The Devil Princess's Protector ..ภรรยาของผมเป็นปีศาจ

ตอนที่ 76 : ตอนพิเศษ เทพธิดาแห่งความงาม (2) 100%

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 360
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 16 ครั้ง
    22 เม.ย. 61

ตอนพิเศษ – เซฟานี

เทพธิดาแห่งความงาม (2)

 

            หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป ก้าวเข้าสู่หนึ่งเดือน ที่ข้าไม่ออกไปไหนจากห้องสี่เหลี่ยมแห่งนี้

ข้าเหมือนสูญเสียพลัง ทั้งที่ยังมีมันอย่างเปี่ยมล้น มือคู่เดิมยังขยับ ลมหายใจยังผ่อนเข้าออก ร่างกายเคลื่อนไปตามปรารถนา

            แต่ภายในใจ กลับว่างเปล่า

 

            “องค์ราชินีเพคะ ข้านำสาส์นจากท่านชายลีโอนาร์ดมาบอกท่าน” ภูติรับใช้ตนนึง ก้มหน้าค้อมลำตัวแทบติดพื้น ขณะกล่าวกับข้า แม้ว่าท่าทีการแสดงออกจะบ่งบอกว่าเคารพสักเพียงใด แต่ลึก ๆ แล้วพวกนางคงเกลียดข้า แต่คงไม่เท่ากับที่ข้าเกลียดชีวิตตนเอง

 

            “ไม่ต้องกล่าวอันใด” ข้าเอนกายพิงบนเบาะ เท้าศอกไว้กับขอบหน้าต่าง ปลายนิ้วมือทั้งห้ากำเข้าหากัน รองรับแก้มอยู่ข้างนึง

 

            “เพคะ” เท่านี้ทั้งห้องก็สามารถตกอยู่ในความเงียบได้ทั้งวัน ข้าพึงพอใจยิ่งนัก

 

            พึงพอใจหรือ ?

            ความสุขคือสิ่งใด ความทุกข์คือสิ่งใด ข้าลืมเลือนความรู้สึกเหล่านั้นไปแล้ว นับแต่...

 

            จู่ ๆ ความทรงจำอันวาบหวาม ของจูบแรกระหว่างข้าและธามส์ ไวเลอร์ ก็ผุดขึ้นมาในหัว สลับกับภาพการสนทนาครั้งล่าสุดระหว่างข้าและท่านชายลีโอนาร์ด จิตอันฟุ้งซ่านเป็นเช่นนี้เอง จากที่ไม่เคยได้ลิ้มรสกลับค่อย ๆ ซึมซับ ความเจ็บปวดและความทุกข์ทนของมนุษย์ และปีศาจ ที่วนเวียนอย่างไม่รู้จบ

ข้ามองจ้องออกไปนอกหน้าต่าง เห็นคลื่นพลังเวทลอยคลุ้งมาจากด้านล่าง เหล่าภูติกำลังตระเตรียมหาฟืนมาสุมกองไฟ ในสวนดอกไม้กำลังอยู่ในช่วงโกลาหล เนื่องจากมีการขนย้ายโต๊ะอาหารและเก้าอี้สามตัววางไว้ในตำแหน่งหน้าต่อกองไฟเวทอย่างพอดิบพอดี เว้นระยะห่างไว้พอควร

 

วันนี้มีอะไรพิเศษอย่างนั้นหรือ ?

            ในขณะที่ข้าตกอยู่ในความสงสัยนั้น เสียงเคาะประตูห้องก็ดังขึ้น พร้อมกับเสียงประตูไม้ถูกลากครูดกับพื้น ใครบางคนถือวิสาสะเข้ามาในห้อง

 

            “นี่เจ้า !ข้าหันกลับไปเตรียมจะร่ายคำพูดใส่ผู้ไม่มีมารยาท แต่ก็ต้องกลืนคำพูดลงไปทั้งหมด เพราะผู้ที่อยู่ตรงหน้าข้านั้นคือธามส์ ไวเลอร์

 

            “เกิดอะไรขึ้นกับท่านกันแน่” เจ้าชายปีศาจงูขาว ครึ่งอาคีออปท์ผู้นั้นเดินตรงมาหยุดต่อหน้าข้า ห่างเพียงสองก้าว ข้าสำรวจใบหน้าคร้ามเคราของเขาอย่างรวดเร็ว พบว่ามันดูอิดโรยกว่าตอนที่เจอกันครั้งก่อนอย่างมาก แต่การระลึกถึงเหตุการณ์ในครั้งก่อน’  นั้นก็ทำให้ข้ารู้สึกกระอักกระอ่วนใจ “ท่านชายลีโอนาร์ดทำท่าทีเพิกเฉยต่อการปฏิเสธคำเชิญ ท่านก็ทำทีเหมือนไม่มีตัวตนบนโลก พวกท่านสองคนเป็นอะไรกันไปหมด”

 

            ” ข้ากลั้นลมหายใจเฮือก ก่อนจะผ่อนระบายเบา ๆ “ไม่มีตัวตนหรือใช่ข้าจะมีตัวตนได้อย่างไร เมื่อข้าไร้ตัวตนต่อโลกใบนี้บางที อาจจะตั้งแต่ก่อนนี้ข้าไม่เคยมีตัวตนเลยต่างหาก” แม้จะพูดกลั้วหัวเราะ แต่ข้ากลับกลบความเศร้าไว้ไม่มิด ธามส์ ไวเลอร์มองมายังข้าอย่างอึ้งปนทึ่ง “เทพแห่งโชคชะตาลิขิตให้้ข้าเกิดเป็นปีศาจ ผู้ที่ต้องถูกจองจำอย่างโดดเดี่ยวตลอดไป”

 

            “หึจะบอกว่าที่เป็นอยู่เช่นทุกวันนี้ เป็นเพราะเทพแห่งโชคชะตานั่นอย่างนั้นหรอ” เจ้าชายปีศาจนั่นพูดเสียงเข้ม แต่คงดุดันน้อยกว่านัยน์ตาสีแดงฉานของเขา มันทั้งดุดัน เปี่ยมไปด้วยพลัง

 

            “แล้วเหตุใดเจ้าจึงต้องมาร้อนรนกับสิ่งที่ข้าเป็นนักเล่า” ข้ายืดตัวตรง หน้าคางเชิดขึ้น ดวงตาเกรี้ยวกราดไม่ต่างจากริมฝีปากที่กรีดแทงลึกลงไปในใจผู้ฟัง “หรือว่าอำนาจความงดงามของข้า จะไปต้องตาต้องใจ จนทำให้เจ้าหลงจนโงหัวไม่ขึ้นอย่างนั้นหรือ”

 

            “…”

 

            ข้าหวังเพียงว่าจะไล่เขาไปให้พ้น ให้เลิกสนใจข้า เกลียดข้าก็เท่านั้น

ความเงียบหลังจากนั้นดังชัดเจนนัก ข้ายิ้มที่มุมปากเผยชัยชนะ ก่อนจะเตรียมลุกจากไป แต่ทว่า

            มือหนาคู่หนึ่งกระตุกต้นแขนข้าเบา ๆ ไม่ช้าร่างของข้าก็ตกอยู่ในอ้อมแขนวงใหญ่ สัญชาตญาณบอกให้ดิ้นสุดแรง มิเช่นนั้นข้าอาจจะไม่อาจคลายพันธนาการนี้อีกได้

            และนั่นอาจก่อให้เกิดโศกนาฏกรรมรักครั้งใหญ่

 

            “ใช่ข้าหลงท่าน” เสียงนุ่มทุ้มนั้นกระซิบแผ่วดังขึ้นที่ข้างหู เมื่อดิ้นหวังจะสลัดให้หลุด ข้ากลับถูกร่างหนาทามทับ บดเบียดจนแผ่นหลังชนชิดของหน้าต่าง ข้าเบือนหน้ามองไปอีกทาง ไม่หวังสบสายตาอันร้อนแรงที่ส่งมา

 

            บังเอิญมองทะลุออกไปนอกหน้าต่าง ที่ด้านล่างนั้นชายผู้หนึ่งกำลังมองขึ้นมา

และความคิดชั่ววูบทำให้ข้านึกอะไรออกมือสองข้างที่ปัดออก กลับยกขึ้นโอบรอบคอ สองขาที่ก้าวหนี กลับถดเข้าหา ข้าละสายตาจากชายผู้นั้น มองจ้องเข้าไปในดวงตาสีแดงฉานที่สะท้อนความงุนงงของชายอีกคน

 

            “ข้าอาจเบื่อกับการวิ่งไล่ตาม หรือการถูกไล่ตามแล้วก็เป็นได้” ข้ากระซิบเบา ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าขึ้นไปชิดกับเขา

 

            จูบครั้งที่สองระหว่างข้าและธามส์ ไวเลอร์ ไม่ได้เกิดจากความผิดพลาดดังครั้งก่อน

 

 

            ภายในสวนดอกไม้ในเมืองบาดาลนั้นกลายเป็นโต๊ะรับประทานอาหารค่ำอันแสนพิเศษ เนื่องจากท่านชายลีโอนาร์ดได้สั่งให้ภูติรับใช้จัดการแสดงรอบกองไฟ และบรรเลงเพลงให้สถานที่แห่งนี้มีเสียงสดใส กลบความเงียบงันดังเช่นวันคืนที่ผ่านมา

 

            ข้าเดินไปหยุดที่มุมโต๊ะ ภูติรับใช้เลื่อนเก้าอี้ให้ ก่อนที่ข้าจะยกชายกระโปรงขึ้นสะบัดไปด้านข้างให้พ้นทาง และนั่งลงอย่างสำรวม

 

            โต๊ะยาวเต็มไปด้วยอาหารหลากหลายชนิด ถูกจัดมาให้มากกว่าทุกวัน ข้าปรายตามองอาหารเหล่านั้น ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหยุดที่บุรุษผู้นั่งมองการแสดงอย่างนิ่งขรึม

 

            “ท่านชายลีโอนาร์ด ไม่ได้พบเสียนาน วันนี้เป็นวันพิเศษอันใด จึงต้องจัดการแสดงเอิกเกริกเช่นนี้” ข้าทิ้งเสียงตรงจังหวะนุ่มนวลที่สุด

 

            “หากท่านมาพบข้าตามที่ภูติรับใช้ไปเชิญ ก็คงรู้ว่าเพราะเหตุใด” เขาเพียงตอบเรียบ ๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

 

            “งั้นรึ” ข้าขมวดคิ้วแน่น ไม่คิดว่าลีโอจะกล้าย้อนย้อนเช่นนี้ ไม่ใช่เขาคนเดิมที่ถามมาก็ตอบไป ไร้ความรู้สึกผู้นั้นเสียแล้ว ?

 

            “ธามส์ ไวเลอร์ ล่ะ” ข้ากวาดสายตามองไปรอบ ๆ ไม่พบบุรุษที่เพิ่งเอ่ยถึง

 

            เขากำลังเตรียมการแสดงเพื่อท่าน”

 

            “หืมม์” ข้ารับฟังคำตอบ ก็พยักหน้าน้อย ๆ อย่างสนอกสนใจ “เจ้าหนุ่มนี่ช่างทุ่มเทเสียจริง”

 

            “ท่านกำลังปั่นหัวเขาใช่หรือไม่” ลีโอนาร์ดปรายตามองด้วยสายตาเคลือบแคลงสงสัย

 

            “เจ้าพูดเรื่องอันใดกันลีโอ ข้ามีความรู้สึกดีดีให้กับเขา มิเช่นนั้นข้าคงไม่มอบจุมพิตแก่เขาหรอก” ข้ายิ้มน้อย ๆ เมื่อเห็นใบหน้าแข็งทื่อ ชะงักงันของอีกฝ่าย จากนั้นการแสดงต่อไปทำให้ทุกสรรพสิ่งรอบกายสงบเงียบลง อดีตนักฆ่ามือหนึ่งแห่งเดวิลแลนด์ปรากฏกายขึ้น ในชุดสีดำทมิฬพร้อมรบ

 

            มีดสั้นในมือกำลังถูกกรีดกรายในอากาศเกิดเป็นลมหมุน จากวงเล็กกลายเป็นกว้างขึ้น ใหญ่ขึ้น เปี่ยมไปด้วยพละกำลังความน่าเกรงขาม ธามส์หมุนตัวกลางอากาศ ก่อนจะสยายปีกนกอาคีออปท์ออกมา ร่างของเขาบินลอยอย่างมั่นคง

           

            เกิดเสียงโห่ร้องชื่นชมในความงดงามและความแข็งแกร่งของเขา เหล่าภูติพากันปรบมือเกรียวกราว

 

            จังหวะนั้นเอง มีดสั้นที่เคยจับมั่นในมือ กลับถูกขว้างออกไปยังโต๊ะอาหาร

 

            ปัก !

            เสียงคมมีดกระทบโต๊ะไม้ หล่นตรงหน้าท่านชายลีโอนาร์ดเพียงหนึ่งนิ้วมือ

 

            ” นัยน์ตาสีอำพันจ้องตอบอย่างไม่ฉายแววเกรงกลัวใดใด

 

            …!” แต่ผู้ที่หวาดกลัวกลับเป็นข้านี่มันการแสดงอะไรกัน

 

            คราวนี้ ธามส์สลับด้ามมีดจากมือซ้ายที่ไม่ถนัด มาถือในมือขวา ก่อนจะทำท่าเตรียมขว้างอีกรอบ

 

            ข้ายืนขึ้นอย่างเร็ว รู้อีกทีก็วิ่งเข้าไปกอดชายผู้ไม่ยอมหลบเอาไว้ ศีรษะของเขาซบลงในหน้าอกด้านซ้ายของข้า แผ่นหลังของข้าพร้อมรับกับคมมีดหากนั่นคือสิ่งที่ชายผู้นั้นจะหยิบยื่นให้

 

            “เซฟานี !” ธามส์เอ่ยนามข้า ฟังจากน้ำเสียงเขาดูเจ็บปวดนัก ข้าไม่กล้าแต่จะหันกลับไปมอง ได้เพียงแต่จ้องลึกไปยังนัยน์ตาสีอำพัน ที่ช้อนขึ้นมาสบด้วย

 

            “หากจะมีการตายเกิดขึ้นในที่แห่งนี้ คนนั้นต้องเป็นข้าเท่านั้น” ข้าเอ่ยเบา ๆ หลุบตาลง ก่อนจะคลายจากการกอด “พวกท่านต้องการอะไรจากข้ารึ ถึงได้เล่นละครตบตาข้าเช่นนี้”

 

            คราวนี้แม้แต่ท่านชายผู้เงียบขรึมก็เบือนสายตาออกไปอีกทางอย่างอับจนในคำพูด ธามส์เก็บปีกของเขา แล้วลงมายืนด้วยลำแข้งเช่นเดิม เขาเหลือบมองลีโอนาร์ด ก่อนจะเลือกเป็นผู้อธิบายแทน

 

            “ข้าเพียงแต่สงสัย ว่าท่านมีความรู้สึกให้กับข้าหรือเขา” ธามส์เอ่ยอย่างไม่แน่ใจนัก “ข้าขอให้เขาช่วยร่วมการแสดงเท่านั้น ท่านอย่าถือสาเลยนะ”

           

            การแสดงรึ

            ข้าเพียงแต่ยิ้มพราย ทั้งที่ในใจคุกรุ่นยิ่งนัก เจ้าบ้าพวกนี้กล้าดีอย่างไร มาล้อเล่นกับความรู้สึกของข้าถึงเพียงนี้

 

            “โชคดีนักที่ข้ามิได้รู้สึกอะไรเป็นพิเศษ” ข้ากระแทกเสียงลงไปเล็กน้อย เมื่อรู้ตัวจึงปรับโทนเสียงให้นุ่มนวลเช่นเดิม “ราชินีพรายน้ำผู้อยู่ยงคงกระพันมาถึงพันปีเช่นข้า จะไปหวั่นไหวกับเรื่องพรรค์นี้ได้อย่างไร”

 

            “แต่ข้าแพ้เดิมพันแล้วล่ะ…ในเมื่อท่านเลือกปกป้องเขา…ข้าคงต้องยกท่านให้แก่เขา” ธามส์ไหวไหล่ ก่อนถอนหายใจยาว ๆ

            อะไรนะ ยกข้าให้เขา ?

 

            “ข้าไม่ได้ตกลงเดิมพันอะไรเช่นนั้น เจ้าคิดไปเองทั้งนั้น” ลีโอพูดปัด ๆ ก่อนจะลุกยืนขึ้น ท่าทีสำรวมเช่นเดิม

 

            “พวกเจ้าล้อข้าเล่นรึ” ข้าแค่นเสียงหัวเราะ วูบหนึ่งที่ความเหนื่อยล้า ความเศร้าและโดดเดี่ยวถาโถมเข้ามา กลั่นออกเป็นน้ำตาไหลผ่านแก้มหนึ่งหยด ข้าสะบัดหน้าหนีทันที “อย่ามายุ่งกับข้าอีก !

 

            ข้าเลิกทำตามกฎระเบียบ คิดเพียงแต่อยากวิ่งหนีออกมา วิ่งให้สุดฝีเท้า ไปให้ไกลที่สุด แม้จะต้องอยู่ในสภาพเช่นไร ถอดรองเท้าทรงสูง ฉีกชายกระโปรงที่ระรานปลายเท้าชวนให้สะดุด ปล่อยรัดเกล้าที่บนศีรษะ ให้ผมสีเงินสยายลงมาคลุมไหล่อันเปลือยเปล่า

 

            “แฮ่กแฮ่ก” ข้าหยุดอยู่ที่แห่งหนึ่ง เป็นสวนเล็ก ๆ หลังตำหนัก ไม่ค่อยมีใครผ่านมาทางนี้นัก ในกรงขังแห่งนี้มีไม่กี่ที่ที่ข้าจะหลบได้

 

            เมื่อผ่อนลมหายใจออกมาสองสามครั้ง หัวใจที่เต้นถี่เร็วพลันสงบลงเล็กน้อย ข้าค่อย ๆ ลากเท้าไปยังผืนน้ำที่หลั่งเทลงมาราวกับกำแพงที่กั้นไว้ระหว่างโลกใต้บาดาลกับโลกภายนอก เหนือออกไป มีฝูงปลาน้อยใหญ่แหวกว่ายอย่างอิสระ

 

            เงาภาพของหญิงสาวผู้หนึ่งปรากฎบนสายน้ำ

            นั่นข้าหรือ

            ข้าจับจ้องใบหน้าที่เต็มไปด้วยความเศร้าโศก สะดุดกับรอยแผลเป็นที่พาดเฉียงบนใบหน้า ที่เกิดจากสายอัสนีบาตรจากวันนั้น

            ข้าน่าเกลียดถึงเพียงนี้สินะ ท่านถึงไม่ไยดี ไม่สนใจ

            น่าละอายนัก หญิงอัปลักษณ์อย่างข้า กล้าเรียกตนว่าเป็นบุตรีแห่งเทพความงดงามได้อย่างไร

 

            “ท่านราชินี” เสียงทุ้มลึกเอ่ยดังขึ้นจากด้านหลัง เงาของบุรุษผู้หนึ่งปรากฎขึ้นบนสายน้ำ หนึ่งในสองคนที่ข้าไม่อยากเจอ คนผู้นั้นก็คือ

 

            “ท่านชาย...ข้ามิได้พูดชัดเจนแล้วหรอกหรือว่าอยากมายุ่งกับข้าอีก” ข้าส่งเสียงเล็ดลอดผ่านไรฟัน ไม่จำเป็นต้องแสร้งว่าไม่รู้สึก ไม่ได้เป็นอะไรอีกต่อไป ข้ายังมิได้หันไปหา แค่เพียงมองเงาใบหน้าอันอัปลักษณ์และน่าสมเพชของตนเองอย่างเงียบ ๆ

 

            เซฟานี” เสียงนุ่มทุ้มนั้นเรียกชื่อข้า ราวกับสายน้ำที่หยดลงบนผืนดินอันแห้งเหือด

 

            ” โดยที่ไม่รู้ตัว ข้าหันกายเผชิญเขา สบประสานสายตากับนัยน์ตาสีอำพันอันเย่อหยิ่ง ทว่าบัดนี้มันคล้ายกำลังเอ่ยปลอบข้า

 

            “เป็นอะไรไปหรือ เห็นท่านเป็นเช่นนี้ทำให้ข้าไม่สบายใจ” ลีโอก้าวเข้ามาหาอีกหนึ่งก้าว ใบหน้าครุ่นคิดเป็นกังวลทำให้ข้าหลงเชื่อเขา แต่แค่เพียงชั่ววูบเท่านั้น

           

            “ลีโอเจ้าจะไปเข้าใจอะไร” ข้าส่ายหน้าช้า ๆ ผ่อนลมหายใจเบายาวออกมา แต่อาจเป็นเพราะท่านชายผู้นั้นดูสนอกสนใจในตัวข้าจริง ๆ ในตอนนี้ข้าเลือกที่จะให้เขาเป็นที่ระบาย “ข้าถูกจองจำมาอย่างยาวนานเหลือเกิน นานจนลืมเลือนตัวตนเดิมไปหมดสิ้นแล้ว ไม่ใช่บุตรีของเทพธิดาแห่งความงามอีกต่อไป ข้าในวันนี้มิใช่ข้าในวันที่พบเจอกับเจ้าในวันนั้นอีกแล้ว ”  

 

            “แต่สำหรับข้า” จู่ ๆ ลีโอก็ขัดขึ้น นัยน์ตาที่มองข้านั้นจริงจังหนักแน่นกว่าครั้งไหน “ท่านยังคงเป็นเทพธิดาผู้งดงามเสมอ เป็นเทพองค์ที่เมตตากรุณาช่วยเหลือสัตว์เลี้ยงเทพอันต่ำต้อยอย่างข้า”

 

            เขาเรียกตนเองว่าสัตว์เลี้ยงเทพอันต่ำต้อย ?

 

            “ข้าหรือข้าน่ะหรือจะกล้าไปเทียบทานกับเทพธิดาอันสูงส่งเช่นท่าน เซฟานี ความในใจของข้าท่านอยากรู้ใช่ไหม ข้าบอกแก่ท่านแล้ว เรื่องที่ท่านขอกับข้านั้นมันยิ่งใหญ่เกินไปสำหรับชีวิตของข้า” ลีโอหลบสายตา ใบหน้าคล้ายว่าจะเปลี่ยนเป็นสีชมพูจาง ตอนเขาเขินเป็นเช่นนี้เองหรือ ?

            ข้าหยุดรอ อย่างตั้งใจ จนกระทั่งเขาเปรยต่อ

 

            “แต่เซฟานีข้าไม่ได้มีสายเลือดของมนุษย์ที่ท่านปรารถนา สายเลือดของข้ายังคงเป็นสัตว์เลี้ยงเทพ กายทิพย์นี้ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อภารกิจของทวยเทพ ร่างที่ท่านเห็นเป็นข้านั้น ไม่ใช่ข้าเข้าใจหรือไม่...

 

           

 

            “ได้ยินเช่นนี้แล้วท่านจะว่าอย่างไรจะยังคงต้องการข้าอยู่หรือไม่ ?

 

            ท่ามกลางบรรยากาศในสวนดอกไม้เล็ก ๆ ยามค่ำคืน แสงจันทราสาดส่องผ่านม่านน้ำมาตกกระทบบนผืนดิน ใบหน้าอันอ่อนโยนของลีโอ กับสายตาเว้าวอนของเขาเริ่มทำให้ข้ารู้สึกอะไรบางอย่าง แต่ในขณะเดียวกันนั้นเอง หัวใจของข้ากลับพะวงกับผู้ที่อยู่ด้านหลัง ธามส์ ไวเลอร์ กำลังยืนนิ่ง และรอคอยคำตอบของข้าไม่ต่างจากชายอีกคน

 

 

Writer : พิมพ์ด้วยความรีบมากก เพราะสัญญาว่าจะมาต่อจบตอน เดี๋ยวมาใหม่จ้า ฮือๆ พรุ่งนี้ิบินไปฮ่องกง แบกโน็ตบุคไปด้วยเนี่ยแหละ ฮึบๆ ช่วงนี้กำลังรีไรท์ the Keyz ค่ะ มีโปรเจกต์ใหญ่รออยู่ แล้วเรื่องของอาคีราห์กำลังร่างพล็อตแต่ไม่สมบูรณ์ รอหน่อยน้า ขอบคุณมากค่ะ //บาบิQ

 

           

 

 

           

              

 

           

 

 

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 16 ครั้ง

779 ความคิดเห็น

  1. #763 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:58
    <p>มาต่อจนครบ 100 % แล้วจ้าสำหรับตอนนี้ แต่ระบบไม่น่าจะแจ้งเตือนเพราะหน้ากระดาษเท่าเดิม อ่านต่อได้เลยนะๆ</p>
    #763
    0
  2. วันที่ 22 เมษายน 2561 / 13:13
    เราเชียร์ราชินีกับท่านชาย แต่คงหมดหวัง ดูจากสภาพแล้ว ธามน่าจะมาวิน
    #762
    1
    • #762-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 76)
      22 เมษายน 2561 / 16:59
      อันนี้ขึ้นอยู่กับผลโหวตล้วน ๆ เลยค่าา ยังทันน้าาๆ
      #762-1
  3. #761 Larwan (@Larwan) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 10:52
    <p>2 แล้วกัน จริงๆก็อยากให้ธามมีคู่อยู่ แต่ไม่เอาคนนี้ ฮ่าๆ ยังแค้นนางอยู่ </p>
    #761
    1
    • #761-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 76)
      22 เมษายน 2561 / 12:57
      ขอบคุณที่เข้ามาร่วมโหวตนะคะ
      #761-1
  4. #760 เรโกะ จิทาคุ (@modsensei) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 06:41
    <p>1 คิกๆๆ อย่างน้อยธามส์ก็หล่อพอที่จะมีคู่------</p>
    #760
    0
  5. #759 N_yuri (@nattarika663) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 01:13
    3 เลือกไม่ถูกเสียดายทั้งสองคนเลย
    #759
    1
    • #759-1 บาบิQ (@babeqlove123) (จากตอนที่ 76)
      22 เมษายน 2561 / 01:30
      จริง ถึงกับไม่รู้จะไปต่อยังไง ฮือ
      #759-1
  6. #758 Party Zii (@party7411) (จากตอนที่ 76)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 00:39
    3 แฮร่ๆๆ มีความหลงทั้งสองคนเลย
    #758
    1