร้องส่งเสียงคล้ายเยาะเย้ยทันที

 

อ่า...นั่นสิๆ...ฉันหิวแล้วด้วย...อยากกินกบย่างจัง~”ราล์ฟมองกบด้วยสายตาไม่ต่างกับฉันนัก...และก็เป็นอย่างที่คิด...กบเดินถอยหลังรักษาระยะห่าง...แล้วถ้าดูไม่ผิด...มันกำลังตัวสั่นนิดๆด้วยความกลัว !

 

อื้มๆ..งั้น..มารีอา..ช่วยเตรียมเตาย่างหน่อยสิ...ไม่ต้องหามื้อกลางวันที่ไหนแล้ว...กินมันที่นี่แหละฉันหัวเราะร่าเริง เหยียดริมฝีปากยิ้มเหี้ยมๆไปให้...กบ ว่าไง...แกมีอะไรจะสั่งเสียก่อนตายมั้ย...เจ้ากบ

 

-------------เงียบ------------

 

หืมม์..”จู่ๆ ทรอนซ์ก็ครางเบาๆในลำคอ...สีหน้าเขาดูยุ่งนิดๆด้วยเหตุผลบางประการ...เขาเดินตรงไปยังร่างกบ  ก่อนจะแบมือหงาย ให้กบกระโดดขึ้นมา...แล้วยกร่างกบขึ้นมาอยู่ในระดับสายตา มันบอกให้ฉันจุมพิตมัน..

 

หะ...ห๊ะ! OoO”ทรอนซ์ฟังภาษากบออก..!? ..เฮ้ย!

 

แน่ใจหรอทรอนซ์..?”ราล์ฟกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่...ก่อนจะมองกบตาแทบถลน

 

เป็นไปได้..มารีอาแทรกขึ้น นัยน์ตาสีชาอ่อนฉายแววจริงจัง ผู้ให้คำใบ้ มีสิทธ์เป็นอะไรก็ได้...และถ้าเขาสั่งให้ทำอะไร...ก็ทำเถอะ...ดูเหมือนนายเป็นผู้ที่ถูกเลือก

 

  ผู้ที่ถูกเลือก ?...ฉันพอจะรู้ว่ากบมันฟังภาษาคนออกแน่ๆ...แต่ไม่คิดว่ามันจะช่างเลือกได้ดีขนาดนี้...หึหึ...งั้น...ทรอนซ์ก็ต้อง...

 

อึก..เร็วสิ...รอดูอยู่...อุ๊บ!”ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ~! ฉันพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้สุดกำลัง...ทำให้ทรอนซ์ทำหน้าเย็นชาเข้าไปอีก...ดูเหมือนจะช๊อคไปแล้วนะ...ฮ่าๆๆๆ~ จูบกบ...ทรอนซ์จูบกบ...ฮ่าๆๆๆๆ~

 

อึก...ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ!!~”ราล์ฟเบือนหน้าออกไปอีกทาง...ก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น  ไม่เกรงใจเจ้าคนฟาดเคราะห์ที่โดนกบบังคับให้จูบเลยซักนิด

 

“= =;”ทรอนซ์ทำสีหน้าปั้นยาก มองร่างกบที่เหมือนกำลังยิ้มร่า...เขาค่อยๆโน้มหน้าลงไป...จนริมฝีปากเรียวเกือบจะทาบบนหนังเรียบลื่นของ...กบ...

 

ฟุ่บ~!  ควันสีขาวลอยคละคลุ้งไปทั่ว ปิดทับร่างกบกับคน...!?

 

  แล้วฉันก็ต้องหยุดหัวเราะ...ราล์ฟเองก็เช่นกัน...รวมทั้งมารีอาที่ยืนช๊อคจ้องมองภาพเบื้องหน้า...เมื่อควันสีขาวค่อยๆจางลงไป...ภาพตรงหน้าสะท้อนเข้าสู่สายตาอย่างชัดเจน...!!

 

 

 

   ร่างหญิงงามกำลังยืนรับจูบจากเจ้าชายเย็นชา...แทนที่จะเป็นเจ้ากบน้อยตัวนั้น!

 

 

 

Writer: อย่าลืมเม้นนะคะ ~^^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,412 ความคิดเห็น

  1. #2367 cocolipo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 17:51
    คือ นั่งกินข้าวอยู่ร้านข้าวแล้วอ่านไปด้วย คือกุขำจนสำลักอ่ะ 5555555555555555 อ่านมาแล้วก็ฮ่าตลอด
    #2,367
    1
    • #2367-1 บาบิQ(จากตอนที่ 10)
      1 เมษายน 2560 / 21:34
      ฮ่าๆ แต่งไว้นานมากแล้ว ลืมเหมือนกัน เง้อ
      #2367-1
  2. #1766 Me_MoZa (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2555 / 11:36
    สนุกสุดๆไปเลยค่ะ !! :))
    #1,766
    0
  3. #1719 melonies (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 มกราคม 2555 / 03:46
    สนุกมากๆๆค้าาา
    #1,719
    0
  4. #1669 cake01 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 11 มกราคม 2555 / 10:56
    อ้ากกกก  ทรอนซ์จูบกับกบ   ม่ายยยยยน้าาาา  T_T
    #1,669
    0
  5. #1539 SheetahG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2554 / 05:45
     เอ่อ ทรอนซ์อุ้มกบ พอจูบเสร็จ กลายเป็นผู้หญิง อยากทราบว่า ทรอนซ์จับตรงไหนของผู้หญิง ฮ่า ๆ ล้อเล่นนะคะ ไรท์เตอร์ ไม่ต้องตอบก็ได้ 
    #1,539
    0
  6. #1501 e_noo@beamnoi (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:57
     กบบ้าบังอาจจูบทรอนซ์ของช้านน
    #1,501
    0
  7. #1499 MinZ@ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 ธันวาคม 2554 / 21:48
    อ๊าย  ใครบังอาญจูบทรอนซ์
    #1,499
    0
  8. #1477 BigGest-Dino (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ธันวาคม 2554 / 10:55
    เนื้อกบเนี่ยนะอร่ิยเหมือนเนื้อปลา O.o;;
    แม่เจ้า!!!!

    อ่านไปอ่านมาอยากเป็นกบขึ้นมาซะงั้น อ๊บๆ
    #1,477
    0
  9. #1442 SheetahG (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2554 / 07:39
     จูบกบ เฮือกกก แปรงฟันด่วนน
    #1,442
    0
  10. #1389 $ ..... $ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2554 / 18:50
     ใครกัน
    #1,389
    0
  11. #1284 [P]a[t] (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2554 / 21:22

    โหยย
    จากกบกลายเปนสาวสวยย

    #1,284
    0
  12. #1243 •Zol2iäc• (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 9 กุมภาพันธ์ 2554 / 20:14
    Sheเเร๊งงงงงงงงงงงงงง
    #1,243
    0
  13. #1164 แกงจืด (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2553 / 15:33
    สนุกดี


    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 4 พฤษภาคม 2553 / 11:37
    แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 4 พฤษภาคม 2553 / 11:48
    #1,164
    0
  14. #1157 Vip;, & โอตาคุ- - (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2553 / 22:18

    จูบกับ กบ เเล้วเศร้า

    #1,157
    0
  15. #1108 yunijung (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 เมษายน 2553 / 08:16
    ทึ่งเลยล่ะ
    #1,108
    0
  16. #1065 Parn_SeoRoRo (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 10 เมษายน 2553 / 18:45
    นางเอกฮาดีอ่ะ

    ชอบมากๆๆๆๆ

    จะติดตามนะฮ้าาาาาาาา
    #1,065
    0
  17. #1048 **ฟรุ๊ตตี้=[[f]inzO (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2553 / 15:22
    เข้าค่ายที่ปึกเตียนหรอ
    พูดถึงแล้วก้คิดถึงเหมือนกันนะเนี่ย:)
    #1,048
    0
  18. #1015 ~?Lotion!~ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2552 / 14:22
    อัพๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
    #1,015
    0
  19. #932 Chii_Elda (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2552 / 22:28
    สรุปว่า นางเอกมีเวทมนตร์เพราะศิลาเวทย์ใช่ปะ

    แล้วจะหายไปมั้ยอะ
    #932
    0
  20. #797 CAN Ms.Zania Blue Suffly (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2552 / 15:14
    โอ้วว

    อยากฝึกมั่ง ! T_T

    หนุกๆๆค่ะ
    #797
    0
  21. #544 Oshimasakura (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2552 / 16:28

    ขอบอกด้วยความสัจจริง ซาจะไม่ไปเข้าห้องน้ำจนกว่าจะอ่านจบค่ะ สนุกม๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

    #544
    0
  22. #543 sunshine ความสุขของหัวใจ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 18 พฤษภาคม 2552 / 18:17

    โอ้ว อย่างมันส์!! 

    ในที่สุดชาร์ลีนก็รักษานกน้อยกลอยใจได้ ^O^ 

    เฮียราล์ฟก็เท่อ่ะ เหมือนจะโหดด้วย (แหะๆ)

    แต่ทรอนซ์นี่ .... อิอิ คิดเหมือน คห.ที่ผ่านมาเลย

    #543
    0
  23. #542 EdeLWeisS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2552 / 16:39

    สนุก> <

    #542
    0
  24. #541 AppleCyder (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 21:21
    เห็นด้วยกับ คห143 ค่ะ

    อิจฉานางเอกอ่ะ

    ทรอนซ์อุ้มด้วย  

    กรี๊ดดดดด..

    #541
    0
  25. #540 กระต่ายchugar (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2552 / 12:25
    หลงใหลตัวละครอย่างรุนแรง +0+
    ต้องรีบไปอ่านตอนต่อไป อยากกรี๊ดแล้ว ><

    #540
    0